№ას-330-315-2012 24 სექტემბერი, 2012 წელი

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

პაატა ქათამაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ვასილ როინიშვილი, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორები – გ. დ-ე, ვ. დ-ე, ვ. ს-ე

მოწინააღმდეგე მხარე – ნ. ბ-ე

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 11 იანვარი განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი – თანხის დაკისრება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიას სარჩელით მიმართა ნ. ბ-მ მოპასუხეების: გ. დ-ის, ვ. დ-ისა და ვ. ს-ის მიმართ. მოსარჩელემ მოითხოვა მოპასუხეებისათვის სოლიდარულად, მის სასარგებლოდ 52300 აშშ დოლარის დაკისრება (ტომი 2, ს.ფ. 37-47, 225-230).

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2011 წლის 5 აპრილის გადაწყვეტილებით ნ. ბ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა: გ. დ-ს, ვ. დ-სა და ვ. ს-ს ნ. ბ-ის სასარგებლოდ დაეკისრათ 52300 აშშ დოლარის გადახდა (ტომი 2, ს.ფ. 233-238).

პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს მოპასუხეებმა. მათ მოითხოვეს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა (ტომი 2, ს.ფ. 246-254).

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 11 იანვრის განჩინებით გ. დ-ის, ვ. დ-ისა და ვ. ს-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2011 წლის 5 აპრილის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია საქმის გადაწყვეტისათვის მნიშვნელობის მქონე შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

2008 წლის 11 ივნისის N563071 ხელშეკრულებით თბილისში, ი.ხ-ს ქ.N23-39-ში მდებარე, ნ. ბ-ის კუთვნილი უძრავი ქონება იპოთეკით დაიტვირთა სს „ს. ბ-დან“ გ. დ-ის, ვ. დ-ისა და ვ. ს-ის მიერ 2008 წლის 11 ივნისის ხელშეკრულების საფუძველზე აღებული კრედიტის უზრუნველსაყოფად;

გ. დ-ს, ვ. დ-სა და ვ. ს-ს 2008 წლის 11 ივნისის იპოთეკისა და სესხის ხელშეკრულებებით გათვალისწინებული ვალდებულება არ შეუსრულებიათ. ამის გამო, 2010 წლის 17 ივნისს სს „ს.ს ბ-მა“ სასამართლოში წარადგინა სარჩელი თანხის დაკისრებისა და იპოთეკის საგნის რეალიზაციის მოთხოვნით. სს „ს. ბ-ის“ სარჩელი დაკმაყოფილდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2010 წლის 30 სექტემბრის გადაწყვეტილებით, რომლითაც გ. დ-ს, ვ. დ-სა და ვ. ს-ს დაეკისრათ 63240 აშშ დოლარის გადახდა, ხოლო თანხის გადახდევინების მიზნით საჯარო აუქციონზე სარეალიზაციოდ მიექცა თბილისში, ი.ხ-ს ქ.N23-39-ში მდებარე, იპოთეკით დატვირთული ბინა (საკადასტრო კოდი ...), რომელიც ამ გადაწყვეტილების გამოტანის დროისთვის წარმოადგენდა ვ. დ-ის საკუთრებას (საქმე N2/5194-10, ს.ფ. 100), ხოლო 2010 წლის 13 სექტემბრის ნასყიდობის ხელშეკრულებით ბინა კვლავ აღირიცხა ნ. ბ-ის საკუთრებად (საქმე N2/5194-10, ს.ფ. 111 – საჯარო რეესტრის ამონაწერი);

2008 წლის 11 ივლისს ნ. ბ-სა და ვ. დ-ს შორის გაფორმებულ ნასყიდობის ხელშეკრულებას ფორმალური ხასიათი ჰქონდა და მას სამართლებრივი შედეგი არ მოჰყოლია. შესაბამისად, ვ. დ-მ ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე ბინა დაუბრუნა ნ. ბ-ს, რის შედეგადაც უძრავი ქონება საჯარო რეესტრში კვლავ აღირიცხა ნ. ბ-ის სახელზე.

სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილი გარემოება იმის შესახებ, რომ სს „ს. ბ-ის“ მიმართ არსებული ვალდებულება, რომელიც უზრუნველყოფილი იყო 2008 წლის 11 ივნისის იპოთეკის ხელშეკრულების შესაბამისად თბილისში, ი.ხ-ს ქ.N23-39-ში მდებარე ნ. ბ-ის კუთვნილი უძრავი ქონებით (საკადასტრო კოდი ...), შესრულებულ იქნა ნ. ბ-ის მიერ დასახელებული ბინის რეალიზაციის გზით 52300 აშშ დოლარის ფარგლებში, რითაც ვალდებულება შეწყდა.

სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, ნ. ბ-ის კუთვნილ ბინაზე 2008 წლის 11 ივნისის ხელშეკრულებით გამოყენებული იპოთეკის რეგიტრაციის გაუქმება, ისევე როგორც სასამართლოს მიერ სარჩელის უზრუნველსაყოფად გამოყენებული ყადაღის გაუქმება განხორციელდა სს „ს. ბ-ის“ მოთხოვნით მხარეთა შორის ვალდებულების შესრულებასთან დაკავშირებული მოლაპარაკების საფუძველზე, რაც დასტურდება სს „ს. ბ-ის“ 2010 წლის 17 იანვრის განცხადებით. სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიება გაუქმდა 2010 წლის 30 ნოემბრის განჩინებით (საქმე N2/5194-10, ს.ფ. 125), ხოლო 2010 წლის 2 დეკემბრის ხელშეკრულებით ნ. ბ-მ კუთვნილი ბინა გაასხვისა შ. ყ-ზე 52300 აშშ დოლარად (ტომი 2, ს.ფ. 182-183). სწორედ ამ დროიდან აღარ ფიქსირდება ბინაზე იპოთეკა (ტომი 2, ს.ფ. 180).

ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ ჩათვალა, რომ გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით მართლზომიერად იქნა მიჩნეული სს „ს. ბ-ის“ მიმართ იპოთეკით უზრუნველყოფილი ვალდებულება ნ. ბ-ის მიერ შესრულებულად, იპოთეკის საგნის რეალიზაციის გზით. სხვა პირის მიერ ან სხვა გზით ვალდებულების შესრულების შემთხვევაში არ იარსებებდა 2010 წლის 2 დეკემბრის ნასყიდობის ხელშეკრულების გაფორმების დროისთვის სს „ს. ბ-ის“ მხრიდან ნ. ბ-ის კუთვნილი უძრავი ქონების ყადაღისა და იპოთეკისაგან გათავისუფლების ინტერესი. ასეთი ინტერესის არსებობა კი, როგორც აღინიშნა, დასტურდებოდა სს „ს. ბ-ის“ მიერ სასამართლოში წარდგენილი განცხადებით (საქმე N2/5194-10, ს.ფ. 123-124). ერთდროულად ნ. ბ-ის მიერ ბინის გასხვისება და იპოთეკის გაუქმება მეტყველებდა ბინის რეალიზაციის შედეგად მიღებული თანხით იპოთეკით უზრუნველყოფილი მოთხოვნის სრულად დაკმაყოფილებასა და ამგვარად, სს „ს. ბ-ის“ მიმართ ვ. დ-ის, გ. დ-ისა და ვ. ს-ის ვალდებულების შეწყვეტაზე.

სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ საწინააღმდეგო გარემოების დამადასტურებელი მტკიცებულება ვ. დ-ს, გ. დ-სა და ვ. ს-ს არ წარუდგენიათ. აპელანტები შემოიფარგლნენ მხოლოდ ზოგადი მითითებით იმის შესახებ, რომ სასამართლოს არ გააჩნდა ნ. ბ-ის მიერ ვალდებულების შესრულების დადგენის საფუძველი.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე, 105-ე მუხლების შინაარსზე. მოცემულ შემთხვევაში სასამართლომ ჩათვალა, რომ საქმის გარემოებების გამოკვლევა და შეფასება იძლეოდა საკმარის საფუძველს ნ. ბ-ის მიერ სს „ს. ბ-ის“ მიმართ 2008 წლის 11 ივნისის ხელშეკრულებებით გათვალისწინებული ვალდებულების შესრულების ფაქტის დადგენისათვის, აპელანტების პრეტენზია კი დაუსაბუთებელი იყო და ვერ იქნებოდა გაზიარებული.

სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, მსჯელობის საგანი ვერ გახდებოდა აპელანტების მიერ მითითებული გარემოება იმასთან დაკავშირებით, რომ ვ. დ-ის, გ. დ-ისა და ვ. ს-ის მიერ 2008 წლის 11 ივნისის ხელშეკრულებებით აღებული კრედიტი მოიხმარა ნ. ბ-მ.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 380-ე მუხლის მე-2 ნაწილის მიხედვით, სააპელაციო სასამართლო არ მიიღებს ახალ ფაქტებსა და მტკიცებულებებს, რომლებიც მხარეს შეეძლო წარედგინა პირველი ინსტანციის სასამართლოში საქმის განხილვისას, მაგრამ არასაპატიო მიზეზით არ წარადგინა.

სააპელაციო სასამართლომ ყურადღება მიაქცია იმ გარემოებაზე, რომ მოცემულ შემთხვევაში, საქმის მასალებიდან გამომდინარე, 2008 წლის 11 ივნისის ხელშეკრულებებით გათვალისწინებული კრედიტის ნ. ბ-ის მიერ მოხმარების ფაქტი არ ყოფილა შესაგებლის საფუძველი პირველი ინსტანციით დავის განხილვისას, არამედ მასზე აპელანტებმა პირველად მიუთითეს სააპელაციო საჩივარში, საამისო მიზეზზე კი განმარტებული არ ყოფილა. გარდა ამისა, აპელანტები შემოიფარგლნენ მხოლოდ ზოგადი მითითებით კონკრეტული მტკიცების გარეშე. ამდენად, არ არსებობდა ხსენებულ პრეტენზიაზე მსჯელობის საფუძველი.

სააპელაციო სასამართლომ განჩინების სამართლებრივად დასაბუთებისას თავისი არგუმენტები გაამყარა კანონის შემდეგი ნორმებით:

სამოქალაქო კოდექსის 286-ე მუხლის თანახმად, უძრავი ნივთი შეიძლება ისე იქნეს გამოყენებული (დატვირთული) მოთხოვნის დასაკმაყოფილებლად, რომ უზრუნველყოფილ კრედიტორს მიეცეს უფლება, სხვა კრედიტორებთან შედარებით პირველ რიგში მიიღოს თავისი მოთხოვნის დაკმაყოფილება ამ ნივთის რეალიზაციით ან მის საკუთრებაში გადაცემით (იპოთეკა).

სამოქალაქო კოდექსის 292-ე მუხლის მიხედვით, უძრავი ნივთის მესაკუთრე უფლებამოსილია დააკმაყოფილოს კრედიტორი, როცა მოთხოვნის შესრულების ვადა უკვე დადგა, ან როცა პირადი მოვალე უფლებამოსილია შეასრულოს შესაბამისი მოქმედება. თუ მესაკუთრე არ არის პირადი მოვალე, მოთხოვნა გადადის მასზე მაშინ, როცა მესაკუთრე კრედიტორს დააკმაყოფილებს.

როგორც მოცემულ შემთხვევაში დადგინდა, ნ. ბ-მ სს „ს. ბ-ის“ მიმართ შეასრულა საკუთარი ქონებით უზრუნველყოფილი ვენერა დავლიანიძის, გ. დ-ისა და ვ. ს-ის ვალდებულება 52300 აშშ დოლარის ფარგლებში, რის შედეგადაც ვალდებულება შეწყდა. ამდენად, შესრულებული ვალდებულების ფარგლებში ნ. ბ-ს წარმოეშვა მოთხოვნის უფლება ვ. დ-ის, გ. დ-ისა და ვ. ს-ის მიმართ.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით მართლზომიერად დაკმაყოფილდა ნ. ბ-ის სარჩელი, შესაბამისად, სააპელაციო საჩივარი დაუსაბუთებელი იყო და ვერ იქნებოდა გაზიარებული (ტომი 3, ს.ფ. 75-84).

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს აპელანტებმა: გ. დ-მ, ვ. დ-მ და ვ. ს-მ, რომლებმაც მოითხოვეს გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

საკასაციო საჩივრის საფუძვლები მდგომარეობს შემდეგში:

საქმის განმხილველმა სასამართლოებმა გადაწყვეტილების/განჩინების სამართლებრივი დასაბუთებისას გამოიყენეს კანონის ნორმები, რომლებიც არ უნდა გამოეყენებინათ, ამასთან, არასწორად განმარტეს სამოქალაქო კოდექსის 286-ე და 292-ე მუხლები. სწორედ დასახელებული ნორმები დაედო საფუძვლად სააპელაციო სასამართლოს მიერ პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვებას, რაც კანონსაწინააღმდეგოა;

