საქმე №050210013394496 28 ივლისი, 2015 წელი

№ას-328-313-2015 თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

პაატა ქათამაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

მოსამართლეები:

ბესარიონ ალავიძე, ზურაბ ძლიერიშვილი

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – შპს „ფ-რი“

მოწინააღმდეგე მხარე – ი. გ-ე

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 27 იანვრის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების ნაწილობრივ გაუქმება და საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღება

დავის საგანი – თანხის დაკისრება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

ოზურგეთის რაიონულ სასამართლოს სარჩელით მიმართა ი. გიგუაძემ მოპასუხეების – აიპ „ფ--ისა“ და შპს „ფ.ა და ნ-ი ც-ის“ მიმართ და მოითხოვა:

1. აიპ „ფ--სა“ და შპს „ფ. და ნ- ც-ს“ შორის 2013 წლის 2 სექტემბერს დადებული იჯარის ხელშეკრულების ბათილად ცნობა;

2. აიპ „ფ--თვის“ მოსარჩელის საკუთრებაში არსებული – ო-ის რაიონში, ჩ-ის ქ.N20-ში მდებარე ფართის გათავისუფლების დავალება;

3. აიპ „ფ--სა“ და შპს „ფ. და ნ-ი ც-ისათვის“ ი. გ-ის სასარგებლოდ ზიანის ასანაზღაურებლად სოლიდარულად 8400 ლარის დაკისრება;

4. შპს „ფ.ა და ნ-ი ც-ისათვის“ 2012 წლის მაისის თვიდან სარჩელის შეტანის დღემდე მიღებული იჯარის თანხის – 14700 ლარის მოსარჩელისთვის დაბრუნების დავალება.

ოზურგეთის რაიონული სასამართლოს 2014 წლის 7 აპრილის გადაწყვეტილებით:

1. ი. გ-ის სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა;

2. ბათილად იქნა ცნობილი აიპ „ფ--სა“ და შპს „ფ. და ნ- ც-ს“ შორის 2013 წლის 2 სექტემბერს გაფორმებული იჯარის ხელშეკრულება;

3. აიპ „ფ--ს“ დაევალა იჯარის ხელშეკრულების საფუძველზე დაკავებული, ი. გ-ის საკუთრებაში არსებული ფართის დაუყოვნებლივ განთავისუფლება;

3. აიპ „ფ--სა“ და შპს „ფ.ა და ნ- ც-ს“ მოსარჩელე ი. გ-ის სასარგებლოდ სოლიდარულად დაეკისრათ ზიანის სახით 2800 ლარის გადახდა;

4. შპს „ფ.ა და ნ- ც-ს“ მოსარჩელე ი. გ-ის სასარგებლოდ დაეკისრა ზიანის სახით 2300 ლარის ანაზღაურება.

პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს აიპ „ფ--მ“, შპს „ფ.ა და ნ-მა ც-მა“ და ი. გ-ემ.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 27 იანვრის გადაწყვეტილებით:

1. შპს „ფ.ა და ნ-ი ც-ის“ სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა;

2. ოზურგეთის რაიონული სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება უცვლელად დარჩა შპს „ფ.ა და ნ-ი ც-ისთვის“ ი. გ-ის სასარგებლოდ 2300 ლარის დაკისრების ნაწილში;

3. აიპ „ფ--ის“ სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა;

4. ოზურგეთის რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილება გაუქმდა აიპ „ფ--თვის“ ი. გ-ის სასარგებლოდ 2800 ლარისა და სახელმწიფო ბაჟის, 153 ლარის დაკისრების ნაწილში;

5. ი. გ-ის სარჩელი აიპ „ფ--ის“ მიმართ თანხის დაკისრების თაობაზე არ დაკმაყოფილდა;

6. ი. გ-ის შეგებებული სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა;

7. ოზურგეთის რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილება გაუქმდა იმ ნაწილში, რომლითაც ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა ი. გ-ის სარჩელი შპს „ფ.ა და ნ-ი ც-ის“ მიმართ;

8. ი. გ-ის სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა;

9. შპს „ფ.ა და ნ- ც-ს“ ი. გ-ის სასარგებლოდ დამატებით დაეკისრა 11700 ლარის გადახდა.

