საქმე №010258915950442

საქმე №ას-321-306-2015 20 მაისი, 2015 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ზურაბ ძლიერიშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ბესარიონ ალავიძე, ნინო ბაქაქური

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – შპს „ს.-ა“ (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე – საქართველოს განათლებისა და მეცნიერების სამინისტროს სსიპ „საგანმანათლებლო დაწესებულების მანდატურის სამსახური“ (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 29 იანვრის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და საქმის დაბრუნება იმავე სასამართლოსათვის ხელახლა განსახილველად

დავის საგანი – მომსახურების საფასურის გადახდა, პირგასამტეხლოს დაკისრება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

საქართველოს განათლებისა და მეცნიერების სამინისტროს სსიპ „საგანმანათლებლო დაწესებულების მანდატურის სამსახურმა“ სარჩელი აღძრა სასამართლოში შპს „ს.-ის“ მიმართ მომსახურების გადაუხდელი საფასურის – 1950 ლარისა და პირგასამტეხლოს ანაზღაურების შესახებ.

მოსარჩელის განმარტებით, 2012 წლის 12 იანვარს მხარეთა შორის დაიდო მომსახურების ხელშეკრულება, რომლის თანახმადაც მოსარჩელემ ვალდებულება იკისრა, 2012 წლის 1 სექტემბრიდან 2013 წლის 1 იანვრამდე სკოლაში სასწავლო პროცესის მიმდინარეობისას საზოგადოებრივი წესრიგი დაეცვა მანდატურის მეშვეობით, რის სანაცვლოდ მოპასუხეს უნდა გადაეხადა შეთანხმებული ანაზღაურება.

მხარემ მიუთითა, რომ მოპასუხემ მომსახურების საფასური სრულად არ დაფარა, რის გამოც უნდა დაეკისროს დავალიანებისა და პირგასამტეხლოს ანაზღაურება.

მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო და მიიჩნია, რომ მოსარჩელემ მომსახურების სრულად გაწევის დამადასტურებელი მტკიცებულება ვერ წარადგინა, რის გამოც მისი მოთხოვნა დაუსაბუთებელია.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2013 წლის 11 ნოემბრის გადაწყვეტილებით საქართველოს განათლებისა და მეცნიერების სამინისტროს სსიპ „საგანმანათლებლო დაწესებულების მანდატურის სამსახურის“ სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, საქართველოს განათლებისა და მეცნიერების სამინისტროს სსიპ „საგანმანათლებლო დაწესებულების მანდატურის სამსახურს“ უარი ეთქვა პირგასამტეხლოს დაკისრების მოთხოვნის ნაწილში სარჩელის სრულად დაკმაყოფილებაზე, შპს „ს.-ას“ საქართველოს განათლებისა და მეცნიერების სამინისტროს სსიპ „საგანმანათლებლო დაწესებულების მანდატურის სამსახურის“ სასარგებლოდ დაეკისრა 1950 ლარის გადახდა, შპს „ს.-ას“ საქართველოს განათლებისა და მეცნიერების სამინისტროს სსიპ „საგანმანათლებლო დაწესებულების მანდატურის სამსახურის“ სასარგებლოდ დაეკისრა 2012 წლის ოქტომბრის, ნოემბრისა და დეკემბრის პერიოდის დავალიანებაზე პირგასამტეხლოს გადახდა 57.52 ლარის ოდენობით.

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება მოპასუხემ გაასაჩივრა სააპელაციო წესით.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 29 იანვრის განჩინებით სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, ხოლო გასაჩივრებული განჩინება დარჩა უცვლელად შემდეგ გარემოებათა გამო:

სააპელაციო სასამართლომ დაადგინა, რომ 2012 წლის 12 იანვარს მხარეთა შორის გაფორმებული №19 ხელშეკრულების მიხედვით, საქართველოს განათლებისა და მეცნიერების სამინისტროს საჯარო სამართლის იურიდიულმა პირმა – სსიპ „საგანმანათლებლო დაწესებულების მანდატურის სამსახურმა“ აიღო ვალდებულება, შპს „ს.-ა“ უზრუნველეყო მანდატურის მომსახურებით და დაეცვა სკოლაში საზოგადოებრივი წესრიგი. ამავე ხელშეკრულებით განისაზღვრა მომსახურების ღირებულება, გადახდის დრო, ანგარიშსწორების პირობები, კერძოდ, მანდატურის მომსახურების ღირებულება თვეში შეადგენდა 650 ლარს, რომელიც შპს „ს.-ას“ უნდა გადაეხადა 2012 წლის 1 სექტემბრიდან 2013 წლის 1 იანვრამდე. ანგარიშსწორება უნდა განხორციელებულიყო შესაბამისი დოკუმენტაციის (მიღება-ჩაბარების ან ანგარიშფაქტურის) ხელმოწერიდან არა უგვიანეს 5 სამუშაო დღეში, ხოლო მითითებული ვადის დარღვევის შემთხვევაში შპს „ს.-ას“ ეკისრებოდა პირგასამტეხლო ყოველ ვადაგადაცილებულ დღეზე გადასახდელი თანხის 0.1%.

2012 წლის 12 იანვრის №19 ხელშეკრულების მე-4 მუხლით განისაზღვრა მხარეთა უფლებები და მოვალეობები, კერძოდ, ამ მუხლის 4.1.7. პუნქტით, შპს „ს.-ა“ ვალდებული იყო, დაუყოვნებლივ შეეტყობინებინა მანდატურის სამსახურისათვის სკოლაში მიმაგრებული მანდატურის მიერ უფლებამოსილების გადამეტების ან ვალდებულებათა არაჯეროვანი შესრულების შესახებ.

სააპელაციო საჩივარში აპელანტი მიუთითებს, რომ მოსარჩელეს 2012 წლის სექტემბერში მომსახურება არ განუხორციელებია და არც ამ პერიოდის მომსახურების თანხის ანაზღაურება არ მოუთხოვია, შესაბამისად, მოპასუხემ მიიჩნია, რომ მოსარჩელემ ცალმხრივად მოშალა ხელშეკრულება ვადამდე.

სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა მოპასუხის პოზიცია, ვინაიდან პირველი ინსტანციის სასამართლოში ეს საკითხი განხილვის საგანი არ ყოფილა და ამის შესახებ მოპასუხეს თავის წერილობით შესაგებელში არ მიუთითებია, არამედ შპს „ს.-ამ“ სადავოდ გახადა მოსარჩელის მიერ ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულების შესრულება და მიუთითა, რომ სსიპ „საგანმანათლებლო დაწესებულების მანდატურის სამსახურს“ ხელშეკრულებით გათვალისწინებული მომსახურება მოპასუხისათვის არ გაუწევია. აღნიშნულ საკითხთან მიმართებით სააპელაციო სასამართლომ ყურადღება გაამახვილა მხარეთა შორის არსებული წერილობითი ხელშეკრულების მე-4 მუხლის 4.1.7. პუნქტზე, რომლის თანახმად ვალდებულებათა არაჯეროვანი შესრულების შემთხვევაში თავად მოპასუხე იყო ვალდებული, ამის თაობაზე შეეტყობინებინა მოსარჩელე მანდატურის სამსახურისათვის. იმ შემთხვევაშიც კი, თუკი მოპასუხეს ინტერესი ჰქონდა დაკარგული მხარეთა შორის გაფორმებული ხელშეკრულების შესრულებისადმი, უნდა ეცნობებინა მოსარჩელისათვის, თუმცა მას ამის თაობაზე შესაბამისი სამართლებრივი რეაგირება არ მოუხდენია.

სააპელაციო პალატის მითითებით, საქმეში წარმოდგენილია, სსიპ „საგანმანათლებლო დაწესებულების მანდატურის სამსახურის“ 2013 წლის 6 მარტის წერილი, რომლითაც შპს „ს.-ას“ აფრთხილებს დავალიანების არსებობისა და მისი დაფარვის, წინააღმდეგ შემთხვევაში კი, სასამართლოსათვის მიმართვის შესახებ. სსიპ „საგანმანათლებლო დაწესებულების მანდატურის სამსახურის“ მიერ, სადავო პერიოდში – 2012 წლის ოქტომბრიდან დეკემბრის ჩათვლით, მანდატურის უფლებამოსილების განხორციელების შესახებ გარემოება დადასტურებულ იქნა მოწმის ჩვენებით.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლი განსაზღვრავს იმ მტკიცებულებათა ნუსხას, რომლებიც მხარეებს შეუძლიათ, თავიანთი მოთხოვნების დასადასტურებლად გამოიყენონ. ჩამოთვლილ მტკიცებულებათაგან არცერთს არ აქვს უპირატესი იურიდიული მნიშვნელობა. სასამართლო აფასებს მტკიცებულებებს თავისი შინაგანი რწმენით, რომელიც უნდა ემყარებოდეს მათ სრულ და ობიექტურ განხილვას, შედეგად, სასამართლოს გამოაქვს დასკვნა საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე გარემოებების არსებობის ან არარსებობის შესახებ, თანახმად სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 105-ე მუხლისა.

ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ სამოქალაქო სამართალწარმოებაში თითოეული მხარის უფლებრივ ტვირთს წარმოადგენს იმ ფაქტების მითითება და დამტკიცება, რომლითაც მხარეებს სურთ, დაასაბუთონ თავიანთი სასარჩელო მოთხოვნები ან გააქარწყლონ სასარჩელო მოთხოვნათა დასასაბუთებლად მითითებული ფაქტობრივი გარემოებები. მოცემულ შემთხვევაში, მოპასუხემ ვერ გააბათილა მოსარჩელის მიერ წარმოდგენილი მტკიცებულებები და ვერ უზრუნველყო მის მიერ მითითებული გარემოებების დამტკიცება.

სამოქალაქო კოდექსის 316-ე მუხლის პირველი ნაწილისა და 317-ე მუხლის თანახმად, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ, მოცემულ შემთხვევაში, საქმეზე დადგენილი გარემოებების მიხედვით, მხარეებს შორის არსებობდა ვალდებულებით-სამართლებრივი ურთიერთობა, კერძოდ, ნარდობის ხელშეკრულებიდან გამომდინარე ურთიერთობა.

სამოქალაქო კოდექსის 629-ე მუხლის პირველი ნაწილის საფუძველზე სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა დადგენილ გარემოებაზე, რომ შპს „ს.-ას“ სსიპ „საგანმანათლებლო დაწესებულების მანდატურის სამსახურისათვის“ გადასახდელი აქვს მანდატურის მომსახურების ღირებულება, სულ – 1950 ლარი.

სამოქალაქო კოდექსის 361-ე მუხლის თანახმად, იმის გათვალისწინებით, რომ მოსარჩელემ ნაკისრი ვალდებულებები ჯეროვნად შეასრულა, ხოლო მოპასუხემ დაარღვია ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ვალდებულება და არ გადაიხადა გაწეული მომსახურების ღირებულება, სააპელაციო სასამართლომ დაასკვნა, რომ მოსარჩელის მოთხოვნა თანხის დაკისრების თაობაზე საფუძვლიანია და იგი მართლზომიერად დაკმაყოფილდა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ, სააპელაციო საჩივარი კი – დაუსაბუთებელია.

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება შპს „ს.-ამ“ გაასაჩივრა საკასაციო წესით, მოითხოვა მისი გაუქმება და საქმის დაბრუნება იმავე სასამართლოსათვის ხელახლა განსახილველად შემდეგი საფუძვლებით:

კასატორის მითითებით, სააპელაციო სასამართლოს უნდა გაეზიარებინა მისი მოსაზრება იმის შესახებ, რომ მოწინააღმდეგე მხარემ საქმეზე ვერ წარადგინა მატერიალური სახის, მათ შორის კომუნიკაციის ელექტრონული საშუალებით შესრულებული მტკიცებულება, რომლითაც დადასტურდებოდა, რომ მანდატური ნამდვილად ასრულებდა თავის ვალდებულებებს დროის იმ პერიოდში, რომელშიც, მხარის განმარტებითვე, მომსახურება ფაქტობრივად გრძელდებოდა. ასევე, დადასტურებულია, რომ მოსარჩელე არ ითხოვს ანაზღაურებას ხელშეკრულებაში მითითებული ვადის პირველი კალენდარული თვისათვის, რაც მიუთითებს, რომ დროის ამ პერიოდში მას მომსახურება არ განუხორციელებია, აღნიშნული კი, მისი მხრიდან ხელშეკრულების ცალმხრივად შეწყვეტის ფაქტს ადასტურებს.

