საქმე № 330210013273142

№ას-281-269-2015 20 ივლისი, 2015 წელი

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

პაატა ქათამაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

მოსამართლეები:

ბესარიონ ალავიძე, ზურაბ ძლიერიშვილი

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – შპს „ჯ-ი“

მოწინააღმდეგე მხარე – ლ. ო-ი

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 12 იანვრის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და საქმის ხელახლა განსახილველად იმავე სასამართლოში დაბრუნება

დავის საგანი – სამსახურში აღდგენა, იძულებითი განაცდურის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიას სარჩელით მიმართა ლ. ო-მა მოპასუხე შპს „ჯ-ის“ მიმართ და მოითხოვა:

სამუშაოზე აღდგენა და მოპასუხე ორგანიზაციისათვის იძულებითი განაცდურის ანაზღაურება ყოველთვიურად 1000 ლარის ოდენობით, 2012 წლის 15 ოქტომბრიდან სასამართლო გადაწყვეტილების აღსრულებამდე.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2014 წლის 24 ივლისის გადაწყვეტილებით:

1. შპს „ჯ-ის“ სარჩელი დაკმაყოფილდა;

2. მოსარჩელე აღდგენილ იქნა შპს „ჯ-ის“ ს-ს ამბულატორიულ ცენტრში ოჯახის ექიმის პოზიციაზე, ს-ს მრავალპროფილურ სამედიცინო ცენტრში – მენეჯერის მოადგილის და ს-ს მრავალპროფილურ ცენტრში სახელმწიფო პროგრამების კოორდინატორის თანამდებობებზე ან მის ტოლფას თანამდებობაზე;

3. შპს „ჯ-ს“ ლ. ო-ის სასარგებლოდ დაეკისრა იძულებითი განაცდურის ანაზღაურება ყოველთვიურად 1000 ლარის ოდენობით, 2012 წლის 15 ოქტომბრიდან სასამართლო გადაწყვეტილების ძალაში შესვლამდე;

4. შპს „ჯ-ს“ სახელმწიფო ბიუჯეტის სასარგებლოდ დაეკისრა სახელმწიფო ბაჟის ანაზღაურება 630 ლარის ოდენობით.

პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მოპასუხემ.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 12 იანვრის განჩინებით:

1. შპს „ჯ-ის“ სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა;

2. უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ განსახილველ შემთხვევაში არსებითი მნიშვნელობა ჰქონდა იმის დადგენას, თუ როგორი სახის შრომითსამართლებრივი ურთიერთობა არსებობდა მხარეებს შორის – ვადიანი თუ უვადო.

სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით მხარეთა შორის უვადო შრომითი ურთიერთობის არსებობის ფაქტი იყო დადგენილი, აპელანტის განმარტებით კი, მათ შორის არსებობდა ვადიანი შრომითი ურთიერთობა. აღნიშნულის დასადასტურებლად აპელანტი მიუთითებდა 2012 წლის 28 სექტემბრის ბრძანებაზე, რომლითაც ლ. ო-თან შორმითი ურთიერთობა 2012 წლის 15 ოქტომბრამდე გაგრძელდა.

სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტის მოსაზრება, რომ მხარეებს შორის არსებობდა ვადიანი შრომითი ურთიერთობა, რაც შემდეგნაირად დაასაბუთა:

საქმეზე დადგინდა, რომ 2011 წლის 20 სექტემბერს ლ. ო-სა და შპს ,,ჯ-” შორის დაიდო №10/198 შრომის ხელშეკრულება, რის საფუძველზეც მოსარჩელე დაინიშნა ს-ს ამბულატორიულ ცენტრში ოჯახის ექიმის პოზიციაზე 2011 წლის 1 ოქტრომბიდან – 2011 წლის 1 ნოემბრამდე. 2011 წლის 1 დეკემბრის №10/132 შრომითი ხელშეკრულების იმავე პირობებით მხარეებს შორის გაგრძელდა შრომის ხელშეკრულება და მისი მოქმედების ვადა 2012 წლის 1 იანვრამდე განისაზღვრა.

