საქმე №ას-295-282-2015 13 მაისი, 2015 წელი
ქ. თბილისი
სამოქალაქო საქმეთა პალატა
შემადგენლობა:
ზურაბ ძლიერიშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),
ნინო ბაქაქური, ბესარიონ ალავიძე
საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე
კასატორი – ა. ს.-ი (მოსარჩელე)
მოწინააღმდეგე მხარე – ქ. უ.-ე (მოპასუხე)
გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 13 იანვრის განჩინება
კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა
დავის საგანი – ქორწინების განმავლობაში შეძენილი ქონების გაყოფა
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:
26.08.2013წ.-ს ქ. უ.-ემ სარჩელი აღძრა ბათუმის საქალაქო სასამართლოში მოპასუხე ა. ს.-ის მიმართ, რომლითაც მოითხოვა: 1. ა. ს.-ის სახელზე რეგისტრირებული ქ.ბათუმში, კ.-ის ქ.N16-ში (ფართი მშენებარე), მე-2 სართულზე, ბინა N6-ის (ფართი 69,23მ2) (ს/კ: ..) თანამესაკუთრედ ცნობა; 2. ა. ს.-ის სახელზე რეგისტრირებული ქ.ბათუმში, გ. ქ.N127-ში, მე-3 სართულზე, ბინა N53 (ფართი 28,00მ2) (ს/კ:...) თანამესაკუთრედ ცნობა; 3. ა. ს.-ის სახელზე რეგისტრირებული ქ.ბათუმში, კ.-ის ქ.N16-ში (ფართი მშენებარე), მე-2 სართულზე, ბინა N7-ის (ფართი 51,43მ2) (ს/კ: ..) თანამესაკუთრედ ცნობა; 4. მოპასუხისათვის თანაცხოვრების პერიოდში შეძენილი ქონების ქ.მოსკოვში, პ.-ს სანაპირო, სახლი 4, ბინა N17-ის რეალიზაციის შედეგად მიღებული თანხის ნახევრის - 114943 აშშ დოლარის დაკისრება.
18.03.2013წ.-ს ა. ს.-მა სარჩელი აღძრა ბათუმის საქალაქო სასამართლოში მოპასუხე ქ. უ.-ის მიმართ, რომლითაც მოითხოვა მასსა და მოპასუხეს შორის რეგისტრირებული ქორწინების შეწყვეტა.
ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 02.12.2013წ.-ის განჩინებით სამოქალაქო საქმე ქ. უ.-ის სარჩელის გამო, ა. ს.-ის მიმართ რეგისტრირებული ქორწინების პერიოდში შეძენილი უძრავ ქონებაზე თანამესაკუთრედ ცნობის თაობაზე და ა. ს.-ის სარჩელი ქ. უ.-ის მიმართ განქორწინების თაობაზე გაერთიანდა ერთ წარმოებად.
ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 2014 წლის 27 თებერვლის გადაწყვეტილებით ა. ს.-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა. შეწყდა ა. ს.-ს (დაბ: 16.05.1953წ. პასპორტის №..) და ქ. უ.-ეს (დაბ: ..წ. პ/ნ: ..) შორის 28.06.1983წ.-ს რეგისტრირებული ქორწინება. ქ. უ.-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა. ქ. უ.-ე ცნობილ იქნა საჯარო რეესტრში ა. ს.-ის სახელზე რეგისტრირებული უძრავი ქონების, მდებარე, ქ. ბათუმში, კ.-ის ქ.№16-ში, (ფართი - მშენებარე) სართული 2, ბინა №6 (ფართი 69.23 კვ.მ.) (ს/კ: №..) და №7 (ფართი 51.43 კვ.მ) (ს/კ: №..), თანამესაკუთრედ. ქ. უ.-ე ცნობილ იქნა საჯარო რეესტრში ა. ს.-ის სახელზე რეგისტრირებული უძრავი ქონების, მდებარე, ქ. ბათუმში, გ. ქ.№127, სართული 3, ბინა 53 (ფართი 28.00 კვ.მ.) (ს/კ: №...) თანამესაკუთრედ. ა. ს.-ს ქ. უ.-ის სასარგებლოდ გადასახდელად დაეკისრა თანაცხოვრების პერიოდში შეძენილი ქონების ქ. მოსკოვში, პ.-ს სანაპირო, სახლი 4, ბინა 17-ის რეალიზაციის შედეგად ამონაგები თანხის ნახევარი - 114943 აშშ დოლარი.
