№ ას-403-384-2015 24 ივნისი, 2015 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ნინო ბაქაქური (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ზურაბ ძლიერიშვილი, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი – სს „ს. რ-ა“ (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე – დ. დ-ე (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 23 თებერვლის განჩინება

საკასაციო საჩივრის ავტორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი – სწარმოო ტრავმის შედეგად მიყენებული ზიანის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი

ბუდიონ დ-ემ სარჩელი აღძრა სასამართლოში სს ,,ს. რ-ის’’ მიმართ საწარმოო ტრავმის შედეგად მიყენებული ზიანის ანაზღაურების თაობაზე და მოითხოვა სს ,,ს. რ-ის’’ მის სასარგებლოდ 2010 წლის ივლისიდან 2013 წლის ივლისამდე პერიოდის მიუღებელი სარჩოს ერთობლივი თანხის გადახდის დაკისრება; სს ,,ს. რ-ის’’ მის სასარგებლოდ 2013 წლის ივლისიდან ყოველთვიურად გადასახდელად 1000 ლარის დაკისრება შემდეგი დასაბუთებით:

მოსარჩელე მუშაობდა სს „ს. რ-ის“ ხაშურის სალოკომოტივო დეპოში ელმავლის მემანქანის თანაშემწედ. 1972 წლის 26 აპრილს სამსახურეობრივი მოვალეობის შესრულებისას მან მიიღო საწარმოო ტრამვა, რის გამოც იგი მოპასუხისგან ღებულობს ყოველთვიურ სარჩოს, რომელიც უკანასკნელი ხუთი წლის განმავლობაში ყოველთვიურად შეადგენს 363,70 ლარს. მიუხედავად იმისა, რომ დღეისთვის გაზრდილია მოსარჩელის თანამდებობაზე მომუშავე კატეგორიის მუშაკის ხელფასი, მოპასუხე მოსარჩელეს სარჩოს არ უზრდის, რის გამოც იგი კარგავს კუთვნილ საარსებო შემოსავალს.

სს „ს. რ-ამ“ სარჩელი არ ცნო და განმარტა, რომ მოსარჩელის მიერ სარჩელის დაკმაყოფილების სამართლებრივ საფუძვლად მითითებული ნორმები არ აწესრიგებენ სარჩოს გადაანგარიშების წესს. საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 408-ე მუხლის მეორე ნაწილი პირდაპირ ადგენს ჯანმრთელობისათვის ვნების მიყენების შემთხვევაში როგორ უნდა მოხდეს ზიანის ანაზღაურება და პირვანდელი მდგომარეობის აღდგენა და მასზე ამავე მუხლის პირველი ნაწილის გავრცელება დაუშვებელია, ვინაიდან იგი ზოგადად მიუთითებს პირვანდელი მდგომარეობის აღდგენის ვალდებულებაზე, ხოლო მისი მეორე ნაწილი გამომდინარეობს პირველი ნაწილისგან და აზუსტებს მას.

მოპასუხის განმარტებით, იმის გათვალისწინებით, რომ მუშაკის ჯანმრთელობის დაზიანების შემთხვევაში მთელი ცხოვრების მანძილზე მიუღებელი შემოსავლის წინასწარ ზუსტად განსაზღვრა შეუძლებელია და, ამასთან, მტკიცების სირთულის თვალსაზრისით, მოდავე მხარეებისთვის თანაბარმნიშვნელოვანია, კანონმდებელმა გააუქმა სარჩოს უპირობოდ გადაანგარიშების წესი. კანონი ითვალისწინებს სარჩოს გამოანგარიშებას და დანიშვნას იმ ოდენობით, რა ოდენობითაც დაზარალებული იღებდა ხელფასს ზიანის მიყენების დროს და მას ეს სარჩო ერიცხება სტაბილურად ცხოვრების ბოლომდე.

თბილისის საქალაქო სასამართლოში საქმის განხილვისას 2014 წლის 18 ივნისის სასამართლო სხდომაზე ბ. დ-ის წარმომადგენელმა კ. კ-ემ წარადგინა ბ. დ-ის გარდაცვალების მოწმობის ასლი და იშუამდგომლა საქმის წარმოების შეჩერების თაობაზე.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2014 წლის 18 ივნისის საოქმო განჩინებით შეჩერდა საქმის წარმოება ბ. დ-ის უფლებამონაცვლის დადგენამდე.