მოცემულ საქმეში მხარეები არ წარმოადგენენ ზემომითითებული ნორმებით გათვალისწინებულ სუბიექტებს, ვინაიდან არ არის დასაბუთებული ნ. ბ-ზე მოთხოვნის გადასვლისათვის აუცილებელი კანონით გათვალისწინებული გარემოებები. კერძოდ, ნ. ბ-ე და მისი შვილი ზ. ბ-ე ფაქტობრივად თავად წარმოადგენენ სესხის ამღებ და მის რეალურად გამკარგავ პირებს. კრედიტი აღებულ იქნა ბ-ების ინტერესებიდან გამომდინარე, აღებული სესხი არ გამოუყენებია არც ვ. დ-ს და არც დანარჩენ კრედიტორებს. კასატორ ვ. დ-სა და ბ-ებს შორის არსებობდა ახლო ურთიერთობა, კერძოდ, ეს უკანასკნელი არარეგისტრირებულ ქორწინებაში იმყოფებოდა ნ. ბ-ის შვილთან ზ. ბ-სთან. კრედიტი, რომელიც ბანკიდან იქნა აღებული ფორმალურად დ.-ს-ის სახელზე, მოხმარდა ზ. ბ-ის ვალების დაფარვას. სააპელაციო სასამართლომ არასწორედ მიიჩნია მართლზომიერად ნ. ბ-ის სარჩელი ვ. დ-ის, გ. დ-ის და ვ. ს-ის მიმართ, მაშინ როდესაც საამისოდ აუცილებელი ფაქტობრივი გარემოებები სრულყოფილად არ დაუდგენია. სააპელაციო სასამართლო დაუსაბუთებლად ავითარებს მსჯელობას ფაქტობრივ გარემოებებთან მიმართებით. ერთის მხრივ, სასამართლო ეთანხმება იმას, რომ ბ.-დ-ს შორის არსებობდა გარკვეული ფიქტიურ-ფორმალური ურთიერთობა, ხოლო მეორეს ცალსახად დადგენილად მიიჩნევს, რომ ბანკიდან აღებული კრედიტი კასატორებმა მოიხმარეს, შემდგ უძრავი ქონების რეალიზაციასაც მათ ვალს უკავშირებს. ამგვარი მსჯელობა შეუსაბამოა რეალურ ფაქტობრივ გარემოებებთან;

კასატორთა მოსაზრებით, უსაფუძვლოა სასამართლოს მიერ დადგენილად მიჩნეული ფაქტობრივი გარემოება იმის შესახებ, რომ 2010 წლის 2 დეკემბრის ნასყიდობის ხელშეკრულებით მიღებული 52300 აშშ დოლარი მოხმარდა მათ დავალიანებას. ასეთი გარემოების დადგენა არ შეიძლება მხოლოდ იმის საფუძველზე, რომ უძრავი ქონების შესახებ საჯარო რეესტრის ამონაწერში აღარ ფიგურირებს სს „ს. ბ-ის“ იპოთეკის უფლება. ასევე არასწორია სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობა იმასთან დაკავშირებით, რომ რადგან არ არსებობს ვალის დაფარვის დამადასტურებელი სხვა რაიმე მტკიცებულება, ეს ნიშნავს, რომ ვალი დაფარულია ნ. ბ-ის მიერ უძრავი ქონების რეალიზაციის გზით;

