№ას-1339-1377-2014 24 ივნისი, 2015 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატის

შემადგენლობა

ნინო ბაქაქური (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ზურაბ ძლიერიშვილი, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი მოსმენის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი – თ. გ-ი (მოპასუხე, მოსარჩელე

შეგებებული სარჩელით )

მოწინააღმდეგე მხარეები – ბ. ს-ა, მ. ს-ა, რ.

ს-ა (მოსარჩელეები, მოპასუხეები შეგებებული სარჩელით )

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის საპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 3 ნოემბრის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით შეგებებული სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი – თანხის გადახდის სანაცვლოდ საცხოვრებელ სადგომზე მფლობელობის შეწყვეტა (სარჩელით ), საცხოვრებელ სადგომზე კომპენსაციის გადახდის სანაცვლოდ მესაკუთრედ ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი

ბ. ს-ამ, მ. ს-ამ და რ. ს-ამ სარჩელი აღძრეს თ. გ-ის მიმართ თანხის გადახდის სანაცვლოდ საცხოვრებელ სადგომზე მფლობელობის შეწყვეტის თაობაზე შემდეგ გარემოებებზე მითითებით:

მოსარჩელეები წარმოადგენენ უძრავი ქონების, მდებარე ქ.თბილისი, ჩ-ის № ..-ში, მესაკუთრეებს, რაც დასტურდება 2012 წლის 25 სექტემბრის № ... ამონაწერით საჯარო რეესტრიდან. 1995 წლიდან მოპასუხე წარმოადგენს ,,საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ’’ საქართველოს კანონის თანახმად მოსარგებლე მხარეს. 2011 წლის 27 ივლისს გ-მა მიმართა სასამართლოს სარჩელით და მოითხოვა მის მიერ დაკავებული ფართის საკუთრებაში გადაცემა, რაზეც ს-ებმა შეიტანეს შეგებებული სარჩელი, თუმცა მხარეთა შეთანხმებით მათ მიერ წარდგენილი სარჩელები გამოხმობილ იქნა. მოსარჩელეთა განმარტებით, მათ სურთ მოპასუხესთან ურთიერთობის მოწესრიგება ,,საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ’’ საქართველოს კანონის შესაბამისად, რაც ითვალისწინებს მოსარგებლისათვის კომპენსაციის გადახდის სანაცვლოდ აღნიშნულ საცხოვრებელ ფართზე მფლობელობის შეწყვეტას და დაკავებული საცხოვრებელი ფართის გამოთავისუფლებას. მოსარჩელე მხარის მითითებით, მოპასუხის ინიციატივით, ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს მიერ შეფასებული იქნა თ. გ-ის მიერ დაკავებული ფართი და 2010 წლის 18 იანვრის №... ექსპერტის დასკვნის თანახმად, მოპასუხის სარგებლობაში არსებული 8,78 კვ.მ. ფართის საბაზრო ღირებულება შეადგენს 14000 აშშ დოლარს. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელეები ითხოვენ მოპასუხისთვის მის მიერ დაკავებული საცხოვრებელი სადგომის საბაზრო ღირებულების 14000 აშშ დოლარის 75%-ის, რაც შეადგენს - 10800 აშშ დოლარს, გადახდის სანაცვლოდ შეწყდეს ამ უკანასკნელის მფლობელობა დაკავებული უძრავი ნივთის მიმართ.

მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო და განმარტა, რომ ექსპერტიზა მისი დაკვეთით ჩატარდა 2010 წლის 18 იანვარს. შესაბამისად, იგი არ ასახავს ქონების რეალურ საბაზრო ღირებულებას, ვინაიდან გასულია სამ წელზე მეტი და შეცვლილია საბაზრო ფასებიც. ამდენად, რადგან მოსარჩელე მხარეს აკისრია მტკიცების ტვირთი, მან თავად უნდა წარმოადგინოს მისი დაკვეთით ჩატარებული ახალი ექსპერტიზის დასკვნა, რომელშიც მოპასუხის მიერ დაკავებული ფართის რეალური საბაზრო ფასი იქნება ასახული.

