საქმე №ას-729-697-2014 24 ივლისი, 2015 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

მოსამართლეები:

ზურაბ ძლიერიშვილი, პაატა ქათამაძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – სს „ს.რ.“ (შეგებებული სარჩელის ავტორი)

მოწინააღმდეგე მხარე – ა.ბ. საქართველო, შპს „ა.ბ.ბ.კ–ის“ საქართველოს ფილიალი (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 2 მაისის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით შეგებებული სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი – ძირითად სარჩელში _ დავალიანების არარსებობის აღიარება, შეგებებულ სარჩელში _ ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულების შესრულება, თანხის დაკისრება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

1. სასარჩელო მოთხოვნა:

“ა.ბ. საქართველომ”, შპს „ა.ბ.ბ.კ–ის“ საქართველოს ფილიალმა მოითხოვა იმ ფაქტის აღიარება, რომ სს „ს.რ–ას“ სარჩელის აღძვრის მომენტისათვის არ გააჩნდა აქტიური (არახანდაზმული) მოთხოვნის უფლება მოსარჩელის მიმართ რაიმე ვადაგადაცილებულ დავალიანებაზე, კერძოდ, ბორჯომის №2 ჩამომსხმელი ქარხნის მისასვლელ ლიანდაგზე საისრო პოსტით მომსახურებიდან გამომდინარე, არც 89 935.57 ლარისა და არც სხვა დავალიანების სახით.

2. მოპასუხის პოზიცია:

მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო იმ საფუძვლით, რომ ა.ბ. საქართველოს, შპს „ა.ბ.ბ.კ–ის“ საქართველოს ფილიალს მოპასუხის მიმართ, საისრო პოსტით მომსახურების ხელშეკრულებიდან გამომდინარე, გააჩნია დავალიანება 98 205.11 ლარი.

3. შეგებებული სარჩელის მოთხოვნა:

სს „ს.რ–მ“ შეგებებული სარჩელით მოითხოვა „ა.ბ. საქართველოს“, შპს „ა.ბ.ბ.კ–ის“ საქართველოს ფილიალისათვის ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულების შეუსრულებლობისათვის 98 205.11 ლარის დაკისრება.

4. მოპასუხის პოზიცია შეგებებულ სარჩელზე:

მოპასუხემ შეგებებული სარჩელი არ ცნო და მის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა იმ საფუძვლით მოითხოვა, რომ თავდაპირველ სარჩელზე დართული მტკიცებულებებით დადგენილია ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულების შესრულების ფაქტი.

5. პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი:

5.1. ახალციხის რაიონული სასამართლოს 2013 წლის 11 ნოემბრის გადაწყვეტილებით „ა.ბ. საქართველოს“, შპს „ა.ბ.ბ.კ–ის“ საქართველოს ფილიალის სარჩელი დაკმაყოფილდა, აღიარებულ იქნა ფაქტი იმის შესახებ, რომ სარჩელის აღძვრის მომენტისათვის, 2013 წლის 29 ივლისის მონაცემებით, მოპასუხე სს „ს.რ–ს“ არ გააჩნია აქტიური (არახანდაზმული) მოთხოვნის უფლება „ა.ბ. საქართველოს“ შპს „ა.ბ.ბ.კ–ის“ საქართველოს ფილიალის მიმართ, რაიმე ვადაგადაცილებულ დავალიანებაზე ბორჯომის №2 ჩამომსხმელი ქარხნის საისრო პოსტით მომსახურებიდან გამომდინარე, კერძოდ, არც 89 935.57 ლარისა და არც სხვა დავალიანების სახით;

5.2. სს „ს.რ–ის“ შეგებებული სარჩელი „ა.ბ. საქართველოს“ შპს „ა.ბ.ბ.კ–ის“ საქართველოს ფილიალის მიმართ, თანხის დაკისრების თაობაზე, არ დაკმაყოფილდა.

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა სს „ს.რ–მ“.

6. გასაჩივრებული განჩინების სარეზოლუციო ნაწილი:

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 2 მაისის განჩინებით სს „ს.რ–ის“ სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, ხოლო გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად.

