საქართველოს უზენაესი სასამართლო

გ ა ნ ჩ ი ნ ე ბ ა

საქართველოს სახელით

საქმე №ას-644-610-2015 16 ივლისი, 2015 წელი,

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მზია თოდუა (თავმჯდომარე),

ეკატერინე გასიტაშვილი(მომხსენებელი),

პაატა ქათამაძე

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორი – სს „ს-ა“

წარმომადგენელი - მ. მ-ი

მოწინააღმდეგე მხარე – ა. გ-ე

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 17 აპრილის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი – საწარმოო ტრავმის შედეგად მიყენებული ზიანის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

1. მოსარჩელე ა. გ-ე 1971 წლიდან 1983 წლის 26 მაისამდე, მუშაობდა ქ. სოხუმის სალოკომოტივო დეპოში მე-2 კლასის მემანქანედ. 1983 წლის 26 მაისს მიიღო საწარმოო ტრავმა, რის შედეგადაც გახდა მე-2 ჯგუფის ინვალიდი.

2. მოსარჩელე ა. გ-ემ 2003 წელს მიმართა თბილისის დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონულ სასამართლოს და მოითხოვა საწარმოო ტრავმის შედეგად მიყენებული ზიანის ანაზღაურება. ა. გ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა, მოპასუხეს დაეკისრა მოსარჩელის სასარგებლოდ 5 414 ლარისა და 41 თეთრის გადახდა, ა. გ-ეს აღუდგა პენსია ყოველთვიურად 93 ლარისა და 28 თეთრის ოდენობით.

3. ა. გ-ემ 2003 წელს გაიარა საექსპერტო კომისია საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროში და დაუდგინდა შრომისუნარიანობის დაკარგვა 25%-ით. 2004 წელს მოსარჩელემ კვლავ გაიარა შემოწმება შრომისუნარიანობის დაკარგვის ხარისხის შემოწმების მიზნით და შრომისუნარიანობის დაკარგვის ხარისხად განესაზღვრა 25%, უვადოდ. ა. გ-ემ, სასამართლო გადაწყვეტილების საფუძველზე, მიიღო 10 წლის განაცდური 25%-ის ოდენობით.

4. ა. გ-ემ სარჩელით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს და მოითხოვა სს „ს-ისათვის“ ა. გ-ის სასარგებლოდ 2014 წლის ივნისიდან ყოველთვიური სარჩოს გადახდა 312.5 ლარის ოდენობით და ჯანმრთელობისათვის ვნების შედეგად მიყენებული ზიანის ანაზღაურება 2011 წლიდან 2014 წლამდე 5 593 ლარის გადახდა.

5. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2014 წლის 15 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით, ა. გ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა: სს „ს-ას“ ა. გ-ის სასარგებლოდ დაეკისრა 2014 წლის ივნისიდან ყოველთვიური სარჩოს გადახდა 312.50 ლარის ოდენობით საქართველოს საგადასახადო კოდექსით განსაზღვრული საშემოსავლო გადასახადის განაკვეთის გათვალისწინებით; სს „ს-ას“ ა. გ-ის სასარგებლოდ დაეკისრა ზიანის ანაზღაურება 2011 წლის ივნისიდან 2014 წლის ივნისამდე 5 593 ლარის ოდენობით, საქართველოს საგადასახადო კოდექსით განსაზღვრული საშემოსავლო გადასახადის განაკვეთის გათვალისწინებით.

6. საქალაქო სასამართლომ გადაწყვეტილების სამართლებრივ საფუძვლად მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 316-ე, 317-ე, 361-ე, 992-ე, 408-ე მუხლებზე.