გადაწყვეტილება ქ. უ.-ის სარჩელის დაკმაყოფილების ნაწილში, გაასაჩივრა ა. ს.-მა, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების ნაწილობრივი გაუქმება და გაუქმებულ ნაწილში, სააპელაციო სასამართლოს მიერ ახალი გადაწყვეტილების მიღებით ქ. უ.-ის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.
ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 13 იანვრის განჩინებით ა. ს.-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა. უცვლელად დარჩა მოცემულ საქმეზე ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 2014 წლის 27 თებერვლის გადაწყვეტილება.
ქუთაისის სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია ფაქტობრივი გარემოება იმის თაობაზე, რომ ა. ს.-ი და ქ. უ.-ე დაქორწინდნენ 1983 წლის 28 ივნისს. ქორწინების პერიოდში ა. ს.-მა შეიძინა: 1. ბათუმში, გ. ქ. №127-ში მდებარე ბინა №53 (ს/კ:№...); 2. ბათუმში, კ.-ის ქ. №16-ში მდებარე ბინა №6 (ს/კ:№...); ბათუმში, კ.-ის ქ. №16-ში მდებარე ბინა №7 (ს/კ:№...) და რუსეთის ფედერაციაში, მოსკოვში, პ.-ს სანაპირო, სახლში 4-ში მდებარე ბინა №17. 2011 წლის 5 დეკემბერს ა. ს.-მა მოსკოვში, პ.-ს სანაპიროზე მდებარე ბინა 229887 აშშ დოლარად მიჰყიდა ლ. კ.-ს.
დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების სამართლებრივი შეფასების მიზნით სააპელაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა სამოქალაქო კოდექსის 1158-ე მუხლით, რომლის თანახმად, მეუღლეთა მიერ ქორწინების განმავლობაში შეძენილი ქონება იყო მათი თანასაკუთრება და ამავე კოდექსის 1160-ე მუხლის მე-3 ნაწილის თანახმად, აპელანტი ვალდებული იყო მოწინააღმდეგე მხარისათვის გადაეხადა თანასაკუთრებაში არსებული ქონების განკარგვით მიღებული სარგებელი.
სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტის პოზიცია იმის თაობაზე, რომ გ. ქ. №127-ში არსებულ ბინაზე უფლებები გააჩნდა მესამე პირსაც, ხოლო კ.-ის ქუჩაზე არსებული ქონება წარმოადგენდა პირობადადებულ საკუთრებას და აღნიშნა, რომ ის გარემოება, რომ გ. ქუჩაზე არსებული ბინა ა. ს.-მა შეიძინა მემკვიდრეობით მიღებული ქონების რეალიზაციის შედეგად მიღებული თანხით, საქმის მასალებით არ დასტურდებოდა. თუმცა, ასეც რომ არ ყოფილიყო, სამოქალაქო კოდექსის 1161-ე მუხლის „ა” პუნქტის თანახმად, თითოეული მეუღლის საკუთრებას წარმოადგენდა ქორწინების განმავლობაში მემკვიდრეობით მიღებული ქონება და არა ამ ქონების რეალიზაციით აღებული თანხით შეძენილი ნივთი.
