საქმე №330210013399569 8 ივლისი, 2015 წელი

№ას-181-168-2015 თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

პაატა ქათამაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

მოსამართლეები:

ბესარიონ ალავიძე, ზურაბ ძლიერიშვილი

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – ზ. ს-ი

მოწინააღმდეგე მხარეები – ე. წ-ე, ზ. კ-ი, ლ- კ-ი, თ. კ-ი

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 28 ნოემბრის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი – სამკვიდრო მოწმობის ბათილად ცნობა, მესაკუთრედ ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიას სარჩელით მიმართეს ე. წ-ემ, ზ., ლ- და თ. კ-ებმა მოპასუხეების – ზ. ს-ისა და ნოტარიუს ჟ. ტ-ის მიმართ და მოითხოვეს:

1. თბილისში, გ-. მ-ს პირველი მ/რ-ის ... კორპუსში მდებარე 78.04კვ.მფართის მქონე №20 ბინის (საკადასტრო კოდი ...) თითო მეექვსედი ნაწილის მესაკუთრეებად, ჯამში 3/6, იგივე 9/18 ნაწილის თანამესაკუთრეებად მოსარჩელე ე. წ-ის, ლ- და თ. კ-ების ცნობა;

2. თბილისში, გ-. მ-ს, პირველი მიკრორაიონის, ... კორპუსში მდებარე 78.04კვ.მ ფართის მქონე №20 ბინის (საკადასტრო კოდი ...) 3/6 ნაწილზე მოსარჩელე ზ. კ-ის ცნობა;

3. ნოტარიუს ჟ. ტ-ის მიერ 2012 წლის 18 ოქტომბერს გაცემული სამკვიდრო მოწმობის (სანოტარო მოქმედების რეგგისტრაციის №...) ბათილად ცნობა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2014 წლის 19 ივნისის გადაწყვეტილებით:

1. ნაწილობრივ ბათილად იქნა ცნობილი ნოტარიუს ჟ. ტ-ის მიერ 2012 წლის 18 ოქტომბერს გაცემული სამკვიდრო მოწმობა (სანოტარო მოქმედების რეგისტრაციის №...) და შესაბამისად მოპასუხე ზ. ს-ი დარჩა მამკვიდრებელ ი. კ-ის მთელი დანაშთი ქონების 1/18 ნაწილის მიმღებ მემკვიდრედ;

2. მოსარჩელე ე. წ-ე, ლ- და თ. კ-ები ცნობილ იქნენ თბილისში, გ-. მ-ს პირველი მიკრორაიონის ... კორპუში მდებარე 78.04კვ.მ ფართის მქონე №20 ბინის (საკადასტრო კოდი ...) თითო მეექვსედი ნაწილის მესაკუთრეებად, ჯამში 3/6, იგივე 9/18 ნაწილის თანამესაკუთრეებად;

3. მოსარჩელე ზ. კ-ი ცნობილ იქნა თბილისში, გ-. მ-ს პირველი მიკრორაიონის ... მისამართზე მდებარე, 78.04კვ.მ ფართის მქონე №20 ბინის (საკადასტრო კოდი ...) 8/18 ნაწილის მესაკუთრედ;

4. თბილისში, გ-. მ-ს პირველი მიკრორაიონის ... კორპუსში მდებარე 78.04კვ.მ ფართის მქონე №20 ბინასთან (საკადასტრო კოდი ...) მიმართებით მხარეთა შორის წილები შემდეგნ.დ გადანაწილდა: ე. წ-ე – 3/18 ნაწილი, ლ- კ-ი – 3/18 ნაწილი, თ. კ-ი – 3/18 ნაწილი, ზ. კ-ი – 8/18 ნაწილი და ზ. ს-ი -– 1/18 ნაწილი;

5. მოპასუხეებს ზ. ს-ს და ჟ. ტ-ს მოსარჩელეების: ე. წ-ის, ზ., ლ- და თ. კ-ების სასარგებლოდ დაეკისრათ მათ მიერ სახელმწიფო ბიუჯეტში სახელმწიფო ბაჟის სახით გადახდილი თანხის ნაწილი 1597 ლარის ოდენობით.

პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ზ. ს-მა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 28 ნოემბრის განჩინებით:

1. ზ. ს-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა;

2. უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ საქმეზე დადგენილად ცნო შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

1997 წლის 3 თებერვალს გარდაცვლილი ი. კ-ი და 2012 წლის 23 მარტს გარდაცვლილი დ. კ-ი იმყოფებოდნენ რეგისტრირებულ ქორწინებაში. ქორწინების განმავლობაში მათ შეეძინათ შვილები – მოპასუხე ზ. ს-ი (ქორწინებამდელი გვარი კ-ი) და მოსარჩელე ზ. კ-ი.

1994 წლის 10 აგვისტოს, ადგილობრივი მმართველობის ორგანოს საბინაო-საექპლოატაციო ორგანიზაციასა და ი. კ-ს შორის, საქართველოს მინისტრთა კაბინეტის 1992 წლის 1 თებერვლის №… დადგენილების საფუძველზე, დაიდო ბინის პრივატიზაციის ხელშეკრულება, რა დროსაც თბილისში, გ-. მ-ს 1 მ/რ-ის ... კორპუსში მდებარე 78.04კვ.მ ფართის მქონე №20 ბინაში ცხოვრობდნენ და ჩაწერილები იყვნენ 6 პირი, მათ შორის, აღნიშნული ბინის დამქირავებელი ი. კ-ი, მისი მეუღლე დ. კ-ი, შვილი ზ. კ-ი, ზ. კ-ის მეუღლე და შვილები – ე. წ-ე, ლ- და თ. კ-ები.

ზ. კ-ი, როგორც მამის ი. კ-ის გარდაცვალებიდან (1997 წლის 3 თებერვალი), ასევე, დედის დ. კ-ის გარდაცვალებიდან (2012 წლის 23 მარტი), უწყვეტად აგრძელებს თბილისში, გ-. მ-ს 1მ/რ-ის, ... კორპუსში მდებარე 78.04კვ.მ ფართის მქონე №20 ბინაში ცხოვრებას.

2014 წლის 29 მაისის და ამავე წლის 13 ივნისის სასამართლოს სხდომის ოქმების აუდიო ჩანაწერების საფუძველზე სასამართლომ უდავოდ დაგენილად მიიჩნია, რომ გარდაცვალებამდე დ. კ-ს სადავო ბინაში ცხოვრება არ შეუწყვეტია.

2012 წლის 18 ოქტომბერს, ნოტარიუსმა ჟ. ტ-მა, ზ. ს-ის განცხადების საფუძველზე, გასცა სამკვიდრო მოწმობა, რომლის თანახმად, ზ. ს-მა, როგორც მამკვიდრებელ ი. კ-ის პირველი რიგის კანონისმიერმა მემკვიდრემ (შვილმა), სამოქალაქო კოდექსით დადგენილი წესით მიიღო ი.ი კ-ის მთელი დანაშთი სამკვიდრო ქონებიდან – სამკვიდრო აქტივების და სამკვიდრო პასივების ½ ნაწილი.

უდავოდ დადგინდა, რომ ნოტარიუსმა სამკვიდრო ქონების ფაქტობრივი ფლობით მიღების დამადასტურებელ საბუთად მიიჩნია №… ორდერი, რომელიც გაცემულია საქართველოს სსრ კიროვის რაიონის მ/დ საბჭოს აღმასკომის მიერ, ჯერ კიდევ 1974 წლის 7 მარტს.

სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია და არც მხარეებს გაუხდიათ სადავოდ ის ფაქტობრივი გარემოება, რომ აპელანტი ზ. ს-ი, მამის – ი. კ-ის გარდაცვალებიდან 6 თვის განმავლობაში დაეუფლა ცალკეულ ნივთებს, მისი სამკვიდრო ქონებიდან. შესაბამისად,ზ. ს-ის მიერ, მისი მამის ი. კ-ის დანაშთი სამკვიდროს მიღების ფაქტი დადასტურდა და სადავო არ გამხდარა.

პირველი ინსტანციის სასამართლოში, სადავოდ არ გამხდარა და შესაბამისად, სასამართლომაც უდავოდ დაადგინა ის ფაქტობრივი გარემოება, რომ მოპასუხე ზ. ს-ი არ დაუფლებია და მას არც სხვაგვარად მიუღია დედის – დუსია კ-ის სამკვიდრო ქონება.

