საქმე №ა-1915-ბ-8-2015 22 ივლისი, 2015 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ზურაბ ძლიერიშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ნინო ბაქაქური, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი განხილვის გარეშე

განმცხადებელი – მ. ჯ.-ე

მოწინააღმდეგე მხარე - ტ. და ა. ჯ.-ეები

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 22 აპრილის გადაწყვეტილება

განმცხადებლის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების ბათილად ცნობა და საქმის წარმოების განახლება

დავის საგანი – ჩუქების ხელშეკრულებების ბათილად ცნობა, უძრავი ქონების თანამესაკუთრედ ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 22 აპრილის გადაწყვეტილებით ტ. და ა. ჯ.-ეების საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა. გაუქმდა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 14 მაისის გადაწყვეტილება და მ. ჯ.-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

2015 წლის 22 მაისს საქართველოს უზენაეს სასამართლოს განცხადებით მომართა მ. ჯ.-ემ და მოითხოვა საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 22 აპრილის გადაწყვეტილების ბათილად ცნობა და საქმის წარმოების განახლება.

განცხადება დასაბუთებულია იმ გარემოებაზე მითითებით, რომ საქმის წარმოებისას გარდაიცვალა ტ. ჯ.-ე, ხოლო სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 279-ე მუხლის „ა“ პუნქტის თანახმად სასამართლო ვალდებული იყო შეეჩერებინა საქმის წარმოება.

ასევე, განმცხადებელმა მიუთითა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 403-ე მუხლის პირველ ნაწილზე, რომლის თანახმად, საკასაციო საჩივრის განსახილველად მიღების შესახებ განჩინებით სასამართლო განსაზღვრავს საქმის ზეპირი განხილვის დროს, რის შესახებაც მხარეებს ატყობინებს ამ განჩინების მიღებიდან 3 დღის განმავლობაში, ხოლო 218-ე მუხლის თანახმად, სასამართლომ ყოველნაირად უნდა შეუწყოს ხელი და უნდა მიიღოს კანონით გათვალისწინებული ყველა ზომა, რათა მხარეებმა საქმე მორიგებით დაამთავრონ. მოსამართლეს შეუძლია მიუთითოს დავის გადაწყვეტის შესაძლო შედეგებზე და მხარეებს შესთავაზოს მორიგების პირობები. მოცემული საქმე კი, საკასაციო პალატამ ზეპირი მოსმენის გარეშე განიხილა, რითაც მხარეებს არ მისცა საშუალება მორიგებულიყვნენ.

განმცხადებელმა სადავოდ გახადა კასატორის მითითება იმის თაობაზე, თითქოს მ. ჯ.-ემ უარი თქვა მემკვიდრეობაზე. განმცხადებელი უარყოფს ამ გარემოებას და აღნიშნავს რომ აპირებს ჩაატაროს ექსპერტიზა და დაადასტუროს, რომ განცხადებაზე ხელმოწერა არ არის შესრულებული მ. ჯ.-ის მიერ.

ამასთან, განმცხადებლის განმარტებით სარჩელი არ არის ხანდაზმული რადგანაც მ. ჯ.-ემ ფაქტობრივი ფლობით მიიღო მემკვიდრეობა, ხოლო თავის მხრივ, სამკვიდრო მემკვიდრის საკუთრებად ითვლება სამკვიდროს გახსნის დღიდან, ხოლო სამკვიდროს გახსნის დღედ კი, მამკვიდრებლის გარდაცვალების დღე მიიჩნევა.

აღნიშნული კი, წარმოადგენს საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 22 აპრილის გადაწყვეტილების ბათილად ცნობისა და საქმის წარმოების განახლების საფუძველს.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 11 ივნისის განჩინებით მ. ჯ.-ის განცხადება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 22 აპრილის გადაწყვეტილების ბათილად ცნობისა და საქმის წარმოების განახლების თაობაზე მიჩნეულ იქნა დასაშვებად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატა განცხადების საფუძვლების შესწავლისა და გასაჩივრებული გადაწყვეტილების სამართლებრივი დასაბუთების შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ მ. ჯ.-ის განცხადება არ უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 22 აპრილის გადაწყვეტილებით ტ. და ა. ჯ.-ეების საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა. გაუქმდა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 14 მაისის გადაწყვეტილება და მ. ჯ.-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

წარმოდგენილი განცხადებით სადავოდაა გამხდარი საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 22 აპრილის გადაწყვეტილების კანონიერება.

საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით დასრულებული საქმის წარმოების განახლების მოთხოვნით წარდგენილი განცხადების საფუძვლიანობის კვლევისათვის პირველ რიგში, ყურადღებაა გასამახვილებელი კანონის იმ დანაწესზე, რომელიც საქმის წარმოების განახლების საპროცესო სამართლებრივ მექანიზმს ითვალისწინებს, ხოლო შემდგომ დასადგენია ამ საპროცესო მოქმედების განხორციელებისათვის კანონით გათვალისწინებული წანამძღვრების არსებობა.

საკასაციო პალატა მიუთითებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 421-ე მუხლის პირველ ნაწილზე, რომლის თანახმადაც კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით ან განჩინებით დამთავრებული საქმის წარმოების განახლება დასაშვებია მხოლოდ მაშინ, როდესაც არსებობს გადაწყვეტილების ბათილად ცნობის (422-ე მუხლი) ან ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო საქმის წარმოების განახლების შესახებ (423-ე მუხლი) განცხადების წანამძღვრები.

კანონის შემდგომი ნორმებით კი, ამომწურავადაა განმარტებული, თუ რა შეიძლება იქნას მიჩნეული ახლად აღმოჩენილ გარემოებად ან გადაწყვეტილების ბათილად ცნობის საფუძვლად. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 422-ე მუხლის პირველი ნაწილით განსაზღვრულია, რომ კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილება შეიძლება დაინტერესებული პირის განცხადებით შეიძლება ბათილად იქნეს ცნობილი, თუ: ა) გადაწყვეტილების მიღებაში მონაწილეობდა მოსამართლე, რომელსაც კანონის თანახმად უფლება არ ჰქონდა, მონაწილეობა მიეღო ამ გადაწყვეტილების მიღებაში; ბ) ერთ-ერთი მხარე ან მისი კანონიერი წარმომადგენელი (თუ მას ასეთი წარმომადგენელი სჭირდება) არ იყო მოწვეული საქმის განხილვაზე; გ) პირი, რომლის უფლებებსა და კანონით გათვალისწინებულ ინტერესებს უშუალოდ ეხება მიღებული გადაწყვეტილება, არ იყო მოწვეული საქმის განხილვაზე.

მოცემულ შემთხვევაში, გადაწყვეტილების ბათილად ცნობის შესახებ წარმოდგენილი განცხადების ძირითადი დასაბუთება სწორედ იმაში მდგომარეობს, რომ საქმის წარმოებისას გარდაიცვალა ერთ-ერთი კასატორი (მოპასუხე) - ტ. ჯ.-ე, ხოლო სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 279-ე მუხლის „ა“ პუნქტის თანახმად სასამართლო ვალდებული იყო შეეჩერებინა საქმის წარმოება (იხ., განცხადება, ტ.2.).

განმცხადებლის ზემოთ აღნიშნულ პრეტენზიას, როგორც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების ბათილად ცნობის საფუძველს, საკასაციო პალატა ვერ გაიზიარებს და განმარტავს, რომ განმცხადებლის მიერ მითითებული სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 279-ე მუხლის „ა“ პუნქტი მოქალაქის გარდაცვალებისას მართლაც ითვალისწინებს საქმის წარმოების შეჩერებას იმგვარი სამართალურთიერთობისას, როდესაც სადავო-სამართლებრივი ურთიერთობა მატერიალური თვალსაზრისით, დასაშვებად მიიჩნევს უფლებამონაცვლეობას, თუმცა, ამ საპროცესო მოქმედების განხორციელების უპირატეს საფუძველს წარმოადგენს მხარის შუამდგომლობა ანდა სასამართლოსათვის სხვა წყაროებიდან უნდა იყოს ცნობილი, რომ ადგილი აქვს საქმის წარმოების შეჩერების სავალდებულო საფუძველს. გამომდინარე იქიდან, რომ საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-4 და 102-ე მუხლების თანახმად, სამართალწარმოება მიმდინარეობს შეჯიბრებითობის საფუძველზე. მხარეები სარგებლობენ თანაბარი უფლებებითა და შესაძლებლობებით, დაასაბუთონ თავიანთი მოთხოვნები, უარყონ ან გააქარწყლონ მეორე მხარის მიერ წამოყენებული მოთხოვნები, მოსაზრებები თუ მტკიცებულებები. სასამართლო მხოლოდ მხარეთა მიერ მითითებული გარემოებებისა და მათ მიერვე წარმოდგენილი მტკიცებულებების საფუძველზე იხილავს საქმეს და გამოაქვს საბოლოო (შემაჯამებელი) გადაწყვეტილებები, აგრეთვე, შუალედური განჩინებები.

