საქმე №ას-631-597-2015 22 ივლისი, 2015 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ზურაბ ძლიერიშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ნინო ბაქაქური, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – მ. თ. (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე - ო. ჟ., გ. კ. (მოპასუხეები)

მესამე პირი - შპს „ს.გ.წ.კ.-ია“

გასაჩივრებული განჩინება – ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 30 აპრილის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი – საკუთრების ხელყოფის აღკვეთა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

მ. თ.-ვილმა სარჩელი აღძრა სასამართლოში ო. ჟ.-ისა და გ. კ.-ის მიმართ, მესამე პირი შპს „ს.გ.წ.კ.-ია“ რომლითაც მოითხოვა: 1. ო. ჟ.-ის მიერ მოსარჩელის საკუთრებაში არსებული წყლის მილით სარგებლობის აკრძალვა, ეზოში არსებული ონკანის გაუქმება და საკანალიზაციო სისტემის თავდაპირველ მდგომარეობაში აღდგენა; 2. გ. კ.-ის მიერ მოსარჩელის საკუთრებაში არსებული წყლის მილის თავდაპირველ მდგომარეობაში აღდგენა.

სარჩელის ფაქტობრივ გარემოებად მითითებულია, რომ მოსარჩელე ცხოვრობს ქ.ქუთაისში, თბილისის ქ.№10-ში საერთო სარგებლობის ეზოში. მის ეზოში ასევე ცხოვრობენ მოპასუხეები. თითოეულ მათგანს აქვს წყლის მიწოდების საკუთარი მილი. რამოდენიმე წლის წინ მოპასუხე - ო. ჟ.-მა საერთო სარგებლობის ეზოში აღადგინა 27 წლის წინ გაუქმებული ონკანი, რომელიც დააერთა მოსარჩელის სახლში შემავალ მილზე. აგრეთვე, 2008 წელს გამოტეხა მოსარჩელის სარდაფის კედელი და მოსარჩელის კანალიზაციის მილზე დააერთა მისი სველი წერტილები. მოპასუხე - გ. კ.-ემ კი, გადაჭრა მოსარჩელის სახლში შემავალი წყლის მილი და მიისაკუთრა.

22.11.2011წ.-ს, როდესაც სახლში არ იყო მოსარჩელე, მოხდა ეზოს გამრიცხველიანება და აღმოჩნდა, რომ წყლის მრიცხველები ცალ-ცალკეა დაყენებული მოპასუხეების მიერ მოსარჩელის წყლის მილზე, ხოლო უშუალოდ მოსარჩელის სახლში შემავალი მილი ჩაჭრილია.

მოპასუხე გ. კ.-ემ წარმოდგენილი შესაგებლით სარჩელი არ სცნო და განმარტა, რომ ო. ჟ.-მა სახლში რემონტის ჩატარების დროს გამოცვალა ქუჩიდან შემომავალი წყლის მილები, ხარჯი თვითონ გაიღო და შესთავაზა მოსარჩელეს თვითონაც გამოეცვალა წყლის მილი, რაზედაც მოსარჩელემ უარი განაცხადა და დაიტოვა ძველი წყლის მილი, ხოლო თავად გ. კ.-ემ კი, მსგავსად ო. ჟ.-ისა გამოცვალა ძველი წყლის მილი. მოპასუხის განმარტებით, ეზოში ყოველთვის შემოდიოდა სამი წყლის მილი, ისე, რომ მათ არასოდეს დასჭირვებიათ მოსარჩელის წყლის მილით სარგებლობა.

მოპასუხე ო. ჟ.-მა წარმოდგენილი შესაგებლით სარჩელი არ სცნო და განმარტა, რომ წ. სამუშაოები განახორციელა გ. წ. კ.-იამ, ხოლო წყალმომრაგების ძველი, რეაბილიტაციამდელი საკომუნიკაციო მილები საიდანაც მოსარჩელეს წლების წინ, წყალმომარაგება შეწყვეტილი ჰქონდა მიმდინარე სააბონენტო გადასადახის გადაუხდელობის გამო, ჩატოვებულია ქსელში და ექსპლუატაციაში აღარაა. მოპასუხის განმარტებით, მოსარჩელის მიმართ წ. აღდგენა უნდა მოხდეს წყალმომრაგების შესაბამისი სამსახურის მიერ (მოსარჩელეს აღნიშნული შესთავაზეს, მაგრამ უარი განაცხადა) და მოპასუხეებს აღნიშნულის კომპეტენცია არ გააჩნიათ.

