საქმე №ას-604-572-2014 4 მაისი, 2015 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

მოსამართლეები:

ვასილ როინიშვილი, პაატა ქათამაძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი - შპს „ქ.გ.“ (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე – ს.ქ., მ.ს. (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული განჩინება - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 29 აპრილის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა - გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი - თანხის დაკისრება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ს.ქ.მ და მ.ს.მ სარჩელი აღძრეს სასამართლოში შპს „ქ.გ.ს“ მიმართ საიჯარო ქირისა და მიყენებული ზიანის ანაზღაურების დაკისრების მოთხოვნით.

მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2013 წლის 21 ნოემბრის დაუსწრებელი გადაწყვეტილებით ს.ქ.სა და მ.ს.ს სარჩელი დაკმაყოფილდა და შპს „ქ.გ.ს“ მათ სასარგებლოდ დაეკისრა 1 100 ლარის, ასევე, მიყენებული ზიანის _ 900 ლარის ანაზღაურება. ამავე სასამართლოს 2013 წლის 26 დეკემბრის განჩინებით შპს „ქ.გ.ს“ საჩივარი საქალაქო სასამართლოს 2013 წლის 21 ნოემბრის დაუსწრებელ გადაწყვეტილებაზე არ დაკმაყოფილდა.

დაუსწრებელი გადაწყვეტილება და ამ გადაწყვეტილების ძალაში დატოვების შესახებ განჩინება შპს „ქ.გ.მა“ გაასაჩივრა სააპელაციო წესით.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 29 აპრილის განჩინებით შპს „ქ.გ.ს“ სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, ხოლო საქალაქო სასამართლოს დაუსწრებელი გადაწყვეტილება და განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების ძალაში დატოვების შესახებ, დარჩა უცვლელად შემდეგი დასაბუთებით:

სააპელაციო პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ 2013 წლის 29 ივლისს საქალაქო სასამართლოს სარჩელით მიმართეს ს.ქ.მ და მ.ს.მ მოპასუხე შპს „ქ.გ.ს“ წინააღმდეგ, გადახდილი საიჯარო ქირის უკან დაბრუნების და ზიანის ანაზღაურების მოთხოვნით;

2013 წლის 8 ნოემბერს, მოსამზადებელი ეტაპის დასრულების შემდგომ, საქმეზე სასამართლოს მთავარი სხდომა დაინიშნა 2013 წლის 21 ნოემბერს, 15:00 საათზე, რის თაობაზეც შპს „ქ.გ.ს“ წარმომადგენელ დ.მ.ს, სასამართლო უწყება ჩაბარდა პირადად 2013 წლის 8 ნოემბერს;

საქმეში წარმოდგენილია მოპასუხის მიერ დ.მ.ის სახელზე გაცემული უფლებამისილების დამადასტურებელი დოკუმენტი (მინდობილობა), რომლის შინაარსიდან ირკვევა, რომ მარწმუნებელმა მას მიანიჭა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 98-ე მუხლის პირველი ნაწილით გათვალისწინებული უფლებამოსილებანი;

2013 წლის 21 ნოემბერს გამართულ სასამართლოს მთავარ სხდომაზე არ გამოცხადდა მოპასუხის წარმომადგენელი დ.მ. გამოუცხადებლობის საპატიო მიზეზების თაობაზე კი, სასამართლოსათვის არ უცნობებია;