7. საქალაქო სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოსარჩელის მიმართ წარმოშობილი სს „ს-ის“ ვალდებულება დელიქტურ ვალდებულებას წარმოადგენს, რომელსაც ის ნაწილობრივ ასრულებს. სკ-ის 361-ე მუხლის თანახმად კი ყოველი შესრულება გულისხმობს ვალდებულების არსებობას. სკ-ის 408-ე მუხლის პირველი და მეორე ნაწილების შესაბამისად, იმის გათვალისწინებით, რომ მოსარჩელეს პროფესიული შრომის უნარი დაკარგული აქვს უვადოდ (მუდმივად), სარჩოს გადახდა ხორციელდება მისი სიცოცხლის ბოლომდე, ხოლო სარჩოს ოდენობა განისაზღვრება იმ ოდენობით, რა ოდენობითაც მოსარჩელე მიიღებდა ხელფასს, ზიანის ანაზღაურების მავალდებულებელი გარემოება რომ არ დამდგარიყო.

8. საქალაქო სასამართლომ მიუთითა, რომ საქმის მასალებით უდავოდაა დადგენილი, რომ მოპასუხის ბრალეულობით მოხდა მოსარჩელის ჯანმრთელობის დაზიანება, რის სანაცვლოდ მოპასუხე ყოველთვიური სარჩოს სახით მას უნაზღაურებდა ზიანს, რაც განისაზღვრებოდა ა. გ-ის თანამდებობრივი სარგოს ოდენობით. დადგენილია, რომ სარჩოს გადაანგარიშება ხდებოდა ხელფასის მომატებასთან ერთად.

9. სასამართლომ აღნიშნა, რომ ა. გ-ეს ჯანმრთელობის გამო არ შეუძლია მიიღოს იმ ოდენობის შემოსავალი, რასაც ის მიიღებდა არსებულ თანამდებობაზე რომ ემუშავა. ამიტომ მოპასუხე ვალდებულია, მემანქანის ხელფასის ზრდასთან ერთად გაზარდოს მოსარჩელის სარჩოს ოდენობა შესაბამისი პროპორციით.

10. სასამართლომ ასევე ყურადღება გაამახვილა იმ გარემოებაზე, რომ მემანქანის ხელფასის გაზრდის მომენტიდან უნდა იქნეს გაზრდილი მოსარჩელისათვის ანაზღაურებული სარჩო. სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოსარჩელემ დაამტკიცა ის გარემოებები, რაზეც ამყარებდა თავის სარჩელს. ხოლო, მოპასუხე სს „ს-ამ“ ვერ დაუსაბუთა სასამართლოს შესაგებელში მოცემული პოზიციის საფუძვლიანობა, რამაც განაპირობა სარჩელის დაკმაყოფილება.

11. სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ მემანქანის ხელფასი შეადგენს 1 250 ლარს, ხოლო სადავო პერიოდში შესაბამისად შეადგენდა 2011 წლის მარტიდან - 1 000 ლარს, ხოლო 2012 წლის აპრილიდან - 1 150 ლარს. მოსარჩელის ჯანმრთელობისათვის მიყენებული საწარმოო ტრავმის - შრომის უნარის 25%-ის გათვალისწინებით, მოპასუხეს დაეკისრა თანხის გადახდა.

12. სს „ს-ამ" სააპელაციო წესით გაასაჩივრა საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება, მოითხოვა მისი გაუქმება და სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

13. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 17 აპრილის განჩინებით სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა. საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად.

14. სააპელაციო პალატამ სრულად გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილი, განჩინების 1-3 პუნქტში მითითებული ფაქტობრივი გარემოებები.

15. დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების პირობებში, სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ მხარეთა შორის წარმოშობილი სამართლებრივ ურთიერთობას მისცა სწორი სამართლებრივი შეფასება და შესაბამის სამართლებრივ ნორმებზე მითითებით, სწორად მიიჩნია, რომ მხარეთა შორის ურთიერთობა გამომდინარეობს ზიანის მიყენების შესახებ სამართლებრივი ურთიერთობიდან.

16. სააპელაციო პალატამ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მსჯელობა მასზედ, რომ შრომითი მოვალეობის შესრულებისას დასაქმებული პირისათვის სხეულის დაზიანებით და ჯანმრთელობისათვის ვნების მიყენებით გამოწვეული ზიანი ანაზღაურდება არასახელშეკრულებო (დელიქტური) პასუხისმგებლობის ფორმით.

