საქართველოს უზენაესი სასამართლო

განჩინება

საქართველოს სახელით

№ას-639-605-2015 21 ივლისი, 2015წელი

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

მოსამართლეები: მზია თოდუა (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

პაატა ქათამაძე

ეკატერინე გასიტაშვილი

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორი – ზ--რ კ--ი

მოწინააღმდეგე მხარე – ა--ნ ს--ე, ი--ა ბ--ი

მესამე პირი - ე--რ გ--ი

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 21 აპრილის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით პირველი ინსტანციის გადაწყვეტილების ძალაში დატოვება

დავის საგანი – ხელშეკრულების ბათილად ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

1. უძრავი ქონება მდებარე ქ. ქუთაისში, --. ტ--ს ქ. №-- (ყოფ: ს--ის ქ.№--/--, იგივე მ---ს ქ. №--)-ში, მხარეთა საერთო საკუთრების 382.00 კვ.მ. მიწის ფართზე შედგება ერთმანეთისგან იზოლირებული (ს/კ -- და ს/კ --) ორი საცხოვრებელი სახლისგან, რომლებიც რეგისტრირებულია მოსარჩელე ზ--რ კ--ისა და მოპასუხე ა--ნ ს--ს საკუთრებად.

2. მოპასუხე ა--ნ ს--ეს საკუთრებაში არსებული საცხოვრებელი სახლი შედგება 86.86 კვ.მ.საერთო ფართის მქონე ოთხი საცხოვრებელი ოთახისაგან, 16.56 კვ.მ. 6.55 კვ.მ. 6.54 კვ.მ.11.62 კვ.მ. ოთხი შემინული აივნისა და 11.72 კვ.მ. საერთო ფართის მქონე ორი მინაშენისაგან. მოპასუხე ა--ნ ს--ეს საკუთრების უფლება აღნიშნული უძრავი ქონების ¾-ზე მოპოვებული აქვს ჩუქების საფუძველზე, ხოლო დანარჩენ ¼ ნაწილზე - ი--ე ბ--გან ნასყიდობის ხელშეკრულებით, რომელსაც ნასყიდობის საგანზე საკუთრების უფლება მოპოვებული ჰქონდა ჯ--ი გ--სგან ნასყიდობის საფუძველზე.

3. ზ--რ კუ--მა სარჩელი აღძრა სასამართლოში და მოითხოვა:

ა) ქუთაისის სანოტარო ბიუროს ნოტარიუსის, თ--ა მ--ის, 2003 წლის 10 სექტემბრის №1--- სანოტარო აქტით დადასტურებული ნასყიდობის ხელშეკრულების იმ ნაწილის ბათილობა, რომლითაც ი--ე ბ--მა ა--ნ ს--ს ქალაქ ქუთაისში, --. --ის ქუჩის №--ში, (ყოფილი ს--ის ქუჩის №--ში) მდებარე საცხოვრებელი სახლის 4.20 X 1.55 მ-ზე (6.51 კვ.მ.) და 7.50 X 1.55 მ-ზე (11.62 კვ.მ.) შემინულ აივნებად წოდებული (ფაქტობრივად მხარეთა საერთო სარგებლობის გადატიხრული საკომუნიკაციო დერეფნის) ფართები მიყიდა.

ბ) 20 X 1.55 მ-ზე (6.51 კვ.მ.) და 7.50 X 1.55 მ-ზე (11.62 კვ.მ.) შემინულ აივნებად წოდებული (ფაქტობრივად მხარეთა საერთო სარგებლობის გადატიხრული საკომუნიკაციო ფართის) დერეფნის საერთო სარგებლობაში დატოვება.

გ) დერეფნის ფართის მანაწევრებელი უნებართვო ტიხრის აღება.

4. მოპასუხე ა--ნ ს--მ სარჩელი არ ცნო და მოთხოვნის გამომრიცხავ შესაგებელთან ერთად წარადგინა მოთხოვნის ხანდაზმულობის [განხორციელების ხელშემშლელი] შესაგებელი. მოპასუხე ი--ა ბ--ს შესაგებელი არ წარუდგენია.

5. ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2014 წლის 25 ნოემბრის გადაწყვეტილებით ზ--რ კ--ის სარჩელი დაკმაყოფილდა.

