საქართველოს უზენაესი სასამართლო

განჩინება

საქართველოს სახელით

25 მაისი, 2015 წელი

№ას-92-86-2015 თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

პაატა ქათამაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

მოსამართლეები:

ვასილ როინიშვილი, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – ზ.ქ-ძე

მოწინააღმდეგე მხარე – ნ.გ-ი

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 3 დეკემბრის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი – უძრავი ნივთის მესაკუთრედ ცნობა, ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

მცხეთის რაიონულ სასამართლოს სარჩელით მიმართა ზ.ქ-ძემ მოპასუხეების: ნ.გ-ის, გ. ბ.-ისა და მ.ბ.-ის მიმართ და მოითხოვა:

1. მცხეთის რაიონის სოფელ ნ.-ში მდებარე მ.ბ.-ის კუთვნილი მიწის ნაკვეთის (საკადასტრო კოდი .......) 744კვ.მ ნაწილსა და ნ.გ-ის კუთვნილი მიწის ნაკვეთის (საკადასტრო კოდი ..........) 756კვ.მ ნაწილზე წარდგენილი საკადასტრო გეგმის მიხედვით მისი საკუთრების უფლების აღიარება;

2. 2012 წლის 3 თებერვალს მ.ბ.-ესა და მ.ბ.-ს შორის დადებული მიწის ნაკვეთის ჩუქების ხელშეკრულების ნაწილობრივ ბათილად ცნობა, მოსარჩელის კუთვნილი 744კვ.მ მიწის ნაკვეთის ნაწილში.

მცხეთის რაიონული სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2014 წლის 12 მარტის გადაწყვეტილებით:

1. ზ.ქ-ძის სარჩელი დაკმაყოფილდა;

2. მოსარჩელე აღიარებულ იქნა მცხეთის რაიონის სოფელ ნ.-ში მდებარე მ.ბ.-ის საკუთრებაში არსებული მიწის ნაკვეთის 744კვ.მ ფართის მესაკუთრედ;

3. ზ.ქ-ძე ასევე აღიარებულ იქნა მცხეთის რაიონის სოფელ ნ.-აში მდებარე ნ.გ-ის საკუთრებაში არსებული მიწის ნაკვეთის 756კვ.მ ფართის მესაკუთრედ;

4. ნაწილობრივ ბათილად იქნა ცნობილი 2012 წლის 3 თებერვალს მ.ბ.-ესა და მ.ბ.-ს შორის დადებული უძრავი ნივთის ჩუქების ხელშეკრულება, ზ.ქ-ძის საკუთრებად აღიარებული ქონების, 744კვ.მ ფართობის მქონე მიწის ნაკვეთის ნაწილში.

პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ნ.გ-მა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 3 დეკემბრის გადაწყვეტილებით:

1. ნ.გ-ის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა;

2. მცხეთის რაიონული სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის გასაჩივრებული გადაწყვეტილება გაუქმდა იმ ნაწილში, რომლითაც ზ.ქ-ძე აღიარებულ იქნა მცხეთის რაიონის სოფელ ნ.-აში მდებარე ნ.გ-ის საკუთრებაში არსებული მიწის ნაკვეთის 756კვ.მ ფართობის მქონე ნაწილზე მესაკუთრედ;

3. ზ.ქ-ძის სარჩელი მოპასუხე ნ.გ-ის მიმართ მიწის ნაკვეთზე საკუთრების უფლების აღიარების შესახებ არ დაკმაყოფილდა.

სააპელაციო სასამართლომ საქმეზე დადგენილად ცნო შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

2009 წლის 5 აგვისტოს ნ.გ-ის საკუთრებაში აღირიცხა მცხეთის რაიონის სოფელ ნ.-აში მდებარე უძრავი ნივთი საკადასტრო კოდით N.......... აღნიშნულ ნივთზე ნ.გ-ის საკუთრების უფლება წარმოიშვა ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის გორის საგადასახადო ინსპექციის გადამხდელთა მომსახურების სამმართველოს მცხეთის განყოფილების 2009 წლის 4 აგვისტოს N...... ცნობის საფუძველზე.