ამდენად, კასატორმა მიიჩნია, რომ უსაფუძვლოა სააპელაციო სასამართლოს მითითება არსებული ხელშეკრულების 4.1.7 პუნქტის იმ პირობაზე, რომ მანდატურის მხრიდან თავისი მოვალეობის არაჯეროვანი შესრულების შემთხვევაში, კასატორი ვალდებული იყო, ამის შესახებ შეეტყობინებინა ადმინისტრაციისათვის.

მხარის მოსაზრებით, სააპელაციო სასამართლომ დაარღვია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-3, მე-4, 102-ე მუხლების, 377-ე მუხლის პირველი ნაწილის, ამავე მუხლის მე-2 ნაწილის, ასევე 393-ე და 394-ე მუხლების მოთხოვნები. ფაქტობრივად, მხარეთა შორის, 2012 წლის 12 იანვარს გაფორმებული №19 ხელშეკრულებით დასტურდება, რომ საქართველოს განათლებისა და მეცნიერების სამინისტროს საჯარო სამართლის იურიდიულმა პირმა – „საგანმანათლებლო დაწესებულების მანდატურის სამსახურმა“ აიღო ვალდებულება, შპს „ს.-ა“ უზრუნველეყო მანდატურის მომსახურებით და დაეცვა სკოლაში საზოგადოებრივი წესრიგი. ამავე ხელშეკრულებით განისაზღვრა, მომსახურების ღირებულება, გადახდის დრო, ანგარიშსწორების პირობები, კერძოდ, მანდატურის მომსახურების ღირებულება თვეში შეადგენდა – 650 ლარს, რომელიც შპს „ს.-ას“ უნდა გადაეხადა 2012 წლის 1 სექტემბრიდან 2013 წლის 1 იანვრამდე.

ანგარიშსწორება უნდა განხორციელებულიყო შესაბამისი დოკუმენტაციის (მიღება-ჩაბარების ან ანგარიშფაქტურის) ხელმოწერიდან არა უგვიანეს 5 სამუშაო დღეში, ხოლო მითითებული ვადის დარღვევის შემთხვევაში, შპს „ს.-ას“ ეკისრებოდა პირგასამტეხლო ყოველ ვადაგადაცილებულ დღეზე გადასახდელი თანხის 0.1%.

კასატორმა მიუთითა 2012 წლის 12 იანვარს №19 ხელშეკრულების მე-4 მუხლზე, რომლითაც განისაზღვრა მხარეთა უფლება-მოვალეობები, კერძოდ, ამ მუხლის 4.1.7. პუნქტით, შპს „ს.-ა“ ვალდებული იყო, დაუყოვნებლივ შეეტყობინებინა მანდატურის სამსახურისათვის სკოლაში მიმაგრებული მანდატურის მხრიდან თავისი უფლებამოსილების გადამეტების ან ვალდებულებათა არაჯეროვანი შესრულების შესახებ.

კასატორის განმარტებით, მან პირველი ინსტანციის სასამართლოში ყურადღება გაამახვილა იმ ფაქტზე, რომ მოსარჩელე 2012 წლის 1 სექტემბრის ანაზღაურებას არ ითხოვდა, რაც, თავის მხრივ, ადასტურებდა, რომ დათქმულ დროს მას მომსახურების განხორციელება არ დაუწყია, შესაბამისად, კასატორს სრული უფლება ჰქონდა, მოწინააღმდეგე მხარის მხრიდან ხელშეკრულების ცალმხრივად შეწყვეტის ფაქტზე მიეთითებინა.

ამასთან, მხარემ ჩათვალა, რომ სასამართლოს არ უნდა მიეჩნია დადასტურებულად მომსახურების რეალურად განხორციელების ფაქტი და, შესაბამისად, უნდა დაეკმაყოფილებინა სააპელაციო საჩივარი იმ გარემოების გათვალისწინებით, რომ ადგილზე მანდატურის პირველად გამოცხადების დროდ კასატორი 2012 წლის ოქტომბრის მეორე ნახევარს უთითებდა და ამაზე მოსარჩელეს პრეტენზია არ გამოუთქვამს, ხოლო ოქტომბრის არასრული და ნოემბერ-დეკემბრის პერიოდში მომსახურების რეალურად განხორციელების ფაქტის დასტურად მან მხოლოდ მოწმის სახით გამოკითხული დაინტერესებული პირის (მანდატურის) ჩვენება წარმოადგინა მტკიცებულებად.