პალატამ მიუთითა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 70-ე მუხლის პირველ ნაწილზე და აღნიშნა, რომ შპს „ქ.გ.ს“ წარმომადგენელს სასამართლო სხდომის თაობაზე უწყება ჩაბარდა სასამართლო შენობაში, რომელიც დადასტურებულია მისივე ხელმოწერით. აპელანტის (მოპასუხე) წარმომადგენელმა პირველი ინსტანციის სასამართლოში წარდგენილ საჩივარში მიუთითა, რომ მას არ ჰქონდა შესაძლებლობა, გამოცხადებულიყო სასამართლო სხდომაზე, ვინაიდან, 2013 წლის 21 ნოემბერს თბილისის საქალაქო სასამართლოში იმყოფებოდა სხვა სასამართლო პროცესზე. იმის გათვალისწინებით, რომ სასამართლო სხდომათა შუალედი მოიცავდა საკმარის პერიოდს და მოპასუხეს შესაძლებლობა ჰქონდა გამოცხადებულიყო სხდომაზე, პირველი ინსტანციის სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ მოპასუხემ ვერ მიუთითა და ვერ დაამტკიცა სხდომაზე გამოუცხადებლობის საპატიო მიზეზის არსებობა. აპელანტს ეს გარემოება სააპელაციო სასამართლოში ზეპირი განხილვისას სადავოდ არ გაუხდია. აღნიშნულიდან გამომდინარე, პალატამ ჩათვალა, რომ არ არსებობდა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 215-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული სასამართლო სხდომაზე გამოუცხადებლობის საპატიო მიზეზი.

აპელანტი სადავოდ ხდიდა იმ გარემოებას, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლოში 2013 წლის 8 ნოემბერს გამართული მოსამზადებელი სხდომა გადაიზარდა მთავარ სხდომაში, სასამართლომ მოისმინა მხარეთა ახსნა-განმარტებები, რის გამოც აპელანტის მოსაზრებით არ არსებობდა დაუსწრებელი გადაწყვეტილების გამოტანის წინაპირობები.

აპელანტის (მოპასუხე) ამგვარი არგუმენტი პალატამ არ გაიზიარა და მიუთითა საქმეში წარმოდგენილ 08.11.2013წ. სასამართლო სხდომის ოქმზე, რომლიდანაც ირკვევოდა, რომ სასამართლო პროცესი მიმდინარეობდა მოსამზადებელ ეტაპზე, საოქმო ჩანაწერში კანონით გათვალისწინებული საქმის განხილვის ეტაპებიდან მითითებული იყო მხოლოდ შუამდგომლობათა წარდგენის ეტაპი, რომლის დასრულების შემდგომ საქმის განხილვა გადაიდო და დაინიშნა სასამართლოს მთავარი სხდომა. რაც შეეხება უშუალოდ სხდომის ოქმის შინაარსს, სასამართლოს მხრიდან მხარეებისათვის შეთავაზებული იქნა წინადადება მორიგებასთან დაკავშირებით. სწორედ ამ ფარგლებში (მორიგება) ხდებოდა სასამართლოს მიერ მხარეთა პოზიციების მოსმენა და აღნიშნულის შესახებ სააპელაციო სასამართლოში საქმის ზეპირი განხილვისას თავად აპელანტის წარმომადგენელმაც მიუთითა.

სააპელაციო პალატამ აღნიშნა, რომ სამოქალაქო პროცესი აგებულია რა შეჯიბრებითობის პრინციპზე, მხარეებს უფლებებთან ერთად აკისრებს თავისივე ინტერესებისათვის აუცილებელ საპროცესო მოვალეობებს, რომელთა შეუსრულებლობა იწვევს ამავე მხარისათვის არახელსაყრელ შედეგს. ეს დანაწესი განმტკიცებულია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-4 და 102-ე მუხლებით, შესაბამისად, პალატამ ჩათვალა, რომ საქმის მასალებით, უშუალოდ სხდომის ოქმით არ დასტურდებოდა სასამართლოს მოსამზადებელი სხდომის მთავარ სხდომაში გადაზრდისა და სასამართლოს მიერ არსებითი განხილვის ფარგლებში მხარეთა ახსნა-განმარტებების მოსმენის ეტაპი, რის გამოც აღნიშნული არგუმენტი სასამართლოს მიერ ვერ იქნებოდა გაზიარებული.