ზემოაღნიშნული ცნობის მიხედვით, ქ.მცხეთაში მცხოვრებ მოქალაქეთათვის სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის პრივატიზაციის კომისიის მიერ მცხეთის ადგილობრივი თვითმმართველობის წარმომადგენლობითი ორგანოების მიერ 2007 წლის 1 აპრილის მდგომარეობით გადმოცემულ და ქ.მცხეთის საკრებულოს გამგეობის 1993 წლის 22 სექტემბრის გადაწყვეტილებით დამტკიცებულ სოფელ ნ.-აში გამოყოფილ ტერიტორიაზე მიწის გადასახადის გადამხდელთა სიაში ...-ე რიგით ნომრად აღრიცხული იყო ნ.გ-ი, რომელსაც ერიცხებოდა 1500კვ.მ სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთი. მცხეთის მუნიციპალიტეტის გამგეობის 2012 წლის 18 ივლისის N...... წერილის მიხედვით, ნ.გ-ს სოფელ ნ.-აში ერიცხებოდა 0.15ჰა მიწის ფართობი და იგი აღრიცხული იყო ...-ე რიგით ნომრად.

მცხეთის მუნიციპალიტეტის გამგეობის 2014 წლის 29 იანვრის N... წერილის მიხედვით, სოფელ ნ.-ის გადასახადის გადამხდელთა სიის მიხედვით ...-ე რიგით ნომრად აღრიცხულ მოქალაქე ზ. მ.-ლს ერიცხებოდა 0.15ჰა მიწის ნაკვეთი.

სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, პირველი ინსტანციის სასამართლომ მოსარჩელისა და მოწმეების: მ. კ.-ის, თ. ჩ.-ის და რ. ჩ.-ლის ჩვენებებით მართებულად მიიჩნია დადგენილად, რომ მოსარჩელე ზ.ქ-ძეს ეკუთვნოდა უფლების დამდგენი დოკუმენტის – სოფელ ნ.-ის გადამხდელთა სიის ჩანაწერი, რომლის თანახმადაც, ..-ე რიგით ნომრად აღრიცხული მოქალაქე ზ. მ.-ის გვარი არ ემთხვეოდა ზ.ქ-ძის პირადობის მოწმობაში მითითებულ გვარს.

2010 წლის 17 მაისს ზ.ქ-ძემ მიმართა საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს მცხეთის სარეგისტრაციო სამსახურს და მოითხოვა საკუთრების უფლების რეგისტრაცია უძრავ ქონებაზე, რომელიც მდებარეობდა მცხეთის რაიონის სოფელ ნა.-ში. 2010 წლის 21 მაისს სარეგისტრაციო სამსახურმა შეაჩერა სარეგისტრაციო წარმოება, ვინაიდან უძრავი ნივთის საკადასტრო მონაცემებს შორის დაფიქსირდა ზედდება, კერძოდ, მიწის ნაკვეთი, რომელზეც განმცხადებელი საკუთრების რეგისტრაციას ითხოვდა, რეგისტრირებული იყო ორ სხვა პიროვნებაზე – მ.ბ.-ესა (744კვ.მ ფართობი) და ნ.გ-ზე (756კვ.მ ფართობი).

ზ.ქ-ძე ითხოვდა, რომ იგი საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოში აღიარებულიყო ნ.გ-ის საკუთრებაში რიცხული მიწის ნაკვეთის 756კვ.მ ფართობის მესაკუთრედ.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა საქართველოს კონსტიტუციის 21-ე მუხლზე, ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის პირველი დამატებითი ოქმის პირველ მუხლზე, სამოქალაქო კოდექსის 170-ე მუხლსა და „საჯარო რეესტრის შესახებ“ კანონზე და აღნიშნა, რომ სადავო მიწის ნაკვეთი, რომელზეც მოსარჩელე მესაკუთრედ იქნა ცნობილი, საჯარო რეესტრში ნ.გ-ის საკუთრებად იყო რეგისტრირებული.

