საქმე N:ას-202-189-2015

საქმე № 330210013235205

საქმე №ას-202-189-2015 6 მაისი, 2015 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ზურაბ ძლიერიშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ბესარიონ ალავიძე, ნინო ბაქაქური

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – ლ. და გ. ს.-ები (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე – გ. ს.-ი (მოპასუხე)

მესამე პირი დამოუკიდებელი სასარჩელო მოთხოვნის გარეშე – დ. ყ.-ა

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 23 დეკემბრის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი – თანხის გადახდის სანაცვლოდ საცხოვრებელი სადგომის მესაკუთრედ ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ლ. და გ. ს.-ებმა სარჩელი აღძრეს სასამართლოში გ.-ს.-ის მიმართ და მოითხოვეს, ქ.თ.-ში, ქ.-ის ქუჩა №20-ში მდებარე 408 კვ.მ მიწის ნაკვეთზე ლიტ „ვ-ში“ არსებული ორი ოთახის – 7,98 კვ.მ-ისა და 8,05 კვ.მ-ის, 5,83 კვ.მ დამხმარე სათავსის, სულ – 21,85 კვ.მ მესაკუთრედ ცნობა გ. ს.-ის კუთვნილი 5/8 წილიდან საცხოვრებელი სადგომის საბაზრო ღირებულების – 5000 ლარის 10%-ის – 500 ლარის გადახდის სანაცვლოდ.

მოსარჩელეთა მითითებით, 1973 წელს მათმა დედა ს. კ.-ის.-მა სადავო ფართი შეიძინა ჯ. ს.-ის შვილის – ლ. ს.-ისაგან, თუმცა შინაურული ხელწერილი გაურკვეველ ვითარებაში დაიკარგა. გ. ს.-ი არის ლ. ს.-ის უფლებამონაცვლე. მიუხედავად იმისა, რომ მოსარჩელეები მოცემულ მომენტამდე ფლობენ საცხოვრებელ სადგომს, მესაკუთრე უარს აცხადებს საცხოვრებელი სადგომის საბაზრო ღირებულების 90%-ის გადახდაზე.

მოპასუხე გ.-- ს.-მა სარჩელი არ ცნო და მიუთითა, რომ ს. კ.-ს ლ. ს.-ისაგან საცხოვრებელი სადგომი არ შეუძენია, იგი იყო ლ. ს.-ის რძალი და ფართში ჩაწერა მოხდა ქორწინების საფუძველზე. მოსარჩელეები არიან გ.-- ს.-ის ძმის – ჯ. ლ-ის ძე ს.-ის შვილები პირველი (ს. კ.-თან) ქორწინებიდან, ხოლო ს. კ.-თან განქორწინების შემდეგ ჯ. ს.-ი დაქორწინდა დ. ყ.-აზე. სადავო ქონება წარმოადგენს ს.-ების ოჯახის სამკვიდროს ნაწილს.

საქმეში დამოუკიდებელი სასარჩელო მოთხოვნის გარეშე მესამე პირად ჩაება დ. ყ.-ა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2014 წლის 7 მარტის გადაწყვეტილებით სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, რაც მოსარჩელეებმა გაასაჩივრეს სააპელაციო წესით.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 23 დეკემბრის განჩინებით სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, ხოლო გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად შემდეგ გარემოებათა გამო:

სააპელაციო პალატამ დაადგინა, რომ ქ.თ.-ში, ქ.-ის ქ.№20-ში მდებარე უძრავი ქონებიდან 408 კვ.მ მიწის ნაკვეთი რეგისტრირებულია გ. ს.-ის საკუთრებად, 1/8 – დ. ყ.-ას, 1/8 – ლ. ს.-ის, 1/8 ნაწილი კი – გ. ს.-ის საკუთრებად. მოსარჩელეები არიან ყოფილი მესაკუთრის, 2005 წლის 31 იანვარს გარდაცვლილი ჯ. ს.-ის შვილები, პირველი რიგის მემკვიდრეები და უძრავი ქონების თანამესაკუთრეები.

„საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ“ საქართველოს კანონის 11 მუხლის „ა“ ქვეპუნქტის მიხედვით, სააპელაციო პალატამ არ გაიზიარა აპელანტების მოსაზრება, რომ მათი დედა ს. კ.-ი-ს.-ი იყო საცხოვრებელი სადგომით მოსარგებლე და, როგორც მის სამართალმემკვიდრეებს, უფლება აქვთ, მესაკუთრეს მოსთხოვონ, შესაბამისი ანაზღაურების სანაცვლოდ, დაკავებულ საცხოვრებელ სადგომზე საკუთრების უფლების გადაცემა.

სამოქალაქო სამართალწარმოება მიმდინარეობს შეჯიბრებითობის პრინციპის საფუძველზე, რაც იმას ნიშნავს, რომ თითოეული მხარე იღებს საკუთარ თავზე როგორც ფაქტების გადმოცემის, ისე მათი დამტკიცება-დასაბუთების ტვირთს.

სააპელაციო პალატამ განმარტა, რომ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლი ადგენს მხარეთა მიერ მითითებული ფაქტობრივი გარემოებების მტკიცების ტვირთის განაწილების სტანდარტს. მხარეს, რომელიც თავის მოთხოვნას, თუ შესაგებელს აფუძნებს კონკრეტულ ფაქტობრივ გარემოებას, ეკისრება მითითებული გარემოების მტკიცების ტვირთი.

მოცემულ შემთხვევაში აპელანტები (მოსარჩელეები) თავიანთ სასარჩელო მოთხოვნას ამყარებენ იმ გარემოებაზე, რომ დედა ს. ს.-მა ლ. ჯ.–ის ძე ს.-ისაგან სანოტარო ფორმის დაცვის გარეშე დადებული წერილობითი ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე შეიძინა ქ.თ.-ში, ქ.-ის ქ.№20-ში მდებარე 21,85 კვ.მ ორი ოთახი და დამხმარე სათავსი. მითითებული ნორმათა შინაარსიდან გამომდინარე, მტკიცების ტვირთი ეკისრებათ აპელანტებს და სწორედ მათ უნდა წარმოედგინათ სასამართლოში აღნიშნული ფაქტობრივი გარემოების დამადასტურებელი მტკიცებულება.

სააპელაციო პალატამ ყურადღება გაამახვილა იმ გარემოებაზე, რომ მოსარჩელეების დედა ს. კ.-ი-ს.-ი ქ.თ.-ში, ქ.-ის ქუჩა №...-ში რეგისტრირებული იყო 1975 წლის 6 თებერვლიდან, ჯ. ს.-ზე დაქორწინების დროს და მისი ფართში ჩაწერა მოხდა სწორედ ქორწინების საფუძველზე. აპელანტს არ წარმოუდგენია რაიმე მტკიცებულება, რომ 1973 წლიდან ს. ს.-ი ცხოვრობდა ლ. ს.-ის კუთვნილ საცხოვრებელ სახლში ამ უკანასკნელის მიერ ფართზე უფლების დათმობის საფუძველზე.

სააპელაციო სასამართლომ დაადგინა, რომ ს. ს.-ა გარდაიცვალა 2012 წლის 5 ივლისს და, საქმეში წარმოდგენილი სამკვიდრო მოწმობის მიხედვით, ს. სარქოსოვას სამკვიდრო ქონება მიიღეს შვილებმა – ლ. და გ. ს.-ებმა. 2005 წლის 8 აგვისტოს გაცემული სამკვიდრო მოწმობის მიხედვით, ქ.თ.-ში, ქ.-ის ქ. №...-ში მდებარე ლიტერი „ა-ს“ ½ – 63,34 კვ.მ ჯ. ს.-ის სამკვიდრო ქონება მემკვიდრეობით მიიღეს პირველი რიგის მემკვიდრეებმა – დ. ყ.-ამ, გ., ლ.- ს.-ებმა და ლ. ს.-ამ.