მოპასუხე თ. გ-მა შეგებებული სარჩელი შეიტანა ბ., მ. და რ. ს-ების მიმართ და მოითხოვა საცხოვრებელ სადგომზე კომპენსაციის გადახდის სანაცვლოდ მესაკუთრედ ცნობა შემდეგ გარემოებებზე მითითებით:

თ. გ-ი 1994 წლიდან წარმოადგენს ,,საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ’’ საქართველოს კანონის შესაბამისად მოსარგებლეს. შეგებებული სარჩელის ავტორის განმარტებით, მხარეთა შორის ვერ ხერხდება შეთანხმების მიღწევა და ვინაიდან გ-ს არ გააჩნია სხვა საცხოვრებელი ფართი, ხოლო ს-ების მიერ შეთავაზებული თანხა ძალიან დაბალია, უნდა მოხდეს თავდაპირველი მოსარჩელეებისთვის ზემოხსენებული კანონის საფუძველზე თანხის გადახდის სანაცვლოდ თ. გ-ის სადავო ფართის მესაკუთრედ ცნობა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2013 წლის 12 დეკემბრის გადაწყვეტილებით ბ. ს-ას, მ. ს-ას და რ. ს-ას სარჩელი დაკმაყოფილდა; მოსარჩელეებს ბ. ს-ას, მ. ს-ას და რ. ს-ას მოპასუხე თ. გ-ის სასარგებლოდ დაეკისრათ 11 137,5 აშშ დოლარის გადახდა; მოპასუხე თ. გ-ს შეუწყდა მფლობელობა რ., ბ. და მ. ს-ების სახელზე რეგისტრირებულ უძრავ ქონებაზე, მდებარე თბილისი, ჩ-ის ქუჩა 3-ში, საცხოვრებელი ფართი 26,44 კვ.მ. სარდაფი 8,78 კვ.მ (საკადასტრო კოდი: .....) და საცხოვრებელი სადგომი გამოთავისუფლებულ მდგომარეობაში გადაეცათ მესაკუთრეებს ბ. ს-ას, მ. ს-ას და რ. ს-ას; თ. გ-ის შეგებებული სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს თ. გ-მა და რ. ს-ამ.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 20 ივნისის საოქმო განჩინებით აპელანტ რ. ს-ას სააპელაციო საჩივარზე შეწყდა საქმის წარმოება აპელანტის მიერ სააპელაციო საჩივარზე უარის თქმის გამო.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 3 ნოემბრის განჩინებით თ. გ-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა. უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2013 წლის 12 დეკემბრის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

საჯარო რეესტრის ამონაწერის მიხედვით, თბილისში ჩ-ის ქუჩა 3-ში მდებარე უძრავი ქონება (საკადასტრო კოდი .....) საკუთრების უფლებით რეგისტრირებულია რ. ს-ას, ბ. ს-ას, მ. ს-ას სახელზე.

საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს სამოქალაქო რეესტრის სააგენტოს საინფორმაციო ბარათის მიხედვით, თ. გ-ი რეგისტრირებულია მისამართზე, ქ. თბილისი, ჩ-ის №3 1995 წლის 05 დეკემბრიდან.

შესაბამისად, პალატამ უდავოდ დადგენილად მიიჩნია, რომ თ. გ-ი წარმოადგენს სადავო საცხოვრებელი სადგომის მოსარგებლეს, რომელსაც მფლობელობის უფლება მიღებული აქვს საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლების დათმობის შესახებ გარიგებით.

მხარეთა შორის სადავო არ იყო არც საცხოვრებელი სადგომის მოცულობის შესახებ გარემოება, კერძოდ მოსარგებლის მფლობელობაში არსებული საცხოვრებელი სადგომი შედგება თბილისში, ჩ-ის ქუჩა 3-ში მდებარე 26,44 კვ.მ. საცხოვრებელი ფართისა და ამავე მისამართზე მდებარე 8,78 კვ.მ სარდაფისაგან.