კასატორის მოსაზრებით, დაუსაბუთებელია სააპელაციო სასამართლოს პოზიცია, რომ სააპელაციო საჩივარში მხარემ მიუთითა ისეთ არგუმენტებზე, რომლებიც პირველი ინსტანციის სასამართლოში არ დაუსახელებია. ფაქტობრივად, ყველა ის გარემოება, რომელთა შესახებაც სააპელაციო საჩივარში მიეთითა, მათ შორის, მოსარჩელის მხრიდან 2012 წლის სექტემბრის ანაზღაურებასთან დაკავშირებით მოთხოვნის არარსებობა, დაფიქსირებული იყო პირველი ინსტანციის სასამართლოშიც, რაც დასტურდება შესაბამისი სასამართლო სხდომის ოქმების ჩანაწერებით.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 8 აპრილის განჩინებით შპს „ს.-ის“ საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლით და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა შპს „ს.-ის“ საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:

მოცემულ საქმეზე სააპელაციო სასამართლომ დაადგინა, რომ 2012 წლის 12 იანვარს მხარეთა შორის გაფორმებული №19 ხელშეკრულების მიხედვით, საქართველოს განათლებისა და მეცნიერების სამინისტროს საჯარო სამართლის იურიდიულმა პირმა – სსიპ „საგანმანათლებლო დაწესებულების მანდატურის სამსახურმა“ აიღო ვალდებულება, შპს „ს.-ა“ უზრუნველეყო მანდატურის მომსახურებით და დაეცვა სკოლაში საზოგადოებრივი წესრიგი. ამავე ხელშეკრულებით განისაზღვრა მომსახურების ღირებულება, გადახდის დრო, ანგარიშსწორების პირობები, კერძოდ, მანდატურის მომსახურების ღირებულება თვეში შეადგენდა 650 ლარს, რომელიც შპს „ს.-ას“ უნდა გადაეხადა 2012 წლის 1 სექტემბრიდან 2013 წლის 1 იანვრამდე. ანგარიშსწორება უნდა განხორციელებულიყო შესაბამისი დოკუმენტაციის (მიღება-ჩაბარების ან ანგარიშფაქტურის) ხელმოწერიდან არა უგვიანეს 5 სამუშაო დღეში, ხოლო მითითებული ვადის დარღვევის შემთხვევაში შპს „ს.-ას“ ეკისრებოდა პირგასამტეხლო ყოველ ვადაგადაცილებულ დღეზე გადასახდელი თანხის 0.1%.

2012 წლის 12 იანვრის №19 ხელშეკრულების მე-4 მუხლით განისაზღვრა მხარეთა უფლებები და მოვალეობები, კერძოდ, ამ მუხლის 4.1.7. პუნქტით, შპს „ს.-ა“ ვალდებული იყო, დაუყონებლივ შეეტყობინებინა მანდატურის სამსახურისათვის სკოლაში მიმაგრებული მანდატურის მიერ უფლებამოსილების გადამეტების ან ვალდებულებათა არაჯეროვანი შესრულების შესახებ.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით, ვინაიდან მოცემული ტიპის დავებზე არსებობს საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკა (სუსგ 2014 წლის 10 მარტი, საქმე №ას-1235-1180-2013).

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. ამდენად, საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორ შპს „ს.-ას“ უნდა დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით შპს „ს.-ისა“ და გ. კ.-ის მიერ 2015 წლის 3 აპრილის №1 საგადახდო დავალებით გადახდილი 300 ლარის 70% – 210 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. შპს „ს.-ის“ საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.

2. კასატორ შპს „ს.-ას“ (საიდენტიფიკაციო კოდი №...) სახელმწიფო ბიუჯეტიდან (ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150) დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით შპს „ს.-ისა“ და გ. კ.-ის მიერ 2015 წლის 3 აპრილის №1 საგადახდო დავალებით გადახდილი 300 ლარის 70% – 210 ლარი.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ზ. ძლიერიშვილი

მოსამართლეები: ბ. ალავიძე

ნ. ბაქაქური