სასამართლომ აღნიშნა, რომ ხშირად, ქორწინების პერიოდში მეუღლეებს გააჩნიათ ერთმანეთისაგან დამოუკიდებელი შემოსავალი. მიუხედავად იმისა, რომ, ჩვეულებრივ, ეს შემოსავალი მის მიმღებ მეუღლეს ეკუთვნის, შეძენილი ქონება, გარდა ინიდივიდუალური სარგებლობის ნივთებისა, უთუოდ, მათი თანასაკუთრებაა. მეტიც, სამოქალაქო კოდექსის 1158-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, ასეთ ქონებაზე მეუღლეთა თანასაკუთრების უფლება წარმოიშობა მაშინაც, თუ ერთ-ერთი მათგანი ეწეოდა საოჯახო საქმიანობას, უვლიდა შვილებს ან სხვა საპატიო მიზეზის გამო არ ჰქონია დამოუკიდებელი შემოსავალი. შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოცემული დავის გადაწყვეტისათვის არსებითი მნიშვნელობა არ ჰქონდა იმას ქორწინების პერიოდში დასაქმებული იყო თუ არა ქ. უ.-ე და რა სახსრებით შეიძინა აპელანტმა ქონება. ამგვარად, ა. ს.-ს, ამ ნაწილში, მის მიერ მითითებული ფაქტები რომც დაემტკიცებინა, ქ. უ.-ე სადავო ქონების თანამესაკუთრედ მაინც ჩაითვლებოდა.
სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 188-ე მუხლის პირველ ნაწილზე, რომლის თანახმად, თუ გამსხვისებელმა პირობად დათქვა საკუთრების გადასვლა შემძენზე მხოლოდ ნივთის საფასურის გადახდის შემდეგ, ივარაუდება, რომ საკუთრება გადავა შემძენზე საფასურის სრულად გადახდის შემდეგ. თუ შემძენი გააჭიანურებს საფასურის გადახდას, ხოლო გამსხვისებელი უარს იტყვის ხელშეკრულებაზე, უკვე ორმხრივად განხორციელებული შესრულება მხარეებმა უნდა დააბრუნონ.
სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ პირობადებული საკუთრების ინსტიტუტი გამოიყენება მოძრავი და არა უძრავი ნივთების მიმართ. მოცემულ შემთხვევაში კი, მხარეთა შორის სადავოა უფლებები უძრავ ნივთებთან მიმართებაში. თუმცა, საქმეში არსებული ხელწერილით (ს.ფ.38) არც ის დგინდებოდა, რომ ა. ს.-ს კ.-ის ქუჩაზე არსებულ ბინებზე საკუთრება მოპოვებული აქვს რაიმე პირობით. ამ ხელწერილიდან ჩანს, რომ მესამე პირს ჰქონდა აპელანტის ვალი და ამის სანაცვლოდ საკუთრებაში გადასცა სადავო ქონება. ე.ი. აპელანტმა, როგორც კრედიტორმა მოვალისაგან მიიღო სამოქალაქო კოდექსის 379-ე მუხლით გათვალისწინებული „სხვა შესრულება” და იგი საჯარო რეესტრში დარეგისტრირდა უფლებრივად დაუტვირთავი ქონების მესაკუთრედ.
ამასთან, სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ აპელანტმა ვერ დაამტკიცა, რომ ქ. უ.-ემ ისარგებლა მოსკოვში არსებული ქონების რეალიზაციით მიღებული თანხით. საქმის მასალებით კი, მხოლოდ ის გარემოება დგინდებოდა, რომ ქ. უ.-ეს მართლაც ჰქონდა და ამჟამადაც აქვს ნაკისრი სხვადასხვა სახის საბანკო ვალდებულებები, რომელთა ნაწილიც მან შეასრულა, თუმცა ეს გარემოება არ ადასტურებდა აპელანტის მიერ ამ ვალდებულებების შესრულების ფაქტს და, რაც მთავარია, აპელანტს არც კი მიუთითებია, რომ ქონების გასხვისების შედეგად მიღებული სარგებელი, უშუალოდ, მოწინააღმდეგე მხარეს გადასცა.
სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ა. ს.-მა გაასაჩივრა საკასაციო წესით, მოითხოვა მისი გაუქმება. ასევე შუამდგომლობების დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის შესახებ საოქმო განჩინებების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით ქ. უ.-ის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შემდეგი საფუძვლებით:
კასატორი განმარტავს, რომ მას უარი ეთქვა მოწმის სახით სანდუხტ ს.-ის დაკითხვის თაობაზე. კასატორის მოსაზრებით, მოწმე დაადასტურებდა იმ გარემოებას რაც დაკავშირებული იყო არტურ ს.-ის სახელზე რეგისტრირებული ქ.ბათუმში, გ. ქ.N127-ში მდებარე 28,00მ2 ფართის მქონე ბინის შეძენასთან. კასატორი განმარტავს, რომ მან 1995წ.-ს გაყიდა მემკვიდრეობით მიღებული 67,80მ2 ფართის მქონე ბინა მდებარე, ქალაქის ცენტრში, ზ.-ს ქ.N20-ში და მიღებული თანხის ნახევრით დაფარა ქ. უ.-ის ვალი, ხოლო დარჩენილი თანხით იმავე წელს შეიძინა 28,00მ2 ფართის ბინა. კასატორი მიუთითებს დოკუმენტებზე, რომლითაც დასტურდება, რომ ქ. უ.-ე სარგებლობდა ორი ოპოთეკური სესხით, რომელიც დაფარა წინმსწრებად.
კასატორი ასევე ასაჩივრებს განჩინებას, რომლითაც არ დაკმაყოფილდა ა. ს.-ის შუამდგომლობა მისი შვილის ა. ს.-ის საბანკო ოპერაციების დამადასტურებელი დოკუმენტის საქმისათვის დართვის თაობაზე.
კასატორი ასევე მიუთითებს, რომ ქ.მოსკოვში, პ.-ს ქუჩაზე მდებარე ბინის გაყიდვით მიღებული თანხა მთლიანად გადმორიცხა საქართველოში შვილების ანგარიშზე. ამ თანხიდან კი, ქ. უ.-ემ დაფარა იპოთეკური სესხი.
კასატორის მოსაზრებით, სასამართლომ არასწორი შეფასება მისცა იმ ფაქტობრივ გარემოებას, რომ გ. ქუჩაზე 28,00მ2 ფართის ბინაზე წარმოშობილი იყო მეუღლეთა თანასაკუთრების უფლება.
კასატორის განმარტებით მხოლოდ საჯარო რეესტრის ამონაწერი არ წარმოადგენს თანასაკუთრების წარმოშობის საფუძველს, და აღნიშნავს, რომ მეუღლეთა ინდივიდუალური საკუთრების რეგულაციას შეიცავს სამოქალაქო კოდექსის 1161-ე მუხლი.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 20 მარტის განჩინებით საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით, დასაშვებობის შესამოწმებლად.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც, დაუშვებელია შემდეგ გარემოებათა გამო:
კასატორი სადავოდ ხდის მისი საკუთრების უფლებით რეგისტრირებულ უძრავ ნივთებზე ქ. უ.-ის თანასაკუთრების უფლების წარმოშობის კანონიერებას, რასაც საკასაციო პალატა არ იზიარებს და დადგენილად მიიჩნევს მოცემულ საქმეზე დადგენილ შემდეგ ფაქტობრივ გარემოებებს:
ა. ს.-ი და ქ. უ.-ე დაქორწინდნენ 1983 წლის 28 ივნისს.
ქორწინების პერიოდში ა. ს.-მა შეიძინა: 1. ბათუმში, გ. ქ. №127-ში მდებარე ბინა №53 (ს/კ:№..); 2. ბათუმში, კ.-ის ქ. №16-ში მდებარე ბინა №6 (ს/კ:№...); ბათუმში, კ.-ის ქ. №16-ში მდებარე ბინა №7 (ს/კ:№..) და რუსეთის ფედერაციაში, მოსკოვში, პ.-ს სანაპირო, სახლში 4-ში მდებარე ბინა №17.
2011 წლის 5 დეკემბერს ა. ს.-მა მოსკოვში, პ.-ს სანაპიროზე მდებარე ბინა 229887 აშშ დოლარად მიჰყიდა ლ. კოჩუროვას.
საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ სამოქალაქო სამართალწარმოება მიმდინარეობს შეჯიბრებითობის პრინციპის საფუძველზე, რაც იმას ნიშნავს, რომ თითოეული მხარე იღებს თავის თავზე როგორც ფაქტების გადმოცემის, ისე მათი დამტკიცება-დასაბუთების ტვირთს. აღნიშნული მსჯელობა გამომდინარეობს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-4 მუხლის დანაწესიდან, რომლის პირველი ნაწილის თანახმად, მხარეები სარგებლობენ თანაბარი უფლებებითა და შესაძლებლობებით, დაასაბუთონ თავიანთი მოთხოვნები, უარყონ ან გააქარწყლონ მეორე მხარის მიერ წამოყენებული მოთხოვნები, მოსაზრებები თუ მტკიცებულებები. მხარეები თვითონვე განსაზღვრავენ, თუ რომელი ფაქტები უნდა დაედოს საფუძვლად მათ მოთხოვნებს ან რომელი მტკიცებულებებით უნდა იქნეს დადასტურებული ეს ფაქტები. ამავე კოდექსის 102-ე მუხლით განსაზღვრულია მხარეთა შორის მტკიცების ტვირთის გადანაწილების წესი, რომლის თანახმად, თითოეულმა მხარემ უნდა დაამტკიცოს გარემოებანი, რომლებზედაც იგი ამყარებს თავის მოთხოვნებსა და შესაგებელს. კონკრეტულ შემთხვევაში, იმ გარემოების მტკიცების ტვირთი, რომ ქ. უ.-ისა და ა. ს.-ის ქორწინების განმავლობაში შეძენილ ქონებაზე არ ვრცელდება ქ. უ.-ის თანასაკუთრების უფლება ეკისრებოდა კასატორს (აპელანტს), რომელმაც სადავო გარემოების დასადასტურებლად მტკიცებულებათა წარმოდგენა ვერ შეძლო, რის გამოც მის მიმართ მართლზომიერად დადგა არახელსაყრელი მატერიალურ-სამართლებრივი შედეგი.
რაც შეეხება კასატორის მოთხოვნას, საქმეზე მიღებული შუალედური საოქმო განჩინებების გაუქმების თაობაზე, საკასაციო პალატა დაუსაბუთებლობის გამო ვერ გაიზიარებს მას და აღნიშნავს, რომ საოქმო განჩინებების გაუქმების მოთხოვნა იმგვარად, რომ მხარე არ მიუთითებს არც კონკრეტულ განჩინებაზე და არც მისი გაუქმების ფაქტობრივ საფუძვლებზე, სასამართლოს არ აძლევს უფლებას, საკუთარი შეხედულებით გადაწყვიტოს მათი უსწორობის საკითხი, ამგვარი მიდგომა არ გამომდინარეობს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 404-ე მუხლის მე-2 ნაწილის მიზნებიდან, რაც ამ მოთხოვნის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის საფუძველია.
დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით საკასაციო პალატას მიაჩნია, რომ საქმის განმხილველმა სასამართლომ სწორი სამართლებრივი შეფასება მისცა მოცემულ საქმეზე დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და სადავო სამართლებრივი ურთიერთობის მოსაწესრიგებლად მართებულად იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 1151-ე, 1158-ე, 1164-ე და 1168-ე მუხლებით.
ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატა იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების სამართლებრივ შეფასებას და მიაჩნია, არ იკვეთება საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული რომელიმე საფუძველი, ვინაიდან ნორმის დანაწესით საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.
როგორც საქმის მასალებით ირკვევა, სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.
საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.
მოცემული დავის საგანია მეუღლეთა თანასაკუთრებაში არსებული ქონების გაყოფა სამოქალაქო კოდექსის 1164-ე და 1168-ე მუხლების შესაბამისად. აღნიშნულ საკითხზე არსებობს სასამართლო პრაქტიკა, იხ., სუს 11.02.2013წ-ის განჩინება Nას-1489-1405-2012.
ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისითაც.
ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას შპს „ელ ენდ სას“ საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (6000 ლარი) 70% – 4200 ლარი.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა:
1. ა. ს.-ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;
2. კასატორს - ა. ს.-ს (რუსეთის ფედრაციის მოქალაქის პასპორტი N...) დაუბრუნდეს შ. ჯ.-ის მიერ 2015 წლის 27 თებერვალს №.. საგადასახადო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (6000 ლარი) 70% – 4200 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“ ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 3 0077 3150.
3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.
თავმჯდომარე ზ. ძლიერიშვილი
მოსამართლეები: ნ. ბაქაქური
ბ. ალავიძე
