საქმე №ას-259-246-2015 22 მაისი, 2015 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

მოსამართლეები:

ვასილ როინიშვილი, პაატა ქათამაძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – ზ.ბ. (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე – მ.ნ., ნ.გ. (მოპასუხე)

გასაჩივრებული განჩინება – ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 29 დეკემბრის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი – ნასყიდობის, სესხისა და იპოთეკის ხელშეკრულებების ბათილად ცნობა, სესხის არსებობის აღიარება, საჯარო რეესტრში ცვლილებათა რეგისტრაცია

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ზ.ბ.მა სარჩელი აღძრა სასამართლოში მ.ნ.ისა და ნ.გ.ის მიმართ მოსარჩელესა და მ.ნ.ს შორის 2012 წლის 16 ნოემბერს დადებული გამოსყიდვის უფლებით ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობის, მხარეთა შორის სესხისა და იპოთეკის ხელშეკრულების არსებობის დადგენის, საჯარო რეესტრის მონაცემებში ცვლილების განხორციელებისა (ქ.ბათუმში, ... მდებარე #16 ბინის მოსარჩელის საკუთრებად აღრიცხვის) და მ. ნ.სა და ნ.გ.ს შორის დადებული სესხისა და იპოთეკის ხელშეკრულების ბათილად ცნობის მოთხოვნით.

მოპასუხეებმა სარჩელი არ ცნეს და მის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვეს.

ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 2014 წლის 15 ივლისის გადაწყვეტილებით ზ.ბ.ის სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, ბათილად იქნა ცნობილი ზ.ბ.სა და მ.ნ.ს შორის 2012 წლის 16 ნოემბერს დადებული ნასყიდობის ხელშეკრულება გამოსყიდვის უფლებით, დადგინდა მხარეებს შორის სესხისა და იპოთეკის ხელშეკრულების არსებობა, საჯარო რეესტრში რეგისტრირებულ მონაცემებში განხორციელდა ცვლილება და ზ.ბ.ი აღირიცხა ქ.ბათუმში, მდებარე #16 ბინის მესაკუთრედ, ამავე გადაწყვეტილებით ზ.ბ.ის სარჩელი 2013 წლის 19 ნოემბერს მ.ნ.სა და ნ.გ.ს შორის დადებული სესხისა და იპოთეკის ხელშეკრულების ბათილად ცნობის თაობაზე არ დაკმაყოფილდა.

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მოსარჩელემ.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 29 დეკემბრის განჩინებით სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, ხოლო გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად შემდეგი დასაბუთებით:

პალატამ დადგენილად ცნო, რომ 2012 წლის 16 ნოემბერს ზ.ბ.სა და მ.ნ.ს შორის დაიდო ქ.ბათუმში, ..მდებარე #16 ბინის ნასყიდობის ხელშეკრულება გამოსყიდვის უფლებით. ნასყიდობის ღირებულება განისაზღვრა 15 000 აშშ დოლარით, ხოლო გამოსყიდვის ვადა შეადგენდა 3 თვეს;

ნასყიდობის საგანი აღირიცხა მყიდველის საკუთრებად, თუმცა დარჩა გამყიდველის მფლობელობაში;

2013 წლის 12 ივნისს მ.ნ.-მ განცხადებით მიმართა საჯარო რეესტრს და ითხოვა სადავო ბინის საკუთრებაში დარეგისტრირება ვალდებულების გარეშე, რაც განხორციელდა კიდეც;

2013 წლის 19 ნოემბერს მ.ნ.სა და ნ.გ.ეს შორის, 3 თვის ვადით დაიდო სესხისა და იპოთეკის ხელშეკრულება 25 000 აშშ დოლარზე. სესხის უზრუნველყოფის მიზნით, იპოთეკით დაიტვირთა ქ.ბათუმში, .. მდებარე #16 ბინა;

ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 2014 წლის 15 ივლისის გადაწყვეტილება, რომლითაც დადგინდა ზ.ბ.სა და მ.ნ.ს შორის 2012 წლის 16 ნოემბერს გამოსყიდვის უფლებით დადებული ნასყიდობის ხელშეკრულების თვალთმაქცურობა, მ.ნ.-ს არ გაუსაჩივრებია, შესაბამისად, პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყევტილება ამ ნაწილში შესული იყო კანონიერ ძალაში.

