საქმე №ას-251-238-2015 22 მაისი, 2015 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

მოსამართლეები:

ვასილ როინიშვილი, პაატა ქათამაძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – სს „ს.რ.“ (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე – მ.მ. (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 16 დეკემბრის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი – მარჩენალის დაკარგვით მიყენებული ზიანის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

მ.მ.მ სარჩელი აღძრა სასამართლოში სს „ს.რ.ის“ მიმართ 2014 წლის 1 მარტიდან ყოველთვიურად, მარჩენალის გარდაცვალებით გამოწვეული ზიანის სახით სარჩოს _ 625 ლარის, ასევე, 2011 წლის მარტიდან 2014 წლის მარტამდე მიუღებელი სარჩოს _ 13 858 ლარის ანაზღაურების მოთხოვნით.

მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო და მის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2014 წლის 16 ივლისის გადაწყვეტილებით მ.მ.ის სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, სს „ს.რ.ს“ მ.მ.ის სასარგებლოდ 2014 წლის 1 მარტიდან საქართველოს საგადასახადო კოდექსით განსაზღვრული საშემოსავლო გადასახადის განაკვეთის გათვალისწინებით დაეკისრა ყოველთვიური სარჩოს _ 416,67 ლარის, ასევე, მიუღებელი სარჩოს ერთჯერადად _ 6 925,52 ლარის (საქართველოს საგადასახადო კოდექსით განსაზღვრული საშემოსავლო გადასახადის განაკვეთის გათვალისწინებით) გადახდა, დანარჩენ ნაწილში მ.მ.ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, რაც მხარეებმა გაასაჩივრეს სააპელაციო წესით.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 16 დეკემბრის განჩინებით მ.მ.ისა და სს „ს.რ.ის“ სააპელაციო საჩივრები არ დაკმაყოფილდა, ხოლო გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად შემდეგი დასაბუთებით:

სააპელაციო პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ ო.მ. წლების განმავლობაში მუშაობდა მოპასუხე კომპანიაში, სახელდობრ, ხაშურის სალოკომოტივო დეპოს ელმავლის მემანქანედ;

1985 წლის 29 სექტემბერს ო.მ.მ მიიღო საწარმოო ტრავმა წარმოებაში მომხდარი უბედური შემთხვევის შედეგად და რამდენიმე დღეში, 5 ოქტომბერს, გარდაიცვალა. უბედური შემთხვევის აქტის თანახმად, 1985 წლის 29 სექტემბერს, ელმავალზე მოკლე ჩართვის შედეგად გაჩნდა ხანძარი, რომლის ჩაქრობის დროს, ელმავლის მემანქანე ო.მ.მ მიიღო სხეულის დამწვრობა მეორე ხარისხის, შეისუნთქა მოწამლული ნივთიერების (აკუმულატორის მჟავას) ორთქლი, გაცივდა და 1985 წლის 5 ოქტომბერს გარდაიცვალა;

მ.მ. არის, ო.მ.ის მეუღლე;

მოპასუხე საწარმომ გარდაცვლილის კმაყოფაზე მყოფ ოჯახის ორ წევრს: მეუღლესა და არასრულწლოვან შვილს (სრულწლოვანებამდე), 1985 წლის 29 სექტემბრიდან დაუნიშნა პენსია, თითოეულს გარდაცვლილი მარჩენალის საშუალო თვიური ხელფასის 1/3-ის ოდენობით;

წლების განმავლობაში, სს „ს.რ.ა“ მოსარჩელეს (ასევე, გარდაცვლილის შვილს სრულწლოვანებამდე) ყოველთვიურად უხდიდა სარჩოს;

2011 წლის 1 მარტიდან 2012 წლის 1 მარტის ჩათვლით ხაშურის სალოკომოტივო სამმართველოს დეპოს ელმავლის მემანქანის ხელფასის ოდენობა შეადგენდა - 1 050 ლარს;

2012 წლის 1 აპრილიდან 2012 წლის 1 დეკემბრამდე _ 1 150 ლარს;

2012 წლის 1 დეკემბრიდან მისი ოდენობა შეადგენს _ 1250 ლარს;