მოცემულ შემთხვევაში, სასამართლოსათვის საქმის წარმოების შეჩერების იმგვარ საფუძველზე მითითება, რომელსაც მოქალაქის გარდაცვალება წარმოადგენდა, მხარის მითითების ტვირთი იყო. წინააღმდეგ შემთხვევაში, სასამართლო ვერ შეიტყობდა ინფორმაციას ამ მოვლენის შესახებ. გარდა ამისა, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 279-ე მუხლის „ა“ პუნქტის გამოყენების ფაქტობრივი საფუძვლის კვლევისათვის წარმოდგენილი უნდა ყოფილიყო დოკუმენტი მხარის გარდაცვალების თაობაზე, (როგორიცაა გარდაცვალების მოწმობა), ვინაიდან სამოქალაქო სამართალწარმოებისას სასამართლო, მხარის მითითების გარეშე, არ იკვლევს საქმის გარემოებებს. აღნიშნულიდან გამომდინარე საკასაციო პალატას მიაჩნია, რომ მოცემული საქმის განხილვა განხორციელდა საპროცესო ნორმების სრული დაცვით.

საკასაციო პალატა გადაწყვეტილების ბათილად ცნობის საფუძვლად ვერ მიიჩნევს მხარის იმ მოსაზრებასაც, რომ საქმის განმხილველმა სასამართლომ საკასაციო საჩივარი განიხილა ზეპირი მოსმენის გარეშე, რითაც ხელი არ შეუწყო მხარეთა შორის მორიგებას.

პირველ რიგში, საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ საკასაციო პალატას მინიჭებული აქვს პროცესუალური უფლებამოსილება საკასაციო საჩივარი განიხილოს და გადაწყვეტილება გამოიტანოს საქმის ზეპირი მოსმენის გარეშე, სასამართლოს ამ უფლებამოსილების წყაროა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილი, რომლის კონსტიტუციასთან შესაბამისობის საკითხზე იმსჯელა საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლომ ერთ-ერთ გადაწყვეტილებაში და მიიჩნია, რომ საკასაციო საჩივრის ზეპირი მოსმენის გარეშე განხილვა არ ზღუდავს ადამიანის სასამართლოში მიმართვის კონსტიტუციურ უფლებას (იხ., 03.07.2003წ.-ის გადაწყვეტილება საქმე N2/6/205.232).

საკასაციო პალატისათვის მინიჭებული ერთგვაროვანი პრაქტიკის ჩამოყალიბების როლის გათვალისწინებით, საკასაციო პალატა დამატებით აღნიშნავს, რომ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, საკასაციო საჩივარი შეიძლება ეფუძნებოდეს მხოლოდ იმას, რომ გადაწყვეტილება კანონის დარღვევითაა გამოტანილი. შესაბამისად, სააკასაციო პალატა არ ამოწმებს საქმის ფაქტობრივ მხარეს, გადაწყვეტილების ფაქტობრივ საფუძველს, რის გამოც მხარეთა მონაწილეობის გარეშე, უფლებამოსილია გააკეთოს შეფასება და მიიღოს გადაწყვეტილება. ამ შემთხვევაში, არსებითია არ დაირღვეს პრინციპი, რომელსაც ემყარება სამოქალაქო საქმის წარმოება, კერძოდ კი, იგივე შეჯიბრებითობის პრინციპი. მით უფრო, რომ როცა მხარეები მიმართავენ საკასაციო ინსტანციის სასამართლოს, მათთვის წინასწარვეა ცნობილი, რომ საქმის განხილვა შეიძლება ზეპირი მოსმენის გარეშეც მოხდეს, თუ ამას სასამართლო მიიჩნევს საჭიროდ.