მტკიცებულებათა არარსებობის გამო არ იქნა გაზიარებული აპელანტ ზ.ბ.ის განმარტება, რომ 2013 წლის 19 ნოემბერს, მ.ნ.სა და ნ.გ.ს შორის დადებული სესხისა და იპოთეკის ხელშეკრულება იყო უკანონო. ამ ფაქტობრივი გარემოების დამადასტურებელი რაიმე სახის მტკიცებულება მოსარჩელეს სასამართლოსათვის არ წარუდგენია, ხოლო მხოლოდ იმ გარემოებაზე მითითება, რომ იპოთეკის ხელშეკრულების გაფორმებამდე, საჯარო რეესტრის ჩანაწერებში, მ.ნ.ის საკუთრების უფლების გაუქმება თავისთავად იწვევდა შემდგომში დადებული გარიგების უკანონოდ მიჩნევას და მის გაუქმებას, სასამართლომ არ გაიზიარა.

სასამართლოს განმარტებით, აპელანტს უნდა ემტკიცებინა მყიდველის არაკეთილსინდისიერების ფაქტი, რაც მან ვერ დაადასტურა, მეტიც აპელანტს მცდელობაც არ ჰქონია ემტკიცებინა მყიდველ ნ.გ.ის არაკეთილსინდისიერება, რამეთუ, მისი აზრით, მას და მ.ნ.ს შორის დადებული გარიგების ბათილობამ უპირობოდ უნდა გამოიწვიოს მ.ნ.სა და ნ.გ.ს შორის დადებული გარიგების ბათილობა.

პალატის განმარტებით, როგორც დოქტრინით (სამოქალაქო კოდექსის 185, 312-ე მუხლები), ისე მყარი სასამართლო პრაქტიკით (აღნიშნული კატეგორიის დავებზე), დაცული იყო კეთილსინდისიერი შემძენის ინტერესი, რაზედაც წინამდებარე დავაში მიუთითა მოპასუხემ, ხოლო ნ.გ.ის არაკეთილსინდისიერების მტკიცება არა თუ არ უცდია მოსარჩელეს, არამედ ამ გარემოებაზე არც კი მიუთითებია.

პალატამ საქართველოს კონსტიტუციის 85-ე მუხლის მე-3 პუნქტისა და სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-4 და 102-ე მუხლების შესაბამისად, განმარტა, რომ მხარეებმა თვითონ უნდა მიუთითონ მტკიცებულებებზე, რომელთა საფუძველზე უნდა დამტკიცდეს მათ მიერ თავიანთი მოთხოვნის დასაბუთების მიზნით მითითებული ფაქტები. სარჩელში აღნიშნული უნდა იყოს მტკიცებულებანი, რომლებიც ადასტურებენ ამ გარემოებებს, აგრეთვე, მოპასუხემ თავის პასუხში უნდა მიუთითოს რა მტკიცებულებებით შეიძლება, დამტკიცდეს ეს გარემოებანი.

სააპელაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა სამოქალაქო კოდექსის 50-ე, 286-ე მუხლებით, 289-ე მუხლის პირველი ნაწილით, 311¹, 185-ე, 312-ე მუხლებით და აღნიშნა, რომ ნასყიდობის ხელშეკრულებების გაფორმების შემდგომ უძრავი ქონება აღირიცხა მ.ნ.ის საკუთრებად და სესხისა და იპოთეკის ხელშეკრულების გაფორმების დროისათვის, საჯარო რეესტრის ჩანაწერების მიხედვით, მ.ნ. წარმოადგენდა სადავო ქონების რეგისტრირებულ მესაკუთრეს. აღნიშნულ ჩანაწერებზე დაყრდნობით ნ.გ.სა და მ.ნ.ს შორის გაფორმდა სესხისა და იპოთეკის ხელშეკრულება.

საქმეში წარმოდგენილი არც ერთი მტკიცებულებით არ დასტურდებოდა ფაქტობრივი გარემოება იმის შესახებ, რომ რეალურად ამ მხარეებს შორის სესხისა და იპოთეკის სახელშეკრულებო ურთიერთობას ადგილი არ ჰქონია, ან, რომ ნ.გ.მ იცოდა მ.ნ.ის უფლების ხარვეზიანობის თაობაზე.

