საქმე №ას-946-908-2014 19 ივნისი, 2015 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

მოსამართლეები:

ზურაბ ძლიერიშვილი, პაატა ქათამაძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – მ.ძ. (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე – ბ.ა., თ.გ. (მოსარჩელე)

თავდაპირველი მოპასუხე _ გ.ყ.

მესამე პირი _ კ.ს.ბ.

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 11 ივნისის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი – ქონების ყადაღისაგან გათავისუფლება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ნ ა წ ილ ი:

ბ.ა–მა და თ.გ–მ სარჩელი აღძრეს სასამართლოში მ.ძ–ის, გ.ყ–სა და მესამე პირის _ კ.ს.ბ–ს მიმართ, სსიპ აღსრულების ეროვნული ბიუროს კ.ს.ბ–ს მიერ 2013 წლის 25 აპრილის მოძრავი ქონების აღწერისა და დაყადაღების ოქმში აღწერილი შემდეგი მოძრავი ქონების ყადაღისაგან გათავისუფლების მოთხოვნით: ტელევიზორის მაგიდა „პანასონიკი“; ტელევიზორი „გრუნდიკი“; კომპიუტერის კომპლექტი („ასუსის“ მონიტორი, კლავიატურა; ორი დინამიკი, „ასუსის“ პროცესორი); კომპიუტერის მაგიდა; სარეცხი მანქანა „სიმენსი“ (არამუშა მდგომაროებაში); სამზარეულოს მოწყობილობა (კუსტარული); პიანინო „კუბანი“ (არამუშა მდგომაროებაში); მაგიდა ექვსი სკამით; კომპიუტერის სკამი; საძინებლის ავეჯი (ორი საწოლი, გარდერობი, ტრილიაჟი, კომოდი, ორი ტუმბო).

გ.ყ–მა სარჩელი ცნო, ხოლო მ.ძ–მა და მესამე პირმა _ კ.ს.ბ–მ სარჩელი არ ცნეს, შესაბამისად, მის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვეს.

თელავის რაიონული სასამართლოს 2014 წლის 8 იანვრის გადაწყვეტილებით ბ.ა–სა და თ.გ–ის სარჩელი დაკმაყოფილდა, ყადაღისგან გათავისუფლდა სსიპ აღსრულების ეროვნული ბიუროს კ.ს.ბ–ს აღმასრულებლის მიერ 2013 წლის 25 აპრილის მოძრავი ქონების აღწერისა და დაყადაღების თაობაზე შედგენილ აქტში აღწერილი მოძრავი ქონება: ა) ტელევიზორის მაგიდა „პანასონიკი“; ბ) ტელევიზორი „გრუდნიკი“; გ) კომპიუტერის კომპლექტი (მონიტორი „ასუსი“, კლავიატურა, 2 დინამიკი, პროცესორი „ასუსი“); დ) კომპიუტერის მაგიდა; ე) სარეცხი მანქანა „სიმენსი“ (არა მუშა მდგომარეობაში); ვ) სამზარეულოს მოწყობილობა (კუსტარული); ზ) პიანინო „კუბანი“ (არა მუშა მდგომარეობაში); თ) მაგიდა და 6 სკამი; ი) კომპიუტერის სკამი; კ) საძინებლის ავეჯი (2 საწოლი, გარდერობი, ტრილიაჟი, კომოდი, 2 ტუმბო).

რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მ.ძამაშვილმა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 11 ივნისის განჩინებით მ.ძ–ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, ხოლო გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად შემდეგი დასაბუთებით:

პალატამ დადგენილად ცნო, რომ თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2011 წლის 15 აგვისტოს №2/3912-11 დაუსწრებელი გადაწყვეტილებით გ.ყ–ს მ.ძ–ის სასარგებლოდ დაეკისრა 5 000 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ლარის გადახდა, რაზედაც 2011 წლის 12 დეკემბერს გაიცა სააღსრულებო ფურცელი. სააღსრულებო ფურცლის საფუძველზე, 2013 წლის 25 აპრილს, კ.ს.ბ–ს აღმასრულებელმა დააყადაღა ახმეტის რაიონის სოფელ .... მდებარე მოსარჩელე ბ.ა–ის მეუღლის (რეგისტრირებულ ქორწინებაში მყოფი) ო.ა–ის სახელზე რიცხულ სახლში განთავსებული მოძრავი ნივთები.