ერთ-ერთ პრეცედენტულ გადაწყვეტილებაში, ადამიანის უფლებათა ევროპულმა სასამართლომ განიხილა განმცხადებლის პრეტენზია ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის პირველი დამატებითი ოქმითა (საკუთრების უფლება) და კონვენციის მე-6 მუხლით მინიჭებული (სამართლიანი სასამართლოს უფლება) უფლებათა დარღვევასთან მიმართებაში (იხ., Fredin v. Sweden, 18.02.1991წ. განაცხადის N12033/86). განმცხადებლის პრეტენზია იმ არგუმენტს ეფუძნებოდა, რომ იგი მოკლებულ იქნა საქმის განხილვაში მონაწილეობის საპროცესო სამართლებრივ შესაძლებლობას, ხოლო სამოქალაქო უფლებათა სრულყოფილად რეალიზებისათვის ყველასათვის ხელმისაწვდომი უნდა ყოფილიყო ზეპირი მოხსენების გაკეთების შესაძლებლობა და შესაბამისად, საქმის მხარეთა დასწრებით განხილვა. მოცემულ საქმეზე ადამიანის უფლებათა ევროპულმა სასამართლომ უპირველესად, დადგინა, რომ ვინაიდან მატერიალური თვალსაზრისით განმცხადებლის მოთხოვნა შეეხებოდა საკუთრების უფლებას, რომელიც სამართლებრივი ბუნებით „სამოქალაქო“ ხასითისა იყო, ამიტომ კონვენციის მე-6 მუხლით მინიჭებული უფლების დარღვევის საკითხიც სამოქალაქო ჭრილში უნდა განხილულიყო. ეს ყოველივე კი, ნათელს ჰფენდა იმას, რომ „წრფელი და ღრმააზროვანი“ კამათი (შეჯიბრი) მხარეთა შორის და საქმის განმხილველი სასამართლოს წინაშე, გადამწყვეტი იყო თითოეულის უფლებათა დასადგენად. თუმცა საკვანძო საკითხი, მოცემული დავის სწორად გადაწყვეტისათვის, სასამართლოს მოსაზრებით, სწორედ იმაში მდგომარეობდა, რომ „წრფელ და ღრმააზროვან“ ზეპირ განხილვაზე სავალდებულო მოთხოვნა არ ვრცელდებოდა ზემდგომ და საბოლოო ინსტანციის სასამართლოზე.

მოცემულ შემთხვევაში, დადგენილია, რომ მოცემული საქმის განხილვა პირველ და სააპელაციო ინსტანციის სასამართლოებში განხორციელდა ზეპირი მოსმენით, მხარეთა დასწრებით. ასევე დადგენილია, რომ საკასაციო ინსტანციის სასამართლოში საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 01.08.2014წ.-ის განჩინება ტ. ჯ.-ისა და ა. ჯ.-ის საკასაციო საჩივრის წარმოებაში მიღების თაობაზე ეცნობა მ. ჯ.-ეს, რომელმაც წარმოადგინა თავისი წერილობითი მოსაზრება (საკასაციო შესაგებელი) განხილულ საკასაციო საჩივართან დაკავშირებით (ს.ფ. 207-212). აღნიშნული კი იმაზე მიუთითებს, რომ მხარეთა კონსტიტუციური უფლება მათივე მონაწილეობით საქმის განხილვაზე დაცულია, მხარეებს სრულად აქვთ რელიზებული საშეჯიბრო ეტაპზე მონაწილეობის უფლება და ამდენად, რაიმე დარღვევას, საპროცესო უფლებათა რეალიზების კუთხით, მოცემულ შემთხვევაში, ადგილი არ ჰქონია.

ზემოანიშნულიდან გამომდინარე, დაუსაბუთებელია განმცხადებლის მითითება იმის თაობაზე, რომ საკასაციო საჩივრის ზეპირი მოსმენის გარეშე განხილვით თითქოსდა დაირღვა მხარის სასამართლოსადმი მიმართვის უფლება.

ხოლო რაც შეეხება პრეტენზიას იმის თაობაზე, რომ საკასაციო სასამართლოში საქმის ზეპირი განხილვა იმით უნდა ყოფილიყო მოტივირებული, რომ მხარეთა შორის შემდგარიყო მორიგება, საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ მხარეებს სრული მოცულობით ჰქონდათ იმისი პროცესუალური ბერკეტი რომ მორიგებულიყვნენ პირველ და სააპელაციო ინსტანციის სასამართლოში საქმის არსებითად განხილვის ეტაპებზე, ხოლო საკასაციო საჩივრის განხილვის ეტაპზე კი, კასატორის მოწინააღმდეგე მხარე (განმცხადებელი) საქმის მორიგებით დამთავრების წინააღმდეგი იყო და ეს პოზიცია მან დააფიქსირა საკასაციო შესაგებელში (ტ.2. ს.ფ. 211). ამდენად, ვარაუდის საფუძველი, რომ შესაძლებელი იყო მხარეთა მორიგება და ამ მიზნით, ჩატარებული იყო საქმის ზეპირი მოსმენით განხილვა, მინიმუმადე იყო დაყვანილი.

განმცხადებელი ასევე სადავოდ ხდის კასატორის მითითებას იმის თაობაზე, თითქოს მ. ჯ.-ემ უარი თქვა მემკვიდრეობაზე. განმცხადებელი უარყოფს ამ გარემოებას და აღნიშნავს რომ აპირებს ჩაატაროს ექსპერტიზა და დაადასტუროს, რომ განცხადებაზე ხელმოწერა არ არის შესრულებული მ. ჯ.-ის მიერ (იხ., განცხადება გადაწყვეტილების ბათილად ცნობის შესახებ).