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ზ.ბ.მა, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის სრულად დაკმაყოფილება შემდეგი დასაბუთებით:

არასწორია სასამართლოს დასკვნა მოპასუხეებს შორის დადებული სესხისა და იპოთეკის ხელშეკრულების კანონიერების თაობაზე, ამ კუთხით კასატორმა მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 170-ე მუხლზე და განმარტა, რომ მიუხედავად სადავო ხელშეკრულების დადების დროისათვის უძრავი ქონების მ.ნ.ის საკუთრებად რეგისტრაციისა, მან ყოველთვის იცოდა, რომ არ იყო ქონების მესაკუთრე. აღნიშნული მიუთითებს სამოქალაქო კოდექსის 115-ე მუხლის დარღვევით, სამოქალაქო უფლების ბოროტად გამოყენებაზე.

იმ პირობებში, როდესაც სასამართლომ ბათილად ცნო კასატორსა და მ.ნ.ს შორის დადებული ხელშეკრულება, დასტურდება, რომ მ.ნ. არ წარმოადგენდა უფლების მქონე პირს ნივთზე, რომელსაც ეს ნივთი გარიგების საგნად შეეძლო ექცია, შესაბამისად, მოპასუხეებს შორის დადებული ხელშეკრულებაც ბათილად უნდა ყოფილიყო ცნობილი, რადგანაც არაუფლებამოსილი პირის მიერ განხორციელებული ქმედება ბათილია და ვერ წარმოშობს იურიდიულ შედეგს.

გარიგების ბათილად ცნობა მისი დადების დღიდან ამ გარიგების სამართლებრივი ძალის არქონას ნიშნავს და ბათილად ცნობისას აღდგება გარიგების საგანზე პირვანდელი მდგომარეობა, რაც სასამართლომ არასწორად განმარტა.

მოცემულ შემთხვევაზე არ ვრცელდება სამოქალაქო კოდექსის 312-ე მუხლით განსაზღვრული საჯარო რეესტრის ჩანაწერის უტყუარობის პრეზუმფცია, მოპასუხეებს შორის დადებული გარიგების ბათილად ცნობით არც ნ.გ.ის სამართლებრივი მდგომაროება გაუარესდებოდა, რადგანაც იგი ნივთზე მეორე რიგის იპოთეკის უფლებას მოიპოვებდა.

სასამართლომ ვერ უზრუნველყო დაპირისპირებულ ინტერესებს შორის სამართლიანი ბალანსის დადგენა, რადგანაც მ.ნ.ის მიერ ვალდებულების დარღვევის შემთხვევაში, ნ.გ. ვეღარ შეძლებს ნივთის რეალიზაციის მოთხოვნასა და საკუთარი კანონიერი ინტერესის დაკმაყოფილებას.

კასატორის განმარტებით, მართალია, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსი 102-ე მუხლი პროცესის მხარეებისათვის ადგენს მტკიცების სტანდარტს, თუმცა ეს ნორმა ასევე შეეხება სასამართლოს და იგი ვალდებულია, ამ სტანდარტის შესაბამისად გამოიტანოს გადაწყვეტილება, ამდენად, გაურკვეველია სასამართლოს მითითება, რომ მოსარჩელეს არ წარმოუდგენია მტკიცებულებები.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა ზ.ბ.ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და მიიჩნევს, რომ იგი დაუშვებელია შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით. ამასთან, საკასაციო პალატა დამატებით განმარტავს შემდეგს:

გასაჩივრებული განჩინების დასაბუთება ძირითადად ეფუძნება იმ დასკვნებს, რომ მოსარჩელემ ვერ შეძლო მტკიცების საგანში შემავალი ფაქტობრივი გარემოებების (მოპასუხეებს შორის დადებული სესხისა და იპოთეკის ხელშეკრულების მიმართ ნ.გ.ის არაკეთილსინდისიერების ფაქტის) დადასტურება, მას ამ კუთხით არათუ რაიმე მტკიცებულება არ წარუდგენია, არამედ არც მიუთითებია გარიგების მხარის არაკეთილსინდისიერებაზე.

წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრით მხარე განჩინების გაუქმებას კვლავ იმ საფუძვლით ითხოვს, რომ მას და მ.ნ.ს შორის დადებული გამოსყიდვის უფლებით ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობა საკმარისი საფუძველია მ.ნ-სა და ნ.გ.ს შორის დადებული სესხისა და იპოთეკის ხელშეკრულების ბათილად ცნობისათვის, ამასთანავე, კასატორი მიიჩნევს, რომ ნ.გ. ვერ შეძლებს საკუთარი ინტერესების დაცვას, რადგან, ვალდებულების შეუსრულებლობის შემთხვევაში, ვერ მოითხოვს სხვისი ქონების რეალიზაციას, ხოლო მოპასუხეებს შორის დადებული ხელშეკრულების ბათილად ცნობის შემთხვევაში, იგი მეორე რიგის იპოთეკარი გახდებოდა.

საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება). დასაბუთებულ პრეტენზიაში იგულისხმება მითითება იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება-დადგენა, მატერიალურ-სამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება. საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებთან მიმართებაში არ წარმოუდგენია დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება).

ამგვარ შედავებად ვერ იქნება მიჩნეული კასატორის პრეტენზიები. საკასაციო პალატა იზიარებს კასატორის მოსაზრებას, რომ მ.ნ. არ იყო უფლებამოსილი, სხვის ქონებაზე დაედო გარიგება, თუმცა მხოლოდ ეს გარემოება სარჩელის დაკმაყოფილების საფუძველი ვერ გახდება. ამ თვალსაზრისით, პალატა მოიხმობს საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ერთგვაროვან სასამართლო პრაქტიკას, რომლის თანახმადაც, „საჯარო რეესტრის უმთავრესი დანიშნულებაა სწორად ასახოს რეგისტრაციას დაქვემდებარებული ყოველგვარი უფლება, მათ შორის საკუთრების უფლება და მათი მდგომარეობა. საჯაროობის პრინციპი კი გულისხმობს იმას, რომ რეგისტრაციის მომენტიდან იძენს ამგვარი უფლება იურიდიულ ძალას მესამე პირებისათვის. კანონმდებლობა უშვებს საჯარო რეესტრის სისწორის პრეზუმფციას, რაც ნიშნავს იმას, რომ მესამე პირებისათვის რეესტრის ჩანაწერები ითვლება სწორად, ვიდრე არ დამტკიცდება მათი უზუსტობა. ამდენად საჯარო რეესტრი ერთის მხრივ სამოქალაქო ბრუნვის გარანტის ფუნქციას ასრულებს, ხოლო მეორეს მხრივ იგი სრულ კონსესუსშია სამოქალაქო ბრუნვაში დამკვიდრებულ ნდობისა და კეთილსინდისიერების პრინციპთან. კონფლიქტი წარმოიშობა მაშინ, როდესაც რეესტრში რეგისტრირებული უფლება არ შეესაბამება ამ უფლების ნამდვილ შინაარსს, ხოლო მესამე პირისათვის ეს ფაქტი უცნობია... ვის უნდა მიენიჭოს უპირატესობა _ მესაკუთრეს თუ შემძენს და რა შემთხვევაში თითოეულს. ანუ იცავს თუ არა მსგავს სიტუაციაში შემძენს რომელიმე ნორმა, რაც დააბრკოლებდა სარჩელის დაკმაყოფილებას. მესამე პირთა დაცვის გარანტიები მოცემულია სამოქალაქო კოდექსის 185-ე მუხლში, რომლის თანახმადაც, შემძენის ინტერესებიდან გამომდინარე, გამსხვისებელი ითვლება მესაკუთრედ, თუ იგი ასეთად არის რეგისტრირებული საჯარო რეესტრში, გარდა იმ შემთხვევებისა, როცა შემძენმა იცოდა, რომ გამსხვისებელი არ იყო მესაკუთრე. მოცემული ნორმა კიდევ ერთხელ უსვამს ხაზს საჯარო რეესტრის უტყუარობისა და სისრულის პრეზუმფციას, როგორც მესამე პირთა დაცვის საშუალებას, ამასთან, უშვებს საჯარო რეესტრში რეგისტრირებულ უფლებაში ხარვეზის შესაძლებლობას, თუმცა, მიუხედავად ამისა, იცავს ისეთ შემძენს, რომელიც ამ ფაქტის მიმართ კეთილსინდისიერია. შემძენის ინტერესების დაცვის გარანტიებს შეიცავს ასევე სამოქალაქო კოდექსის 312-ე მუხლი, რომლის მე-2 ნაწილის მიხედვით, იმ პირის სასარგებლოდ, რომელიც გარიგების საფუძველზე სხვა პირისაგან იძენს რომელიმე უფლებას და ეს უფლება გამსხვისებლის სახელზე იყო რეესტრში რეგისტრირებული, რეესტრის ჩანაწერი ითვლება სწორად, გარდა იმ შემთხვევებისა, როცა ამ ჩანაწერის საწინააღმდეგოდ შეტანილია საჩივარი, ან შემძენმა იცოდა, რომ ჩანაწერი უზუსტოა. საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ აღნიშნული კონფლიქტი კანონმდებელმა სამოქალაქო კოდექსის 185-ე და 312-ე მუხლების მიხედვით, შემძენის სასარგებლოდ გადაწყვიტა, რაც ნიშნავს იმას, რომ მესაკუთრეს აქვს უფლება შესაბამისი საზღაური მოითხოვოს არამართლზომიერი გამსხვისებლის მიმართ, ხოლო კეთილსინდისიერ შემძენს უნარჩუნდება საკუთრების უფლება“; „სამოქალაქო კოდექსის 312-ე მუხლის მე-2 ნაწილი კლასიკური გაგებით, შეეხება რეესტრის ჩანაწერის იმგვარ უზუსტობას, როდესაც შემძენი წინდახედულობის გონივრულ ფარგლებში გამსხვისებლის უფლებას ნამდვილად მიიჩნევს, თუმცა, საკასაციო პალატის მოსაზრებით, ეს ნორმა ასევე არეგულირებს იმგვარ ურთიერთობებს, რომლებიც შეეხება ქონებაზე რეგისტრირებულ ვალდებულებებსაც, ანუ ამ ნორმათა ანალიზით, შეიძლება დავასკვნათ, რომ როდესაც საქმე ეხება უძრავი ქონების უფლებრივ მდგომარეობას, შემძენს, თავის უფლების დასამტკიცებლად, შეუძლია დაეყრდნოს რეესტრში რეგისტრირებული ფაქტების სისწორის ვარაუდს, თუნდაც სინამდვილეში არასწორი იყოს რეესტრის მონაცემები, ამ მდგომარეობას არა არსებითად აქცევს შემძენის კეთილსინდისიერი დამოკიდებულება, რაც საჯარო რეესტრის ჩანაწერის უსწორობის არცოდნაში გამოიხატება. ერთადერთი, რაც რეესტრის უტყუარობის ფიქციას არღვევს, სწორედ შემძენის არაკეთილსინდისიერებაა. დასახელებული ნორმები შეიცავს არაკეთილსინდისიერების იურიდიული შედეგის განმსაზღვრელ ელემენტებს და ნორმით გათვალისწინებულ პრეზუმფციაზე - რეესტრის ჩანაწერის სისწორეზე დაყრდნობისას უნდა შემოწმდეს არა მარტო საჯარო რეესტრის მონაცემები, ასევე უტყუარად უნდა ირკვეოდეს, რომ შემძენმა ნივთის შეძენამდე არ იცოდა და არც შეიძლება სცოდნოდა საჯარო რეესტრის ჩანაწერის უზუსტობის თაობაზე“ (იხ. სუსგ-ებები №ას-189-182-2013, 16 იანვარი, 2014 წელი; №ას-394-373-2013, 20 მაისი, 2014 წელი)