2012 წლის 30 მარტის №... ბრძანებით ლ. ო-ი 2012 წლის 1 აპრილიდან 1 ივლისამდე დაინიშნა შპს ,,ჯ-ის” ს-ს მრავალპროფილური სამედიცინო ცენტრის მენეჯერის მოადგილის თანამდებობაზე და განესაზღვრა თანამდებობრივი სარგო 1000 ლარის ოდენობით.

2012 წლის 21 თებერვლის №კ/03/10-8 ბრძანებით, 2012 წლის 1 მარტიდან მოსარჩელე დაინიშნა შპს ,,ჯ-ის’’ ს-ს მრავალპროფილურ სამედიცინო ცენტრში სახელმწიფო პროგრამების კოორდინატორის თანამდებობაზე და განესაზღვრა თანამდებობრივი სარგო 437.5 ლარის ოდენობით.

საქმის მასალებით დადგინდა, რომ შრომითი ხელშეკრულებების და დანიშვნის ბრძანებების ვადის გასვლის შემდგომაც ლ. ო-ი მუშაობას აგრძელებდა, რაც უვადო შრომით ხელშეკრულებად უნდა შეფასებულიყო. საქმეში არსებული მტკიცებულებებიც, მათ შორის, მხარეთა ახსნა-განმარტებები ადასტურებდა, რომ მოსარჩელე მასზე დაკისრებულ მოვალეობებს ასრულებდა. შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ლ. ო-ი უვადო შრომით ურთიერთობაში იმყოფებოდა.

რაც შეეხებოდა 2012 წლის 28 სექტემბრის ბრძანებას, სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ ამ ბრძანებით ლ. ო-თან შრომითი ურთიერთობა 2012 წლის 1 ოქტომბრიდან – 15 ოქტომბრამდე გაგრძელდა. აპელანტის განმარტებით, მოსარჩელე გაეცნო აღნიშნულ ბრძანებას და გაცნობის ფურცელზე ხელმოწერაც გააკეთა. ბრძანების გაცნობის ფაქტი მოსარჩელემ თავდაპირველად უარყო, თუმცა შემდგომში სასამართლოზე მიცემული ახსნა-განმარტებით აღნიშნული გარემოება არ გამორიცხა.

სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, ის ფაქტი, მოსარჩელე ბრძანებას გაეცნო თუ არა, განსახილველ საქმეზე არსებით გარემოებას არ წარმოადგენდა. აღნიშნული ბრძანების მოსარჩელის მიერ გაცნობის შემთხვევაშიც, არსებითი იქნებოდა იმის დადგენა, დაეთანხმა იგი მას, თუ სადავოდ გახადა, რადგან მხოლოდ ბრძანების გაცნობაზე თუნდაც ხემოწერა ვერ გახდებოდა მხარეებს შორის ხელშეკრულების მოქმედების კონკრეტულ ვადასთან დაკავშირებული შეთანხმების დამადასტურებელი გარემოება. მოცემულ საქმეზე კი, სასამართლო სწორედ დამსაქმებლის მხრიდან მხოლოდ საკუთარი ინიციატივით ვადიან შრომით ურთიერთობაზე მოსარჩელის გადაყვანის კანონიერებას განიხილავდა, რაც იმას ნიშნავდა, რომ მოსარჩელე დამსაქმებლის მიერ გამოცემულ აქტს არ დაეთანხმა, რომლითაც შრომითი ხელშეკრულების არსებითი პირობა – ვადა ისე შეიცვალა, რომ ამის თაობაზე მეორე მხარეს ნება არ გამოუხატავს. მაშასადამე, ხელშეკრულების პირობა ცალმხრივად შეიცვალა. ვინაიდან, დამსაქმებელმა, რომლის მტკიცების ტვირთშიც აღნიშნული გარემოების დადგენა შედიოდა, შესაბამისი მტკიცებულებებით ვერ დაადასტურა, რომ მხარეთა შორის ვადიანი შრომითსამართლებრივი ურთიერთობა არსებობდა, სააპელაციო სასამართლომ საქმეზე წარდგენილი მტკიცებულებების საფუძველზე მიიჩნია, რომ შრომითი ურთიერთობა უვადო იყო.