სააპელაციო პალატამ არ გაიზიარა აპელანტების განმარტება, რომ ს. ს.-ის საცხოვრებელ სადგომში ელექტოენერგიის აღრიცხვა ხდებოდა ცალკე მრიცხველით და მას იხდიდა ს. ს.-ა, რადგან, მართალია, ს. ს.-ა რეგისტრირებული იყო სადავო ფართში და იხდიდა კომუნალურ გადასახადებს, მაგრამ მხოლოდ სადავო ფართში რეგისტრაცია და კომუნალური გადასახადების გადახდა არ არის საკმარისი საფუძველი პირის მოსარგებლედ მიჩნევისათვის. მითითებული ფაქტობრივი გარემოებები (რეგისტრაცია და გადასახადების გადახდა) მოსარგებლისათვის სამართლებრივად გამყარებული მხოლოდ იმ შემთხვევაში იქნებოდა, თუ ამ ფაქტებით დადასტურდებოდა მესაკუთრესთან სასყიდლიანი გარიგების არსებობა.

მოცემულ შემთხვევაში სააპელაციო სასამართლომ დაადგინა, რომ გ. და ლ. ს.-ები წარმოადგენენ კანონისმიერ მემკვიდრეებს. ქ.თ.-ში, ქ.-ის ქ.№20-ში მდებარე უძრავი ქონების თანამესაკუთრეებად რეგისტრირებული არიან მამის – 2005 წლის 8 აგვისტოს გაცემული ჯ. ს.-ის სამკვიდრო მოწმობისა და დედის – ს. ს.-ის 2013 წლის 8 თებერვალს გაცემული სამკვიდრო მოწმობის საფუძველზე. ამდენად, მოსარჩელეები ვერ ჩაითვლებიან „საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ“ საქართველოს კანონით გათვალისწინებულ მოსარგებლეებად და მათზე არ ვრცელდება მითითებული კანონის ნორმები.

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება ლ. და გ. ს.-ებმა გაასაჩივრეს საკასაციო წესით, მოითხოვეს მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება შემდეგი საფუძვლებით:

კასატორებმა მიიჩნიეს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არასწორად განმარტა „საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობის შესახებ“ კანონის 11 და მე-4 მუხლები, ვინაიდან პირის მოსარჩელედ მიჩნევისათვის კანონით დადგენილი სამი პირობიდან ს. ს.-ა ორ მათგანს აკმაყოფილებს, კერძოდ, იგი რეგისტრირებულია სადავო ბინაში და იხდის კომუნალურ გადასახადებს.

საქმეში წარმოდგენილია საცხოვრებელი სადგომის მოსარგებლის უფლებამონაცვლეობის დამადასტურებელი დოკუმენტი – მემკვიდრეობის მოწმობა ს. ს.-ის უფლებაზე. აღნიშნულ მისამართზე გ. და ლ. ს.-ებმა მიიღეს მემკვიდრეობა მამის დანაშთი ქონებიდანაც, ხოლო დედისგან მიიღეს მემკვიდრეობით საცხოვრებელი სადგომი. 1973 წელს ს. ს.-მა ჯ. გ.-ის ძე ს.-ის შვილის – ლ. ს.-ისაგან 6000 მანეთად იყიდა ქ.თ.-ში, ქ.-ის ქუჩა №20-ში მდებარე 21.85 კვ.მ. ნოტარიუსის გვერდის ავლით გაფორმდა შინაურული ნასყიდობის ხელშეკრულება, რომელიც გაურკვეველ ვითარებაში დაიკარგა. 1994 წლის 29 მარტს ლ. ჯ.–ის ძე ს.-ი გარდაიცვალა. მისი დანაშთი ქონება ფაქტობრივი ფლობით მიიღო მისმა მეუღლემ – ლ. ს.-ის ასულმა ს.-ამ და შვილმა – ჯ. ლ.-ის ძე ს.-მა, რომელიც 2005 წლის 31 იანვარს გარდაიცვალა. მისი სამკვიდრო ქონება მიიღო მისმა მეუღლე დ. ყ.-ამ, შვილებმა – გ. და ლ. ს.-ებმა და დედამ – ლ. ს.-ამ. ს. კ.-ი-ს.-ა სთხოვდა ლ. ს.-ას, გაეფორმებინა ლ. ჯ.–ის ძე ს.-ისაგან ნაყიდი ქ.თ.-ში, ქ.-ის ქუჩა №20-ში მდებარე საცხოვრებელი სადგომი. 2007 წელს ლ. ს.-ამ თავისი სამკვიდრო ქონება აჩუქა რუსეთის მოქალაქე გ. ს.-ს. 2012 წლის 5 ივლისს ს. კ.-ი-ს.-ა გარდაიცვალა.