მხარეთა შორის სადავო იყო ქ. თბილისში, ჩ-ის №3-ში მდებარე უძრავი ქონების საბაზრო ღირებულება. კერძოდ, აპელანტის მტკიცებით, სასამართლოს მიერ ყოველგვარი დასაბუთების გარეშე იქნა გაზიარებული ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს დასკვნა, თუმცა წარმოდგენილი იყო ასევე, დამოუკიდებელი სასამართლო ექსპერტიზის ცენტრის შპს „ვ-ის“ დასკვნაც, რომელშიც ექსპერტის მიერ გათვალისწინებული იქნა ასევე ფართის ადგილმდებარეობაც, შესწავლილი იქნა ბაზარზე არსებული ფასები და დადგენილი იქნა, რომ ხსენებულ ადგილზე, კვადრატულის ღირებულება შეადგენს 900 აშშ დოლარს.

საქმეში წარმოდგენილი, ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს 2013 წლის 2 დეკემბრის №..... დასკვნის თანახმად, სააპელაციო სასამართლომ დაადგინა, რომ ქ. თბილისში, მ-ის რაიონში, ჩ-ის №3-ში მდებარე უძრავი ქონების მთლიანი საბაზრო ღირებულება 2013 წლის 29 ნოემბრის მდგომარეობით, საორიენტაციოდ შეადგენს 25 120 ლარს, მათ შორის პირველ სართულზე განთავსებული 26.44 კვ.მ. ფართის საბაზრო ღირებულება საორიენტაციოდ შეადგენს 14 410 აშშ დოლარს, ხოლო სარდაფის სართულზე განთავსებული 8.78 კვ.მ. ფართის საბაზრო ღირებულება საორიენტაციოდ შეადგენს 440 აშშ დოლარს.

მოსარგებლის მიერ დაკავებული საცხოვრებელი სადგომის საბაზრო ღირებულების განსაზღვრის მიზნით სასამართლოსათვის წარდგენილ დამოუკიდებელი სასამართლო ექსპერტიზის ცენტრის, შპს „ვ-ის“ 2013 წლის 5 დეკემბრის სასაქონლო ექსპერტიზის N... დასკვნის თანახმად, ქ. თბილისში, მ-ის რაიონში, ჩ-ის №3-ში განთავსებული უძრავი ქონების - საცხოვრებელი ფართის საბაზრო ღირებულების საორიენტაციო ფასმა 2013 წლის 05 დეკემბრისათვის შეადგინა 27 747 აშშ დოლარის ექვივალენტი ლარში. აქედან პირველ სართულზე განთავსებული 26.44 კვ.მ. საცხოვრებელი ფართის საორიენტაცი ფასი იყო 23 796 აშშ დოლარის ექვივალენტი ლარში, ხოლო სარდაფში განთავსებული 8.78 კვ.მ. ფართის ფასი - 3 951 აშშ დოლარის ექვივალენტი ლარში.

სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ მხარეთა შორის სადავო საკითხის სწორად გადაწყვეტის მიზნით, სააპელაციო სასამართლოში საქმის ზეპირ განხილვაზე შესაბამისი განმარტებების მისაღებად მოწვეულ იქნენ სსიპ ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს და შპს „ვ-ის“ ექსპერტები.