2014 წლის 16 ივლისს საქალაქო სასამართლოს განცხადებით მიმართა ბ. დ-ის წარმომადგენელმა კ. კ-ემ, წარადგინა დ. დ-ის სახელზე გაცემული სამკვიდრო მოწმობა და იშუამდგომლა ბ. დ-ის უფლებამონაცვლედ დ. დ-ის ცნობისა და საქმის წარმოების განახლების თაობაზე.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2014 წლის 22 ივლისის განჩინებით დ. დ-ე ცნობილ იქნა ბ. დ-ის უფლებამონაცვლედ; განახლდა საქმის წარმოება სამოქალაქო საქმეზე - ბ. დ-ის სარჩელის გამო სს ,,ს. რ-ის’’ მიმართ, საწარმოო ტრავმის შედეგად მიყენებული ზიანის ანაზღაურების თაობაზე.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2014 წლის 15 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით დ. დ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა: სს ,,ს. რ-ას’’ დ. დ-ის სასარგებლოდ დაეკისრა 2010 წლის ნოემბრიდან 2013 წლის ნოემბრამდე მამკვიდრებლის - ბ. დ-ის მიუღებელი ერთობლივი სარჩოს თანხის გადახდა 16 255 ლარის ოდენობით, საქართველოს საგადასახადო კოდექსით განსაზღვრული საშემოსავლო გადასახადის განაკვეთის გათვალისწინებით; სს ,,ს. რ-ას’’ დ. დ-ის სასარგებლოდ დაეკისრა 2013 წლის ნოემბრისა და დეკემბრის სარჩოს თანხის 2000 ლარის გადახდა საქართველოს საგადასახადო კოდექსით განსაზღვრული საშემოსავლო გადასახადის განაკვეთის გათვალისწინებით.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა სს ,,ს. რ-ამ’’.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 23 თებერვლის განჩინებით სს „ს. რ-ის“ სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა. უცვლელი დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2014 წლის 15 ოქტომბრის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ საქმეზე დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

დ. დ-ე წარმოადგენს ბ. დ-ის უფლებამონაცვლეს.

ბ. დ-ე მუშაობდა სს ,,ს. რ-ის” ელმავლის მემანქანის თანაშემწედ.

ბ. დ-ემ სამსახურეობრივი მოვალეობის შესრულებისას მიიღო საწარმოო ტრავმა და შრომითი დასახიჩრების გამო დაკარგა პროფესიული შრომითი უნარი 100%-ით, უვადოდ;

ბ. დ-ე სს „ს. რ-ან” სარჩოს სახით იღებდა 363.70 ლარს.

აღნიშნული ფაქტობრივი გარემოებები დასტურდება საქმეში წარმოდგენილი ქარელის რაიონის სასამართლოს კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით (ს.ფ. 17-18, ტ. 1), უბედური შემთხვევის შესახებ აქტით N2 (ს.ფ. 13-15, ტ. 1), სარჩოს ოდენობის შესახებ ცნობით (ს.ფ. 19, ტ. 1) და პროფესიული შრომისუნარიანობის დაკარგვის დადგენის შესახებ ცნობით (ს.ფ. 16, ტ. 1).

სააპელაციო სასამართლომ საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 992-ე მუხლის შესაბამისად განმარტა, რომ აღნიშნული ნორმით დადგენილი დელიქტური ვალდებულებიდან გამომდინარე, პირს ზიანის ანაზღაურება შეიძლება დაეკისროს მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ არსებობს პასუხისმგებლობის დაკისრების კანონით გათვალისწინებული წინაპირობები. კერძოდ, სახეზეა ზიანი, ზიანი მიყენებულია მართლსაწინააღმდეგო მოქმედებით და არსებობს მიზეზობრივი კავშირი მართლსაწინააღმდეგო მოქმედებასა და დამდგარ ზიანს შორის და ზიანის მიმყენებელს მიუძღვის ბრალი.

მოცემულ შემთხვევაში, პალატამ მიაჩნია, რომ სახეზეა ზემოთ ჩამოთვლილი ნორმით გათვალისწინებული წინაპირობები. კერძოდ, ბ.დ-ეს სს ,,ს. რ-ი” მუშაობის პერიოდში მიღებული აქვს საწარმოო ტრავმა, რის გამოც მას შეზღუდული ჰქონდა შრომის უნარი, მიღებული ტრავმის გამო პროფესიული უნარი დაკარგა 100%-ით, უვადოდ.