6.1. გასაჩივრებული განჩინების ფაქტობრივი და სამართლებრივი დასაბუთება:

6.1.1. სს „ს.რ.“ მოითხოვდა მოპასუხე „ა.ბ. საქართველოს“, შპს „ა.ბ.ბ.კ–ის“ საქართველოს ფილიალისათვის 2006 წლის 2 ივნისს გაფორმებული ხელშეკრულებიდან გამომდინარე დავალიანების _ 98 205.11 ლარის დაკისრებას.

სასამართლოს შეფასებით, მოწინააღმდეგე მხარის პოზიციის გათვალისწინებით, მნიშვნელოვანი იყო იმის დადგენა, თუ რა პერიოდში წარმოიშვა მოსარჩელის მიერ მოთხოვნილი დავალიანება - 98 205.11 ლარი. როგორც სასამართლოში საქმის ზეპირი განხილვისას აპელანტის წარმომადგენელმა დაადასტურა (იხ. 2014 წლის 2 მაისის საოქმო ჩანაწერი), აღნიშნული დავალიანება გამომდინარეობდა 2006 წლის 2 ივნისის ხელშეკრულებიდან, რომელიც დადებული იყო ერთი წლით. სასამართლოს მოსაზრებით, აპელანტის ამ პოზიციის გაზიარების შემთხვევაშიც კი, მოთხოვნა 98 205.11 ლარის დაკისრების შესახებ, ხანდაზმულობის გამო, არ ექვემდებარებოდა დაკმაყოფილებას.

6.1.2. მოწინააღმდეგე მხარეს, 2006 წლის სახელშეკრულებო ურთიერთობიდან გამომდინარე, აპელანტის მიერ გაწეული მომსახურების საფასური უნდა გადაეხადა ყოველკვარტალურად, აპელანტი ადასტურებდა იმ გარემოებას, რომ 2006 წლის სახელშეკრულებო ურთიერთობიდან გამომდინარე, მოწინააღმდეგე მხარის მიერ ფულადი ვალდებულების შესრულება ატარებდა პერიოდულ ხასიათს და ყოველკვარტალურად უნდა გადაეხადა ხოლო კვარტლის ბოლოს და მომდევნო კვარტლის დაწყებიდან მაქსიმუმ ათი დღის ვადაში ფულადი ვალდებულების შეუსრულებლობის შემთხვევაში, აპელანტი მოწინააღმდეგე მხარეს პირგასამტეხლოს არიცხავდა.

6.1.3. სამოქალაქო კოდექსის 129-ე მუხლის პირველი და მე-2 ნაწილების თანახმად, სასამართლომ ყურადღება გაამახვილა თავად აპელანტის მიერ მითითებულ გარემოებებზე, რომ მოწინააღმდეგე მხარეს, 2006 წლის 2 ივნისის ხელშეკრულებიდან გამომდინარე, ბოლო სამი თვის, ე.ი 2007 წლის მარტის, აპრილისა და მაისის მომსახურების საფასური უნდა გადაეხადა 2007 წლის ივნისის 10 რიცხვამდე, რაც არ განხორციელებულა და პირგასამტეხლო დაახლოებით 2007 წლის 10 ივნისიდან დაერიცხა. ამდენად, 2006 წლის 2 ივნისის ხელშეკრულებიდან გამომდინარე, ბოლო კვარტლის მომსახურების საფასურის მოწინააღმდეგე მხარის მიერ გადაუხდელობის გამო, აპელანტის უფლება დაირღვა, მას მოთხოვნის უფლება წარმოეშვა 2007 წლის ივნისიდან, სარჩელი კი, აღძრული იყო 2013 წლის 23 სექტემბერს, სამწლიანი ხანდაზმულობის ვადის გასვლის შემდეგ, რაც ცალსახად მიუთითებდა შეგებებული სარჩელის მოთხოვნის ხანდაზმულობაზე.