ბოლო რამდენიმე წლის განმავლობაში, მოპასუხე მოსარჩელეს ყოველთვიურად უხდის სარჩოს - 192,81 ლარს (დარიცხული);

სს „ს.რ.მ“ არ განახორციელა მოსარჩელის მიერ, მისაღები სარჩოს ოდენობის გადაანგარიშება გაზრდილი, 2011-2014 წლებში მოქმედი ელმავლის მემანქანის ყოველთვიური ხელფასის ოდენობის გათვალისწინებით, რის გამოც მ.მ. არასრულად იღებდა და იღებს სარჩოს კუთვნილ ოდენობას, რითაც მას ადგება ზიანი. 2011 წლის 1 მარტიდან 2012 წლის 1 აპრილამდე, მოსარჩელემ ყოველთვიურად სარჩოს სახით ვერ მიიღო 157,19 ლარი (350 ლარი – 192,81 ლარი). მ.მ.მ სარჩოს სახით სულ ვერ მიიღო 2 043,47 ლარი (157,19 ლარი X 13 თვე);

2012 წლის 1 აპრილიდან 2012 წლის 1 დეკემბრამდე მ.მ.მ სარჩოს სახით ყოველთვიურად ვერ მიიღო 190,52 ლარი. სულ ამ პერიოდში, მოსარჩელემ სარჩოს სახით ვერ მიიღო 1 524,20 ლარი (190,52 ლარი X 8 თვე);

2012 წლის 1 დეკემბრიდან მოსარჩელე ყოველთვიურად სარჩოს სახით კვლავ იღებს 192,81 ლარს, ნაცვლად 416,67 ლარისა, რის გამოც, ყოველთვიურად კარგავს 2 23,86 ლარს (1250 ლარი : 3 პირი = 416,67 ლარი – 192,81). სულ კი, 2012 წლის 1 დეკემბრიდან 2014 წლის 1 მარტამდე მ.მ.მ სარჩოს სახით ვერ მიიღო 3 357,85 ლარი (223,86 ლარი X 15 თვე);

2011 წლის 1 მარტიდან 2014 წლის 1 მარტამდე მოსარჩელემ სარჩოს სახით ვერ მიიღო 6 925,52 ლარი (2 043,47 ლარი + 1 524,20 ლარი + 3 357,85 ლარი).

პალატამ გაიზიარა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების მსჯელობა, რომ შრომითი მოვალეობის შესრულებისას დასაქმებული პირისათვის სხეულის დაზიანებით ან ჯანმრთელობისათვის სხვაგვარი ვნების მიყენებით გამოწვეული ზიანი ანაზღაურდება არასახელშეკრულებო (დელიქტური) პასუხისმგებლობის ფორმით. პირველი ინსტანციის სასამართლომ დაადგინა მხარეთა შორის წარმოშობილი დავის სწორად გადაწყვეტისათვის ყველა მნიშვნელოვანი გარემოება. ო.მ.ის მიერ საწარმოო ტრავმის მიღების ფაქტი და ის გარემოება, რომ საწარმოო ტრავმის შედეგად, უბედური შემთხვევიდან რამდენიმე დღეში იგი გარდაიცვალა, დადგენილი იყო საქმეში წარმოდგენილი უბედური შემთხვევის აქტით, ასევე დადგენილი იყო, რომ, გარდაცვლილის კმაყოფაზე მყოფი ოჯახის ორი წევრი: მოსარჩელე ო.მ.ის მეუღლე და არასრულწლოვანი შვილი (სრულწლოვანებამდე), 1985 წლის 29 სექტემბრიდან, მოპასუხისაგან ყოველთვიურად იღებდნენ პენსიას, თითოეული გარდაცვლილი მარჩენალის საშუალო თვიური ხელფასის 1/3-ის ოდენობით, შესაბამისად, სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 992-ე მუხლსა და 316-ე მუხლის პირველ ნაწილზე და არ გაიზიარა სს „ს.რ.ის“ პრეტენზია, რომელიც ძირითადად ემყარებოდა იმ გარემოებას, რომ საქართველოს მთავრობის 2007 წლის 24 მარტის დადგენილებით დამტკიცებული შრომითი მოვალეობის შესრულებისას მუშაკის ჯანმრთელობისათვის მიყენებული ზიანის ანაზღაურების წესი არეგულირებდა მხოლოდ დამსაქმებლის ბრალის შემთხვევაში, ზიანის ანაზღაურების წესს და არა დანიშნული სარჩოს გადაანგარიშებას, ამასთან, მოქმედი საქართველოს მთავრობის 2007 წლის 24 მარტის №..-ე დადგენილება არ ითვალისწინებდა მარჩენალდაკარგული პირისათვის სარჩოს გადაანგარიშების წესს, რაც იმაზე მიუთითებდა, რომ არ არსებობდა მ.მ.ის სარჩელის დაკმაყოფილების არავითარი სამართლებრივი საფუძველი.