17. სააპელაციო პალატამ აღნიშნა, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილ იქნა მხარეთა შორის წარმოშობილი დავის სწორად გადაწყვეტისათვის ყველა მნიშვნელოვანი გარემოება. კერძოდ, ა. გ-ის მიერ საწარმოო ტრავმის მიღების შესახებ ფაქტობრივი გარემოება და ის გარემოება, რომ ამის შედეგად მას შრომის უნარი დაკარგული აქვს 25%–ით, ამასთან, ა. გ-ე მოპასუხისაგან ყოველთვიურად იღებდა სარჩოს.

18. შესაბამისად, სამოქალაქო კოდექსის 992-ე მუხლის და 316-ე მუხლის პირველი ნაწილით გათვალისწინებულ დანაწესზე მითითებით, პირველი ინსტანციის სასამართლომ სწორად დაასკვნა, რომ ა. გ-ის წინაშე ზიანის ანაზღაურებაზე პასუხისმგებელ პირს წარმოადგენდა მოპასუხე მხარე.

19. სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ სამოქალაქო კოდექსის 408-ე და შრომის კოდექსის 44-ე მუხლების შინაარსი აძლევს მოსარჩელეს სამართლებრივ საფუძველს, რომ მოითხოვოს სარჩოს გადახდევინება გაზრდილი ხელფასის კვალობაზე, რამდენადაც ანაზღაურების მავალდებულებელი გარემოების – საწარმოო ტრავმის არარსებობის და შრომის უნარის შენარჩუნების პირობებში ა. გ-ე მიიღებდა გაზრდილ ხელფასს. პალატამ მიიჩნია, რომ ამ დავის სწორად გადაწყვეტისათვის არსებითი მნიშვნელობისაა თავად ის გარემოება, რომ მუშაკმა ა. გ-ემ მიიღო სხეულის დაზიანება საწარმოო ტრავმის შედეგად და მას წაერთვა შრომის უნარი 25%–ით, სამუდამოდ.

20. პალატამ გაიზიარა ის მოსაზრება, რომ სარჩოს ანაზღაურების მავალდებულებელი გარემოების დადგომა, პირს ართმევს შესაძლებლობას, ჰქონდეს სამუშაო და იღებდეს შესაბამის ანაზღაურებას. ამასთან, სარჩოს მიღების უფლება წარმოადგენს პირის შესაძლებლობას, აუნაზღაურდეს ზიანი, რაც მიიღო საწარმოო ტრავმის სახით. ამასთან, სარჩოს მიღებით ხდება პირისათვის შემოსავლის მიღების უზრუნველყოფა საწარმოო ტრავმის არარსებობის პირობებში შესაძლო შრომის ანაზღაურების შესაბამისად. თავად ის გარემოება, რომ საწარმოო ტრავმის მიღების გამო მოსარჩელემ დაკარგა სამუშაო და შესაბამისი ანაზღაურების მიღების შესაძლებლობა, თავის მხრივ, წარმოშობს საფუძვლიან და კანონიერ ვარაუდს იმასთან დაკავშირებით, რომ საწარმოო ტრავმის მიუღებლობის შემთხვევაში, მუშაკი განაგრძობდა მუშაობას და იგი მიიღებდა გაზრდილ ხელფასს. ამდენად, აპელანტის პრეტენზია მოკლებულია სამართლებრივ ვარგისიანობას და იგი არ წარმოშობს საკმარის საფუძველს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გასაუქმებლად.