2010 წელს როდესაც სასამართლო გადაწყვეტილებით კასატორებს დაეკისრათ ბანკის სასარგებლოდ თანხის გადახდა და სარეალიზაციოდ მიექცა თბილისში, ხ-ს ქ.№23-39-ში მდებარე, იპოთეკით დატვირთული ბინა, აღნიშნული ბინა რეგისტრირებული იყო ვ. დ-ის სახელზე. ამას სააპელაციო სასამართლო დაეთანხმა კიდეც თავის გადაწყვეტილებაში, თუმცა მსჯელობა მაინც არასწორი კუთხით განავითარა. ამის შემდეგ, ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე ბინა კვლავ ნ. ბ-ის საკუთრებაში გადავიდა. შესაბამისად, ბ-ე საქმის კურსში იყო ბინის სამართლებრივი მდგომარეობის და არსებული იპოთეკის შესახებ და არც შეიძლებოდა საქმის კურსში არ ყოფილიყო, რადგან ერთის მხრივ სესხი ისედაც მათი ინტერესებიდან გამომდინარე იქნა აღებული და მათი ვალების უზრუნველყოფისთვის და მეორეს მხრივ, 2010 წლის 13 სექტემბერს, როდესაც ბინა კვლავ თავის სახელზე გადაიფორმა (თვითნებურად, ვინაიდან მას ჰქონდა ვენერა დავლიანიძის მიერ მანამდე გაცემული მინდობილობა) სრულიად ფლობდა ინფორმაციას იპოთეკის არსებობისა და ბანკის წინაშე არსებული ვალდებულებების შესახებ. მოსარჩელემ იცოდა, თუ რა სამართლებრივი შედეგი მოჰყვებოდა ზემოაღნიშნული ვალის არსებობას. სააპელაციო სასამართლომ კანონშეუსაბამოდ არ იმსჯელა აღნიშნულ გარემოებაზე, არ გამოარკვია, თუ რატომ განახორციელა ბ-მ იპოთეკით დატვირთული ქონების შესყიდვა თუკი საკუთარ თავს არ მოიაზრებდა იპოთეკით აღებული ვალდებულების შემსრულებლად, რაც ცალსახად გაუჩნდებოდა სამართლებრივად ბინის გადმოფორმებისთანავე. ბანკიდან მიღებული კრედიტი ეკუთვნოდათ ბ-ებს, იგი მოხმარდა მათ ვალს. მათ თვითნებურად მინდობილობით გადაიფორმეს ბინა, რათა მომავალში გასჩენოდათ დ-ების მიმართ მოთხოვნის უფლება, მოახდინეს კიდეც მისი რეალიზაცია და სრულიად არამართლზომიერად ითხოვენ დ-ებისაგან იმ თანხას, რომელიც რეალურად მათ ვალებს მოხმარდა. დავლიანიძეები ისედაც მოტყუებულნი დარჩნენ ბ-ებისგან. ვინაიდან ეს უკანასკნელი არ ასრულებდა ვალდებულებას, დ-ები გარკვეული დროის მანძილზე ცდილობდნენ ბანკის წინაშე ნაკისრი ვალდებულებების თავად შესრულებას, ბ-ს თვითნებურად რომ არ გადაეფორმებინა ბინა, სასამართლო გადაწყვეტილების საფუძველზე ვ. დ-ის ქონება მიექცეოდა სარეალიზაციოდ და ბ-ს ხელოვნურად აღარ გაუჩნდებოდა კასატორთა მიმართ მოთხოვნა. მოპასუხეებმა ისედაც დიდი მატერიალური ზიანი განიცადეს მოსარჩელისგან და ამ ეტაპზე სრულიად დაუსაბუთებელია ბ-ის სარჩელის დაკმაყოფილება;

კასატორები დაუსაბუთებლად მიიჩნევენ მოწინააღმდეგე მხარის აპელირებას იმის თაობაზე, რომ თითქოსდა ნ. ბ-ე არ იყო ვალდებული ან არ შეიძლებოდა ვალდებული ყოფილიყო დაეფარა ბანკის ვალი, ვინაიდან როდესაც იპოთეკით დატვირთულ უძრავ ქონებას ყიდულობს პირი, მასზე გადადის თანმდევი სამართლებრივი რისკი (ტომი 3, ს.ფ. 86-94, 97-106).

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ გ. დ-ის, ვ. დ-ისა და ვ. ს-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას გ. დ-ის, ვ. დ-ისა და ვ. ს-ის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401.4 მუხლის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორებს უნდა დაუბრუნდეთ საკასაციო საჩივარზე ნ. შ-ს მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (4348.48 ლარი) 70% – 3043.936 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. გ. დ-ის, ვ. დ-ისა და ვ. ს-ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. კასატორებს: გ. დ-ს, ვ. დ-სა და ვ. ს-ს საერთო სასამართლოების დეპარტამენტის სადეპოზიტო ანგარიშიდან დაუბრუნდეთ ნ. შ-ს მიერ მათ საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (4348.48 ლარი, გადახდის თარიღი – 2012 წლის 14 თებერვალი, საგადახდო დავალება № 1, ანგარიში: სს ბანკი „რესპუბლიკა“, ბანკის BIC კოდი: REPLGE22, მიმღების IBAN ანგარიშის № GE79 BR00 0000 0033 0500 01) 70% – 3043.936 ლარი სს ბანკი „რესპუბლიკის“ მეშვეობით;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე პ. ქათამაძე

მოსამართლეები: ვ. როინიშვილი

ბ. ალავიძე