სასამართლოს განმარტებით, სარჩოს გაანგარიშებას, მართალია, საქართველოს მთავრობის 2007 წლის 24 მარტის №.. დადგენილება არ ითვალისწინებს, თუმცა, თავად ზიანის ანაზღაურების მიზნიდან გამომდინარე, რომლის არსი სწორედ დაზარალებულის კომპენსირებაში მდგომარეობს, მხედველობაშია მისაღები ის შემოსავალი, რომელიც დაზარალებულს გააჩნდა ზიანის მიყენებამდე ორგანიზაციაში მუშაობისას და ზიანის დადგომის შემდგომი პერიოდი, როდესაც შრომის უნარის შეზღუდვის გამო დაზარალებული ვეღარ ახერხებდა მუშაობას და ამის გამო მას უკვე არ ჰქონდა უნარი, მიეღო შემოსავალი ხელფასის სახით. სარჩოს სახით ზიანის ანაზღაურების ოდენობის განსაზღვრის კრიტერიუმს სწორედ ხელფასის ის ოდენობა წარმოადგენდა, რასაც დაზარალებული იღებდა დაწესებულებიდან ჯანმრთელობის დაზიანებამდე შრომის უნარის დაკარგვის ხარისხთან შეფარდებით, ამასთან, ვინაიდან გარდაცვლილი ო.მ.ის თანრიგის მუშაკების ხელფასი გარკვეულ პერიოდში იზრდებოდა, მარჩენალდაკარგული პირის მოთხოვნა, სარჩოს გადაანგარიშების გზით ზიანის ანაზღაურების თაობაზე მართებული იყო.

ასევე არ იქნა გაზიარებული სს „ს.რ.ის“ პრეტენზია, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ არასწორად გამოიყენა სამოქალაქო კოდექსის 408-ე მუხლის პირველი და მე-2 ნაწილით გათვალისწინებული ნორმები. აღნიშნულ ნორმაზე, ასევე სამოქალაქო კოდექსის 992-ე მუხლზე მითითებით პალატამ განმარტა, რომ ზიანის ანაზღაურების მავალდებულებელი ყველა წინაპირობა არსებობდა, რაც დასაბუთებულს ხდიდა საქალაქო სასამართლოს დასკვნას სარჩელის საფუძვლიანობის თაობაზე სამოქალაქო კოდექსის 1006-ე და შრომის კოდექსის 44-ე მუხლების მოთხოვნათა გათვალისწინებით.

მ.მ.ის, სააპელაციო საჩივარი ეფუძნებოდა იმას, რომ მოპასუხემ გარდაცვლილის კმაყოფაზე მყოფი ოჯახის წევრების სარჩოს ოდენობა არასწორად განსაზღვრა მარჩენალის საშუალო თვიური ხელფასის 1/3-ით. შვილის სრულწლოვანების მიღწევის შემდეგ, მოსარჩელე დარჩა რა გარდაცვლილი მარჩენალის სარჩოს ერთადერთი მიმღები პირი, სარჩოს ოდენობა, მოპასუხეს მოქმედი კანონმდებლობის შესაბამისად უნდა განესაზღვრა, ხელფასის ნახევრის ოდენობით.