მითითებული და პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ უდავოდ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოება, ზ. ს-მა სადავოდ გახადა სააპელაციო საჩივრით და მიუთითა, რომ აპელანტი დაეუფლა დედამისის სამკვიდროს, აღნიშნული კი აპელანტის მითითებით, დაადასტურა თავად მოსარჩელე ზ. კ-მა, ასევე საქმის განხილვისას დაკითხულმა მოწმემ.

სააპელაციო სასამართლომ აპელანტის ამგვარი პრეტენზია არ გაიზიარა, ვინდაიდან, მოცემულ შემთხვევაში, სამკვიდროს მიღების ფაქტთან დაკავშირებით პირველი ინსტანციის სასამართლოში მოსარჩელე ზურაბ კ-მა ნამდვილად დაადასტურა ზ. ს-ის მიერ სამკვიდროს მიღების შესახებ ფაქტობრივი გარემოება, თუმცა აღნიშნული შეეხებოდა, აპელანტის მამის – ი. კ-ის სამკვიდროს და არა დ. კ-ის, როგორც ამაზე აპელანტი მიუთითებდა (იხ. 29.05.2014წ. სასამართლოს სხდომის ოქმი).

გარდა ზემოაღნიშნულისა სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა მოპასუხის არგუმენტი მოწმის, ო. ყ-ის მიერ სასამართლოსათვის მიცემულ ჩვენებასთან დაკავშირებით, რადგან მის მიერ მიცემული ჩვენებით არ დასტურდებოდა სამკვიდროს, კონკრეტულად, მოპასუხის მიერ, დ. კ-ის დანაშთი სამკვიდროს მიღების ფაქტი (იხ. 13.06.2014წ. სასამართლოს სხდომის ოქმი 10:25:52-10:29:47სთ)

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-4, 102-ე მუხლებზე და აღნიშნა, რომ, განსახილველ შემთხვევაში, მოპასუხემ ვერ დაადასტურა ფაქტობრივი გარემოება დედის – დ. კ-ას სამკვიდროს მიღების შესახებ. მოსარჩელეების მოთხოვნას წარმოადგენდა 2012 წლის 18 ოქტომბერს გაცემული სამკვიდრო მოწმობის ბათილად ცნობა, რომელიც საფუძვლად დაედო თბილისში, გ-. მ-ს 1 მ/რ-ის N17 კორპუსში მდებარე 78.04კვ.მ ფართის მქონე N20 ბინის ½ ნაწილზე, მოპასუხე ზ. ს-ის საკუთრების უფლების რეგისტრაციას. სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, აღნიშნულთან დაკავშირებით სასამართლომ სწორად გაამახვილა ყურადღება საქართველოს სსრ კიროვის რაიონის მ/დ საბჭოს აღმასკომის მიერ 1974 წლის 7 მარტს გაცემულ №816 ორდერზე, რომელიც მითითებული სამკვიდრო მოწმობის გაცემისას, ნოტარიუსმა მიიჩნია, როგორც მემკვიდრის, მოცემულ შემთხვევაში ზ. ს-ის მიერ, სამკვიდროს ფაქტობრივი ფლობით მიღების შესახებ გარემოების დამადასტურებელ საბუთად. სასამართლომ სწორად აღნიშნა, რომ მითითებული №816 ორდერით, მამკვიდრებლის – 1997 წლის 3 თებერვალს გარდაცვლილი ი.ი კ-ის დანაშთი სამკვიდროს, მისი გარდაცვალებიდან 6 თვის განმავლობაში, ზ. ს-ის მიერ ფაქტობრივი ფლობით მიღების ფაქტი ვერ დადასტურდებოდა. ამასთან, იმ გარემოების გათვალისწინებით, რომ საქმის მასალებით დადასტურდა ზ. ს-ის მიერ, ი.ი კ-ის სამკვიდროს მიღების, კერძოდ 1/18 წილზე საკუთრების უფლების მოპოვების ფაქტი, შესაბამისად, მოსარჩელეთა იურიდიული ინტერესი, სადავო სამკვირდო მოწმობის მთლიანად ბათილად ცნობის შესახებ, აღარ არსებობდა.