კასატორების განმარტებით, მიუხედავად მრავალი მოლაპარაკებისა, გ. ს.-მა მათ არც საცხოვრებელი სადგომი გადაუფორმა და არც თანხა გადაუხადა.

„საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობის შესახებ“ კანონის მე-2 მუხლის მე-2 პუნქტის შინაარსიდან გამომდინარე, კასატორებმა ჩათვალეს, რომ მათ უფლება აქვთ, მოითხოვონ დაკავებულ საცხოვრებელ სადგომზე საკუთრების უფლება, რადგან მესაკუთრე უარს აცხადებს მოსარგებლისათვის შესაბამისი კომპენსაციის გადახდაზე. შესაბამისად, ს. ს.-ას სამართალმემკვიდრეები – ლ. და გ. ს.-ები თანახმა არიან, გ. ს.-ს გადაუხადონ დაკავებული საცხოვრებელი სადგომის საბაზრო ღირებულების – 5 000 ლარის 10% – 500 ლარი, სადავო ფართის მესაკუთრედ ცნობის სანაცვლოდ.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 26 თებერვლის განჩინებით ლ. და გ. ს.-ების საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლით და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად. ამავე განჩინებით დადგინდა, რომ კასატორები სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან გათავისუფლებული არიან.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა ლ. და გ. ს.-ების საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:

მოცემულ საქმეზე სააპელაციო სასამართლომ დაადგინა, რომ ქ.თ.-ში, ქ.-ის ქ.№20-ში მდებარე უძრავი ქონებიდან 408 კვ.მ მიწის ნაკვეთი რეგისტრირებულია გ. ს.-ის საკუთრებად, 1/8 – დ. ყ.-ას, 1/8 – ლ-. ს.-ის, 1/8 ნაწილი კი – გ. ს.-ის საკუთრებად. მოსარჩელეები არიან ყოფილი მესაკუთრის, 2005 წლის 31 იანვარს გარდაცვლილი ჯ-. ს.-ის შვილები, პირველი რიგის მემკვიდრეები და უძრავი ქონების თანამესაკუთრეები.

მოსარჩელეების დედა ს. კ.-ი-ს.-ი ქ.თ.-ში, ქ.-ის ქუჩა №20-ში რეგისტრირებული იყო 1975 წლის 6 თებერვლიდან, ჯ. ს.-ზე დაქორწინების დროს და მისი ფართში ჩაწერა მოხდა ქორწინების საფუძველზე.

სააპელაციო პალატამ ასევე დადგენილად მიიჩნია, რომ გ. და ლ.- ს.-ები წარმოადგენენ კანონისმიერ მემკვიდრეებს. ქ.თ.-ში, ქ.-ის ქ.№...-ში მდებარე უძრავი ქონების თანამესაკუთრეებად რეგისტრირებული არიან მამის – 2005 წლის 8 აგვისტოს გაცემული ჯ.– ს.-ის სამკვიდრო მოწმობისა და დედის – ს.- ს.-ის 2013 წლის 8 თებერვალს გაცემული სამკვიდრო მოწმობის საფუძველზე.

წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი ეხება ლ.- და გ. ს.-ების, როგორც ს.-- ს.-ის უფლებამონაცვლეების, სადავო საცხოვრებელი სადგომის მოსარგებლეებად ცნობას.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით, ვინაიდან, „საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ“ საქართველოს კანონიდან გამომდინარე, პირისათვის საცხოვრებელი სადგომის მოსარგებლის სტატუსის მინიჭების თაობაზე არსებობს მყარი სასამართლო პრაქტიკა (სუსგ 23.07.12წ, საქმე №ას-198-191-2012, სუსგ 23.01.15წ. №ას-1140-1086-2014), კერძოდ, საკასაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ „საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ“ საქართველოს კანონის პირველი მუხლის თანახმად, ეს კანონი აწესრიგებს საცხოვრებელი სადგომის მესაკუთრესა და მოსარგებლეს შორის 1921 წლის 25 თებერვლიდან 1996 წლის 27 ივნისამდე წარმოშობილ იმ ურთიერთობებს, რომლებიც სპეციალურ სამართლებრივ მოწესრიგებას მოითხოვს.

ამდენად, აღნიშნული კანონით რეგულირებულია იმ პერიოდის საზოგადოებაში ფაქტობრივად არსებული ურთიერთობები, რომელიც იმ დროს მოქმედი საბჭოთა სამოქალაქო კანონმდებლობით მოწესრიგებული არ იყო. გარიგება საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლების დათმობის შესახებ თავისი შინაარსით არატიპიურ სახელშეკრულებო ურთიერთობას წარმოადგენდა და იგი საბჭოთა სინამდვილეში ფაქტობრივი ქონებრივი ურთიერთობის სახით არსებობდა. ეს სახელშეკრულებო ურთიერთობა შეიცავდა სხვადასხვა გარიგების ნიშნებს (ქირავნობა, სესხი, გირავნობა), თუმცა ამავდროულად რადიკალურად განსხვავდებოდა მათგან თავისი შინაარსით და სპეციფიკური პირობებით, კერძოდ, მისი არსებობისას: მოსარგებლე მესაკუთრეს ერთჯერადად უხდიდა გარკვეული რაოდენობის თანხას ფართის სარგებლობაში მიღების სანაცვლოდ, ამასთან, მესაკუთრეს ყოველთვიურად უხდიდა ბინის ქირასაც; მოსარგებლე რეგისტრირდებოდა საცხოვრებელ ფართში და იხდიდა კომუნალურ გადასახადებს; მესაკუთრის მიერ თანხის დაბრუნების შემთხვევაში მოსარგებლე ვალდებული იყო, გამოეთავისუფლებინა დაკავებული ფართი, თუმცა ხშირ შემთხვევებში, მესაკუთრე თანხას ვერ აბრუნებდა, ურთიერთობა ხანგრძლივ ხასიათს იღებდა და უფლება მემკვიდრეებზე გადადიოდა; მესაკუთრის მიერ საცხოვრებელი სადგომის მფლობელობის უფლების გადაცემა მოსარგებლეზე ფაქტობრივად ხდებოდა „სამუდამოდ“, ანუ ეს ურთიერთობა არ ატარებდა დროებით (ხანმოკლე) ხასიათს; ხელშეკრულებიდან გამომდინარე, მოსარგებლე იძენდა დათმობილი სარგებლობის უფლების გასხვისების შესაძლებლობასაც, რაც მოსარგებლეთა შეცვლას იწვევდა. ამ სპეციფიკური ნიშნებიდან გამომდინარე, ხელშეკრულების სუბიექტთა სამართლებრივი მდგომარეობის მოწესრიგება მსგავსი ხელშეკრულებების (ქირავნობა, სესხი, გირავნობა) ნორმებით შეუძლებელი იყო და კანონმდებელმაც სპეციალური კანონით მოწესრიგებას დაუქვემდებარა. ამასთან, ამ კანონით რეგულირდება მხოლოდ ის ურთიერთობები, რომლებიც ზემოთ დასახელებულ ნიშნებს უტყუარად შეიცავენ.

საკასაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი ზემოაღნიშნული პრაქტიკა სრულადაა გაზიარებული სააპელაციო პალატის გასაჩივრებული განჩინებით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ლ. და გ. ს.-ების საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.

2. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ზ. ძლიერიშვილი

მოსამართლეები: ბ. ალავიძე

ნ. ბაქაქური