საქმე №ას-680-650-2014 1 ივნისი, 2015 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

მოსამართლეები:

ვასილ როინიშვილი, პაატა ქათამაძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – ა.პ–ე (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე – სს „სადაზღვევო კომპანია ა.ბ-ს“ უფლებამონაცვლე სს „სადაზღვევო კომპანია ი. ე-ი“ (მოპასუხე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 13 მაისის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი – ზიანის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ა.პ–მ სარჩელი აღძრა სასამართლოში სს „სადაზღვევო კომპანია ა–ის“ მიმართ მორალური და მატერიალური ზიანის _ 20 667 ლარის ანაზღაურების მოთხოვნით.

მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო და უსაფუძვლობის, ასევე ხანდაზმულობის გამო მის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2013 წლის 25 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით ა.პ–ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, რაც სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მოსარჩელემ.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 13 მაისის განჩინებით ა.პ–ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, ხოლო გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად შემდეგი დასაბუთებით:

პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ ა.პ–ის მეუღლემ განცხადებით მიმართა საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს, დაეფინანსებინა ა.პ–ის ოპერაცია, რომლის გაკეთებაც დაგეგმილი იყო შპს „გ–ში“;

საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტრომ განცხადების პასუხად ადრესატს წერილობით განუმარტა, რომ კარდიოლოგიური კლინიკა „გ.“, რომლის ანგარიშფაქტურაც თან ერთვოდა წარდგენილ განცხადებას, არ მონაწილეობდა 2007 წლის მოსახლეობის სტაციონალური დახმარების სახელმწიფო პროგრამის გულის ქირურგიის კომპონენტის განხორციელებაში, რომელიც გულისხმობდა მკურნალობის სტაციონალური ღირებულების 70%-ით ანაზღაურებას სახელმწიფოს მხრიდან (უმწეოთა სამედიცინო დახმარების ბარათის მფლობელთათვის 100%-ით). ამასთან, ადრესატს განემარტა, რომ პროგრამული უზრუნველყოფით სარგებლობისთვის უნდა მიემართა თბილისში, დ/მ .... მდებარე კარდიოლოგიური კლინიკა შპს „ღ. გ–თვის“.

სააპელაციო პალატამ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-4 მუხლის თანახმად, აღნიშნა, რომ მოსარჩელის მიერ მითითებული ფაქტი _ მოპასუხის მიერ ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულების შეუსრულებლობა და ამით ზიანის მიყენება წარმოადგენდა საქმისათვის მნიშვნელოვან გარემოებას, რომლის არსებობის დასადასტურებლად მტკიცებულებად, მხოლოდ მოსარჩელე მხარის ახსნა-განმარტება არ იყო სარწმუნო და საკმარისი. სასამართლოს განმარტებით, ერთ-ერთი მხარის ახსნა-განმარტება, თუ მას არ ეთანხმება მოწინააღმდეგე მხარე, მხოლოდ იმ შემთხვევაში შეიძლება ჩაითვალოს სადავო სამართლებრივი ურთიერთობის არსებობისა თუ საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე ფაქტობრივ გარემოებათა დამადასტურებელ მტკიცებულებად, თუ იგი დასტურდება საქმეში არსებული სხვა მტკიცებულებების ყოველმხრივი, სრული და ობიექტური განხილვის შედეგად. წინააღმდეგ შემთხვევაში, მხარის ნებისმიერი ახსნა-განმარტების, სადავო ურთიერთობის ან საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე გარემოებათა დამადასტურებელ უტყუარ მტკიცებულებად მიჩნევა ეწინააღმდეგება სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 105-ე მუხლით დადგენილ პრინციპებს. ამავე ნორმის პირველი და მე-2 ნაწილით დადგენილი წესით საქმეში არსებული მტკიცებულებების შეფასების შედეგად პალატამ მიიჩნია, რომ ა.პ–ის მოთხოვნა უსაფუძვლო იყო, რადგან იგი ვერ ადასტურებდა სს „სადაზღვევო კომპანია ა–ის“ ვალდებულებას სადაზღვევო შემთხვევით დამდგარი ზიანის ანაზღაურების შესახებ. ა.პ. არ წარმოადგენდა სს „სადაზღვევო კომპანია ა–ის“ დაზღვეულს. ამასთან, საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროდან წარმოდგენილი წერილით დასტურდებოდა, რომ ა.პ–თვის ჩატარებული ოპერაციის 70%-ს ანაზღაურებდა სახელმწიფო. საქმის მასალებით არ დგინდებოდა მოპასუხის მონაწილეობა სახელმწიფოს მიერ 2007 წელს დაფინანსებულ სადაზღვევო პროგრამაში.

სააპელაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა სამოქალაქო კოდექსის 316-ე მუხლის პირველი ნაწილით, 317-ე მუხლის პირველი ნაწილით, 799-ე მუხლის პირველი ნაწილით და აღნიშნა, რომ მხარეები არ იმყოფებოდნენ სახელშეკრულებო ურთიერთობებში და არც კანონისმიერი ვალდებულების პირობებიდან გამომდინარე დასტურდებოდა მოპასუხის ვალდებულება მოსარჩელის მიმართ ზიანის ანაზღაურების თაობაზე, რაც სარჩელის დაკმაყოფილებას გამორიცხავდა.

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ა.პ–მ, მოითხოვა მისი გაუქმება და სარჩელის დაკმაყოფილება შემდეგი საფუძვლებით:

სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობა ზიანის ანაზღაურებაზე უარის თქმის შესახებ ემყარება მხოლოდ ვარაუდს, რადგანაც მოპასუხეს სასამართლოსათვის არც ერთი მტკიცებულება არ წარუდგენია, რომელიც დაადასტურებდა იმ გარემოებას, რომ სადაზღვევო კომპანიას ა.პ–თან ხელშეკრულება დადებული არ ჰქონია. კასატორმა მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 317-ე მუხლზე და აღნიშნა, რომ ანაზღაურებას ექვემდებარებოდა ის ხარჯები, რომლებიც მხარეებმა ხელშეკრულების დასადებად გაწიეს, მაგრამ ხელშეკრულება მეორე მხრის ბრალით არ დაიდო. მოპასუხე არის შუამავალი რგოლი საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროსი, რომელიც ფინანსდება სახელმწიფო ბიუჯეტიდან და უფლებამოსილია, მოემსახუროს იმ მოქალაქეებს, რომელთაც სიების მეშვეობით წარადგენს სამინისტრო, ხოლო მზღვეველ კომპანიას ხელშეკრულება აქვს გაფორმებული სამინისტროსთან და არა თითოეულ მოქალაქესთან, კომპანიამ უნდა უზრუნველყოს მისი დაფინანსება, როდესაც პირი წარადგენს შესაბამის დოკუმენტაციას. სამინისტროს მიერ 2007 წლის 1 იანვარს გაცემულ ე.წ „ც. პ–ში“ გადმოცემულია მისი მოხმარების პირობები და მასში არც კონკრეტული მზღვეველი და არც კონკრეტული კლინიკა არ არის მითითებული, რაც უგულებელყოფს მათ მოსაზრებას კონკრეტულად მითითებული კლინიკისათვის მიმართვის თაობაზე. როდესაც კასატორმა ითხოვა სადაზღვევო პოლისის ასლისა და კონკრეტული სიის წარდგენა, მათ გადაცემაზე უარი იმ საფუძვლით განუცხადეს, რომ ინფორმაცია იყო ხანდაზმული, ხოლო არქივი _ განადგურებული.