ამავდროულად, სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 312-ე მუხლსა და „საჯარო რეესტრის შესახებ“ კანონის მე-5 მუხლზე და განმარტა, რომ ზემომითითებული ნორმები განსაზღვრავენ რეესტრის მონაცემების უტყუარობის და სისრულის პრეზუმფციას. მათი განმარტებისთვის აუცილებელია, სწორად შეფასდეს საჯარო რეესტრის დანიშნულება და ფუნქცია, თუ რა ინტერესებს ემსახურება აღნიშნული ინსტიტუტი და აქედან გამომდინარე, რა მნიშვნელობა აქვს რეესტრის მონაცემების უტყუარობისა და სისრულის პრეზუმფციას. პირველ რიგში, ყურადღება უნდა გამახვილდეს საჯარო რეესტრის დანიშნულებაზე, რომელიც წარმოადგენს სამოქალაქო ბრუნვის გარანტს და ემსახურება ბრუნვის მონაწილეთა ინტერესების უზრუნველყოფასა და დაცვას. აღნიშნული პრინციპის საფუძველზე, ობიექტურად არსებული ფაქტი – საჯარო რეესტრში უფლების რეგისტრაცია, იცავს ნდობისა და კეთილსინდისიერების პრინციპს საჯარო რეესტრში რეგისტრაციაუნარიანი უფლებების განკარგვის დროს, რაც შეეხება, როგორც ადრინდელი მესაკუთრის, ასევე, ახალი შემძენის უფლებებს. მიუხედავად ამისა, საჯარო რეესტრში უფლების რეგისტრაცია შეიძლება არ იქნეს საკმარისი იმისათვის, რომ რეესტრის ჩანაწერები სწორად იქნეს მიჩნეული. ამისათვის უნდა არსებობდეს ორი პირობა, კერძოდ, ამ ჩანაწერის საწინააღმდეგოდ შეტანილი საჩივარი ან შემძენის ცოდნა ამ ჩანაწერის უზუსტობის შესახებ. როგორც პირველმა, ასევე, მეორე შემთხვევამ უნდა მიუთითოს ისეთ გარემოებებზე, რომლის არსებობა ეჭვს იწვევს რეესტრის ჩანაწერების სისწორეში და რაც გავლენას ახდენს შემძენის ინტერესებზე. ამასთან, რეესტრის ჩანაწერის სისწორე სასამართლოს შეუძლია შეამოწმოს მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ რეესტრის ჩანაწერის უზუსტობა ან რეესტრში რეგისტრირებული საკუთრების უფლება წარმოადგენს სარჩელის დავის საგანს. განსახილველ შემთხვევაში, დავის საგანს არც საჯარო რეესტრის ჩანაწერის უტყუარობისა და სისრულის საკითხი წარმოადგენდა და არც მოპასუხის საკუთრების უფლება, არამედ დავის საგანი იყო მოპასუხის სახელზე რეგისტრირებული მიწის ნაკვეთის ნაწილზე მოსარჩელის საკუთრების უფლების აღიარება. ზ.ქ-ძე მოითხოვდა, მცხეთის რაიონის სოფელ ნ.-აში მდებარე ნ.გ-ის სახელზე რეგისტრირებული მიწის ნაკვეთის 756კვ.მ ნაწილზე საკუთრების უფლების აღიარებას.