6. ნაწილობრივ ბათილად იქნა ცნობილი ქუთაისის სანოტარო ბიუროს ნოტარიუსის, თ--ა მ--ის, 2003 წლის 10 სექტემბრის №1--- სანოტარო აქტით დადასტურებული ნასყიდობის ხელშეკრულება - ი--ე ბ--ის მიერ ა--ნ ს--სათვის ქალაქ ქუთაისში, --. --ის ქუჩის №--ში, (ყოფილი ს--ს ქუჩის №--ში) მდებარე საცხოვრებელი სახლის 4.20 X 1.55 მ-ზე (6.51 კვ.მ.) და 7.50 X1.55 მ-ზე (11.62 კვ.მ.) შემინულ აივნებად წოდებული (ფაქტობრივად მხარეთა საერთო სარგებლობის გადატიხრული საკომუნიკაციო დერეფნის) ფართების ყიდვა-გაყიდვის ნაწილში და მათზე დარჩა მოსარჩელე ზ--ი კ--ის და მოპასუხე ა--ნ ს--ეს საზიარო უფლება; ასევე დადგენილი იქნა დერეფნის ფართის მანაწევრებელი უნებართვო ტიხრის აღება. სასამართლომ, დადგენილად მიიჩნია ის ფაქტი, რომ სადავო ფართი წარმოადგენდა საზიარო უფლების ობიექტს და ი--ე ბ---ი არ იყო უფლებამოსილი თანამესაკუთრის, ზ--რ კ--ის, თანხმობის გარეშე ა--ნ ს--ზე გაესხვისებინა აღნიშნული ქონება. დავის მოსაწესრიგებლად სასამართლომ გამოიყენა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის [შემდგომში სსკ-ის] 59 (1)-ე, 54-ე, 99 (1)-ე, 62-ე, 955-ე, 958-ე მუხლები.

7. აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ა--ნ ს--მ და მოითხოვა მისი გაუქმება.

8. ქ. ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 21 აპრილის გადაწყვეტილებით საპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა გაუქმდა გასაჩივრებული გადაწყვეტილება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელი არ დაკმაყოფილდა. პალატამ დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

8.1. ზ--რ კ--სა და ა--ნ ს--ს კუთვნილი შენობები ერთმანეთის მომიჯნავეა. ამ შენობებს შორისაა 6.51 და 11.62 კვ.მ-ის შემინული აივნები.

8.2. ქონება რეგისტრირებული იყო ი--ა ბ--ის საკუთრებად, რომელიც 2003 წლის 10 სექტემბერს მისგან შეიძინა ა--ნ ს--მ.

8.3. ამ სარჩელის აღძვრამდე, ზ--რ კ--მა ადმინისტრაციული სამართალწარმოების წესით სარჩელი აღძრა საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს, ა--ნ ს--ა და ი--ა ბ--ის მიმართ და მოთხოვა სადავო ქონების ა--ნ ს--ეს და ი--ა ბ--ის სახელზე რეგისტრაციის ბათილად ცნობა;

8.4. ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 2014 წლის 4 თებერვლის კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით სარჩელი არ დაკმაყოფილდა. გადაწყვეტილებით დადგენილი იქნა შემდეგი: ა). ტექბიუროსა და საჯარო რეესტრში სადავო ქონებაზე არსებული ჩანაწერები სწორია. ბ). 2003 წლის 10 სექტემბრის ნასყიდობის ხელშეკრულების დადების დროს სადავო ქონება რეგისტრირებული იყო გამყიდველის, ი--ა ბ--ის სახელზე, რომელმაც იგი განკარგა და ეს განკარგვა ნამდვილი იყო.

8.5. საქმეში წარმოდგენილი ნახაზებიდან, რომლებზეც ერთად არის დატანილი ზ--რ კ--სა და ა--ნ ს--ეს კუთვნილი ქონება, არც ერთ მათგანში სადავო ფართი ზ--რ კ--ის ფართთან მიბმული არ არის. მოსარჩელე მხარე თავის მოთხოვნას, საქმეში არსებულ გეგმასა და არსებულ ცნობა-დახასიათებას აყრდნობს (ს.ფ.66). არსებულ გეგმაზე ასახულია სახლის ე.წ. ლიტერი “ა”, რომელიც ზ--რ კ--ს არ ეკუთვნის და, სწორედ, ამ გეგმაზეა დაფიქსირებული სადავო ფართი, რომელიც მდებარეობს სახლის მეორე სართულზე და მთავრდება კუთხოვანი კიბით. ზ--რ კ--ის კუთვნილი ფართი ასახულია ს.ფ. 67-ზე არსებულ გეგმაზე, რომელზეც სადავო ფართი დატანილი არ არის. ცნობა-დახასიათების თანახმად, 11,62 კვ.მ. ფართი ეკუთვნის, მხოლოდ, ლიტერ “ა”-ს და მასზე ხელით მიწერილია - “ს--ე”. აღნიშნული საბუთი სასამართლოს წარუდგინა მოსარჩელემ.