ამ მხრივ გაზიარებულ იქნა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მსჯელობას იმის შესახებ, რომ მარჩენალის გარდაცვალების დროს, სარჩოს დაანგარიშება ხდება, მარჩენალის რჩენაზე (კმაყოფაზე) მყოფი პირების რაოდენობისა და თვით მარჩენალის გათვალისწინებით, რომლითაც იხელმძღვანელა მოპასუხემ სარჩოს დანიშვნისას და კმაყოფაზე მყოფ თითოეულ პირს, თავად გარდაცვლილის გათვალისწინებით დაუნიშნა სარჩო მარჩენალის საშუალო ხელფასის 1/3-ის ოდენობით. მოცემულ შემთხვევაში, სარჩოს ოდენობა (პენსიის) მოპასუხემ განსაზღვრა 1985 წლის 29 სექტემბრიდან და არ არსებობდა მისი სხვაგვარად განსაზღვრის საფუძველი. დავის საგანს არა სარჩოს დაწესება, არამედ უკვე დანიშნული სარჩოს გადაანგარიშება წარმოადგენდა და ამ დავის ფარგლებში მოსარჩელის მიერ სადავოდ მიჩნეული გარემოება ვერ შეფასდებოდა.

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა სს „ს.რ.მ“, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შემდეგი საფუძვლებით:

სააპელაციო სასამართლომ სარჩელის დაკმაყოფილების სამართლებრივ საფუძვლად მიუთითა საქართველოს მთავრობის 2007 წლის 24 მარტის დადგენილებასა და სამოქალაქო კოდექსის 408-ე მუხლზე, თუმცა მითითებული არ არეგულირებს სარჩოს გადაანგარიშების საკითხს. მთავრობის დადგენილების 1.2 მუხლი არეგულირებს დამსაქმებლის ბრალის არსებობისას ზიანის ანაზღაურების წესს და არა სარჩოს გადაანგარიშებას, სარჩელს უსაფუძვლობას ადასტურებს ის, რომ მასში მითითებულია საქართველოს პრეზიდენტის 1999 წლის 9 თებერვლის №.. ბრძანებულებით დამტკიცებული „შრომითი მოვალეობის შესრულებისას მუშაკისათვის ვნების მიყენების შედეგად ზიანის ანაზღაურების წესის“ 36-ე მუხლი, რომელიც ყოველთვიური სარჩოს დანიშვნას არეგულირებდა, რასაც, მოცემულ შემთხვევაში, მოსარჩელე იღებს. რაც შეეხება სარჩოს გადაანგარიშებას, ეს საკითხი რეგულირებული იყო ამავე წესის 38-ე მუხლით, თუმცა საქართველოს პრეზიდენტის 2005 წლის 7 ნოემბრის №.. ბრძანებულებით ამ ნორმაში შევიდა ცვლილება და სარჩო გადაანგარიშებას აღარ ექვემდებარება, ამ საკითხს არც საქართველოს მთავრობის 2007 წლის 24 მარტის №..დადგენილება არეგულირებს, რაც შეეხება სამოქალაქო კოდექსის 408-ე და 992-ე მუხლებს, ისინი ვრცელდება სახელშეკრულებო ან სამოქალაქო კოდექსით გათვალისწინებული ვალდებულების შეუსრულებლობაზე, რაც, მოცემულ შემთხვევაში, სახეზე არ არის.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა სს „ს.რ.ის“ საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთმითითებული საფუძვლით.

განსახილველ შემთხვევაში, კასატორი სადავოდ ხდის გასაჩივრებული განჩინების სამართლებრივ დასაბუთებას და მიიჩნევს, რომ სასამართლომ არასწორად გამოიყენა და განმარტა მოქმედი კანონმდებლობა. საკასაციო პალატა მიუთითებს საქართველოს უზენაესი სასამართლოს დამკვიდრებულ ერთგვათოვან პრაქტიკაზე, რომლის თანახმადაც, „შრომითი მოვალეობის შესრულებისას მუშაკის ჯანმრთელობისათვის ვნების მიყენების შედეგად ზიანის ანაზღაურების წესის შესახებ“ საქართველოს პრეზიდენტის 1999 წლის 9 თებერვლის №..-ე ბრძანებულების მე-12 პუნქტით მუშაკისათვის დადგენილი ყოველთვიური სარჩოს ოდენობა ექვემდებარებოდა გადაანგარიშებას, მიუხედავად იმისა, როდის მიიღო მან ეს დასახიჩრება. აღნიშნულ ბრძანებულებაში ცვლილებებისა და დამატებების შეტანის თაობაზე საქართველოს პრეზიდენტის 2005 წლის 7 ნოემბრის №.. ბრძანებულების მე-2 მუხლის „ა“ ქვეპუნქტით ამოღებულ იქნა პრეზიდენტის 1999 წლის 9 თებერვლის №..-ე ბრძანებულების მე-12 პუნქტი. 2007 წლის 6 თებერვლის საქართველოს პრეზიდენტის #93 ბრძანებულებით ძალადაკარგულად გამოცხადდა საქართველოს პრეზიდენტის 1999 წლის 9 თებერვლის №..ბრძანებულებით დამტკიცებული წესები.