სააპელაციო პალატამ შეაფასა საქმეში წარმოდგენილი დამოუკიდებელი სასამართლო ექსპერტიზის ცენტრის, შპს „ვ-ის“ მიერ შედგენილი დასკვნა და მიიჩნია, რომ მითითებული დასკვნა სწორად არ იქნა გაზიარებული სასამართლოს მიერ, ვინაიდან, მასში არ არის გამოყენებული ღირებულების შეფასებისათვის საკმარისი მეთოდოლოგია და არ არის ჩატარებული საკმარისი კვლევა. კერძოდ, დასკვნა ძირითად ემყარება, ჩატარებული გამოკითხვებისა და შუამავლების (მაკლერების) მეშვეობით მოპოვებულ ინფორმაციას. სასამართლო სხდომაზე მოწვეული შესაბამისი ექსპერტის მიერ ხაზგასმით აღინიშნა, რომ სასამართლოს მიერ შესაფასებელ დასკვნაში სადავო ფართის საბაზრო ღირებულების ძირითადი განმსაზღვრელი კრიტერიუმი იმ უბნის პრესტიჟულობა იყო სადაც სადავო უძრავო ქონება მდებარეობს (იხ. 03.10.2014წ. სასამართლო სხდომის ოქმი, 12:23:12სთ). ამასთან, ექსპერტიზის მიერ არ იქნა გათვალისწინებული სადავო ფართის ავარიული მდგომარეობა. კერძოდ, არ მომხდარა მისი დათვალიერება (12:28:42სთ), შენობის ხანდაზმულობის შესახებ შეფასება არ გაკეთებულა, თუმცა ფასის განსაზღვრისას შესადარებლად აღებული შენობა, ექსპერტის მიერ სასამართლოსათვის მიცემული განმარტების თანახმად, იყო კარგ მდგომარეობაში (გარემონტებული).

სააპელაციო პალატამ, ერთის მხრივ, მოსარჩელის, ხოლო მეორეს მხრივ, მოპასუხის მიერ წარმოდგენილი ექსპერტიზის დასკვნების დასაბუთებულობის შესაფასებლად მოწვეული ექსპერტების მიერ მიცემული განმარტებების შეფასების შედეგად (იხ. 03.10.2014წ. სასამართლო სხდომის ოქმი) მიიჩნია, რომ მ. წ-ის მიერ გაკეთებული განმარტებები მის მიერ გაცემულ დასკვნასთან დაკავშირებით არ არის დასაბუთებული, განსხვავებით ნ. შ-ის მიერ გაკეთებული განმარტებისაგან.

საბოლოოდ, პალატამ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-4 და 102-ე მუხლებზე დაყრდნობით მიიჩნია, რომ დამოუკიდებელი სასამართლო ექსპერტიზის ცენტრის შპს „ვ-ის“ მიერ 2013 წლის 5 დეკემბრის სასაქონლო ექსპერტიზის N... დასკვნის შედგენისას (რომლის მიხედვითაც, სადავო საცხოვრებელი ფართი შეფასდა კვ.მ. - 900 აშ დოლარად, ხოლო დამხმარე სარდაფი კვ. მ. - 450 აშშ დოლარად) კვლევისათვის გამოყენებულია არადამაჯერებელი და არასაკმარისი მეთოდოლოგია, განსხვავებით ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს 2013 წლის 2 დეკემბრის №..... დასკვნაში გამოყენებული კვლევის მეთოდოლოგიისა. შესაბამისად, პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ ეს უკანასკნელი სწორად იქნა გაზიარებული დავის გადაწყვეტისას.

სააპელაციო სასამართლოს განჩინებაზე თ. გ-მა შეიტანა საკასაციო საჩივარი და მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით შეგებებული სარჩელის დაკმაყოფილება შემდეგი დასაბუთებით:

კასატორის განმარტებით, სააპელაციო სასამართლომ ისე მიანიჭა უპირატესობა ლ. სამხარაულის სახ. სასამართლო ექსერტიზის ეროვნული ბიუროს მიერ გაცემული ექსპერტიზის დასკვნას, რომ არ დაასაბუთა რატომ არ გაიზიარა და უარყო სასამართლო ექსპერტიზის ცენტრ „ვ-ის“ მიერ გაცემულ დასკვნაში ასახული გარემოებები. სამხარაულის ექსპერტს თავის დასკვნაში არ მიუთითებია, თუ ფასის რა პროცენტი დააკლო მისი ავარიულობის გათვალისწინებით სადავო საცხოვრებელ სადგომს, შესაბამისად, არც მოცემული დასკვნა ასახავს სრულად ქონების რეალურ საბაზრო ღირებულებას, რომლის განსაზღვრაც უმთავრესია საქმეზე გადაწყვეტილების მისაღებად. ამდენად, ისეთ პირობებში, როდესაც ორივე დასკვნა გაცემულია ერთი მეთოდოლოგიით და არ ასახავს სასამართლოს არგუმანტაციით მითითებულ გარემოებას, კასატორის აზრით, სულ ცოტა უნდა დანიშნულიყო მესამე ექსპერტიზა, ან სასამართლოს უნდა დაესაბუთებინა, რატომ მიანიჭა უპირატესობა სხვა ექსპერტიზას, რაც თავის მხრივ გადაწყვეტილების გაუქმების საფუძველია.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 8 იანვრის განჩინებით თ. გ-ის საკასაციო საჩივარი წარმოებაში იქნა მიღებული სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ თ. გ-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე.