2011 წელს თავად ჯანდაცვის სამინისტრომ განმარტა, რომ მზღვეველი კომპანია იყო მოპასუხე, თუმცა ამ უკანასკნელმა აღნიშნა, რომ გასული პერიოდის ბაზა არ გააჩნდათ და კომპიუტერულ მონაცემებში ინახებოდა მხოლოდ 2010 წლის დოკუმენტები. ამ ფაქტზე ქ.თბილისის პროკურატურაში მიმდინარეობს გამოძიება, რადგან არაერთი მოქალაქეა დაზარალებული სადაზღვევო კომპანიის ქმედებით.

კასატორის განმარტებით, სააპელაციო სასამართლოს არ გამოუკვლევია მტკიცებულებები, ისე მიიღო გადაწყვეტილება, ამ მიზნით მხარემ ითხოვა საქმეში მესამე პირად საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს ჩაბმა, რათა წარმოდგენილ იქნას დოკუმენტაცია, იყო თუ არა ხელშეკრულება დადებული მოპასუხესთან. კლინიკა „გ–მა“ კასატორს ჩაუტარა გადაუდებელი ოპერაცია და გადასცა მისი ღირებულების დამადასტურებელი ჩეკი, თუმცა სამინისტროს ამ თანხის ანაზღაურებაზე პასუხი არ გაუცია.

კასატორის განმარტებით, კანონი არ ითვალისწინებს შიდა ორგანიზაციას, პაციენტსა და სადაზღვევო კომპანიას შორის ხელშეკრულების ფორმას, რადგანაც სადაზღვევო კომპანია ჯანმრთელობის დაცვის სამინისტროს მიერაა დაქირავებული და სახელმწიფო ბიუჯეტიდან ფინანსდება. 2007 წლიდან რაიმე ხელშეკრულება მხარეებს შორის არ იდებოდა, რადგანაც გაიცემოდა პოლისი.

კასატორმა სასამართლოს წინაშე იშუამდგომლა იმის გამოკვლევის თაობაზე, 2007 წლისთვის მხარეებს შორის ვალდებულება რა ფორმით წარმოიშობოდა, ამ გარემოების გარკვევის მიზნით კასატორმა მიუთითა საქმის ქვემდგომი სასამართლოსათვის დაბრუნების თაობაზე.

წარმოდგენილი შესაგებლით კასატორის მოწინააღმდეგე მხარემ საკასაციო საჩივრის მოთხოვნა არ ცნო, ამასთან, მოგვიანებით სასამართლოს მომართა სს „სადაზღვევო კომპანია ი. ე-მა“, წარმოადგინა სამეწარმეო რეესტრის ამონაწერი, სს „სადაზღვევო კომაონია ა–ის“ აქციონერთა კრების ოქმი და იშუამდგომლა სს „სადაზღვევო კომპანია ა–ის“ უფლებამონაცვლედ სს „სადაზღვევო კომპანია ი. ე-ის“ ჩაბმის თაობაზე.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ შეისწავლა საქმის მასალები, სს „სადაზღვევო კომპანია ი.ე-ის“ შუამდგომლობის საფუძვლიანობა, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად შეამოწმა ა.პ–ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და მიიჩნევს, სს „სადაზღვევო კომპანია ი. ე-ის შუამდგომლობა უფლებამონაცვლედ დაშვების თაობაზე საფუძვლიანია და უნდა დაკმაყოფილდეს, ხოლო ა.პ–ის საკასაციო საჩვარი დაუშვებელია შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქმის მასალებით დასტურდება, რომ ა.პ–მ სარჩელი აღძრა სასამართლოში სს „სადაზღვევო კომპანიას ა–ის“ მიმართ, ზიანის ანაზღაურების თაობაზე. საკასაციო სასამართლოს განცხადებით მომართა სს „სადაზღვევო კომპანია ი.ე-მა“, წარმოადგინა სამეწარმეო რეესტრის ამონაწერი, ასევე, სს „სადაზღვევო კომპანია ა–ის“ აქციონერთა საერთო კრების ოქმი და განმარტა, რომ განხორციელებული რეორგანიზაციის შედეგად სს „სადაზღვევო კომპანია ა–ს“ (ს/N.....) გამოეყო სს „სადაზღვევო კომპანია ა–ი“ (ს/N......) და სს „სადაზღვევო კომპანია ე–სი“ (ს/N....). სს „სადაზღვევო კომპანია ა–ის“ (ს/N.....) აქციონერთა საერთო კრების ოქმით, რეორგანიზაციის შედეგად სს „სადაზღვევო კომპანია ა–მა“ (ს/N....) შეიცვალა საფირმო სახელწოდება და იწოდება სს „სადაზღვევო კომპანია ი.ე-ად“, ხოლო მის ძირითად საქმიანობად განისაზღვრა ჯანმრთელობის, სიცოცხლის (არა მოგროვებადი და დაბრუნებადი), უბედური შემთხვევებით გამოწვეული გარდაცვალების და/ან შრომისუუნარობისა და სამოგზაურო დაზღვევა. აღნიშნულის გათვალისწინებით, განმცხადებელმა ითხოვა სს „სადაზღვევო კომპანია ა–ის“ უფლებამონაცვლედ ჩაბმა.