მესამე პირის - ,,ს.გ.წ.კ.-იის” (შემდგომში წოდებული „კომპანიად“) წარმომადგენელმა, შმაგი სანებლიძემ განმარტა, რომ სადავო საკითხის მოსაგვარებლად ,,კომპანიამ” არაეთხელ შესთავაზა მ. თ.-ვილს გამონაკლისის სახით ,,კომპანიის” ხარჯით წყლის მრიცხველის დაყენება და წ. აღდგენა. მიუხედავად აღნიშნული შეთავაზებისა, მოსარჩელე მ. თ.-ვილი წინააღმდეგია და მოპასუხეებისაგან მოითხოვს წყლის მიწოდების აღდგენას, ხოლო მოპასუხეებს აღნიშნულის განხორციელება არ შეუძლიათ, რადგან იგი ,,კომპანიის” უფლებას წარმოადგენს. მესამე პირის წარმომადგენელმა ასევე განმარტა, რომ მოპასუხეების მიმართ წყლის მიწოდება (მრიცხველის დაყენება) მოხდა ,,კომპანიის” მიერ.

ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 2015 წლის 28 იანვრის გადაწყვეტილებით მ. თ.-ვილის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია ფაქტობრივი გარემოება იმის თაობაზე, რომ მოდავე მხარეები ცხოვრობენ ქ.ქუთაისში, თბილისის ქ.№10-ში, საერთო სარგებლობის ეზოში. წ. საერთო (საქალაქო) ქსელედან იმავე სახლის საერთო ეზოში შედის სამი დამოუკიდებელი მილი. აქედან, მხარეთა განმარტებით, სახლიდან პირველი მილით წყალი მიეწოდება ო. ჟ.-ის ოჯახს, სახლიდან მეორე მილით წყალი მიეწოდება გ. კ.-ის ოჯახს, ხოლო სახლიდან მესამე მილი, რომელიც გადაჭრილია და დახურულია, წარმოადგენს მ. თ.-ვილის წყლით მომმარაგებელ მილს.

შპს ,,ს.გ.წ.კ.-იამ” (შემდგომში ,,კომპანია”) განმარტა, რომ მზად არის მითითებული გადაჭრილი მილით უზრუნველყონ წყლის მიწოდება მოსარჩელისათვის; ო. ჟ.-ის და გ. კ.-ისათვის წყლის მიწოდება-მონტაჟი განახორციელა ამავე კ.-იამ.

მ. თ.-ვილი არ დაეთანხმა განმარტებას და მოითხოვა მიწის გაჭრა, რადგან, მისივე მითითებით, მის ოჯახს წყალი მიეწოდებოდა იმ მილით, რომელიც სახლის კედლის გასწვრივ არის ჩადებული და გადაჭრილია მოპასუხეების მიერ. ხოლო ხსენებული (გადაჭრილი და დახურული) მილით კი, წყალი მიეწოდებოდა ჭას, რომელსაც ასევე ელექროტუმბოს საშუალებით მოიხმარდა თვითონ.

დადგენილია, რომ ,,კომპანიის” თანამშრომლების მიერ მოხდა მოსარჩელის მიერ მითითებულ ადგილზე მიწის გაჭრა, თუმცა, წყლის მილი აღმოჩენილი ვერ იქნა. ,,კომპანიის” წარმომადგენელის განმარტებით, დაუშვებელია ერთ აბონენტზე საერთო ქსელიდან ორი მილით წყლის მიწოდება (იხ.,ადგილზე დათვალიერების ოქმი, ს.ფ.122-127).