სააპელაციო სასამართლომ, საქმის განხილვისას იხელმძღვანელა კონსტიტუციის 30-ე მუხლის მე-4 პუნქტით, შრომის კოდექსის პირველი მუხლით, მე-2 მუხლის პირველი ნაწილით, სადავო ბრძანების გამოცემის დროისათვის მოქმედი შრომის კოდექსის მე-6 მუხლის პირველი ნაწილით.

დასახელებულ პერიოდში მოქმედი შრომის კოდექსის მე-6 მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, შრომითი ხელშეკრულება იდება წერილობითი ან ზეპირი ფორმით, განსაზღვრული, განუსაზღვრელი ან სამუშაოს შესრულების ვადით. ამავე კანონის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილის მიხედვით, შრომითსამართლებრივ ურთიერთობებში სამართლის ნორმათა გამოყენების პრინციპი, კერძოდ, შრომით ურთიერთობასთან დაკავშირებული საკითხები, რომლებსაც არ აწესრიგებს ეს კანონი ან სხვა სპეციალური კანონი, რეგულირდება საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის ნორმებით.

სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ შრომითი ხელშეკრულების, როგორც სამოქალაქოსამართლებრივი გარიგების წარმოშობასთან, შეცვლასთან ან შეწყვეტასთან დაკავშირებული ზოგადი ხასიათის ურთიერთობები მთლიანად წესრიგდება სამოქალაქო კოდექსით. სამოქალაქო კოდექსის 327-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, ხელშეკრულება დადებულად ითვლება, თუ მხარეები მის ყველა არსებით პირობაზე შეთანხმდნენ საამისოდ გათვალისწინებული ფორმით. ამავე მუხლის მე-2 ნაწილით განმარტებულია, თუ რა ჩაითვლება არსებით პირობად. ასეთია ხელშეკრულების ის პირობები, რომლებზეც ერთ-ერთი მხარის მოთხოვნით მიღწეულ უნდა იქნეს შეთანხმება. ხელშეკრულების მოქმედების ვადა წარმოადგენს არსებით პირობას, რომელიც საჭიროებს მხარეთა შორის შეთანხმებას.

განსახილველ შემთხვევაში, დადგინდა, რომ მხარეებს შორის უვადო შრომითი ურთიერთობა არსებობდა. საქმის მასალებით ვერ დადგინდა ვადიან შრომით სახელშეკრულებო ურთიერთობაზე გადასვლისთან დაკავშირებით მხარეთა ორმხრივი ნება.

ევროპის სოციალური ქარტიის 1.2 მუხლის თანახმად, (რატიფიცირებულია საქართველოს პარლამენტის 2005 წლის 1 ივლისის დადგენილებით), შრომის უფლების ეფექტური განხორციელების მიზნით, მხარეები ვალდებულებას იღებენ, ეფექტურად დაიცვან მუშაკის ნებაყოფლობით არჩეული სამუშაოს შესრულების გზით ფულადი სახსრების გამომუშავების უფლება. ევროპის სოციალური ქარტიის 24-ე მუხლის მიხედვით, დასაქმების შეწყვეტის შემთხვევაში, მუშაკთა მიერ დაცვის უფლების ეფექტურად განხორციელების მიზნით მხარეები აღიარებენ მუშაკის უფლებას, უარი თქვას დასაქმების შეწყვეტაზე საპატიო მიზეზების გარეშე, რომელიც უნდა გამომდინარეობდეს მისი პროფესიული შესაძლებლობებიდან ან მოქცევიდან, ასევე საწარმოს შინაგანაწესიდან. სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, ეფექტური დაცვა გულისხმობს დასაქმებისა და ხელფასის მიღების უფლების შენარჩუნებას. ამიტომ ამ უფლების წართმევა დასაშვებია მხოლოდ იმ შემთხვევაში, როდესაც იგი წარმოადგენს კანონისმიერ წინაპირობებზე დაფუძნებულ ერთადერთ ქმედით გამოსავალს.