21. სააპელაციო სასამართლომ დაასკვნა, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ სარჩოს გადაანგარიშების საკითხზე მსჯელობისას სწორად იხელმძღვანელა ზემოთ მოხმობილი ნორმებით და სწორად შეაფასა, რომ მოპასუხე სს „ს-ა“ არამართლზომიერად არ ახდენს მოსარჩელის სარჩოს ოდენობის გადაანგარიშებას, მემანქანის გაზრდილი ხელფასის ოდენობის გათვალისწინებით და რომ მოპასუხე სს „ს-ის“ მიერ, მოსარჩელისათვის მისაცემი სარჩოს ოდენობაში, მემანქანის ხელფასის გაზრდილი ოდენობის გაუთვალისწინებლობით, მოსარჩელე არასრულად იღებს მისაღებ სარჩოს 2011 წლის ივნისიდან, რითაც მას ადგება ზიანი.

22. სს "ს-ამ" ' საკასაციო წესით გაასაჩივრა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 17 აპრილის განჩინება და მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა. საკასაციო საჩივარი დაფუძნებულია შემდეგზე:

22.1. გადაწყვეტილება იურიდიულად არ არის საკმარისად დასაბუთებული, გადაწყვეტილების დასაბუთება იმდენად არასრულია, რომ მისი სამართლებრივი საფუძვლიანობის შემოწმება შეუძლებელია. სააპელაციო სასამართლო სრულად იზიარებს პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს.

22.2. სასამართლოს სარჩელის დაკმაყოფილების საფუძვლად მითითებული აქვს საქართველოს მთავრობის 2007 წლის 24 მარტის დადგენილება და საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 408-ე მუხლი, რაც არასწორია, ვინაიდან სასამართლოს მიერ გამოყენებული ნორმები არ აწესრიგებენ სარჩოს გადაანგარიშების წესს. აღნიშნული წესი არეგულირებს მხოლოდ დამსაქმებლის ბრალის შემთხვევაში ზიანის ანაზღაურების წესს და არა პროფესიული დაავადების გამო დანიშნული სარჩოს ანაზღაურებას. კონკრეტულ შემთხვევაში, მოსარჩელეს 1998 წლიდან აქვს დანიშნული ყოველთვიურად სარჩო იმ დროს არსებული მემანქანის საშუალო ხელფასიდან და უკვე დანიშნული სარჩოს გადაანგარიშების სამართლებრივი საფუძვლები არ არსებობს. სამოქალაქო კოდექსის 408-ე მუხლის პირველი ნაწილი ვრცელდება სახელშეკრულებო ან სამოქალაქო კოდექსით გათვალისწინებული ვალდებულების შეუსრულებლობიდან გამომდინარე ზიანის ანაზღაურებაზე, რომელიც არ შეიძლება გავრცელდეს ჯანმრთელობისათვის ვნების მიყენების შედეგად ზიანის ანაზღაურებაზე, რადგანაც ამავე მუხლის მეორე ნაწილი სპეციალური ნორმაა, რომელიც შეეხება ზიანის ანაზღაურებას სხეულის დაზიანების ან ჯანმრთელობისათვის ვნების მიყენების შემთხვევაში. სასამართლოს არ უნდა გამოეყენებინა სამოქალაქო კოდექსის 408 და 992-ე მუხლები.

23. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატამ 2015 წლის 24 ივნისის განჩინებით სს "ს-ის" საკასაციო საჩივარი წარმოებაში მიიღო სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

24. საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა სს "ს-ის" საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და მიიჩნევს, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს ცნობილი შემდეგ გარემოებათა გამო:

25. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

26. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

27. სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა. სააპელაციო სასამართლოს მიერ გაკეთებული სამართლებრივი დასკვნები გასაჩივრებული გადაწყვეტილების ძალაში დატოვებასთან მიმართებაში არსებითად სწორია. ამასთან, საკასაციო სასამართლო დამატებით განმარტავს შემდეგს:

27.1. საკასაციო სასამართლო ვერ გაიზიარებს კასატორის მოსაზრებას სსკ-ის 408-ე მუხლის ინტერპრეტაციასთან დაკავშირებით. ამ ნორმის პირველი ნაწილი ზიანის ნატურით ანაზღაურების პრინციპს (საწყისი მდგომარეობის აღდგენა) ამკვიდრებს და მოთხოვნის სხვა დამფუძნებელ ნორმებთან ერთად გამოიყენება, როგორც სახელშეკრულებო, ისე არასახელშეკრულებო სამართალში. რაც შეეხება ნორმის მეორე ნაწილს, რომელიც სააპელაციო სასამართლომ გამოიყენა, ის სპეციალურად ადგენს სხეულის დაზიანებითა და ჯანმრთელობისათვის ვნების მიყენებით გამოწვეული ზიანის ანაზღაურების წესს. სიცოცხლისა და ჯანმრთელობის უფლება, როგორც აბსოლუტური უფლებები უზრუნველყოფილია სამართლებრივი დაცვის მაღალი სტანდარტით. ეს კი იმას ნიშნავს, რომ ამ უფლებების დარღვევით მიყენებული ზიანი ანაზღაურდება სახელშეკრულებო ურთიერთობების გარეშეც. სააპელაციო სასამართლომ მართებულად მიიჩნია, რომ ა. გ-ეს უფლება ჰქონდა მოეთხოვა სარჩოს გადაანგარიშება გაზრდილი ხელფასის შესაბამისად, რამდენადაც ანაზღაურების მავალდებულებელი გარემოების, პროფესიული დაავადების არ არსებობისა და შრომის უნარის შენარჩუნების პირობებში, იგი მიიღებდა გაზრდილ ხელფასს, ანუ სახეზეა ზიანი მიუღებელი შემოსავლის სახით (სსკ-ის 411-ე მუხლი), რომელიც კასატორისათვის წინასწარ იყო სავარაუდო და წარმოადგენს ზიანის გამომწვევი უმოქმედობის - სათანადო ზომების მიუღებლობა შრომის ჯანსაღი და უსაფრთხო პირობების უზრუნველსაყოფად - უშუალო შედეგს (სსკ-ის 412-ე მუხლი).

27.2. სააპელაციო სასამართლომ სწორად მიუთითა, რომ თავად ის გარემოება, რომ საწარმოო ტრავმის მიღების გამო მოსარჩელემ დაკარგა სამუშაო და შესაბამისი ანაზღაურების მიღების შესაძლებლობა, თავის მხრივ, წარმოშობს საფუძვლიან და კანონიერ ვარაუდს იმასთან დაკავშირებით, რომ საწარმოო ტრავმის მიუღებლობის შემთხვევაში მუშაკი განაგრძობდა მუშაობას და რომ იგი მიიღებდა გაზრდილ ხელფასს (განჩინების მე-20 პუნქტი).

28. ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

29. საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს არსებული პრაქტიკისაგან.

30. მოცემული დავა ეხება საწარმოო ტრავმის შედეგად მიღებული შრომისუუნარობის გამო დანიშნული სარჩოს გადაანგარიშებას. აღნიშნულ საკითხზე კი არსებობს საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის მყარი პრაქტიკა. (უზენაესი სასამართლოს გადაწყვეტილებები №ას-127-121-2013, №ას-363-342-2014 , №ას-972-930-2013).

31. კასატორმა ვერ მიუთითა საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის სამართლებრივი წინაპირობების არსებობაზე.

32. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

33. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401.4 მუხლის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის, 411.18 ლარის, 70% – 287.83 (ორასოთხმოცდაშვიდი ლარი და ოთხმოცდასამი თეთრი) ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე, 408.3-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. სს „ს-ის“ საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. კასატორ სს „ს-ას“ (ს/კ …) სახელმწიფო ბიუჯეტიდან (ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150) დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 411.18 ლარის (საგადახდო დავალება №8663, გადახდის თარიღი 2015 წლის 03 ივნისი) 70% – 287.83 (ორასოთხმოცდაშვიდი ლარი და ოთხმოცდასამი თეთრი) ლარი;

3. განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე მ. თოდუა

მომხსენებელი ე. გასიტაშვილი

პ. ქათამაძე