კ.ს.ბ–ს აღმასრულებლის მიერ შედგენილ აქტზე არის ბ.ა–ის შენიშვნა იმის შესახებ, რომ დაყადაღებული მოძრავი ნივთები ეკუთვნით მას და მის მეუღლეს, ასევე, მათი შვილიშვილის დედას _ თ.გ–ს.

პალატამ იხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე და 105-ე მუხლებით, „სააღსრულებო წარმოებათა შესახებ“ საქართველოს კანონის 32-ე მუხლის პირველი პუნქტით და განმარტა, რომ მითითებული ნორმის თანახმად, ყადაღისაგან ქონების გათავისუფლების შესახებ სარჩელზე მტკიცების ტვირთი ეკისრება მოსარჩელეს. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის თანახმად, წერილობითი მტკიცებულებები წარმოადგენს მტკიცებულების ერთ-ერთ სახეს. ამავე კოდექსის 134-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, წერილობით მტკიცებულებებს წარმოადგენს აქტები, საბუთები, საქმიანი და პირადი ხასიათის წერილები, რომლებიც შეიცავს ცნობებს საქმისათვის მნიშვნელოვან გარემოებათა შესახებ. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის XVIII თავი ეხება მოწმეთა ჩვენებას, როგორც მტკიცებულებათა ერთ-ერთ სახეს.

სადავოს არ წარმოადგენდა ის, რომ გ.ყ. იყო ბ.ა–ის ნაშვილები. სასამართლო სხდომაზე დაკითხული მოწმეების ჩვენებებით დასტურდებოდა, რომ მოპასუხე გ.ყ. მოსარჩელე ბ.ა–ის სახლიდან წასული იყო 1997 წლიდან. როდესაც აღმოაჩინა ბიოლოგიური მშობლები, დაიბრუნა მათი გვარი და გადავიდა მათთან საცხოვრებლად. საქმის მასალებში წარმოდგენილი სსიპ საქართველოს ეროვნული არქივიდან წარმოდგენილი ცნობით დგინდებოდა, რომ 1998 წლიდან გ. ა. (შემდგომ ყ. ო.ა–ის კომლის წევრი აღარ არის. იგი ამჟამად იმყოფება უკრაინაში, ხოლო, მისი არარეგისტრირებულ ქორწინებაში მყოფი მეუღლე თ.გ. - საბერძნეთში.

რაიონულ სასამართლოში დაკითხული მოწმეების (ზ.მ., ი.ჯ. და ო.ა.) ჩვენებებით დასტურდებოდა ის გარემოება, რომ მაგიდა და სკამები, საძინებელი გარნიტური, სამზარეულოს ავეჯი ეკუთვნოდა ბ.ა–ს, ხოლო, საქმეში წარმოდგენილი წერილობითი მტკიცებულებით _ სარეცხის მანქანის საგარანტიო ტალონით დასტურდებოდა სარეცხი მანქანის ბ.ა–ისადმი კუთვნილების ფაქტი. სადავო მოძრავი ნივთები განთავსებული იყო იმ უძრავ ქონებაში, რომლის არც მესაკუთრეს და არც ფაქტობრივ მფლობელს არ წარმოადგენდა მოვალე. მათზე მფლობელობას წლების განმავლობაში ახორციელებდა ბ.ა–ი, რაც, ზემოთ მითითებულ მტკიცებულებათა გათვალისწინებით, იძლეოდა იმ დასკვნის საფუძველს, რომ ეს ნივთები ბ.ა–ის საკუთრებად ყოფილიყო მიჩნეული.