კონკრეტულ შემთხვევაში, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ დამსაქმებელმა დაარღვია როგორც შიდა კანონმდებლობით, ისე საერთაშორისო ხელშეკრულებით რეგულირებული მუშაკის შრომითი უფლებები, რადგან არ არსებობდა ლ. ო-ის განთავისუფლების საფუძველი შრომითი ურთიერთობის ვადის ამოწურვის გამო. იმ პირობებში, როდესაც დადგინდა მხარეებს შორის უვადო შრომითი ურთიერთობის არსებობის ფაქტი, იმ გარემოების მტკიცების ტვირთი, რომ შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტას საფუძვლად დაედო დასაქმებულის მიერ შრომითი ხელშეკრულების დარღვევა, რა შემთხვევაშიც, დამსაქმებელი უფლებამოსილი იქნებოდა აღარ გაეგრძელებინა დასაქმებულთან შრომითი ურთიერთობა, დამსაქმებელ კომპანიას ეკისრებოდა. საქმეზე წარდგენილი არ ყოფილა რაიმე მტკიცებულება, რაც დაადასტურებდა ლ. ო-ის მიერ შრომითი ხელშეკრულების დარღვევის, ვალდებულების არაჯეროვნად შესრულების ფაქტს.

ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ დაასკვნა, რომ მოსარჩელეს შრომითი უფლებებზე უარი ეთქვა დასაქმების შეწყვეტაზე ლეგიტიმური და საპატიო მიზეზების გარეშე.

შრომის კოდექსის 32-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, დამსაქმებლის ბრალით გამოწვეული იძულებითი მოცდენის დროს, დასაქმებულს მიეცემა შრომის ანაზღაურება სრული ოდენობით. სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, მოცდენად უნდა ჩაითვალოს იმგვარი ვითარებაც, როდესაც შრომის ხელშეკრულების არამართლზომიერად მოშლის შედეგად, დასაქმებულს ხელშეკრულებით გათვალისწინებული მოვალეობების შესრულების შესაძლებლობა ესპობა, ვინაიდან, ამავე დროს, არსებობს დასაქმებულის ნება, განახორციელოს ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ვალდებულება და მიიღოს შესაბამისი ანაზღაურება. შესაბამისად, შრომითი ხელშეკრულების არამართლზომიერად მოშლის მომენტიდან დასაქმებულის სამუშაოზე აღდგენამდე დრო დამსაქმებლის ბრალით გამოწვეული მოცდენაა. შრომის კოდექსის 44-ე მუხლის მიხედვით, შრომითი ურთიერთობისას, მხარის მიერ მეორე მხარისათვის მიყენებული ზიანი ანაზღაურდება საქართველოს კანონმდებლობით დადგენილი წესით.

სააპელაციო სასამართლომ დამატებით განმარტა, რომ შრომის ხელშეკრულების მოშლის საფუძვლის ბათილად ცნობა, შედეგობრივი თვალსაზრისით, იწვევს ხელშეკრულების შეწყვეტამდე არსებული მდგომარეობის აღდგენასა და იმ ზიანის ანაზღაურებას, რომელიც დასაქმებულს დამსაქმებლის მხრიდან არამართლზომიერი განთავისუფლებით მიადგა. აქედან გამომდინარე, სამსახურში აღდგენა და განაცდურის ანაზღაურება სამოქალაქო კოდექსის 408-ე და 411-ე მუხლების კონტექსტში ის სამართლებრივი შედეგებია, რაც დამსაქმებლის არამართლზომიერ ქმედებას სდევს თან.

შრომის კოდექსის 38-ე მუხლის მე-8 ნაწილის მიხედვით, სასამართლოს მიერ დასაქმებულთან შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის შესახებ დამსაქმებლის გადაწყვეტილების ბათილად ცნობის შემთხვევაში, სასამართლოს გადაწყვეტილებით, დამსაქმებელი ვალდებულია პირვანდელ სამუშაო ადგილზე აღადგინოს პირი, რომელსაც შეუწყდა შრომითი ხელშეკრულება, ან უზრუნველყოს ის ტოლფასი სამუშაოთი, ან გადაუხადოს მას კომპენსაცია სასამართლოს მიერ განსაზღვრული ოდენობით.