„საქართველოს რესპუბლიკაში ბინების პრივატიზაციის (უსასყიდლოდ გადაცემის) შესახებ“ საქართველოს მინისტრთა კაბინეტის 1992 წლის 1 თებერვლის N… დადგენილების მე-5 პუნქტის თანახმად, საცხოვრებელი სახლი (ბინა) უსასყიდლოდ გადაეცა საქართველოს რესპუბლიკის მოქალაქეებს, რომლებიც ამ სახლის (ბინის) დამქირავებლები ან დამქირავებლის ოჯახის წევრები არიან. აღნიშნული პუნქტით სახელმწიფომ ყველა იმ მოქალაქეს, რომელიც დადგენილი წესით იყო ჩასახლებული ბინაში, დამქირავებელი იქნებოდა იგი, თუ მისი ოჯახის წევრი, საშუალება მისცა, გამხდარიყო ბინის მესაკუთრე.

სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, ამ დადგენილების თანახმად, პრივატიზების დროს, ბინაში მცხოვრები ყველა პირი, მათ შორის, არასრულწლოვანიც, უნდა ჩაითვალოს ბინის პოტენციურ თანამესაკუთრედ იმის მიუხედავად, ოჯახის რომელი წევრის სახელზე მოხდა ბინის პრივატიზება. ოჯახის წევრების თანხმობა, რომ ბინის პრივატიზაცია მომხდარიყო ოჯახის რომელიმე ერთი წევრის სახელზე, არ ნიშნავს იმას, რომ ბინა მხოლოდ ამ უკანასკნელის საკუთრება იყო და დანარჩენები თმობდნენ საკუთრებიდან თავიანთ წილს. სახელმწიფომ საკუთრების უფლება მიანიჭა ბინის ყველა დამქირავებელს, თუ ამ უკანასკნელს დადგენილი წესით უარი არ განუცხადებია საკუთრებაზე. პრივატიზება ზოგადად ნიშნავს ფიზიკური და იურიდიული პირების ან მათი გაერთიანებების მიერ, სახელმწიფო ქონებაზე საკუთრების უფლების შეძენას, რის შედეგადაც სახელმწიფო კარგავს პრივატიზებული ქონების ფლობის, სარგებლობისა და განკარგვის, სახელმწიფო ორგანოები კი – მისი მართვის უფლებებს. აღნიშნული დადგენილების მიზანი იყო სახელმწიფო და საზოგადოებრივი საბინაო ფონდის მოქალაქეთათვის საკუთრებაში გადაცემა.

კონკრეტულ შემთხვევაში, დადგინდა, რომ 1994 წლის 10 აგვისტოს, ადგილობრივი მმართველობის ორგანოს საბინაო-საექსპლოატაციო ორგანიზაციასა და ი. კ-ს შორის, საქართველოს მინისტრთა კაბინეტის 1992 წლის 1 თებერვლის №107 დადგენილების საფუძველზე, დაიდო ბინის პრივატიზაციის ხელშეკრულება თბილისში, გ-. მ-ს 1მ/რ-ის ... კორპუსში მდებარე 78.04კვ.მ ფართის მქონე №20 ბინაზე, სადაც ცხოვრობდნენ და ჩაწერილები იყვნენ ოჯახის 6 წევრი, მათ შორის, ი. კ-ი, მისი მეუღლე დ. კ-ი, შვილი ზ. კ-ი, ზ. კ-ის მეუღლე და შვილები – ე. წ-ე, ლ- და თ. კ-ები.

ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს დასკვნა იმის თაობაზე, რომ მოსარჩელეებს პრივატიზაციის გზით,

მოპოვებული აქვთ საკუთრების უფლება სადავო ბინაზე და თითოეული მათგანის წილი 1/6 – 1/6-ით განისაზღვრება.