რაც შეეხებოდა დანარჩენი ნივთების (კომპიუტერის მოწყობილობა მაგიდით, პიანინო) თ.გ–ისადმი კუთვნილების ფაქტს, გაზიარებულ იქნა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მოსაზრება, რომ კომპიუტერის მოწყობილობა მაგიდით შეძენილი იყო თ.გ–ის გამოგზავნილი ფულით, ხოლო, პიანინო _ მის მზითევს წარმოადგენდა. პალატამ ამ კუთხით მიუთითა იმ გარემოებაზეც, რომ თ.გ–ის შვილი ცხოვრობდა იმავე მისამართზე, სადაც მოხდა მოძრავი ნივთების დაყადაღება. შესაბამისად, გაზიარებულ იქნა მოსარჩელის განმარტება, რომ მის მიერ გამოგზავნილი ფული განკუთვნილი იყო შვილისთვის კომპიუტერის მოწყობილობის, თავისი მაგიდით, შესაძენად. პიანინოს, როგორც მზითვის სახით თ.გ–ისადმი კუთვნილების ფაქტი კი, დასტურდებოდა რაიონულ სასამართლოში დაკითხული მოწმეების ჩვენებებით. სააპელაციო სასამართლოს შეფასებით, თ.გ–ის კუთვნილ დაყადაღებულ ქონებაზე ვერ გავრცელდებოდა მეუღლეთა თანასაკუთრების რეჟიმი, ვინაიდან, დადგენილია, რომ გ.ყ. არარეგისტრირებულ ქორწინებაში იმყოფებოდა თ.გ–თან, ხოლო, სამოქალაქო კოდექსის 1151-ე მუხლის თანახმად, მეუღლეთა უფლება-მოვალეობებს წარმოშობს მხოლოდ საქართველოს კანონმდებლობით დადგენილი წესით რეგისტრირებული ქორწინება. სააპელაციო სასამართლოს შეფასებით, მოსარჩელეებმა შეძლეს თავისი წილი მტკიცების ტვირთის რეალიზება და სასამართლოსათვის იმ მტკიცებულებების წარდგენა, რომლებითაც უტყუარად დასტურდება სადავო მოძრავ ნივთებზე მათი საკუთრების უფლება.

პალატამ იხელმძღვანელა სამოქალაქო კოდექსის 158-ე მუხლის პირველი ნაწილით და რადგანაც სადავო მოძრავი ნივთები განთავსებული იყო მოსარჩელე ბ.ა–ის თანასაკუთრებაში არსებულ საცხოვრებელ სახლში, მათზე მფლობელობას წლების განმავლობაში ახორციელებენ მოსარჩელეები, მიიჩნია, რომ ეს ნივთები წარმოადგენდა მოსარჩელეთა საკუთრებას.

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა მ.ძ–მა, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შემდეგი საფუძვლებით:

წინამდებარე საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის, რადგან მოვალე იმყოფება საზღვარგარეთ, სააპელაციო სასამართლო კი, მტკიცებულების გარეშე, უსაფუძვლოდ ადასტურებს ნივთის კუთვნილების ფაქტს და „სააღსრულებო წარმოებათა“ შესახებ საქართველოს კანონის 32-ე მუხლით განსაზღვრულ უფლებათა დაცვის შესაძლებლობის არასწორ ინტერპრეტაციას ახდენს.

სასამართლომ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის დარღვევით, ყადაღადადებული ნივთები, რომელთა რეალიზაციის შემთხვევაში შეიძლებოდა კასატორის, როგორც სოციალურად დაუცველის სასიცოცხლო და ცენტრალური კანონიერი ინტერესის დაკმაყოფილება, სამართლებრივი საფუძვლის გარეშე გაათავისუფლა ყადაღისაგან.

მოცემულ შემთხვევაში, სახეზეა გადაწყვეტილების გაუქმების სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე მუხლით განსაზღვრული წინაპირობები, კერძოდ, სასამართლომ, მტკიცების ტვირთის განაწილების თვალსაზრისით, არასწორად განმარტა კანონი, ასევე, არასწორად იქნა მიჩნეული საკმარისად ფაქტობრივი გარემოებები, სადავო ურთიერთობის ნორმის რეგულაციის ფარგლებში მოსაქცევად, რის შედეგადაც არამართლზომიერი გადაწყვეტილება იქნა მიღებული.

კასატორმა მიუთითა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 394-ე მუხლის „ე“ ქვეპუნქტზეც და აღნიშნა, რომ გასაჩივრებული განჩინება არ არის დასაბუთებული, ფაქტობრივი გარემოებები და საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებები არ გამოკვლეულა.