ტოლფას თანამდებობაზე აღდგენასთან დაკავშირებით სააპელაციო სასამართლომ ასევე განმარტა, რომ მოსარჩელის მითითებულ თანამდებობებზე აღდგენით არ უნდა შ.ხოს მესამე პირების უფლებები, მათ შორის, იმ პირის უფლება, რომელიც დღეის მდგომარეობით, აღნიშნულ თანამდებობას ლეგიტიმურად იკავებს. შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ლ. ო-ი უნდა აღდგენილიყო ტოლფას თანამდებობაზე, რაც ნიშნავს, პოზიციურად და ანაზღაურების მხრივ, იდენტურ თანამდებობას. აქვე აღსანიშნავია, რომ ტოლფასი თანამდებობა, ფუნქციური და შინაარსობრივი თვალსაზრისით, განსხვავებული შეიძლება ყოფილიყო, ვინაიდან სააპელაციო სასამართლომ გაითვალისწინა ის გარემოება, რომ ორი იდენტური სამსახური ვერც ერთ კომერციულ, თუ არაკომერციულ ორგანიზაციაში ვერ იარსებებს.

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა შპს „ჯ-მა“.

საკასაციო საჩივრის საფუძვლები:

სააპელაციო სასამართლომ სამართლებრივად არასწორად შეაფასა ფაქტობრივი გარემოებები. სასამართლომ მიიჩნია, რომ ლ. ო-ი უვადო შრომით ურთიერთობაში იმყოფებოდა, რაც არასწორია. შპს „ჯ-ის“ 2012 წლის 28 სექტემბრის ბრძანებით შრომითი ურთიერთობის მოქმედების ვადა 2012 წლის 1 ოქტომბრიდან 15 ოქტომბრამდე განისაზღვრა. სააპელაციო საჩივრის განხილვის პროცესში მოწინააღმდეგე მხარემ დაადასტურა, რომ მისთვის ცნობილი იყო შრომითი ურთიერთობის გარკვეული ვადით განსაზღვრის შესახებ. მითითებული გარემოება ასევე დასტურდება მოწინააღმდეგე მხარის ხელმოწერით. მიუხედავად ამისა, სასამართლოს მოსაზრებით, ლ. ო-ის ხელმოწერა თანხმობას არ ნიშნავდა, ამასთან, თანხმობას არც ის გამოხატავდა, რომ ეს უკანასკნელი 15 ოქტომბრამდე ასრულებდა დაკისრებულ მოვალეობას.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ შპს „ჯ-ის“ საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

კასატორის მოსაზრებით, სააპელაციო სასამართლომ არასწორად შეაფასა დამსაქმებლის 2012 წლის 28 სექტემბრის ბრძანება და, შესაბამისად, არასწორად მიიჩნია, რომ მხარეთა შორის არსებობდა უვადო შრომითი ურთიერთობა.