სსიპ ,,ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს” 2009 წლის №...-2009 დასკვნით დადგენილია, რომ ო. ჟ.-ისა და მ. თ.-ვილის წყალგაყვანილობის და საკანალიზაციო სისტემები საცხოვრებელი ფართის გარეთ არის ერთმანეთისაგან დამოუკიდებელი და იზოლირებული. დამატებითი წ. ტუმბოებიდან თითოეულს აქვს დამოუკიდებელი ელექტროკვება.

ქუთაისის საქალაქო სამმართველოს პოლიციის მეორე განყოფილებიდან გამოთხოვილი მასალებით დადგენილია, რომ მოსარჩელესა და მოპასუხეებს შორის არის მუდმივი სამეზობლო დავა წყლის მილის და წყლის მრიცხველის დაზიანების გამო.

გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მ. თ.-ვილმა და მოითხოვა ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 2015 წლის 28 იანვრის გადაწყვეტილების გაუქმება და მოცემულ საქმეზე სააპელაციო სასამართლოს მიერ ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 30 აპრილის განჩინებით მ. თ.-ვილის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა. უცვლელად დარჩა მოცემულ საქმეზე ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 2015 წლის 28 იანვრის გადაწყვეტილება.

მოცემული დავის გადაწყვეტისას ქუთაისის სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები და დამატებით მიუთითა, რომ თუკი მ. თ.-ვილს გააჩნდა რაიმე პრობლემა წყალმომარაგებასთან დაკავშირებით, აღნიშნული მას სარწმუნოდ უნდა ემტკიცებინა (სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლი), მასვე უნდა წარმოედგინა მტკიცებულებები იმის თაობაზე, რომ ეს პრობლემები გამოწვეული იყო მოპასუხეების: ო. ჟ.-ისა და გ. კ.-ის მართლსაწინააღმდეგო მოქმედებების შედეგად. ამ გარემოების დასამტკიცებლად, ფაქტობრივად, საქმეში წარმოდგენილი იყო მხოლოდ მოსარჩელის (აპელანტის) ახსნა-განმარტება, რომელიც, იმავე კოდექსის მე-5 მუხლით დამკვიდრებული მხარეთა თანასწორობის პრინციპიდან გამომდინარე, გაქარწყლდა მოპასუხეთა ახსნა-განმარტებებით, რომლებმაც უარყვეს მოსარჩელის მიერ მითითებული გარემოებების არსებობა. ,,კომპანიის” წერილებით, ადგილზე დათვალიერებისას და სასამართლო სხდომაზე მიცემული ახსნა-განმარტებებით კი დადასტურებულად იქნა მიჩნეული, რომ ,,კომპანიამ” გამოთქვა თანხმობა მოეგვარებინა მ. თ.-ვილის წყალმომარაგებაში არსებული შეფერხება, რაზედაც ეს უკანასკნელი უარს აცხადებდა.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ მ. თ.-ვილის სარჩელი უსაფუძვლო იყო, როგორც ფაქტობრივი თვალსაზრისით, ასევე, ნამდვილი იურიდიული ინტერესის არარსებობის კუთხითაც, რადგან მოსარჩელე კატეგორიულ უარს აცხადებდა საქართველოს მოქმედი კანონმდებლობით დადგენილი წესით ,,კომპანიას” განეხორციელებინა მისი წყალმომარაგება.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 30 აპრილის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა მ. თ.-ვილმა და მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და საკასაციო სასამართლოს მიერ ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

კასატორის განმარტებით საქმის განმხილველმა სასამართლო სარჩელზე უარი იმით დაასაბუთა, რომ მოპასუხეები ო.ჟ.-ი და ო.კ.-ე მიიჩნია არასათანადო მოპასუხეებად სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 85-ე მუხლის საფუძველზე, რასაც კასატორი არ ეთანხმება და აღნიშნავს, რომ ო.ჟ.-ი და ო.კ.-ე წარმოადგენენ სათანადო მოპასუხეებს, ხოლო მესამე პირი - შპს ,,ს.გ.წ.კ.-ია” მოცემულ დავაში არ წარმოადგენს სათანადო მოპასუხეს, რადგან ,,კომპანიის” ფუნქციას წარმოადგენს წყალგაყვანილობის განხორციელება ეზოს მიჯნაზე, ხოლო მოცემულ შემთხვევაში, სადავოა ეზოს შიგნით არსებული წყალგაყვანილობა.