1998 წლიდან გ.ყ. კომლის წევრი აღარ არის. ამასთან ერთად დადასტურებულია, რომ იგი ბ.ა–ს ჰყავდა შვილად აყვანილი. მოგვიანებით, თავისი ნებით, ბიოლოგიური მამის გვარი მიიღო. ეს ფაქტი არ ნიშნავს იმას, რომ გ–ის დაყადაღებული ნივთი არ შეუძენია. როგორც მოწმეთა ჩვენებებით ირკვევა, გიორგის ჰქონდა ღვინის, არყისა და ავტომანქანების ბიზნესი, საიდანაც დიდ შემოსავალს იღებდა და ახმეტის რაიონის სოფელ .... ოჯახს ეხმარებოდა, ამასთანავე, ირელევანტურად იქნა მიჩნეული ბ.ა–ის ოჯახის მატერიალური შესაძლებლობა, თუ რამდენად შეეძლოთ მათ ამ ნივთების დამოუკიდებლად შეძენა. რაც შეეხება თ.გ–ს, იგი გ.ყ–თან არარეგისტრირებულ ქორწინებაში იმყოფებოდა. აღნიშნული ფაქტი არ გამორიცხავს იმას, რომ მათ ერთმანეთთან კონტაქტი აქვთ და როცა თ.გ. ამბობს, რომ ქონება მის მიერ არის შეძენილი, იგი ვერ ადასტურებს ამ ფაქტს შესაბამისი მტკიცებულებებით. სავსებით შესაძლებელია, რომ გ.ყ–ს ეს ნივთები თვითონ შეეძინა, აღნიშნულით დარღვეულია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მულხის პირველი და მე-3 ნაწილების მოთხოვნები.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა მ.ძ–ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

პალატა ყურადღებას გაამახვილებს კასატორის ძირითად პრეტენზიებზე, კერძოდ: მ.ძ. გასაჩივრებული განჩინების გაუქმებას ძირითადად იმ საფუძვლით მოითხოვს, რომ სასამართლომ არასწორად გაანაწილა მხარეთა შორის მტკიცების ტვირთი, ამასთანავე, არასწორად შეაფასა საქმეში არსებული ფაქტობრივი გარემოებები. სწორედ ამ საფუძვლით მიიჩნევს კასატორი მატერიალური სამართლის ნორმებს დარღვეულად.

გასაჩივრებული განჩინებით დადგენილია, რომ ქონების დაყადაღების აქტზე არის ბ.ა–ის მინაწერი, რომ ქონება ეკუთვნით მას, მის მეუღლესა და მათი შვილიშვილის დედას, მოპასუხე გ.ყ. და თ.გ. არ ცხოვრობენ იმ სახლში, სადაც დაყადაღდა მოძრავი ნივთები. მოწმეთა ჩვენებით დადგენილია სადავო ნივთების ნაწილის, ხოლო წერილობითი მტკიცებულებით ამ ნივთების მეორე ნაწილის მოსარჩელეებისადმი კუთვნილება, გარდა აღნიშნულისა, დადგენილია, რომ გ.ყ. და თ.გ. არ იმყოფებიან რეგისტრირებულ ქორწინებაში, ხოლო, სამოქალაქო კოდექსის 1151-ე მუხლის შესაბამისად, მეუღლეთა სამოქალაქო უფლება-მოვალეობები ფაქტობრივ თანაცხოვრებაზე არ ვრცელდება.

ამ გარემოებების თაობაზე კასატორს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილით განსაზღვრული დასაშვები და დასაბუთებული შედავება არ წარმოუდგენია.

სამოქალაქო კოდექსის 158-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, ივარაუდება, რომ ნივთის მფლობელი არის მისი მესაკუთრე. ეს წესი არ მოქმედებს იმ შემთხვევაში, როცა ნივთზე საკუთრებითი ურთიერთობის ხასიათი ვლინდება საჯარო რეესტრიდან. საკუთრების პრეზუმფცია არ გამოიყენება არც ძველი მფლობელის მიმართ, თუ მან ეს ნივთი დაკარგა, მოჰპარეს ან სხვაგვარად გავიდა იგი მისი მფლობელობიდან. საკუთრების პრეზუმფცია მოქმედებს ძველი მფლობელის სასარგებლოდ მხოლოდ მისი მფლობელობის პერიოდში. აღნიშნული მუხლით გათვალისწინებული ვარაუდი (პრეზუმფცია) ასახავს იმ შემთხვევებს, როდესაც ბრუნვის მონაწილეთათვის უცნობია მფლობელობის უკან არსებული უფლება, ხშირ შემთხვევაში უცნობია მფლობელის უფლებები, მაგრამ სამართლებრივი წესრიგი მოითხოვს, დავეყრდნოთ მფლობელის კეთილსინდისიერებას და იგი, საწინააღმდეგოს დამტკიცებამდე, ნივთის მესაკუთრედ მივიჩნიოთ.