21.11.2013წ. სასამართლო სხდომაზე მოსარჩელე მ.ს.მ, რომელიც ამავდროულად წარმოადგენდა მეორე მოსარჩელეს ს.ქ.ს, სასამართლოს წინაშე იშუამდგომლა მოპასუხის გამოუცხადებლობის გამო დაუსწრებელი გადაწყვეტილების გამოტანისა და სარჩელის დაკმაყოფილების შესახებ, შესაბამისად, საქალაქო სასამართლოში მოპასუხე შპს „ქ.გ.ს“ არასაპატიო მიზეზით გამოუცხადებლობის საფუძვლით 21.11.2013წ. მიღებული იქნა დაუსწრებელი გადაწყვეტილება, რომლითაც ს.ქ.ისა და მ.ს.ს სარჩელი დაკმაყოფილდა.

სააპელაციო პალატამ იხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 230-ე, 241-ე, 233-ე მუხლებით და აღნიშნა, რომ მოცემულ შემთხვევაში, თბილისის საქალაქო სასამართლოში 21.11.2013წ. 15:00 საათზე დანიშნული სასამართლო სხდომის თაობაზე შპს „ქ.გ.ს“ წარმომადგენელს ეცნობა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 70-ე -78-ე მუხლებით დადგენილი წესით, რის გამოც არ არსებობდა დაუსწრებელი გადაწყვეტილების გაუქმების საფუძველი.

არ იქნა გაზიარებული აპელანტის მსჯელობა, რომ სარჩელში მითითებული გარემოებები იურიდიულად არ ამართლებდა სასარჩელო მოთხოვნას და ამდენად, არ არსებობდა დაუსწრებელი გადაწყვეტილების მიღების წინაპირობები. ამ თვალსაზრისით პალატამ განმარტა შემდეგი: იმისათვის რომ მოსარჩელის მოთხოვნა დაუსწრებელი გადაწყვეტილებით დაკმაყოფილდეს, საჭიროა არსებობდეს ასევე უმთავრესი პირობა _ სარჩელში მითითებული გარემოებები იურიდიულად უნდა ამართლებდეს სასარჩელო მოთხოვნას, ხოლო მითითებული გარემოებები კი სასამართლოს მიერ ყოველგვარი გამოკვლევისა და შეფასების გარეშე დამტკიცებულად მიიჩნევა.

გაზიარებულ იქნა საქალაქო სასამართლოს მოსაზრება, რომ დადგენილად მიჩნეული ფაქტობრივი გარემოებები, სამოქალაქო კოდექსის 316-ე, 361-ე, მე-400, 407-ე, 408-ე, 394-ე, 411-ე, 581-ე და 976-ე მუხლების თანახმად, იურიდიულად ამართლებდა სასარჩელო მოთხოვნას, რომელიც, მოცემულ შემთხვევაში, იყო გადახდილი საიჯარო ქირის უკან დაბრუნება და ზიანის ანაზღაურება. შესაბამისად, სარჩელის დაკმაყოფილების საფუძველი შეიძლება ყოფილიყო ფაქტობრივი გარემოებები იმის შესახებ, რომ მხარეთა შორის არსებობდა იჯარის ხელშეკრულება, მოსარჩელეებმა ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულება შეასრულეს, ხოლო მოპასუხის მიერ ვალდებულება არ შესრულებულა, კერძოდ, მას არ გადაუცია მოიჯარეებისათვის ხელშეკრულებით გათვალისწინებული საიჯარო ფართი.