8.6. პალატამ მიიჩნია, რომ სარჩელის საფუძვლად მითითებული ფაქტები მოსარჩელემ ვერ დაამტკიცა, ამიტომაც, საქალაქო სასამართლომ სადავო გარიგება არასაწორად ცნო ბათილად. ამასთან, პალატამ განმარტა, რომ რადგან სადავო გარიგება ნამდვილია, შესაბამისად, ა--ნ ს--ე ქონების მესაკუთრეა. სსკ-ის 170-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, მას შეუძლია თავისი ქონებით ისარგებლოს და არ დაუშვას სხვა პირთა მიერ მისი საკუთრებით სარგებლობა. სააპელაციო სასამართლომ გადაწყვეტილების დასასაბუთებლად გამოიყენა სსკ-ის 311-312 მუხლების პირველი ნაწილები, 185-ე მუხლი, 170-ე მუხლის პირველი ნაწილი და საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის (შემდგომში სსსკ-ის) 266-ე და 102-ე მუხლის პირველი ნაწილი.

9. სააპელაციო პალატის 2015 წლის 21 აპრილის გადაწყვეტილება საკასაციო საჩივრით გაასაჩივრა ზ--რ კ--მა და მოითხოვა მისი გაუქმება შემდეგი საფუძვლებით:

9.1. პალატამ არასწორად დაადგინა ფაქტობრივი გარემოებები; ი--ა ბ--ის მიერ მიცემული განმარტებით დადასტურებულია, რომ მას სადავო დერეფნის ფართი ჯ--ი გ--გან არ შეუძენია და არც ა--ნ ს--თვის მიუყიდია; ცნობა - დახასიათების საბუთები თავად ს--მ მოამზადა და წარადგინა სანოტარო ბიუროში.

9.2. მხარეთა მონაწილეობით ადმინისტრაციულ დავაზე 2014 წლის 4 თებერვალს მიღებულ გადაწყვეტილებას არ გააჩნია პრეიუდიციული ძალა სამოქალაქო სარჩელის უარსაყოფად.

9.3. უსაფუძვლოა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების მტკიცება, იმის თობაზე, რომ სადავო ფართი საჯარო რეესტრის მონაცემებით ნასყიდობის გაფორმებამდე ი--ა ბ--ის საკუთრება იყო. საჯარო რეესტრის ასეთი დოკუმენტი საქმეში არ მოიპოვება. ასეთი დოკუმენტი გაჩნდა მხოლოდ ნასყიდობის გაფორმების შემდეგ და ისიც არა სიმსივეს, არამედ ი. ბ--ის სახელზეა;

9.4. პალატამ არასწორად დაადგინა, რომ სადავო ფართი მიბმულია არა კასატორის არამედ ა. ს--ის ქონებაზე. აღნიშნული ფაქტობრივი გარემოების დადგენისას სასამართლომ გვერდი აუარა იმ უტყუარ ფაქტს, რომ საქმეში წარმოდგენილია საერთო ნახაზი, რომელზედაც ერთადაა დატანილი, როგორც ზ. კ--ის, ისე ა. ს--ეს კუთვნილი ფართები. სადავო დერეფანი, ჭერის სიმაღლით მიბმულია მისი სახლის მეორე სართულის დონეს და წარმოადგენს მისი მთლიანობის შემავსებელს, ხოლო მოპასუხის სახლის მეორე სართული ჭერის სიმაღლეს, სადავო დერეფნის ჭერის სიმაღლე დაშორებულია და, მხოლოდ სხვენის სახურავითაა მთლიანობაში მოქცეული.

9.5. სააპელაციო პალატამ დავის მოსაწესრიგებლად არასწორად გამოიყენა სსკ-ის 185-ე მუხლი, რაც იმაში მდგომარეობს რომ მოპასუხე მასთან ერთად სარგებლობდა და დღემდე სარგებლობს სადავო საკომუნიკაციო დერეფნით, როგორც საზიარო ქონებით. ამასთან, მას აღარ აქვს საერთო სარგებლობის დერეფნის ჭერიდან სხვენზე ასასვლელი, რითაც სანიტარული, სახანძრო და სხვა მიმდინარე საჭიროებისათვის მოესპო კომუნიკაციის პრაქტიკული შესაძლებლობა. მას არ აქვს ძირითად საცხოვრებელ ფართთან საპროექტო მონაცემებით დადგენილი კანონიერი შესასვლელი, ხოლო ძირითადი შესასვლელი კარი დადგა ამოქოლვის საფრთხის წინაშე, რადგანაც აღმოჩნდა წართმეულ ფართში გამავალი.