პირველი ინსტანციის სასამართლომ მიიჩნია, რომ ზ.ქ-ძეს სადავო მიწის ნაკვეთზე საკუთრების უფლება წარმოშობილი ჰქონდა „ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების შესახებ“ კანონის შესაბამისად. სასამართლომ, სოფელ ნ.-ის გადასახადის გადამხდელთა სიის მიხედვით დადგენილად მიიჩნია, რომ როგორც მოსარჩელეს, ისე მოპასუხე ნ.გ-ს, ერიცხებოდათ მიწის ნაკვეთი სოფელ ნ.-აში. სასამართლოს განმარტებით, მიწის გადასახადის გადამხდელთა სიაში ყოფნის ფაქტი და საგადასახადო სია, როგორც მართლზომიერი მფლობელობის დამადასტურებელი მტკიცებულება, წარმოადგენდა საკუთრების უფლების რეგისტრაციისთვის საკმარის საფუძველს. ამდენად, ირკვეოდა, რომ როგორც მოსარჩელეს, ისე მოპასუხეს, გააჩნდა მიწის საკუთრების რეგისტრაციის საფუძველი, ვინაიდან ისინი ირიცხებოდნენ მიწის გადასახადის გადამხდელთა სიაში. მიუხედავად ამისა, იმის გამო, რომ სადავო მიწის ნაკვეთზე მფლობელობისა და სარგებლობის ფაქტი დადასტურდა მხოლოდ ზ.ქ-ძის სასარგებლოდ, სასამართლომ სადავო მიწის ნაკვეთზე აღიარა მისი საკუთრების უფლება. მოსარჩელის მიერ წარდგენილ მიღება-ჩაბარების აქტთან დაკავშირებით სასამართლომ სრულად გაიზიარა ნ.გ-ის არგუმენტაცია იმის თაობაზე, რომ ამ აქტში მითითებული მიწის ნაკვეთის სიგრძე, სიგანე და მოსაზღვრე ნაკვეთების მდებარეობა არ ემთხვეოდა სადავო მიწის ნაკვეთის მოსაზღვრე ნაკვეთის მესაკუთრის ვინაობას, ასევე, ნაკვეთის სიგრძე და სიგანე არ ემთხვეოდა საკადასტრო-აზომვით ნახაზში მითითებულ რეკვიზიტებს, თუმცა სასამართლომ მიიჩნია, რომ აღნიშნული მოტივით ზ.ქ-ძეს მესაკუთრედ ცნობაზე უარი არ უნდა თქმოდა, ვინაიდან, მას გააჩნდა უფლების დამადასტურებელი დოკუმენტი – საგადასახადო სია და, ამასთან, დადგინდა წლების განმავლობაში მის მიერ სადავო მიწის ნაკვეთით სარგებლობა, ხოლო მოპასუხის მფლობელობა და სარგებლობა გამოირიცხა.

სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ როგორც საქმეზე დადგინდა, სადავო მიწის ნაკვეთი, რომელზეც მოსარჩელე გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით მესაკუთრედ იქნა ცნობილი, საჯარო რეესტრში მოპასუხე ნ.გ-ის საკუთრებად იყო რეგისტრირებული. საჯარო რეესტრში ნ.გ-ის რეგისტრაციის საფუძველი ნამდვილი იყო და არ გაუქმებულა.

სააპელაციო სასამართლოს შეფასებით, იმის გათვალისწინებით, რომ მოცემულ შემთხვევაში დავის საგანს არ წარმოადგენდა საჯარო რეესტრის ჩანაწერის სისწორე და არც რეესტრში რეგისტრირებული საკუთრების უფლება, სასამართლო უფლებამოსილი არ იყო, მიწის ნაკვეთის მოსარჩელის მფლობელობასა და სარგებლობაში ყოფნის ფაქტზე დაყრდნობით, სადავო მიწის ნაკვეთზე მოსარჩელის საკუთრების უფლება ეღიარებინა (მით უმეტეს ისეთ პირობებში, როდესაც ცალსახად არ დგინდებოდა მიღება-ჩაბარების აქტში არსებული მონაცემების იდენტურობა რეგისტრაციისთვის საჯარო რეესტრში წარდგენილ საკადასტრო აზომვითი ნახაზის მონაცემებთან). სააპელაციო სასამართლომ მნიშვნელოვნად მიიჩნია ის ფაქტიც, რომ ორივე მოდავე მხარეს მიწის გადამხდელთა სიის მიხედვით 0.15ჰა მიწის ნაკვეთი ერიცხებოდა. სააპელაციო საამართლოს მითითებით, იმ პირობებში, როდესაც სასამართლომ დააკმაყოფილა მოსარჩელის მოთხოვნა საკუთრების უფლების აღიარების თაობაზე, ამით ფაქტობრივად გააუქმა სადავო მიწის ნაკვეთზე მოპასუხის საკუთრების უფლება, მაშინ, როდესაც ეს უფლება სარჩელის დავის საგანს არ წარმოადგენდა.