სასამართლომ მიუთითა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 408-ე მუხლის პირველ ნაწილზე, რომლის თანახმად, იმ პირმა, რომელიც ვალდებულია აანაზღაუროს ზიანი, უნდა აღადგინოს ის მდგომარეობა, რომელიც იარსებებდა, რომ არ დამდგარიყო ანაზღაურების მავალდებულებელი გარემოება. ამავე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, თუ სხეულის დაზიანებით ან ჯანმრთელობისათვის ვნების მიყენების შედეგად დაზარალებულს წაერთვა შრომის უნარი ან შეუმცირდა იგი, ანდა იზრდება მოთხოვნილებები, დაზარალებულს უნდა აუნაზღაურდეს ზიანი ყოველთვიური სარჩოს გადახდით.

გამომდინარე იქედან, რომ საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 408-ე მუხლით გათვალისწინებული ვალდებულება განეკუთვნება დელიქტურ ვალდებულებათა ჯგუფს, პალატამ მიიჩნია, რომ თბილისის საქალაქო სასამართლომ მოცემული დავის გადაწყვეტისას სწორად იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის ზემოთ მითითებული ნორმებით და ამ თვალსაზრისით, დაუსაბუთებელი იყო აპელანტის მოსაზრება.

სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ საქართველოს პრეზიდენტის 2007 წლის 06 თებერვლის №53 ბრძანებულებით ძალადაკარგულად გამოცხადდა საქართველოს პრეზიდენტის 1999 წლის 09 თებერვლის №48 ბრძანებულებით დამტკიცებული ,,შრომითი მოვალეობის შესრულებისას მუშაკის ჯანმრთელობისათვის ვნების მიყენების შედეგად ზიანის ანაზღაურების წესი” და საქართველოს მთავრობის 2007 წლის 24 მარტის №53 დადგენილებით განისაზღვრა შრომითი მოვალეობის შესრულებისას მუშაკის ჯანმრთელობისათვის მიყენებული ზიანის ანაზღაურების წესი. აღნიშნული წესის 1.1 მუხლის შესაბამისად, საწარმოში, დაწესებულებასა თუ ორგანიზაციაში, ორგანიზაციულ-სამართლებრივი ფორმის მიუხედავად, შრომითი მოვალეობის შესრულებისას დასაქმებულის ჯანმრთელობისათვის მიყენებული ზიანი ანაზღაურდება ამ წესით, საქართველოს შრომის კოდექსითა და სამოქალაქო კოდექსით განსაზღვრულ შემთხვევებში. იგივე წესის 1.2 მუხლით, დამსაქმებელი ვალდებულია აანაზღაუროს ზიანი, რომელიც მიადგა დასაქმებულის ჯანმრთელობას შრომითი მოვალეობის შესრულებისას, თუ ზიანი გამოწვეულია დამსაქმებლის ბრალეული მოქმედებით და შრომის კოდექსი და სამოქალაქო კოდექსი ითვალისწინებს ზიანის ანაზღაურების ვალდებულებას ასეთი მოქმედებისათვის. აღნიშნულიდან გამომდინარე, 2007 წლის 24 მარტის №53 დადგენილებით შრომითი მოვალეობის შესრულებისას მიღებული ზიანის ანაზღაურებასთან დაკავშირებული საკითხის გადაწყვეტა სწორად განისაზღვრა შრომის კოდექსისა და სამოქალაქო კოდექსის საფუძველზე.

პალატამ განმარტა, რომ, მართალია, სარჩოს გადაანგარიშების შესაძლებლობას საქართველოს მთავრობის 2007 წლის 24 მარტის №53 დადგენილება არ ითვალისწინებდა, თუმცა, ზიანის ანაზღაურების არსი სწორედ დაზარალებულისათვის მიყენებული ზიანის კომპენსირებაში მდგომარეობს, რისთვისაც მხედველობაშია მისაღები ის შემოსავალი, რომელიც დაზარალებულს გააჩნდა ზიანის დადგომამდე ორგანიზაციაში მუშაობისას და ზიანის დადგომის შემდგომი პერიოდი, როდესაც შრომის უნარის შეზღუდვის გამო დაზარალებული ვეღარ ახერხებდა მუშაობას, რის გამოც მას უკვე არ შესწევდა უნარი, მიეღო შემოსავალი ხელფასის სახით, რომელსაც იგი მიიღებდა, რომ არ დამდგარიყო ანაზღაურების მავალდებულებელი გარემოება.