კასატორის ძირითადი პრეტენზია მდგომარეობს შემდეგში: სააპელაციო სასამართლომ ისე მიანიჭა უპირატესობა ლ. სამხარაულის სახ. სასამართლო ექსერტიზის ეროვნული ბიუროს მიერ გაცემული ექსპერტიზის დასკვნას, რომ არ დაასაბუთა, რატომ არ გაიზიარა და უარყო სასამართლო ექსპერტიზის ცენტრ „ვ-ის“ მიერ გაცემულ დასკვნაში ასახული გარემოებები. ამასთან, ისეთ პირობებში, როდესაც ორივე დასკვნა გაცემულია ერთი მეთოდოლოგიით და არ ასახავს სასამართლოს მიერ მითითებულ გარემოებას, კასატორის აზრით, სულ ცოტა უნდა დანიშნულიყო მესამე ექსპერტიზა, ან სასამართლოს უნდა დაესაბუთებინა, რატომ მიანიჭა უპირატესობა სხვა ექსპერტიზას.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის პირველ და მე-2 ნაწილებზე, რომლის თანახმად, თითოეულმა მხარემ უნდა დაამტკიცოს გარემოებანი, რომლებზედაც იგი ამყარებს თავის მოთხოვნებსა და შესაგებელს. ამ გარემოებათა დამტკიცება შეიძლება თვით მხარეთა (მესამე პირთა) ახსნა-განმარტებით, მოწმეთა ჩვენებით, ფაქტების კონსტატაციის მასალებით, წერილობითი თუ ნივთიერი მტკიცებულებებითა და ექსპერტთა დასკვნებით. ამავე კოდექსის მე-4 მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად კი, სამართალწარმოება მიმდინარეობს შეჯიბრებითობის საფუძველზე. მხარეები სარგებლობენ თანაბარი უფლებებითა და შესაძლებლობებით, დაასაბუთონ თავიანთი მოთხოვნები, უარყონ ან გააქარწყლონ მეორე მხარის მიერ წამოყენებული მოთხოვნები, მოსაზრებები თუ მტკიცებულებები. მხარეები თვითონვე განსაზღვრავენ, თუ რომელი ფაქტები უნდა დაედოს საფუძვლად მათ მოთხოვნებს ან რომელი მტკიცებულებებით უნდა იქნეს დადასტურებული ეს ფაქტები. საკასაციო პალატა ასევე მიუთითებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 105-ე მუხლზე, რომლითაც განსაზღვრულია სასამართლოს მიერ მტკიცებულებათა გამოკვლევა-შეფასების წესი და დადგენილია, რომ სასამართლოსათვის არავითარ მტკიცებულებას არა აქვს წინასწარ დადგენილი ძალა. სასამართლო აფასებს მტკიცებულებებს თავისი შინაგანი რწმენით, რომელიც უნდა ემყარებოდეს მათ ყოველმხრივ, სრულ და ობიექტურ განხილვას, რის შედეგადაც მას გამოაქვს დასკვნა საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე გარემოებების არსებობის ან არარსებობის შესახებ. მოსაზრებები, რომლებიც საფუძვლად უდევს სასამართლოს შინაგან რწმენას, უნდა აისახოს გადაწყვეტილებაში. საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ მტკიცებულებათა შეფასების შედეგი აისახება სასამართლოს დასაბუთებულ გადაწყვეტილებაში, რომელიც უნდა შეიცავდეს მსჯელობას იმის შესახებ, თუ რატომ იზიარებს ან რატომ უარყოფს სასამართლო ამა თუ იმ მტკიცებულებას. ამასთან, მტკიცებულებათა ყოველმხრივი, სრული და ობიექტური გამოკვლევა ნიშნავს მათ ერთობლიობაში შესწავლა-ანალიზს, რომელთა ურთიერთშეჯერების საფუძველზე სასამართლო გამოიტანს დასკვნას საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე გარემოებების არსებობა-არარსებობის შესახებ.