საკასაციო პალატა მიუთითებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 92-ე მუხლზე, რომლის პირველი და მე-2 ნაწილების თანახმად, სადავო ან სასამართლოს გადაწყვეტილებით დადგენილი სამართლებრივი ურთიერთობიდან ერთ-ერთი მხარის გასვლის შემთხვევაში (მოქალაქის გარდაცვალება, იურიდიული პირის რეორგანიზაცია, მოთხოვნის დათმობა, ვალის გადაცემა და სხვა) სასამართლო დაუშვებს ამ მხარის შეცვლას მისი უფლებამონაცვლით. უფლებამონაცვლეობა შესაძლებელია პროცესის ყოველ სტადიაზე. უფლებამონაცვლისათვის პროცესში მის დაშვებამდე შესასრულებელი ყველა მოქმედება სავალდებულოა იმ ოდენობით, რაც სავალდებულო იქნებოდა იმ პირისათვის, რომელიც მან შეცვალა.

მოცემულ შემთხვევაში, პალატა ითვალისწინებს იმ გარემოებას, რომ წარმოდგენილი მტკიცებულებებით დასტურდება იურიდიული პირის რეორგანიზაცია (გამოყოფა და შერწყმა), რომლის გზითაც მოპასუხედ დასახებული პირის უფლებამონაცვლეს წარმოადგენს სს „სადაზღვევო კომპანია ი.ე-ი“, ამასთანავე, რადგანაც არ არსებობს საქმის წარმოების შეჩერების სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 279-ე მუხლით გათვალისწინებული საფუძველი, პალატა თვლის, რომ სს „სადაზღვევო კომპანია ი. ე-ის“ განცხადება საფუძვლიანია და უნდა დაკმაყოფილდეს.

რაც შეეხება ა.პ–ის საკასაციო საჩივარს, პალატა მიუთითებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილზე, რომლის შესაბამისადაც, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით. ამასთან, საკასაციო პალატა დამატებით განმარტავს შემდეგს:

გასაჩივრებული განჩინების დასაბუთება ძირითადად ეფუძნება იმ დასკვნებს, რომ მოსარჩელემ ვერ შეძლო მტკიცების საგანში შემავალი ფაქტობრივი გარემოებების (მხარეთა შორის კანონისმიერი ან სახელშეკრულებო ვალდებულების არსებობის) დადასტურება სათანადო, სარწმუნო და დამაჯერებელი მტკიცებულებებით, რაც გამორიცხავდა მოსარჩელის მოთხოვნის საფუძვლიანობას, მოპასუხეს დაკისრებოდა ზიანის ანაზღაურების ვალდებულება.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება). დასაბუთებულ პრეტენზიაში იგულისხმება მითითება იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება-დადგენა, მატერიალურ-სამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება. საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებთან მიმართებაში არ წარმოუდგენია დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება).

საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ მოქმედი საპროცესო კანონმდებლობის თანახმად, სარჩელის საფუძვლიანობის შემოწმება ხორციელდება რამდენიმე მიმართულებით, ესაა ე.წ მოსარჩელის სტადია, რა დროსაც ხდება სარჩელის დასაბუთებულობის, მისი გამართულობის, შემოწმება, შემდეგი ეტაპია მოპასუხის სტადია, ხოლო გადაწყვეტილების გამოტანამდე ე.წ მტკიცების სტადიაზე ხდება მტკიცებულებათა გამოკვლევა, საყურადღებოა, რომ საქმის განხილვის ყოველ შემდგომ ეტაპზე გადასვლა და ამა თუ იმ მხარის მიერ საპროცესო კანონმდებლობით დაკისრებული ტვირთის დაძლევა ფასდება მას შემდეგ, რაც სრულად ამოიწურება წინა ეტაპით განსაზღვრული საპროცესო მოქმედებები.

განსახილველ შემთხვევაში, კასატორი სადავოდ ხდის გასაჩივრებული განჩინების მსჯელობას, რომ მოპასუხემ ვერ წარმოადგინა მტკიცებულება, რომელიც მხარეთა შორის სახელშეკრულებო ურთიერთობის არსებობას გამორიცხავდა, რასაც პალატა ვერ გაიზიარებს და მიუთითებს სამოქალაქო კოდექსის 317-ე მუხლის პირველ ნაწილზე, რომლის თანახმადაც ვალდებულების წარმოშობისათვის აუცილებელია მონაწილეთა შორის ხელშეკრულება, გარდა იმ შემთხვევებისა, როცა ვალდებულება წარმოიშობა ზიანის მიყენების (დელიქტის), უსაფუძვლო გამდიდრების ან კანონით გათვალისწინებული სხვა საფუძვლებიდან.

დასახელებული ნორმა წარმოადგენს მოსარჩელის მოთხოვნის უფლების განმსაზღვრელ ზოგად დანაწესს და ნორმის დისპოზიიდან გამომდინარე, მოთხოვნის საფუძვლიანობის შემოწმებამდე სავალდებულოა, დადგინდეს მხარეთა შორის არსებობს თუ არა ამავე ნორმაში გადმოცემული ვალდებულების წარმოშობის რომელიმე საფუძველი.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლი სამოქალაქო საპროცესო სამართალში განსაზღვრავს მტკიცების ტვირთის განაწილების ზოგად წესს, ასევე მტკიცებულებათა დასაშვების კრიტერიუმებს, ნორმის პირველი და მე-3 ნაწილების თანახმად თითოეულმა მხარემ უნდა დაამტკიცოს გარემოებანი, რომლებზედაც იგი ამყარებს თავის მოთხოვნებსა და შესაგებელს. საქმის გარემოებები, რომლებიც კანონის თანახმად უნდა დადასტურდეს გარკვეული სახის მტკიცებულებებით, არ შეიძლება დადასტურდეს სხვა სახის მტკიცებულებებით.

მოცემულ შემთხვევაში, სააპელაციო პალატამ მართებულად დააკისრა მოსარჩელეს ვალდებულების არსებობის დამტკიცების ტვირთი, რაც მოსარჩელის მიერ ვერ იქნა დაძლეული, რაც სარჩელის უსაფუძვლოდ მიჩნევის წინაპირობაა.

პალატა ვერ გაიზიარებს კასატორის შუამდგომლობას მესამე პირად საქმეში საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს ჩაბმის თაობაზე და მიუთითებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის IX კარზე, რომლითაც განსაზღვრულია საქმის წარმოების წესები საკასაციო ინსტანციის სასამართლოში. დასახელებული კარის დებულებათა ანალიზით ირკვევა როგორც საკასაციო სასამართლოს მსჯელობის ფარგლები, ისე ამ ინსტანციის სასამართლოში საქმის განხილვისას მონაწილე სუბიექტები: მხარეები და მესამე პირები დამოუკიდებელი მოთხოვნით (სსსკ 391-ე მუხლის პირველი ნაწილი).