9.6. საქართველოს უზენასი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 26 ივნისის განჩინებით საკასაციო საჩივარი წარმოებაში იქნა მიღებული დასაშვებობის შესამოწმებლად სსსკ-ის 391-ე მუხლის მიხედვით

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

10. საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის და საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ზ--რ კ--ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სსსკ-ის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს და დაუშვებელად უნდა იქნას მიჩნეული შემდეგი გარემოებების გამო: სსსკ-ის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილის შესაბამისად საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ:

ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის;

ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან;

გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე;

დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამრთლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. აღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რამელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

11. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სსსკ-ის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი საფუძვლით.

12. სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილული არ არის მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე.

სააპელაციო სასამართლომ სწორად დაადგინა საქმის ფაქტობრივი გარემოებები და არსებითად სწორი სამართლებრივი დასკვნები გააკეთა. ამასთან, საკასაციო სასამართლოს მიზანშეწონილად მიაჩნია საკასაციო საჩივრის დაუშვებლობასთან მიმართებაში დამატებით განმარტოს შემდეგი:

12.1. ზ--რ კ--ის ძირითად სასარჩელო მოთხოვნას წარმოადგენს 2003 წლის 10 სექტემბრის უძრავი ნივთის ნასყიდობის ხელშეკრულების იმ ნაწილის ბათილობა, რომლითაც ი--ე ბ--მა ა--ნ ს--ს ქალაქ ქუთაისში, --. --ის ქუჩის №--ში, (ყოფილი ს--ს ქუჩის №--ში) მდებარე საცხოვრებელი სახლის 4.20 X 1.55 მ-ზე (6.51 კვ.მ.) და 7.50 X 1.55 მ-ზე (11.62 კვ.მ.) შემინულ აივნებად წოდებული (ფაქტობრივად მხარეთა საერთო სარგებლობის გადატიხრული საკომუნიკაციო დერეფნის) ფართები მიყიდა. [ამ მოთხოვნის სამართლებრივი წინაპირობების განხორციელებაზე იყო დამოკიდებული დანარჩენი მოთხოვნების ბედი]. იგი მოთხოვნას ამყარებდა იმ ფაქტობრივ გარემოებაზე, რომ სადავო ფართი თანასაკუთრებას წარმოადგენდა და მისი თანხმობის გარეშე ი--ე ბ--ს მისი გასხვისების უფლება არ ჰქონდა [სსკ-ის 953-ე, 959-ე მუხლები]. ამ გარემოების დასადასტურებლად იგი მიუთითებდა ი. ბ--ის ახსნა-განმარტებაზე, ნივთის ფაქტობრივ ფლობაზე და სარგებლობაზე, ასევე ქუთაისის მერიის ტექნიკური ინვენტარიზაციის ბიუროს მიერ 2003 წლის 27 აგვისტოს სადავო ქონების შესახებ გაცემული ცნობა-დახასიათების [#ბ/181] სიყალბეზე; საკასაციო განმარტავს, რომ ზ. კ--ის მოთხოვნა წარმატებული იქნებოდა მაშინ, თუ ის სსსკ-ის 102-ე მუხლის პირველი და მეორე ნაწილებით განსაზღვრული წესით დაამტკიცებდა, რომ:

ა) ი--ე ბ--თან ერთად, ნამდვილი უფლების საფუძველზე, წარმოადგენდა სადავო ფართის თანამესაკუთრეს და შესაბამისად, 2010 წლის 10 სექტემბრის გარიგების დადების დროს, საჯარო რეესტრის ჩანაწერი არასწორი იყო;

გ) ი. ბ--ს არ ჰქონდა სადავო ფართის გასხვისების უფლებამოსილება;

გ) შემძენმა, ა--ნ ს--მ, იცოდა რეესტრის უსწორობის შესახებ. ჩამოთვლილთაგან რომელიმე მათგანის განუხორციელებლობა თავისთავად გამორიცხავდა მოთხოვნის დაკმაყოფილებას.