აღნიშნულის შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლომ მიაჩნია, რომ ყოველთვიური სარჩოს სახით ზიანის ანაზღაურების ოდენობის განსაზღვრის კრიტერიუმს სწორედ ხელფასის ის ოდენობა წარმოადგენდა, რასაც დაზარალებული დაწესებულებიდან ჯანმრთელობის დაზიანებამდე იღებდა და რასაც ის მიიღებდა, რომ არ დამდგარიყო ანაზღაურების მავალდებულებელი გარემოება.

რაც შეეხება სარჩოს ანაზღაურების სამართლებრივ საფუძველს, აღნიშნულთან დაკავშირებით პალატამ მიუთითა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 408-ე მუხლზე, რომლის პირველი ნაწილის მიხედვითაც, იმ პირმა, რომელიც ვალდებულია აანაზღაუროს ზიანი, უნდა აღადგინოს ის მდგომარეობა, რომელიც იარსებებდა, რომ არ დამდგარიყო ანაზღაურების მავალდებულებელი გარემოება. ამავე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად კი, თუ სხეულის დაზიანებით ან ჯანმრთელობისათვის ვნების მიყენების შედეგად დაზარალებულს წაერთვა შრომის უნარი ან შეუმცირდა იგი, ანდა იზრდება მოთხოვნილებები, დაზარალებულს უნდა აუნაზღაურდეს ზიანი ყოველთვიური სარჩოს გადახდით.

სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ 2010 წლიდან სს „ს. რ-ის” ელმავალის მოქმედი მემანქანის თანაშემწის ყოველთვიური ხელფასი 2011 წლის მარტამდე შეადგენდა 550 ლარს, 2011 წლის 1 მარტიდან 2012 წლის 30 მარტამდე - 750 ლარს, 2012 წლის 30 მარტიდან 2012 წლის დეკემბრამდე - 800 ლარს, ხოლო 2012 წლის 1 დეკემბრიდან დღემდე - 1000 ლარს. სარჩელის მოთხოვნის ფარგლებში მოსარჩელის თანამდებობის მუშაკის ხელფასის 100%-ის ოდენობამდე გადასაანგარიშებელი სარჩო 2010 წლის ნოემბრიდან 2013 წლის ნოემბრამდე შეადგენს 16255 ლარს.

შესაბამისად, პალატამ მიიჩნია, რომ სასარჩელო მოთხოვნა 2010 წლის ნოემბრიდან 2013 წლის ნოემბრამდე ერთობლივი სარჩოს დაკისრების თაობაზე საფუძვლიანია და სწორად დაკმაყოფილდა.

საქმის მასალებით პალატამ ასევე დაადგინა, რომ ბუდიონ დ-ე გარდაიცვალა 2013 წლის 29 დეკემბერს, შესაბამისად, დასაბუთებული იყო ასევე სასარჩელო მოთხოვნა სარჩოს დაკისრების თაობაზე 2013 წლის ნოემბერ-დეკემბრის პერიოდზე, ჯამში 2000 ლარის ოდენობით, ანუ მოსარჩელის გარდაცვალებამდე, იმ პერიოდამდე, ვიდრე მოპასუხე ვალდებული იქნებოდა ეხადა სარჩო მისთვის.

სააპელაციო სასამართლოს განჩინებაზე სს ,,ს. რ-ის’’ წარმომადგენელმა ნ. მ-მა შეიტანა საკასაციო საჩივარი და მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შემდეგი დასაბუთებით:

კასატორის აზრით, სასამართლოს სარჩელის დაკმაყოფილების საფუძვლად არასწორად აქვს მითითებული საქართველოს მთავრობის 2007 წლის 24 მარტის დადგენილება და საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 408-ე მუხლი, ვინაიდან, აღნიშნული ნორმები არ აწესრიგებენ სარჩოს გადაანგარიშების წესს. 2007 წლის 24 მარტის № 53 დადგენილება გაუქმდა საქართველოს მთავრობის 2013 წლის 1 მარტის № 45 დადგენილებით, რომლის მე-5 მუხლის მე-5 ნაწილის თანახმად დანიშნული ყოველთვიური სარჩო გადააანგარიშებას აღარ ექვემდებარება.