სააპელაციო სასამართლომ საქმეზე დადგენილად ცნო შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

ი. გ-ეს ეკუთვნის ო-ში, ჩ-ის ქ.N20-ში მდებარე უძრავი ქონება.

2012 წლის 10 აპრილს ი. გ-ესა და შპს „ფ.ა და ნ-ლ ც-ს“ შორის 15 წლის ვადით დაიდო ზემოხსენებული ქონების იჯარის ხელშეკრულება. იჯარის ქირა განისაზღვრა 100 ლარით.

2012 წლის 1 მაისს შპს „ფ.ა და ნ-მა ც-მა“ იჯარით აღებული ქონების ნაწილი, 125კვ.მ ფართი, მესაკუთრის თანხმობის გარეშე ქვეიჯარით გადასცა სს „ნ-ს“.

აღნიშნული ხელშეკრულების საფუძველზე, კვლევითი ინსტიტუტი ფ.ა და ნ-იის ც-ს 2012 წლის მაისიდან 2014 წლის ივლისამდე ყოველთვიურად უხდიდა 700 ლარს.

2013 წლის 2 სექტემბერს შპს „ფ.ა და ნ-ლმა ც-მა“ იჯარით აღებული ქონების სხვა ნაწილი, ისევ მესაკუთრის თანხმობის გარეშე, ქვეიჯარით გადასცა აიპ „ფ--ს“.

ამ ხელშეკრულების საფუძველზე, აიპ „ფ--მ“ ფ.ა და ნ-იის ც-ს 2013 წლის 2 სექტემბრიდან 2014 წლის 31 მარტამდე, ყოველთვიურად გადაუხადა 400 ლარი.

მხარეებს გადაწყვეტილება 2013 წლის 2 სექტემბრის ხელშეკრულების ბათილად ცნობისა და აიპ „ფ--ის“ მფლობელობიდან ქონების გამოთხოვის ნაწილში არ გაუსაჩივრებიათ და ამ ნაწილში გასაჩივრებული გადაწყვეტილება კანონიერ ძალაშია შესული.

სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ შპს „ფ.ა და ნ-ი ც-ის“ მიერ სააპელაციო საჩივარში მითითებული ფაქტები დავის საგანს საერთოდ არ შეეხებოდა.

აპელანტი, თანხის დაკისრების ნაწილში სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმას იმ მოტივით მოითხოვდა, რომ უფლებრივად ნაკლიანი ნივთის გადაცემის გამო მას თავად წარმოეშვა ი. გ-ის მიმართ მოთხოვნის უფლება. აღნიშნულით იგი ი. გ-ისთვის თანხის გადახდის ვალდებულებას ფაქტობრივად ადასტურებდა, თუმცა, სურდა მოთხოვნათა გაქვითვა.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-3 მუხლის პირველ ნაწილსა და ამავე კოდექსის 248-ე მუხლზე. ი. გ-ის მიერ რეგიონალური ც-ისთვის სავარაუდოდ მიყენებული ზიანის ანაზღაურება მოცემულ საქმეზე დავის საგანი არ ყოფილა და სასამართლო მასზე ვერ იმსჯელებდა, თუმცა ასეც რომ არ ყოფილიყო, აპელანტს არ განუმარტავს, კონკრეტულად რა ზიანი მიადგა მას იპოთეკით დატვირთული ქონების გადაცემით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ რეგიონალური ც-ის სააპელაციო საჩივარი უსაფუძვლო და დაუსაბუთებელი იყო.

სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, რაიონულმა სასამართლომ სწორად დაადგინა, რომ სამოქალაქო კოდექსის 59-ე მუხლის პირველი ნაწილისა და 587-ე მუხლის პირველი ნაწილის საფუძველზე, რეგიონალურ ც-სა და ნ-იის ც-ს შორის დადებული ქვეიჯარის ხელშეკრულება ბათილი იყო.