კასატორის მოსაზრებით, საქმის განმხილველმა სასამართლომ დაუსაბუთებლად არ გაიზიარა მნიშვნელოვანი ფაქტობრივი გარემოებები, რომლებიც ადასტურებდნენ მოპასუხეების მიერ მოსარჩელის საკუთრებით სარგებლობის ხელშეშლის ფაქტს.

კასატორის მითითებით სასამართლოს მიერ არასწორედ იქნა განმარტებული ლ.სამხარაულის სახელობის ექსპერტიზის ბიუროს მიერ ჩატარებული ექსპერტიზის დასკვნა. კასატორის განმარტებით ექსპერტს არ გაუჭრია მიწა და მისთვის ტექნიკურად შეუძლებელი იყო იმის დადგენა დამოუკიდებელი იყო თუ არა წყალგაყვანილობის სისტემა.

კასატორის განმარტებით წყალკანალის წარმომადგენლის დასკვნაც არ შეესაბამება სიმართლეს.

ამასთან, კასატორი ითხოვს საქმე გადაეცეს საქართველოს პროკურატურას და ჩატარდეს საგამოძიებო მოქმედებები, საკუთრების ხელყოფისა და საბუთების გაყალბების ფაქტზე.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 22 ივნისის განჩინებით საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

კასატორის პრეტენზია მის საკუთრებაში არსებული წყლის მილით სარგებლობის აღკევთასა და მის საცხოვრებელ ეზოში არსებული წყლის მილისა და საკანალიზაციო სისტემის თავდაპირველ მდგომარეობაში აღდგენას შეეხება.

საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ სამართალწარმოების ზოგადი პრინციპის თანახმად, განსახილველი კატეგორიის დავაში, მოსარჩელეს ეკისრება როგორც ფაქტების მითითების (მტკიცების საგანი), ასევე, მათი დამტკიცების ტვირთი (მტკიცების ტვირთი). შესაბამისად, მოცემულ შემთხვევაში, მოსარჩელე იყო ვალდებული მიეთითებინა და სარწმუნოდ დაემტკიცებინა, რომ მოპასუხეთა არამართლზომიერი ქმედებით მის საკუთრებაში არსებული წყლის მილით სარგებლობა პრაქტიკულად შეუძლებელი იყო. მითითებული გარემოების დასადასტურებლად მოსარჩელეს იმგვარი მტკიცებულებები უნდა წარედგინა, რომელიც შექმნიდა ობიექტურ, რეალურ სურათს მოპასუხეთა მხრიდან ასეთი ქმედების განხორციელებასთან დაკავშირებით და თავის მხრივ, წარმოშობდა სამოქალაქო კოდექსის 170-ე და 172-ე მუხლებით გათვალისწინებული ქმედების აღკვეთის შემადგენლობას.

მოცემულ შემთხვევაში კი, სსიპ ,,ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს” 2009 წლის №...2009 დასკვნით დადგენილია, რომ ო. ჟ.-ისა და მ. თ.-ვილის წყალგაყვანილობის და საკანალიზაციო სისტემები საცხოვრებელი ფართის გარეთ არის ერთმანეთისაგან დამოუკიდებელი და იზოლირებული. დამატებითი წ. ტუმბოებიდან თითოეულს აქვს დამოუკიდებელი ელექტროკვება.

ამასთან, შპს ,,ს.გ.წ.კ.-იის” წარმომადგენელის განმარტებით, დაუშვებელია ერთ აბონენტზე საერთო ქსელიდან ორი მილით წყლის მიწოდება.

სასამართლოს 22.01.2014წ.-ის ადგილზე დათვალიერების ოქმით კი ირკვევა, რომ შპს ,,ს.გ.წ.კ.-იის” თანამშრომლების მიერ მოხდა მოსარჩელის მიერ მითითებულ ადგილზე მიწის გაჭრა, თუმცა, წყლის მილი აღმოჩენილი ვერ იქნა.