საქალაქო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია სარჩელში მითითებული ფაქტობრივი გარემოებები (2012 წლის 9 აპრილს იჯარის ხელშეკრულების თანახმად, შპს „ქ.გ.“ იღებდა ვალდებულებას მოიჯარისათვის გადაეცა 4.16 კვ.მ სავაჭრო ფართი პირველ სართულზე _ დახლი №215; მოსარჩელეებმა შეასრულეს ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულება და 2012 წლის 10 აპრილს წინასწარ გადაიხადეს საიჯარო ქირა _ 1 100 ლარი. მეიჯარეს არ გადაუცია მოიჯარეებისათვის ხელშეკრულებით გათვალისწინებული საიჯარო ფართი. ამასთან, მოსარჩელეებს, იმის გათვალისწინებით, რომ ვერ ისარგებლეს საიჯარო ფართით, მიადგათ მატერიალური ზიანი); ამასთან, სასამართლომ სამართლებრივი თვალსაზრისით შეაფასა დამტკიცებული გარემოებები და მიაჩნია, რომ დასახელებული გარემოებების ერთობლიობა, მატერიალური სამართლის ზემოაღნიშნული ნორმების შესაბამისად, იურიდიულად ამართლებდა მოთხოვნას.

სასამართლოს განმარტებით, დაუსწრებელი გადაწყვეტილება წარმოადგენს ერთგვარ პროცესუალურ სანქციას პირის მიმართ, რომელიც განსაზღვრულ ვადაში არასათანადოდ ახორციელებს სასამართლო დავალებას. ასეთ დროს (ივარაუდება შესაგებლის წარუდგენლობა ან მოპასუხის გამოუცხადებლობა) გადაწყვეტილების გამოტანა ხდება დადგენილად მიჩნეული გარემოებების მატერიალურ კანონმდებლობასთან ფორმალური შესაბამისობის კვლევის საფუძველზე, ისე, რომ სასამართლო არაუფლებამოსილია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 105-ე მუხლის შესაბამისად შეაფასოს ფაქტობრივი გარემოებები და საქმეში არსებული მტკიცებულებები, უფრო მეტიც, კანონი დაუსწრებელი გადაწყვეტილების გამოტანისას იმპერატიულად ადგენს, რომ სარჩელში მითითებული გარემოებები დადგენილად მიიჩნევა და მართლმსაჯულება შემოიფარგლება მხოლოდ დადგენილი გარემოებებისა და სასარჩელო მოთხოვნის სამართლებრივი დასაბუთების შემოწმებით, რაც განსახილველ შემთხვევაში განხორციელდა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ.

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა შპს „ქ.გ.მა“, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შემდეგი საფუძვლებით:

სააპელაციო სასამართლომ არასწორად განმარტა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 230-ე მუხლის მე-2 ნაწილი, რომელიც ადგენს დაუსწრებელი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილების მატერიალურ-სამართლებრივ საფუძველს – სასარჩელო მოთხოვნის დასაბუთებულობასა და სამართლებრივ სისწორეს. დაუსწრებელი გადაწყვეტილება არ წარმოადგენს „სასჯელს“, აბსოლუტურ სანქციას მხარის გამოუცხადებლობისათვის მიუხედავად სასარჩელო მოთხოვნის უსაფუძვლობისა და დაუსაბუთებლობისა. მოქმედი კანონმდებლობის მიხედვით, დაუსწრებელი გადაწყვეტილების სპეციფიკა მდგომარეობს იმაში, რომ მხარის გამოუცხადებლობის გამო სარჩელში მითითებული გარემოებები ითვლება დადასტურებულად, თუმცა, აღნიშნული ნორმაც, უზენაესი სასამართლოს განმარტებით, გაგებულ არ უნდა იქნეს ხისტად და სიტყვასიტყვით და სასამართლო მოვალეა გადაამოწმოს მოსარჩელის მიერ ფაქტობრივი გარემოებები, თუკი ეს აუცილებელია, საქმის გარემოებიდან გამომდინარე. განსახილველ საქმეზე ჩატარდა მოსამზადებელი სხდომა, რომელზეც სასამართლოს მიერ გამოკვლეულ იქნა საქმის ფაქტობრივი გარემოებები. სასამართლოს უნდა ესარგებლა არა მარტო სასარჩელო განცხადების ტექსტში მოცემული ფაქტობრივი გარემოებებით, არამედ შესაგებელში და მოსამზადებელ სხდომაზე დადგენილი გარემოებებით.

განსახილველი საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისითაც.