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის XLVIII თავის არც ერთი ნორმა ახალი მხარისა თუ სუბიექტის ჩაბმას ამ ინსტანციის წესით საქმის განხილვისას არ ითვალისწინებს, რაც განცხადების დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის უტყუარი საფუძველია. გარდა აღნიშნულისა, მხედველობაშია მისაღები ის გარემოება, რომ ა.პ. ვალდებულების შესრულებას მოითხოვს მოპასუხედ დასახელებული პირის და არა საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროსაგან, რის გამოც ამ უკანასკნელის მესამე პირად ჩაბმა, მით უფრო საკასაციო სამართალწარმოების ეტაპზე, დაუშვებელია.

გარდა ზემოაღნიშნულისა, სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო, არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

რაც შეეხება კასატორის მიერ წარმოდგენილი მტკიცებულებების საქმისათვის დართვას, პალატა მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი მტკიცებულებები უნდა დაუბრუნდეს კასატორს, რადგანაც სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით, საკასაციო სასამართლო იმსჯელებს მხარის მხოლოდ იმ ახსნა-განმარტებაზე, რომელიც ასახულია სასამართლოთა გადაწყვეტილებებში ან სხდომათა ოქმებში. საკასაციო სამართალწარმოების თავისებურების გათვალისწინებით, ამ ინსტანციის სასამართლოში მტკიცებულებათა წარდგენა საპატიო მიზეზის არსებობისასაც კი დაუშვებელია, კანონი ადგენს საკასაციო სასამართლოს მიერ ფაქტობრივი გარემოებების შეფასების პროცესუალურ ფარგლებს და მსჯელობის საგნად აქცევს მხოლოდ საქმეში უკვე არსებულ მტკიცებულებებს და ამ მტკიცებულებათა გამოკვლევის თაობაზე გადაწყვეტილებებსა და სხდომის ომებში ასახულ შეფასებებს.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 104-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, სასამართლო არ მიიღებს, არ გამოითხოვს ან საქმიდან ამოიღებს მტკიცებულებებს, რომლებსაც საქმისათვის მნიშვნელობა არ აქვთ. ამდენად, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ ა.პ–ს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე დართული მტკიცებულებები 2 (ორი) ფურცლად; Nა-1676-15 განცხადებაზე დართული მტკიცებულებები _ 8 (რვა) ფურცლად; Nა-1701-15 განცხადებაზე დართული მტკიცებულებები 3 (სამი) ფურცლად.

სახელმწიფო ბაჟის შესახებ“ საქართველოს კანონის 5.1 მუხლის „მ¹“ ქვეპუნქტის თანახმად, კასატორი სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან გათავისუფლებულია.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 92-ე, 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. სს „სადაზღვევო კომპანია ი.ე-ის“ შუამდგომლობა დაკმაყოფილდეს.

2. სს „სადაზღვევო კომპანია ა–ი ბ–ის“ უფლებამონაცვლედ მიჩნეულ იქნას სს „სადაზღვევო კომპანია ი. ე-ი“.

3. ა.პ–ის საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.

4. კასატორის შუამდგომლობა დავაში მესამე პირად საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს ჩართვის თაობაზე არ დაკმაყოფილდეს.

5. ა.პ–ს დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე დართული მტკიცებულებები 2 (ორი) ფურცლად; Nა-1676-15 განცხადებაზე დართული მტკიცებულებები _ 8 (რვა) ფურცლად; Nა-1701-15 განცხადებაზე დართული მტკიცებულებები 3 (სამი) ფურცლად.

6. კასატორი სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან გათავისუფლებულია.

7. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ბ. ალავიძე

მოსამართლეები: ვ. როინიშვილი

პ. ქათამაძე