საქართველოს მთავრობის 2007 წლის 24 მარტის №.. დადგენილებით კი, დამტკიცდა შრომითი მოვალეობის შესრულებისას მუშაკის ჯანმრთელობისათვის მიყენებული ზიანის ანაზღაურების წესი. აღნიშნული წესის პირველი მუხლის პირველი პუნქტის თანახმად, საწარმოში, დაწესებულებასა და ორგანიზაციაში, ორგანიზაციულ-სამართლებრივი ფორმის მიუხედავად, შრომითი მოვალეობის შესრულებისას დასაქმებულის ჯანმრთელობისათვის მიყენებული ზიანი ანაზღაურდება ამ წესით, საქართველოს შრომის კოდექსითა და სამოქალაქო კოდექსით განსაზღვრულ შემთხვევებში. აღნიშნული დადგენილებით ახლებურად მოწესრიგდა შრომითი მოვალეობის შესრულებისას დასაქმებული პირისათვის ზიანის ანაზღაურების წესები. სხეულის დაზიანებითა და ჯანმრთელობისათვის ვნების მიყენებით გამოწვეული ზიანი ანაზღაურდება არასახელშეკრულებო (დელიქტური) პასუხისმგებლობის ფორმით. სამოქალაქო კოდექსის 992-ე მუხლის თანახმად, პირი, რომელიც სხვა პირს მართლსაწინააღმდეგო, განზრახი ან გაუფრთხილებელი მოქმედებით მიაყენებს ზიანს, ვალდებულია აუნაზღაუროს მას ეს ზიანი. ამავე კოდექსის 408-ე მუხლის პირველი და მე-2 ნაწილების თანახმად, იმ პირმა, რომელიც ვალდებულია აანაზღაუროს ზიანი, უნდა აღადგინოს ის მდგომარეობა, რომელიც იარსებებდა, რომ არ დამდგარიყო ანაზღაურების მავალდებულებელი გარემოება. თუ სხეულის დაზიანებით ან ჯანმრთელობისათვის ვნების მიყენების შედეგად დაზარალებულს წაერთვა შრომის უნარი ან შეუმცირდა იგი, ანდა იზრდება მისი მოთხოვნილებები, დაზარალებულს უნდა აუნაზღაურდეს ზიანი ყოველთვიური სარჩოს გადახდით.

აღნიშნული ნორმებიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატას მიაჩნია, რომ სარჩოს ოდენობა უნდა განისაზღვროს იმ ოდენობით, რა ოდენობითაც მარჩენალი მიიღებდა ხელფასს ზიანის ანაზღაურების მავალდებულებელი გარემოება რომ არ დამდგარიყო“ (იხ. სუსგ №ას-169-497-09, 24 ივლისი, 2009 წელი).

ამდენად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით. აღნიშნულ საკითხზე არსებობს საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული მყარი ერთგვაროვანი პრაქტიკა.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, დაუშვას სს „ს.რ.ის“ საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. ამდენად, საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორს უნდა დაუბრუნდეს მის მიერ 2015 წლის 9 თებერვლის #1164 საგადახდო დავალებით გადახდილი 480,60 ლარის 70% – 336,42 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. სს „ს.რ.ის“ საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.

2. კასატორ სს „ს.რ.ს“ (ს/.....) სახელმწიფო ბიუჯეტიდან (ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის #200122900, სახაზინო კოდი 300773150) დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით მის მიერ 2015 წლის 9 თებერვლის #1164 საგადახდო დავალებით გადახდილი 480,60 ლარის 70% – 336,42 ლარი.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ბ. ალავიძე

მოსამართლეები: ვ. როინიშვილი

პ. ქათამაძე