ამ ვითარებაში, კი მოსარჩელის აპელირება მოპასუხეთა ქმედების შედეგად მისი მხრიდან წყლის მილით სარგებლობის შეუძლებლობის შესახებ გაზიარებული ვერ იქნება.

საკასაციო პალატას უსაფუძლოდ მიაჩნია კასატორის მითითება იმ გარემოებაზე, რომ სსიპ ,,ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს” 2009 წლის №..-2009 დასკვნა არ წარმოადგენს უდავო მტკიცებულებითი ძალის მქონე დოკუმენტს, გამომდინარე იქიდან, რომ ექსპერტს არ გაუჭრია მიწა და მისთვის ტექნიკურად შეუძლებელი იყო იმის დადგენა დამოუკიდებელი იყო თუ არა წყალგაყვანილობის სისტემა.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსი განსაზღვრავს მტკიცებულებათა სახეებს, მათი შეფასება სასამართლოს კომპეტენციაა. სსსკ–ის 105–ე მუხლის მეორე ნაწილის თანახმად, სასამართლო აფასებს მტკიცებულებებს თავისი შინაგანი რწმენით, რომელიც უნდა ემყარებოდეს მათ ყოველმხრივ, სრულ და ობიექტურ განხილვას, რის შედეგადაც მას გამოაქვს დასკვნა საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე გარემოებების არსებობის ან არარსებობის შესახებ. 162-ე მუხლის შინაარსიდან გამომდინარე ექსპერტის დასკვნა წარმოადგენს სპეციალური ცოდნით აღჭურვილი პირის მიერ მოკვლეული საკითხის ირგვლივ განხორციელებულ შეფასებას. ადგილზე დათვალიერების ოქმი წარმოადგენს მტკიცებულების ამ კოდექსის 120-ე მუხლით გათვალისწინებულ ერთ-ერთ სახეს, რომლის დროსაც ხდება ნივთიერი მტკიცებულებების ადგილზე დათვალიერება. ამავე კოდექსის 127–ე მუხლის თანახმად, მხარეთა განმარტება ასევე წარმოადგენს სასამართლო მტკიცებულების სახეს. საკასაციო პალატა მიუთითებს, რომ სადავო ფაქტობრივი გარემოებების დადგენა მოცემულ შემთხვევაში განხორციელდა საქმეზე შეკრებილ მტკიცებულებათა, როგორიცაა ადგილზე დათვალიერების ოქმი, მხარეთა და მესამე პირთა განმარტებები და ექსპერტის დასკვნა, ერთობლივი შეფასებით. ამასთან, ექსპერტიზის დასკვნა, რომელზედაც აპელირებს მოსარჩელე, წარმოდგენილია მის მიერვე.

კასატორის მორიგი პრეტენზია იმ გარემოებას ემყარება, რომ საქმის განმხილველმა სასამართლომ არასწორად მიიჩნია ო. ჟ.-ი და გ. კ.-ე არასათანადო მოპასუხეებად, რის გამოც უსაფუძვლოდ უთხრა უარი მის სარჩელს დაკმაყოფილებაზე. საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ ძირითადი მოტივაცია, რის გამოც სარჩელს უარი ეთქვა დაკმაყოფილებაზე იყო ის, რომ არ დადგინდა მოპასუხეების: ო. ჟ.-ისა და გ. კ.-ის ქმედების შედეგად მოპასუხის საკუთრებაში არსებული წყლის მილით სარგებლობის ხელშეშლის ფაქტი, ხოლო იმ გარემოებამ, რომ აბონენტისათვის წყლის მიწოდების აღდგენა-მიწოდება და მრიცხველის მონტაჟის უზრუნველყოფა სწორედ შპს ,,ს.გ.წ.კ.-იის” უფლებამოსილებას წარმოადგენდა, განაპირობა მოსარჩელისათვის იმგვარი განმარტების მიცემა, რომ სადავო საკითხის გადაწყვეტა მოპასუხეთა კომპეტენციას სცილდებოდა, რაც სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის დამატებით საფუძველს წარმოადგენდა.