2003 წლის 11 სექტემბრის №443 ბრძანებულებით ცვლილება შევიდა ზიანის ანაზღაურების წესის მე-12 პუნქტში და ჩამოყალიბდა შემდეგი რედაქციით: „ორგანიზაციაში შრომის ანაზღაურების მინიმალური ხელფასის ცვლილების შესაბამისად ხდება სასამართლოს ან დამსაქმებლის მიერ დადგენილი ყოველთვიური სარჩოს გადაანგარიშება, მიუხედავად იმისა, როდის მიიღო დაზარალებულმა ტრამვა“. აღნიშნული პუნქტიდან გამომდინარე, 2003 წლის 11 სექტემბრიდან სარჩო შრომის ანაზღაურების ცვლილებების შესაბამისად გადაანგარიშებას აღარ ექვემდებარება, ხოლო შემდგომ აღნიშნული მე-12 პუნქტი წესიდან 2005 წლის 7 ნოემბრის საქართველოს პრეზიდენტის №953 ბრძანებულებით საერთოდ ამოღებული იქნა.

კასატორის აზრით, სასამართლომ არასწორად განმარტა 2007 წლის 24 მარტის №53 საქართველოს მთავრობის დადგენილების პირველი მუხლის პირველი ნაწილი, რადგან აღნიშნული ნორმა შეეხება არა უკვე დანიშნული სარჩოს ანაზღაურებას, არამედ აღნიშნული ნორმა ვრცელდება 2007 წლის 24 მარტიდან ორგანიზაციაში დასაქმებულის ჯანმრთელობისათვის მიყენებული ზიანის ანაზღაურებაზე. კონკრეტულ შემთვევაში მოსარჩელეს 1998 წლიდან დანიშნული აქვს ყოველთვიურად სარჩო იმ დროს არსებული მემანქანის საშუალო ხელფასიდან და სამართლებრივი საფუძველი უკვე დანიშნული სარჩოს გადაანგარიშებისა არ არსებობს.

საკასაციო საჩივრის ავტორი ასევე მიუთითებს ზემოაღნიშნული დადგენილების მე-2 მუხლის პირველ ნაწილზე, რომლის თანახმად, შრომითი მოვალეობის შესრულებისას მუშაკის ჯანმრთელობისათვის ვნების მიყენების შედეგად ზიანის ანაზღაურების წესის შესახებ“ საქართველოს პრეზიდენტის 1999 წლის №48-ე ბრძანებულების მოთხოვნათა დაცვით დანიშნული სარჩო ექვემდებარება ანაზღაურებას დამსაქმებლის ან მისი უფლებამონაცვლის მიერ. ამრიგად, კასატორის აზრით, ვინაიდან სარჩოს გადაანგარიშების მუხლები ამოღებულია საქართველოს პრეზიდენტის №48-ე ბრძანებულებით დამტკიცებული ზიანის ანაზღაურების წესიდან, სამართლებრივი საფუძველი სარჩოს გადაანგარიშებისა არ არსებობს.

კასატორი ასევე არ ეთანხმება სასამართლოს სარჩელის დაკმაყოფილების საფუძვლად სამოქალაქო კოდექსის 408-ე მუხლის გამოყენებასთან დაკავშირებით და აღნიშნავს, რომ მითითებული ნორმა არ ითვალისწინებს სარჩოს გადაანგარიშების წესს და არ შეიძლება გავრცელდეს ჯანმრთელობისათვის ვნების მიყენების შედეგად ზიანის ანაზღაურებაზე.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 24 აპრილის განჩინებით სს „ს. რ-ის“ საკასაციო საჩივარი წარმოებაში იქნა მიღებული სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ სს „ს. რ-ის“ საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან (იხ. ას-169-497-09, ას-452-427-2014, ას-1033-991-2014, ას-279-261-2014, ას-380-357-2014)

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას სს „ს. რ-ის“ საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (1,794-53 ლარის) 70% –1256,171 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა

1.სს „ს. რ-ის“ საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. კასატორ სს „ს. რ-ას“ (ს/კ: ...) დაუბრუნდეს მის მიერ 2015 წლის 8 აპრილს №1218 საგადასახდო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის, 1 794.53 ლარის 70% – 1 256.171 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“ ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 3 0077 3150;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ნ. ბაქაქური

მოსამართლეები: ზ. ძლიერიშვილი

ბ. ალავიძე