საქმეზე უდავოდ დადგინდა, რომ რეგიონალურმა ც-მა ი. გ-ის ნივთი მესაკუთრისათვის შეტყობინების გარეშე კვლევით ინსტიტუტს იჯარით გადასცა და, ამასთან, ქვეიჯარის საგანს შეადგენდა არა ქონების ცალკეული ნაწილი, არამედ 212.6კვ.მ ფართიდან 125კვ.მ, ანუ ქონების ნახევარზე მეტი. ამის გამო, ეს გარიგება რაიონულმა სასამართლომ მართებულად არ მიიჩნია ნამდვილად. ეს სამართლებრივი შეფასება მხარეებს სადავოდ არ გაუხდიათ და გადაწყვეტილება, მეორე ქვეიჯარის ხელშეკრულების ბათილად ცნობის ნაწილში არ გაუსაჩივრებიათ. უფრო მეტიც, რეგიონალურ ც-ს გადაწყვეტილება არც აიპ „ფ--ის“ მიერ გადახდილი საიჯარო ქირის დაკისრების ნაწილში არ გაუსაჩივრებია. ამის შესაბამისად, დადგენილი იყო, რომ რეგიონალურმა ც-მა ი. გ-ის ქონების გამოყენებით მიიღო ის შემოსავალი, რომლის მიღების უფლებაც მას ხელშეკრულებისა და კანონის საფუძველზე არ ჰქონდა.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 982-ე მუხლის პირველ ნაწილსა და ამავე კოდექსის 983-ე მუხლზე. ამ ნორმების საფუძველზე, რეგიონალური ც-ი ვალდებული იყო, ი. გ-ისთვის გადაეხადა ქვეიჯარით მიღებული თანხა და ამიტომ მისი სააპელაციო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილებულიყო.

ამავდროულად, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ რაიონულმა სასამართლომ არასწორად განსაზღვრა კვლევითი ინსტიტუტის მიერ რეგიონალური ც-ისათვის გადახდილი საიჯარო ქირის ოდენობა. მხარეთა შორის დადებული ხელშეკრულებით, რეგიონალური ც-ის საბანკო ანგარიშის მონაცემებითა და თავად მხარეთა განმარტებით დადგინდა, რომ კვლევითი ინსტიტუტი რეგიონალურ ც-ს ყოველთვიურად 2014 წლის ივნისის ჩათვლით, უხდიდა საიჯარო ქირას, 700 ლარს. აპელანტის განმარტებით, შემდგომში იგი ამ თანხას იყენებდა საკუთარი შეხედულებისამებრ, მათ შორის, იხდიდა საბანკო დავალიანებასა და კომუნალურ გადასახადებს. ამის შესაბამისად, ნათელი იყო, რომ რეგიონალური ც-ი ი. გ-ის კუთვნილი ქონების არამართლზომიერად გამოყენებით, ყოველთვიურად იღებდა შემოსავალს, 700 ლარს. ამის გამო, რეგიონალურ ც-ს ი. გ-ისათვის ეს თანხა სრულად უნდა აენაზღაურებინა.

მოცემულ შემთხვევაში, ი. გ-ემ მოითხოვა მოპასუხისათვის თანხის დაკისრება 2012 წლის 1 მაისიდან 2014 წლის 1 იანვრამდე პერიოდისთვის. 2012 წლის 1 მაისიდან 2014 წლის 1 იანვრამდე გავიდა 20 თვე. ამის შესაბამისად, რეგიონალურ ც-ს ი. გ-ისთვის უნდა გადაეხადა 14000 (700 X 20 = 14000-ს) ლარი.

იმის გათვალისწინებით, რომ რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილებით რეგიონალურ ც-ს დასახელებულ ნაწილში უკვე დაკისრებული ჰქონდა 2300 ლარის გადახდა, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ რეგიონალურ ც-ს ი. გ-ისთვის დამატებით უნდა გადაეხადა 11700 (14000-2300=11700) ლარი.

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა შპს „ფ- და ნ-ლმა ც-მა“.