გარდა ზემოაღნიშნულისა, სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-3 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%.

საკასაციო პალატა მხედველობაში იღებს იმ გარემოებას, რომ საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 12 მარტის განჩინებით კასატორს, ქონებრივი მდგომაროების გათვალისწინებით, გადაუვადდა სახელმწიფო ბაჟის - 1 250 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ეროვნული ლარის გადახდა საქმეზე საბოლოო გადაწყვეტილების მიღებამდე. ვინაიდან წინამდებარე განჩინებით საქმის წარმოება დასრულდა, ამასთანავე, საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის შემთხვევაში კანონმდებლობა ითვალისწინებს სახელმწიფო ბაჟის 30%-ის ბიუჯეტში დატოვებას, პალატა თვლის, რომ კასატორს სახელმწიფო ბიუჯეტის სასარგებლოდ უნდა დაეკისროს გადავადებული სახელმწიფო ბაჟის 30%-ის _ 375 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ეროვნული ლარის გადახდა

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ზ.ბ.ის საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.

2. კასატორ ზ.ბ.ს (პ/№.....) სახელმწიფო ბიუჯეტის სასარგებლოდ (ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150) დაეკისროს საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 12 მარტის განჩინებით გადავადებული სახლმწიფო ბაჟის _ 1 250 აშშ დოლარის 30%-ის _ 375 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ეროვნული ლარის გადახდა.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ბ. ალავიძე

მოსამართლეები: ვ. როინიშვილი

პ. ქათამაძე