უპირატესად, საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ გადაწყვეტილების ბათილად ცნობის საფუძვლების კვლევის პროცესუალურ ეტაპზე, განცხადებაში მითითებულ გარემოებას მნიშვნელობა არ აქვს, გამომდინარე იქიდან, რომ კანონმდებელი კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილების ბათილად ცნობასა და საქმის წარმოების განახლებას უკავშირებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 422-ე მუხლით იმპერატიულად განსაზღვრულ შემთხვევებს, რადგან საქმის წარმოების განახლება, როგორც საპროცესო მოქმედება, არ წარმოადგენს სასამართლო გადაწყვეტილების გასაჩივრების მორიგ ეტაპს და ამდენად, გადაწყვეტილების კანონიერების შემოწმების დამატებით საპროცესო მექანიზმს. კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით დასრულებული საქმის წარმოების განახლება დასაშვებია მხოლოდ გამონაკლის შემთხვევაში და ისიც, კანონით ზუსტად განსაზღვრული წინაპირობების არსებობისას.

ამდენად, კასატორის მითითება მ. ჯ.-ის მხრიდან მემკვიდრეობაზე უარის თქმის შესახებ, რასაც სადავოდ ხდის კასატორის მოწინააღმდეგე მხარე წარმოადგენს ფაქტს, რომელი ფაქტიც კასატორს (მოპასუხეს) უნდა მიეთითებინა სარჩელზე წარდგენილ შესაგებელში. ვინაიდან საკასაციო სასამართლო შეზღუდულია ახალ ფაქტებსა და მტკიცებულებებზე მითითებისა და გამოკვლევის პროცესუალური შესაძლებლობით (სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლი), ამიტომ კასატორის მიერ მითითებული გარემოება, საკასაციო პალატას არც გამოუკვლევია და ამ გარემოებას არც საკასაციო პალატის მიერ მიღებული 2015 წლის 22 აპრილის გადაწყვეტილება დაფუძნებია.

იგივე შეიძლება ითქვას, განმცხადებლის იმ პოზიციაზე, რომლითაც იგი მიუთითებს ხანდაზმულობაზე და აღნიშნავს, რომ სარჩელი არ არის ხანდაზმული რადგანაც მ. ჯ.-ემ ფაქტობრივი ფლობით მიიღო მემკვიდრეობა, ხოლო თავის მხრივ, სამკვიდრო მემკვიდრის საკუთრებად ითვლება სამკვიდროს გახსნის დღიდან, ხოლო სამკვიდროს გახსნის დღედ კი, მამკვიდრებლის გარდაცვალების დღე მიიჩნევა. საკასაციო პალატა მიუთითებს, რომ საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 22 აპრილის გადაწყვეტილება, რომლითაც მ. ჯ.-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა დაეფუძნა არა იმ გარემოებას, რომ სარჩელი ხანდაზმული იყო, არამედ იმას, რომ ტ. ჯ.-ე და ა.ჯ.-ე იყვნენ დედა – შვილი, შესაბამისად, ტ. ჯ.-ეს, როგორც სადავო ქონების ერთადერთ მესაკუთრეს, სამოქალაქო კოდექსის 170-ე და 524-ე მუხლების საფუძველზე შეეძლო თავისი შვილისათვის - ანა ჯ.-ისათვის საჩუქრად გადაეცა ქონება და არ არსებობდა ამ ხელშეკრულებების ბათილად ცნობის სამართლებრივი საფუძველი სამოქალაქო კოდექსის 54-ე მუხლის დანაწესის გათვალისწინებით, რის გამოც მ. ჯ.-ის სარჩელს უარი ეთქვა დაკმაყოფილებაზე (ამ და გადაწყვეტილების სხვა საფუძვლებთან დაკავშირებით იხ., სუს 22.04.2015 წლის გადაწყვეტილება).

ყოველივე ზემოთ აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ არ არსებობს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 422-ე მუხლით გათვალისწინებული გადაწყვეტილების ბათილად ცნობის სამართლებრივი საფუძველი, რის გამოც, მ. ჯ.-ის განცხადება არ უნდა დაკმაყოფილდეს.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 421-ე, 422-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. მ. ჯ.-ის განცხადება კანონიერ ძალაში შესული საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 22 აპრილის გადაწყვეტილების ბათილად ცნობის მოთხოვნით არ დაკმაყოფილდეს.

2. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ზ. ძლიერიშვილი

მოსამართლეები: ნ. ბაქაქური

ბ. ალავიძე