საკასაციო საჩივრის საფუძვლები:

ი. გ-ის სააპელაციო საჩივარი განუხილველად დარჩა, შესაბამისად, მას გამოყენებული ჰქონდა გადაწყვეტილების გასაჩივრების კანონით მინიჭებული უფლება. მოგვიანებით, ი. გ-ემ შეგებებული სააპელაციო საჩივარი წარადგინა, რომელიც მის მიერ წარდგენილი და განუხილველად დატოვებული სააპელაციო საჩივრის იდენტური იყო, შესაბამისად, მისი შეგებებული სააპელაციო საჩივარი განუხილველად უნდა დარჩენილიყო სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 63-ე და 379-ე მუხლების მოთხოვნათა შესაბამისად;

მოსარჩელისათვის ცნობილი იყო შპს „ფ.ა და ნ- ც-სა“ და სს „ნ-ს“ შორის დადებული ქვეიჯარის ხელშეკრულების თაობაზე.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ შპს „ფ-რის“ საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

კასატორის მოსაზრებით, სააპელაციო სასამართლოს განუხილველად უნდა დაეტოვებინა მოსარჩელის შეგებებული სააპელაციო საჩივარი, ვინაიდან ამ უკანასკნელს მანამდე შეტანილი ჰქონდა სააპელაციო საჩივარი, რომელიც განუხილველად იქნა დატოვებული.

საკასაციო პალატა კასატორის ზემოაღნიშნულ პრეტენზიას ვერ გაიზიარებს და მიუთითებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 379-ე მუხლზე, რომლის მიხედვით, მოწინააღმდეგე მხარეს შეუძლია სააპელაციო საჩივრის გადაცემიდან 10 დღის ვადაში წარადგინოს შეგებებული სააპელაციო საჩივარი, მიუხედავად იმისა, განცხადებული აქვს თუ არა უარი სააპელაციო საჩივრის შეტანაზე. სააპელაციო საჩივარზე უარის თქმის ან მისი განუხილველად დატოვების შემთხვევაში შეგებებული სააპელაციო საჩივარი არ განიხილება.

საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ შეგებებული სააპელაციო საჩივარი არის ძირითადი სააპელაციო საჩივრის წინააღმდეგ მიმართული საჩივარი, რომლის მიზანია გადაწყვეტილების გაუქმება იმ ნაწილში, რომლითაც დაკმაყოფილდა აპელანტის მოთხოვნა. ამასთან, ზემოხსენებული ნორმა ადგენს, რომ შეგებებული სააპელაციო საჩივრის შეტანა შესაძლებელია იმ შემთხვევაშიც კი, თუნდაც მხარეს უარი ჰქონდეს ნათქვამი სააპელაციო საჩივრის შეტანაზე და აღარ შეეძლოს გადაწყვეტილების სააპელაციო საჩივრით გასაჩივრება (სსკ-ის 378-ე მუხლი). ამასთან, შეგებებული სააპელაციო საჩივრის შეტანა დასაშვებია არა მარტო იმ შემთხვევაში, როდესაც მხარეს განცხადებული აქვს უარი სააპელაციო საჩივრის შეტანაზე, არამედ იმ შემთხვევაშიც, როდესაც სააპელაციო საჩივარი ამა თუ იმ მიზეზით განუხილველად რჩება (მაგალითად, გაშვებულია სააპელაციო საჩივრის შეტანის ვადა, აპელანტმა არ შეავსო ხარვეზი და სხვა).

საკასაციო სასამართლომ ერთ-ერთ საქმეზე განმარტა შემდეგი: სააპელაციო სასამართლომ განჩინებაში განმარტა, რომ, ვინაიდან ნ. ჯ-ძის სააპელაციო საჩივარი ხარვეზის შეუვსებლობის გამო დარჩა განუხილველად, სარჩელის დაუკმაყოფილებლობის ნაწილში გადაწყვეტილება შევიდა კანონიერ ძალაში და, შესაბამისად, განმეორებით იმავე გადაწყვეტილების გასაჩივრება დაუშვებელი იყო. აღნიშნულს საკასაციო სასამართლო არ იზიარებს, ვინაიდან, მიუხედავად იმისა, რომ ნ. ჯ-ძეს უკვე ჰქონდა წარდგენილი სააპელაციო საჩივარი, მან ხარვეზის შეუვსებლობით, ფაქტობრივად უარი თქვა სააპელაციო საჩივრის განხილვაზე. აღნიშნულით მან დაკარგა სააპელაციო წესით გადაწყვეტილების კვლავ გასაჩივრების უფლება, თუმცა არ დაუკარგავს უფლება ძირითადი სააპელაციო საჩივრის წინააღმდეგ შეიტანოს შეგებებული სააპელაციო საჩივარი (იხ. სუსგ, 07.05.2008წ., საქმე #ას-155-424-2008).