ამასთან, საკასაციო პალატას უსაფუძვლოდ მიაჩნია კასატორის მითითება საბუთების გაყალბების ფაქტზე და აღნიშნავს, რომ მხოლოდ მხარის ახსნა-განმარტება არ არის საკმარისი მტკიცებულება ამგვარი ფაქტობრივი გარემოების დასადასტურებლად. პალატის აღნიშნული მსჯელობა გამომდინარეობს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექის 102-ე მუხლის მე-3 ნაწილით დადგენილი დანაწესიდან, რომელიც ითვალისწინებს ისეთ შემთხვევას, როცა ამა თუ იმ გარემოების დასამტკიცებლად მატერიალური კანონით გათვალისწინებულია მტკიცების სტანდარტი ანუ, სპეციალური მტკიცებულება. მოცემულ შემთხვევაში, კასატორის მითითება სიყალბეზე წარმოადგენს საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსის 341-ე მუხლით გათვალისწინებულ დანაშაულებრივ ქმედებას, რომელიც შეიძლება დადასტურდეს კანონიერ ძალაში შესული სასამართლოს გამამტყუნებელი განაჩენით. აღნიშნული მტკიცებულება კი, მოსარჩელეს არ წარმოუდგენია.

ხოლო კასატორის მოთხოვნა იმასთან დაკავშირებით, რომ სასამართლომ უნდა გადააგზავნოს მოცემული საქმე საგამოძიებო ორგანოში სიყალბის ფაქტის დასადგენად, ვერ იქნება გაზიარებული საკასაციო პალატის მიერ გამომდინარე იქიდან, რომ განცხადება საბუთის სიყალბის შესახებ წარმოადგენს ფაქტს, რომელი ფაქტიც კასატორს (მოსარჩელეს) უნდა მიეთითებინა საქმის წინასწარი მომზადების ეტაპზე. ვინაიდან საკასაციო სასამართლო შეზღუდულია ახალ ფაქტებსა და მტკიცებულებებზე მითითებისა და გამოკვლევის პროცესუალური შესაძლებლობით (სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლი), ამიტომ კასატორის მიერ მითითებულ გარემოებას, საკასაციო პალატა ვერც გამოიკვლევს და ვერც ამ გარემოებაზე მსჯელობის არარასებობას, სააპელაციო სასამართლოს მიერ საპროცესო ნორმების დარღვევად შეაფასებს. ასეც რომ იყოს, საგამოძიებო ორგანოსათვის საქმის გადაგზავნის წინაპირობად კანონმდებელი საბუთის სიყალბეში საქმის განმხილველი სასამართლოს დარწმუნებას მიიჩნევს (სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 137-ე მუხლი), რაც მოცემულ შემთხვევაში, სახეზე არ არის.

ზემოთ აღნიშნულიდან გამომდინარე საკასაციო პალატას მიაჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში, არ იკვეთება საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული რომელიმე საფუძვლის არსებობა, ვინაიდან ნორმის დანაწესით საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

როგორც საქმის მასალებით ირკვევა, სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით, ვინაიდან სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისითაც, ვინაიდან არსებობს საქართველოს უზენაესი სასამართლოს პრაქტიკა, რომელიც შეეხება საკუთრების უფლების ხელშეშლის აღკვეთისა და სამეზობლო დავების მომწესრიგებელ სამართლებრივ საკითხებს.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორ მ. თ.-ვილს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (300 ლარი) 70%, რაც შეადგენს 210 ლარს.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. მ. თ.-ვილის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. კასატორ მ. თ.-ვილს (პ/ნ: ...) დაუბრუნდეს 2015 წლის 05 ივნისს №.. საგადახდო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (300 ლარის) 70% – 210 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“ ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 3 0077 3150.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ზ. ძლიერიშვილი

მოსამართლეები: ნ. ბაქაქური

ბ. ალავიძე