საკასაციო პალატა არ იზიარებს კასატორის ზემოხსენებულ პრეტენზიას და ყურადღებას მიაქცევს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ გარემოებას იმის შესახებ, რომ დამსაქმებლის 2012 წლის 28 სექტემბრის ბრძანების გამოცემამდე მხარეთა შორის არსებობდა უვადო შრომით-სამართლებრივი ურთიერთობა. ამ ფაქტობრივი გარემოების მიმართ კასატორს დასაბუთებული პრეტენზია არ წარმოდგენია და, შესაბამისად, იგი სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის (სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილი). კასატორი დამსაქმებლის 2012 წლის 28 სექტემბრის ბრძანებაზე მითითებით ცდილობს იმ ფაქტის დამტკიცებას, რომ მხარეები შეთანხმდნენ ვადიან შრომით ურთიერთობაზე, კერძოდ, ამ ბრძანებით შრომითი ურთიერთობის მოქმედების ვადა 2012 წლის 1 ოქტომბრიდან 15 ოქტომბრამდე განისაზღვრა. საკასაციო პალატა იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობას იმის თაობაზე, რომ ზემოხსენებული ბრძანება წარმოადგენს დამსაქმებლის მიერ საკუთარი ინიციატივით დასაქმებულის უვადო შრომითი ურთიერთობიდან ვადიან შრომით ურთიერთობაზე გადაყვანის მცდელობას. განსახილველ შემთხვევაში სადავოა ის გარემოება, დაეთანხმა თუ არა დასაქმებული უვადო შრომითი ურთიერთობიდან ვადიან შრომით ურთიერთობაზე გადასვლას. საკასაციო პალატა ეთანხმება სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებას იმის შესახებ, რომ დასაქმებულისათვის მხოლოდ ამ ბრძანების გაცნობა არ ნიშნავს ამ უკანასკნელის თანხმობას ვადიან შრომით ურთიერთობაზე გასვლასთან დაკავშირებით. საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ შრომითი ხელშეკრულების ვადა ამ ხელშეკრულების არსებითი პირობაა, ამიტომ ამ პირობის შეცვლის თაობაზე უნდა არსებობდეს დამსაქმებლისა და დასაქმებულის მკაფიო და არაორაზროვანი შეთანხმება, განსაკუთრებით მაშინ, როცა ხდება უვადო შრომითი ურთიერთობიდან ვადიან (თანაც ორკვირიან) შრომით ურთიერთობაზე გადასვლა. წინააღმდეგ შემთხვევაში ყოველგვარი ბუნდოვანება და ეჭვი დასაქმებულის სასარგებლოდ უნდა გადაწყდეს.

რაც შეეხება კასატორის პრეტენზიას დასაქმებულის პოლიტიკური მოტივით განთავისუფლების ფაქტის არასწორად დადგენის თაობაზე, საკასაციო პალატა ყურადღებას მიაქცევს იმ გარემოებას, რომ სააპელაციო სასამართლოს ასეთი ფაქტი არ დაუდგენია და არც პირველი ინსტანციის მიერ დადგენილი ფაქტი გაუზიარებია. გასაჩივრებული გადაწყვეტილების სამართლებრივი დასაბუთება ემყარება იმ ფაქტობრივ გარემოებას, რომ მოსარჩელესთან (დასაქმებულთან) დადებული იყო უვადო შრომითი ხელშეკრულება, შესაბამისად, ხელშეკრულების ვადის გასვლის გამო მისი სამსახურიდან განთვისუფლება დაუშვებელი იყო. სააპელაციო სასამართლომ დაადგინა ასევე, რომ მოსარჩელის მხრიდან არც შრომითი ხელშეკრულების პირობების დარღვევის ფაქტი დასტურდებოდა, ამიტომ სამსახურიდან მისი დათხოვნის კანონიერი საფუძველი არ არსებობდა. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, ნათელია, რომ სააპელაციო სასამართლოს დასაქმებულის პოლიტიკური ნიშნით განთავისუფლების თაობაზე არ უმსჯელია და აღნიშნულთან დაკავშირებით არც რაიმე ფაქტი დაუდგენია, შესაბამისად, ამ გარემოებაზე ვერც საკასაციო სასამართლო იმსჯელებს, ვინაიდან საკასაციო გასაჩივრების ობიექტია სააპელაციო და არა პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილებები (სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის პირველი ნაწილი).

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას შპს „ჯ-ის“ საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401.4 მუხლის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (1450 ლარის) 70% – 1015 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401.3-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. შპს „ჯ-ის“ საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. კასატორს – შპს „ჯ-ს“ დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (1450 ლარის, საგადახდო დავალება N …, გადახდის თარიღი – 2015 წლის 3 აპრილი) 70% – 1015 ლარი.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება;

თავმჯდომარე პ. ქათამაძე

მოსამართლეები: ბ. ალავიძე

ზ. ძლიერიშვილი