სამოქალაქო კოდექსის 1306-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, გარდაცვლილი პირის (მამკვიდრებელი) ქონების გადასვლა სხვა პირებზე (მემკვიდრეებზე) ხორციელდება კანონით ან ანდერძით, ანდა ორივე საფუძვლით. ამავე კოდექსის 1336-ე მუხლის თანახმად, კანონით მემკვიდრეობის დროს თანასწორი წილის უფლებით მემკვიდრეებად ითვლებიან: პირველ რიგში – გარდაცვლილის შვილები, გარდაცვლილის შვილი, რომელიც მისი სიკვდილის შემდეგ დაიბადა, მეუღლე, მშობლები (მშვილებლები)...... შვილიშვილები, შვილიშვილის შვილებისა და ამ უკანასკნელთა შვილები კანონით მემკვიდრეებად ჩაითვლებიან თუ სამკვიდროს გახსნის მომენტისათვის ცოცხალი აღარ არის მათი მშობელი, რომელიც მამკვიდრებლის მემკვიდრე უნდა ყოფილიყო და თანასწორად იღებენ იმ წილს, რომელიც კანონით მემკვიდრეობის დროს გარდაცვლილ მშობელს ერგებოდა.

განსახილველ შემთხვევაში, მხარეთა შორის სადავო არ გამხდარა, რომ სამკვიდროს გაიხსნის მომენტისათვის ი. კ-ს ჰყავდა პირველი რიგის მემკვიდრეები: დ. კ-ი (მეუღლე),ზ. კ-ი და ზ. ს-ი (შვილები), რომლებიც დაეუფლნენ ი. კ-ის კუთვნილ 1/6 (ერთიმეექვსედი) წილს (პრივატიზაციით მიღებული წილი), რომელიც წარმოადგენდა დანაშთი სამკვიდროს მესამედს და შესაბამისად, ბინის 1/18 (ერთიმეთვრამეტედი) ნაწილს, ხოლო მეორე მემკვიდრის, დ. კ-ის გარდაცვალების შემდეგ, მისი დანაშთი სამკვიდრო ქონება მოიცავდა სადავო ბინის 4/18 ნაწილს (პრივატიზაციით მიღებული 1/6 და ი. კ-ის (მეუღლის) სამკვიდროდან მიღებული წილი), რომელიც, როგორც საქმის განხილვის შედეგად დადგინდა ფაქტობრივი მფლობელობით მიიღო ზ. კ-მა, შესაბამისად, მისი წილი განისაზღვრა სადავო ბინის 4/18-ით, ანუ ჯამში ზ. კ-ის საკუთრების უფლება სადავო ბინაზე განისაზღვრა 8/18 ნაწილით.

სამოქალაქო კოდექსის 1421-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, სამკვიდროს იღებს მემკვიდრე, იქნება იგი კანონით თუ ანდერძით მემკვიდრე. ამავე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, მემკვიდრის მიერ სამკვიდრო მიღებულად ითვლება, როდესაც იგი სანოტარო ორგანოში შეიტანს განცხადებას სამკვიდროს მიღების შესახებ ან ფაქტობრივად შეუდგება სამკვიდროს ფლობას ან მართვას, რაც უდავოდ მოწმობს, რომ მან სამკვიდრო მიიღო. ამავე მუხლის მე-3 ნაწილით დადგენილია, რომ თუ მემკვიდრე ფაქტობრივად შეუდგა სამკვიდროს ნაწილის ფლობას, ითვლება, რომ მან მთლიანად მიიღო სამკვიდრო, რაშიც უნდა გამოიხატებოდეს და სადაც უნდა იყოს იგი. კოდექსის 1424-ე მუხლის თანახმად, სამკვიდრო მიღებულ უნდა იქნეს ექვსი თვის განმავლობაში სამკვიდროს გახსნის დღიდან.

სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების პირობებში, კერძოდ, იმის გათვალისწინებით, რომ აპელანტმა (მოპასუხე) ვერ დაადასტურა, ფაქტობრივი მფლობელობის გზით, დ. კ-ის სამკვიდროს მიღების შესახებ გარემოება, ამასთან, იმ ფაქტის გათვალისწინებით, რომ მოპასუხემ ფაქტობრივი მფლობელობით მიიღო მხოლოდ მამის – ი.ი კ-ის სამკვიდრო, არ არსებობს იმ პრეტენზიის გაზიარების საფუძველი, რომ ზიარა ს-ს სამკვიდროდან 1/18 წილზე მეტი წილი ეკუთვნოდა.