საერთო საკუთრება ნივთზე წარმოიშობა გარიგების ან კანონის საფუძველზე [სსკ-ის 173-ე მუხლის პირველი ნაწილის პირველი წინადადება].

უძრავ ნივთზე საკუთრებითი ურთიერთობა ვლინდება საჯარო რეესტრის ჩანაწერიდან [სსკ-ის 311-ე და „საჯარო რეესტრის შესახებ“ საქართველოს კანონის 4 (1.2.)]. საქმეში არ არსებობს საჯარო რეესტრის ამონაწერი, რომლითაც დადგინდებოდა კასატორის უფლება სადავო ფართზე.

გარდა ამისა, ქ. ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 2014 წლის 4 თებერვლის გადაწყვეტილების კანონიერი ძალა ვრცელდება კასატორზეც, რადგანაც მის მიერ აღძრულ ადმინისტრაციულ დავაში იგივე მხარეები მონაწილეობდნენ. ამ გადაწყვეტილების მიხედვით სადავო ფართზე კასატორის საკუთრების უფლება ვერ დადგინდა; ა--ნ ს--ს სახელზე განხორციელებული რეგისტრაცია კი კანონიერად იქნა მიჩნეული. სასამართლომ არ გაიზიარა მოსარჩელის [ზ. კ--ის] არგუმენტაცია ქუთაისის მერიის ტექნიკური ინვენტარიზაციის ბიუროს მიერ 2003 წლის 27 აგვისტოს სადავო ქონების შესახებ გაცემული ცნობა-დახასიათებისა და გეგმა-ნახაზების სიყალბესთან დაკავშირებით: “საქმეში წარმოდგენილია 1952 წლის გეგმა-ნახაზი, რომლის შესაბამისად სადავო აივანი (დერეფანი) წარმოადგენს იმ ფართობის შემადგენელს, რაც ¼ უფლებით აღრიცხულია ა--ე გ--ძის სახელზე,“ .... “მოსარჩელის მიერ არ არის წარმოდგენილი რაიმე სახის მტკიცებულება, რაც დაადასტურებდა მის მიერ მითითებულ ფაქტობრივ გარემოებას გეგმა-ნახაზების სიყალბესთან დაკავშირებით..“[იხ. სფ 110-111] შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლოს დასკვნა იმის შესახებ, რომ ზ--რ კ--ს არ შეეძლო სადავოდ გაეხადა აღნიშნული გადწყვეტილებით დადგენილი ფაქტები და სამართლებრივი ურთიერთობანი, სწორია [სსსკ-ის 266-ე მუხლი].

12.2. რაც შეეხება სააპელაციო სასამართლოს მიერ სსკ-ის 185-ე მუხლის გამოყენების მიზანშეწონილობას. იმ ფაქტის დადგენის შემდეგ, რომ კასატორი არ წარმოადგენდა სადავო ფართის თანამესაკუთრეს, რასაკვირველია, სამართლებრივი საფუძველი გამოეცალა მთლიანად სარჩელს. შესაბამისად, სასამართლოს შეეძლო არც გაემახვილებინა ყურადღება შემძენის კეთილსინდისიერებაზე. თუმცა, მან ამ ნორმაზე დაყრდნობით შეაფასა ის მოსალოდნელი შედეგი, რაც დადგებოდა საპირისპიროს დამტკიცების შემთხვევაში; ანუ საჯარო რეესტრის ჩანაწერის უსწორობის დადგენის შემთხვევაშიც არ იარსებებდა სადავო გარიგების ბათილობის საფუძველი, რადგანაც რეესტრის ჩანაწერის მიმართ იმოქმედებდა უტყუარობისა და სისრულის პრეზუმფცია [სსკ-ის 312-ე მუხლი] და ამირან სიმსივეს დაიცავდა შემძენის კეთილსინდისიერება [სსკ-ის 185-ე მუხლი]. აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

13. საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც იმ საფუძვლით, რომ სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ამ საკითხზე ჩამოყალიბებული მყარი სასამართლო პრაქტიკისაგან [ იხ. საქმე #ას-402-794-06, 3კ-1489-02, ას-139-132-10, ას-465—435-10]

14. ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

15. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სსსკ-ის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას ზ--რ კ--ის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სარეზოლუციო ნაწილი

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა სსსკ-ის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა

1. ზ--რ კ--ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

მოსამართლეები მზია თოდუა

პაატა ქათამაძე

ეკატერინე გასიტაშვილი