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ მოსარჩელეს ჰქონდა უფლება შეეტანა შეგებებული სააპელაციო საჩივარი მისთვის სააპელაციო საჩივრის გადაცემიდან 10 დღის ვადაში, მიუხედავად იმისა, რომ მანამდე მისი სააპელაციო საჩივარი განუხილველად იქნა დატოვებული ხარვეზის შეუვსებლობის გამო.

კასატორის განმარტებით, მოსარჩელისათვის ცნობილი იყო შპს „ფ.ა და ნ- ც-სა“ და სს „ნ-ს“ შორის დადებული ქვეიჯარის ხელშეკრულების თაობაზე.

საკასაციო პალატა კასატორის ზემოაღნიშნულ მოსაზრებას ვერ გაიზიარებს, ვინაიდან იგი არ უთითებს, კონკრეტულად რომელი მტკიცებულებებით დასტურდება მის მიერ მითითებული გარემოება. ამდენად, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორს არა აქვს წარმოდგენილი დასაბუთებული პრეტენზია სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი იმ ფაქტობრივი გარემოების საწინააღმდეგოდ, რომ ქვეიჯარის ხელშეკრულება დაიდო მეიჯარის თანხმობის გარეშე.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას შპს „ფ-რის“ საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401.4 მუხლის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე შპს „ფ.ა და ნ-ი ც-ის“ მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (მთლიანობაში 700 ლარი) 70% – 490 ლარი.

რაც შეეხება კასატორის მიერ წარმოდგენილ მტკიცებულებას, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ ის უნდა დაუბრუნდეს კასატორს, რადგან სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის 1-ლი ნაწილის მიხედვით, საკასაციო სასამართლო იმსჯელებს მხარის მხოლოდ იმ ახსნა-განმარტებაზე, რომელიც ასახულია სასამართლოთა გადაწყვეტილებებში ან სხდომათა ოქმებში. აღნიშნული ნორმა ადგენს საკასაციო სასამართლოს მიერ ფაქტობრივი გარემოებების შეფასების პროცესუალურ ფარგლებს და მისი შინაარსიდან გამომდინარეობს, რომ საკასაციო სასამართლოში ახალ ფაქტებზე მითითება და ახალი მტკიცებულებების წარმოდგენა არ დაიშვება, შესაბამისად, ახალი მტკიცებულება ვერც სასამართლოს მიერ იქნება გაზიარებული, მიუხედავად იმისა, მხარეს ობიექტურად ჰქონდა თუ არა შესაძლებლობა სასამართლოსათვის მანამდე წარმოედგინა ისინი.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 104-ე მუხლის 1-ლი ნაწილის თანახმად, სასამართლო არ მიიღებს, არ გამოითხოვს ან საქმიდან ამოიღებს მტკიცებულებებს, რომლებსაც საქმისათვის მნიშვნელობა არ აქვთ.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორს უნდა დაუბრუნდეს მის მიერ წარმოდგენილი მტკიცებულება – 2012 წლის 1 მაისის №11 ხელშეკრულების ასლი (ტომი 2, ს.ფ. 250).

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401.3-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. შპს „ფ-რის“ საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. კასატორს – შპს „ფ- და ნ-ლ ც-ს“ დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე შპს „ფ.ა და ნ-ი ც-ის“ მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (მთლიანობაში 700 ლარი, მათ შორის: 2015 წლის 17 მარტს გადახდილი 300 ლარი, საგადახდო დავალება №1 და 2015 წლის 23 აპრილს გადახდილი 400 ლარი, საგადახდო დავალება №0) 70% – 490 ლარი;

3. კასატორ შპს „ფ- და ნ-ლ ც-ს“ დაუბრუნდეს მის მიერ საქართველოს უზენაეს სასამართლოში წარმოდგენილი მტკიცებულება – 2012 წლის 1 მაისის №11 ხელშეკრულების ასლი (ტომი 2, ს.ფ. 250);

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე პ. ქათამაძე

მოსამართლეები: ბ. ალავიძე

ზ. ძლიერიშვილი