მოიჯარესა და მეიჯარეს შორის არსებობდა შეთანხმება, რომლის თანახმად, ს.ქ. კისრულობდა ვალდებულებას, წინასწარ გადაეხადა საიჯარო გადასახადის ავანსი _ 1 100 ლარი და მხოლოდ 60 დღის შემდეგ მეიჯარე გაუფორმებდა მას საიჯარო ხელშეკრულებას, ჩააბარებდა სავაჭრო ფართს თანახმად იჯარის შესახებ წინარე შეთანხმებისა. ს.ქ., მიუხედავად შეთანხმებისა, არ დაელოდა ფართების ექსპლუატაციაში მიღებას და როგორც 06.12.2012 წლის განცხადებაში უთითებს, ორ კვირაში მოსთხოვა შპს „ქ.გ.ს“ მისთვის ფართის გადაცემა, რაზეც ცხადია უარი მიიღო. აღნიშნული გარემოების შემდეგ, მოიჯარემ, საიჯარო ქონებით ერთთვიანი (2012 წლის ოქტომბერი) ფაქტობრივი სარგებლობის შემდეგ, წერილობით მიმართა მეიჯარეს და საკუთარი ინიციატივით ვადამდე შეწყვიტა იჯარის ხელშეკრულება. ამდენად, ს.ქ. რეალურად სარგებლობდა საიჯარო ქონებით, რაც აღიარებული აქვს თავად სასარჩელო განცხადებაშიც, შესაბამისად, მის მიერ გადახდილი ავანსის ნაწილი ჩაითვალა საიჯარო ქირის ანგარიშში.

ასევე უსაფუძვლოა სასამართლოს გადაწყვეტილება ზიანის სახით მოპასუხისათვის 900 ლარის დაკისრების შესახებ, ვინაიდან, საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებები და სასამართლოს მიერ საქმის მომზადების ეტაპზე დადასტურებული გარემოებები არ მიუთითებს რაიმე კავშირზე შპს „ქ.გ.თან“ დადებულ იჯარის ხელშეკრულებასა და მოსარჩელის შესაძლო განცდილ ზიანს შორის. ამასთან, მოსარჩელის მიერ საქმეში არ არის წარდგენილი მტკიცებულება მისთვის ე.წ ზიანის სწორედ ამ ოდენობით მიყენების თაობაზე.

უსწოროა ასევე დაუსწრებელი გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილიც, რადგანაც გადაწყვეტილების აღნიშნულ ნაწილში არ არის მითითებული, თუ როგორ დაეკისრა მოპასუხეს 2 პირის მიმართ ერთი და იგივე თანხის გადახდა: სოლიდარულად, სუბსიდიურად თუ ორივე პირის სასარგებლოდ სრულად.

მ.ს., როგორც საიჯარო-სამართლებრივი ურთიერთობის მონაწილე, სარჩელზე თანდართულ არც ერთ დოკუმენტში არ ფიგურირებს. შესაბამისად, მოცემულ დავაში მას არ აქვს მოთხოვნის უფლება და წარმოადგენს არასათანადო მოსარჩელეს.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 18 ივნისის განჩინებით შპს „ქ.გ.ს“ საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლით და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა შპს „ქ.გ.ს“ საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და მიიჩნევს, რომ იგი დაუშვებელია შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

მოპასუხის გამოუცხადებლობის გამო დაუსწრებელ გადაწყვეტილებასთან მიმართებით საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 230-ე მუხლის თანახმად, დაუსწრებელი გადაწყვეტილების გამოტანისათვის უნდა არსებობდეს შემდეგი წინაპირობები:

ა) საქმის ზეპირ განხილვაზე არ უნდა გამოცხადდეს მოპასუხე; ბ) გამოცხადებული მოსარჩელე მხარე უნდა შუამდგომლობდეს დაუსწრებელი გადაწყვეტილების გამოტანის გზით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე. ამ გარემოებათა ერთობლივად არსებობა, წარმოადგენს დაუსწრებელი გადაწყვეტილების გამოტანის ფორმალურ წინაპირობას, თუმცა სასამართლო ყოველთვისაა ვალდებული, შეამოწმოს, ხომ არ არსებობს დაუსწრებელი გადაწყვეტილების გამოტანის დამაბრკოლებელი გარემოებები, კერძოდ სახეზე ხომ არ არის შემდეგი:

ა) გამოუცხადებელი მხარე მოწვეული არ იყო ამ კოდექსის 70-ე–78-ე მუხლებით დადგენილი წესით;

ბ) სასამართლოსათვის ცნობილი გახდა, რომ ადგილი ჰქონდა დაუძლეველ ძალას ან სხვა მოვლენებს, რომელსაც (რომლებსაც) შეეძლო ხელი შეეშალა სასამართლოში მხარის დროულად გამოცხადებისათვის;

გ) გამოუცხადებელ მხარეს დროულად არ ეცნობა საქმის ფაქტობრივი გარემოებები;

დ) არ არსებობს სარჩელის აღძვრის წინაპირობები (სსსკ 233.1 მუხლი).

ასეთ ვითარებაში, სარჩელში მითითებული გარემოებები კანონის ძალით მიიჩნევა დადგენილად და სამართალწარმოების როლი განისაზღვრება დადგენილად მიჩნეული გარემოებებისა და მოთხოვნის სამართლებრივი თანაფარდობის გამორკვევით.

მოცემულ შემთხვევაში, საკასაციო პალატა სრულად იზიარებს გასაჩივრებული განჩინების დასკვნას, როგორც მოპასუხის არასაპატიოდ გამოუცხადებლობის, ისე სარჩელში მითითებული გარემოებების სამართლებრივ ნორმებთან შესაბამისობის კუთხით და მიიჩნევს, რომ შპს „ქ.გ.ს“ დასაბუთებული საკასაციო პრეტენზია არ წარმოუდგენია, კერძოდ, არ მიუთითებია იმგვარ დარღვევებზე, რომელთა შემოწმებით სასამართლო მივიდოდა დასკვნამდე მატერიალური თუ საპროცესო ნორმების დარღვევის თაობაზე. ამგვარ პრეტენზიად ვერ განიხილება კასატორის მოსაზრება მტკიცებულებების გამოკვლევისა და მხარის არასათანადოდ მიჩნევის, ასევე დაუსწრებელი გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილის ბუნდოვანების თაობაზე.

ამდენად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით, რადგანაც არსებობს საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული ერთგვაროვანი პრაქტიკა მოპასუხის გამოუცხადებლობისას დაუსწრებელი გადაწყვეტილების გამოტანის წინაპირობების თაობაზე და გასაჩივრებულ განჩინებაში მითითებული ნორმები სწორედ დამკვიდრებული პრაქტიკის შესაბამისადაა განმარტებული (იხ. სუსგ №ას-248-233-2014, 12 თებერვალი, 2015 წელი; №ას-446-418-2010, 28 ივნისი, 2010 წელი; №ას-800-854-2011 17 ოქტომბერი, 2011 წელი).

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას შპს „ქ.გ.ს“ საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-3 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. ამდენად, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორ შპს „ქ.გ.ს“ უნდა დაუბრუნდეს შპს „ე.ლ.ის“ მიერ 2014 წლის 16 ივნისის N1 საგადახდო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის _ 300 ლარის 70% _ 210 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. შპს „ქ.გ.ს“ საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.

2. კასატორ შპს „ქ.გ.ს“ (ს/N......) სახელმწიფო ბიუჯეტიდან დაუბრუნდეს (ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150) შპს „ე.ლ.ის“ მიერ 2014 წლის 16 ივნისის N1 საგადახდო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის _ 300 ლარის 70% _ 210 ლარი.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ბ. ალავიძე

მოსამართლეები: ვ. როინიშვილი

პ. ქათამაძე