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ზ.ქ-ძემ.

საკასაციო საჩივრის საფუძვლები:

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 312-ე მუხლზე და განმარტა, რომ ნ.გ-ის მიმართ მოქმედებდა საჯარო რეესტრის ჩანაწერის უტყუარობისა და სისრულის პრეზუმფცია. არასწორია სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობა იმასთან დაკავშირებით, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ არასწორად აღიარა ზ.ქ-ძის საკუთრების უფლება სადავო ქონებაზე, რამდენადაც ნ.გ-ის საკუთრების უფლება გაუქმებული არ იყო და მისი გაუქმება არც დავის საგანს წარმოადგენდა. საკუთრების უფლებაზე დავა თავისი ბუნებით წარმოადგენს კერძოსამართლებრივ დავას და მოცემულ შემთხვევაში, ზ.ქ-ძის სარჩელის მოთხოვნა თავისთავად მოიცავს მოპასუხის საკუთრების უფლების გაუქმებასაც.

ნ.გ-ის რეგისტრაციის საფუძველს წარმოადგენდა საგადასახადო სია, როგორც მართლზომიერი მფლობელობის დამადასტურებელი დოკუმენტი, რომელსაც არ ახლდა მიწის ნაკვეთის მდებარეობის ან რაოდენობის ამსახველი გრაფიკული გამოსახულება და რეგისტრაციის საფუძველი იყო განმცხადებლის მიერ წარდგენილი საკადასტრო აზომვითი ნახაზი. ასეთ შემთხვევაში, საჯარო რეესტრის შესახებ ინსტრუქციის დამტკიცების თაობაზე“ იუსტიციის მინისტრის N4 ბრძანების 30-ე მუხლის თანახმად, საკადასტრო აზომვითი ნახაზის სისწორეზე პასუხისმგებლობა განმცხადებელს ეკისრებოდა. ზ.ქ-ძის სარჩელის მოთხოვნა სწორედ იმ გარემოებას ეფუძნებოდა, რომ ნ.გ-ი არ იყო სადავო მიწის ნაკვეთის მართლზომიერი მფლობელი და კეთილსინდისიერი საჯარო რეესტრის ჩანაწერის მიმართ. შესაბამისად, დავის საგანს წარმოადგენდა ნ.გ-ის მიერ მიწის ნაკვეთის მართლზომიერი ფლობა და საკუთრების უფლებაც.

სააპელაციო სასამართლოს არ შეუფასებია საქმეში არსებული მტკიცებულებები და პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები. პირველი ინსტანციის სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ ზ.ქ-ძე სადავო მიწის ნაკვეთის მართლზომიერ მფლობელს 1993 წლიდან წარმოადგენდა, აღნიშნულის საწინააღმდეგო მტკიცებულება ნ.გ-ს არ წარუდგენია. პირველი ინსტანციის სასამართლომ, ასევე, დადგენილად მიიჩნია, რომ ნ.გ-ი სადავო მიწის ნაკვეთის მართლზომიერ მფლობელს არ განეკუთვნებოდა და, შესაბამისად, არ არსებობდა მისი საკუთრების უფლების წარმოშობის საფუძველი. სააპელაციო სასამართლომ დაარღვია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 377-ე მუხლის დანაწესი, ვინიდან, ზემოაღნიშნული გარემოებები შეფასების გარეშე დატოვა.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ზ.ქ-ძის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არ აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან (იხ. სუსგ, 10.12.2013წ., საქმე #ას-340-325-2012).

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას ზ.ქ-ძის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401.4 მუხლის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (300 ლარი) 70% – 210 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401.3-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. ზ.ქ-ძის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. კასატორ ზ.ქ-ძეს დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (300 ლარი, საგადახდო დავალება № ..., გადახდის თარიღი – 2015 წლის 2 თებერვალი) 70% – 210 ლარი;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება;

თავმჯდომარე პ. ქათამაძე

მოსამართლეები: ვ. როინიშვილი

ბ. ალავიძე