მტკიცებულებათა შეფასებას სასამართლო ახდენს მათი სარწმუნოობისა თუ არასარწმუნოობის თვალსაზრისით და, ასევე იმის მიხედვით, თუ საქმის სწორად გადაწყვეტისათვის მნიშვნელობის მქონე რომელ ფაქტს ადასტურებს ესა თუ ის მტკიცებულება. ამასთან, სასამართლო ვალდებულია, საქმეში არსებული მტკიცებულებები შეაფასოს მათი შინაარსის და იურიდიული დამაჯერებლობის კუთხით, რაც გულისხმობს ყველა იმ ობიექტური თუ სუბიექტური კრიტერიუმების განხილვას და გამორიცხვას, რამაც შეიძლება გავლენა მოახდინოს მტკიცებულების სისწორეზე.

საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ, მოცემულ შემთხვევაში, სააპელაციო სასამართლომ ყოველმხრივ, სრულად და ობიექტურად განიხილა სადავო გარემოებასთან დაკავშირებით მხარეთა მიერ წარმოდგენილი მტკიცებულებები, სწორი შეფასება მისცა მათ და მართებულად დაადგინა, რომ დამოუკიდებელი სასამართლო ექსპერტიზის ცენტრის შპს „ვ-ის“ მიერ 2013 წლის 5 დეკემბრის სასაქონლო ექსპერტიზის N... დასკვნის შედგენისას (რომლის მიხედვითაც, სადავო საცხოვრებელი ფართი შეფასდა კვ.მ. - 900 აშ დოლარად, ხოლო დამხმარე სარდაფი კვ. მ. - 450 აშშ დოლარად) კვლევისათვის გამოყენებულია არადამაჯერებელი და არასაკმარისი მეთოდოლოგია, განსხვავებით ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს 2013 წლის 2 დეკემბრის №..... დასკვნაში გამოყენებული კვლევის მეთოდოლოგიისა. შესაბამისად, მიიჩნია, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დავის გადაწყვეტისას სწორად იქნა გაზიარებული ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს მიერ გაცემული კვლევის მეთოდოლოგია.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი ზემოხსენებული ფაქტობრივი გარემოების მიმართ კასატორს დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება) არ წარმოუდგენია, კერძოდ, საკასაციო საჩივარი იმეორებს მოსარჩელის მიერ შეგებებულ სარჩელსა და სააპელაციო საჩივარში მითითებულ არგუმენტებს, მაგრამ არ შეიცავს საკმარის დასაბუთებას იმის თაობაზე, თუ რატომ არის დაუსაბუთებელი სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობა მოსარჩელეთა მიერ წარმოდგენილი მტკიცებულებების შეფასებისას და რატომაა არასწორი ამ შეფასების საფუძველზე გაკეთებული დასკვნა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან (იხ. სუს 2013 წლის 29 ივლისის #ას-498-474-2013 განჩინება, 2014 წლის 2 ივნისის #ას-111-106-2014 განჩინება), რომლითაც განსაზღვრულია ,,საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ’’ საქართველოს კანონით რეგულირებული სამართლებრივი ურთიერთობები.

საკასაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი ზემოაღნიშნული პრაქტიკა სრულადაა გაზიარებული სააპელაციო პალატის გასაჩივრებული განჩინებით.

შესაბამისად, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას თ. გ-ის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა

1. თ. გ-ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ნ. ბაქაქური

მოსამართლეები: ზ. ძლიერიშვილი

ბ. ალავიძე