საბოლოოდ, სააპელაციო სასამართლომ დაასკვნა, რომ აპელანტმა ვერ უზრუნველყო გასაჩივრებული გადაწყვეტილების საპირისპიროდ, შესაბამისი მტკიცებულებებით გამყარებული დასაბუთებული პრეტენზიის წარდგენა, რის გამოც არ არსებობს თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2014 წლის 19 ივნისის გადაწყვეტილების გაუქმების საფუძველი.

სააპელაციო სასამართლოს დასახელებული განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ზ. ს-მა.

საკასაციო საჩივრის საფუძვლები:

სააპელაციო სასამართლომ არასწორად შეაფასა საქმის მასალები, კერძოდ, სასამართლომ ყურადღება არ მიაქცია იმ გარემოებაზე, რომ ზ. ს-მა ფაქტობრივი ფლობით მიიღო აწ გარდაცვლილი დედის სამკვიდრო ქონება;

სასამართლომ ქონება ისე გაანაწილა მეორე რიგის მემკვიდრეებზე, რომ სახეზე იყო პირველი რიგის მემკვიდრე;

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ზ. ს-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

კასატორის მოსაზრებით, სააპელაციო სასამართლომ არასწორად შეაფასა საქმის მასალები, კერძოდ, სასამართლომ ყურადღება არ მიაქცია იმ გარემოებაზე, რომ ზ. ს-მა ფაქტობრივი ფლობით მიიღო აწ გარდაცვლილი დედის სამკვიდრო ქონება.

საკასაციო პალატა ვერ გაიზიარებს კასატორის ზემოაღნიშნულ პრეტენზიას, ვინაიდან იგი არ უთითებს, კონკრეტულად საქმეში არსებული რომელი მტკიცებულებები არ შეაფასა სააპელაციო სასამართლომ, რომლითაც მოპასუხის მიერ დედის სამკვიდროს მიღების ფაქტი დასტურდებოდა. ამდენად, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორს არა აქვს წარმოდგენილი დასაბუთებული პრეტენზია სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი იმ ფაქტობრივი გარემოების საწინააღმდეგოდ, რომ კასატორს დედის სამკვიდრო არ მიუღია.

დაუსაბუთებელია ასევე კასატორის პრეტენზია იმის შესახებ, რომ სასამართლომ ქონება ისე გაანაწილა მეორე რიგის მემკვიდრეებზე, რომ სახეზე იყო პირველი რიგის მემკვიდრე.

საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ ზ. კ-ის შვილები – ე. წ-ე, ლ- და თ. კ-ები სადავო უძრავი ქონების თანამესაკუთრეებად ცნობილ იქნენ არა როგორც გარდაცვლილის მემკვიდრეები, არამედ მათ უძრავი ქონების შესაბამისი წილი მიეკუთვნათ „საქართველოს რესპუბლიკაში ბინების პრივატიზაციის (უსასყიდლოდ გადაცემის) შესახებ“ საქართველოს მინისტრთა კაბინეტის 1992 წლის 1 თებერვლის N107 დადგენილების მე-5 პუნქტის თანახმად. კასატორი არ უთითებს, რომ მოსარჩელეებს - ე. წ-ეს, ლ- და თ. კ-ებს სადავო ბინაზე საკუთრების უფლება არ მოუპოვებიათ ზემოხსენებული დადგენილების საფუძველზე, შესაბამისად, დაუსაბუთებელია კასატორის პრეტენზია იმის შესახებ, რომ ამ პირებს არასწორად მიეკუთვნათ წილები სადავო ქონებიდან.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას ზ. ს-ის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401.4 მუხლის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ამ ნორმის გამოყენების წინაპირობა არ არსებობს, ვინაიდან საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 19 თებერვლის განჩინებით კასატორი გათავისუფლებულია სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან „სახელმწიფო ბაჟის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-5 მუხლის პირველი ნაწილის „მ¹“ ქვეპუნქტის საფუძველზე.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401.3-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. ზ. ს-ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე პ. ქათამაძე

მოსამართლეები: ბ. ალავიძე

ზ. ძლიერიშვილი