სამოქალაქო კოდექსის 151-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, საკუთვნებელი არის მოძრავი ნივთი, რომელიც, თუმცა არ არის მთავარი ნივთის შემადგენელი ნაწილი, მაგრამ განკუთვნილია მთავარი ნივთის სამსახურისთვის, დაკავშირებულია მასთან საერთო სამეურნეო დანიშნულებით, რის გამოც, იგი სივრცობრივად მთავარ ნივთს უკავშირდება და, დამკვიდრებული შეხედულების მიხედვით, ითვლება საკუთვნებლად. საკუთვნებლის თვისებას შეადგენს ის, რომ იგი მთავარ ნივთთან დაკავშირებულია საერთო სამეურნეო დანიშნულებით, რაც გამოიხატება იმაში, რომ საკუთვნებელი განკუთვნილია მთავარი ნივთის სამსახურისათვის. საკუთვნებელი სივრცობრივად უკავშირდება მთავარ ნივთს საწინააღმდეგოს დამტკიცებამდე. მთავარი ნივთის მესაკუთრე იმავდროულად საკუთვნებლის მესაკუთრედ მიიჩნევა. საცხოვრებელ ბინაში არსებული ავეჯი განკუთვნილია მისი სამსახურისათვის და დაკავშირებულია მასთან საერთო სამეურნეო დანიშნულებით (იხ. სუსგ №ას-262-253-2012 25 ივნისი, 2012 წელი).

მოცემულ შემთხვევაში, სააპელაციო სასამართლომ მართებულად იხელმძღვანელა „სააღსრულებო წარმოებათა შესახებ“ საქართველოს კანონის 32-ე მუხლის პირველი პუნქტითა და სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 105-ე მუხლით და მხარეთა შორის მტკიცების ტვირთის სწორად განაწილების, ასევე მტკიცებულებათა სწორი ანალიზით მართებულად დაადგინა მოსარჩელის საკუთრების უფლება ყადაღადადებულ ნივთზე.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს „სააღსრულებო წარმოებათა შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-40 მუხლის პირველ პუნქტზე, რომლის თანახმადაც, მოძრავ ქონებაზე ყადაღის დადება ნიშნავს მოვალის ქონების აღწერას, მესაკუთრისათვის ქონების განკარგვის – ნებისმიერი ფორმით გასხვისების, დაგირავების, მასზე ქირავნობისა და იჯარის ხელშეკრულებების დადების – აკრძალვის გამოცხადებას ანდა ქონების შესანახავად გადაცემას. აღმასრულებელი ყადაღადადებულ ნივთებს აღნუსხავს ქონების აღწერისა და დაყადაღების აქტში. აღნიშნული ნორმის ანალიზი ცხადყოფს, რომ ყადაღა შეიძლება, დაედოს მხოლოდ მოვალის კუთვნილ მოძრავ ქონებას. ამავე კანონის 32-ე მუხლის პირველი და მეორე პუნქტების თანახმად, თუ მესამე პირი ამტკიცებს, რომ მას აღსრულების საგანზე გააჩნია უფლება, მაშინ იმ სასამართლოში, რომლის სამოქმედო ტერიტორიაზედაც ხდება აღსრულება, მესამე პირს შეუძლია აღძრას სარჩელი. ასეთ სარჩელს სასამართლო განიხილავს სასარჩელო წარმოების წესით (სარჩელი ყადაღისაგან ქონების გათავისუფლების შესახებ). სარჩელი ყადაღისაგან ქონების გათავისუფლების შესახებ წარედგინება მოვალესა და კრედიტორს. აღნიშნული დანაწესი იცავს იმ პირთა უფლებებს, რომელთა საკუთრების ობიექტი გარკვეული ცდომილების შედეგად მიიჩნევა მოვალის ქონებად (აღსრულების საგნად). ასეთ ვითარებაში აღსრულების საგანზე უფლების მქონე მესამე პირი სარგებლობს უფლებამოსილებით, აღძრას სასამართლოში სარჩელი მოვალისა და კრედიტორის წინააღმდეგ და მოითხოვოს ქონების ყადაღისაგან განთავისუფლება.

გარდა აღნიშნულისა, სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არ აქვს წარმატების პერსპექტივა.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას მ.ძ–ის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 46-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ვ“ ქვეპუნქტის თანახმად, კასატორი სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან გათავისუფლებულია.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. მ.ძ–ის საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.

2. კასატორი სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან გათავისუფლებულია.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ბ. ალავიძე

მოსამართლეები: ზ. ძლიერიშვილი

პ. ქათამაძე