6.1.4. არ იქნა გაზიარებული აპელანტის არგუმენტი იმის შესახებ, რომ საქმეში წარმოდგენილი 2013 წლის 27 მარტის #LT32–586/1303 და 2013 წლის 12 აპრილის #LT32-597/1304 წერილებით მოპასუხემ აღიარა არსებული დავალიანება, რადგანაც დასახელებული წერილების შინაარსი ცალსახად გამორიცხავდა ამგვარი დასკვნის შესაძლებლობას, ვინაიდან წერილის ავტორი (ა.ბ. საქართველო, შპს „ა.ბ.ბ.კ–ის“ საქართველოს ფილიალი) წერილის ადრესატს (სს „ს.რ–ას“) 2013 წლის 12 აპრილის წერილის საპასუხოდ ერთმნიშვნელოვნად უფიქსირებდა იმ პოზიციას, რომ არ იკვეთებოდა მითითებული დავალიანების წარმოშობის საფუძველი და იგი იხდიდა მხოლოდ მიმდინარე დავალიანებას. ამდენად, შეუძლებელი იყო შეფასებულიყო ისე, რომ იგი 2006 წლის 2 ივნისის ხელშეკრულებიდან გამომდინარე არსებულ დავალიანებას აღიარებდა.

6.1.5. ასევე არ იქნა გაზიარებული აპელანტის მოსაზრება, რომ დასახელებულ წერილში მითითებული თანხის, 54 677.34 ლარის გადახდით შეწყდა ხანდაზმულობის ვადის დენა 2006 წლის 2 ივნისის ხელშეკრულებიდან გამომდინარე დავალიანებაზე. წერილის შინაარსიდან ირკვეოდა, რომ 54 677.34 ლარი მიმდინარე პერიოდში (წერილის თარიღიდან გამომდინარე), 2013 წლის დავალიანებას წარმოადგენდა და არა 2006 წლის 2 ივნისის ხელშეკრულებიდან წარმოშობილს, შესაბამისად, 54 677.34 ლარის გადახდით სადავო დავალიანების მოთხოვნაზე ხანდაზმულობის ვადის დენა ვერ შეწყდებოდა, შესაბამისად, არც ვალის აღიარება და არც სამოქალაქო კოდექსის 137-ე მუხლით გათვალისწინებული ხანდაზმულობის ვადის დენის შეწყვეტა იკვეთებოდა, ხოლო აპელანტის მოთხოვნა სადავო დავალიანების მოწინააღმდეგე მხარისათვის დაკისრების შესახებ, ხანდაზმულობის გამო, არ ექვემდებარებოდა დაკმაყოფილებას.

6.1.6. სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, შეგებებული სარჩელის მოთხოვნის ხანდაზმულობის გამო აქტუალობას კარგავდა აპელანტის პრეტენზია იმასთან დაკავშირებით, რომ 2006 წლის 2 ივნისის ხელშეკრულება იყო წერილობითი და არა ზეპირი, ამ სადავო გარემოების გაზიარების შემთხვევაშიც კი, პალატამ ჩათვალა, რომ, თავად მოთხოვნის ხანდაზმულობის გამო, არ შეიცვლებოდა სამართლებრივი შეფასება შეგებებული სარჩელის უსაფუძვლობასთან დაკავშირებით.

6.1.7. შეგებებული სარჩელის მოთხოვნის ხანდაზმულობისა და იმის გათვალისწინებით, რომ თავდაპირველმა მოსარჩელემ სარჩელის აღძვრის მომენტისათვის მოპასუხის მიმართ არახანდაზმული დავალიანების არარსებობა დაადასტურა საქმეში წარმოდგენილი საგადასახადო ანგარიშფაქტურებითა და შესაბამისი საგადასახადო დავალებებით (საგადასახადო ანგარიშფაქტურები: .............................; საგადასახადო დავალებები - გადახდის ქვითრები), სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 180–ე მუხლზე მითითებით, მართებულად დააკმაყოფილა თავდაპირველი აღიარებითი სარჩელი.

7. კასატორის მოთხოვნა:

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა სს „ს.რ–მ“, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით „ა.ბ. საქართველო“ შპს „ა.ბ.ბ.კ–ის“ საქართველოს ფილიალის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა, ხოლო სს „ს.რ–ის“ შეგებებული სარჩელის სრულად დაკმაყოფილება.

7.1. საკასაციო საჩივრის საფუძვლები:

7.1.1. კასატორის განმარტებით, სს „ს.რ.“ პირნათლად ასრულებდა მხარეთა შორის 2006 წლის 2 ივნისის ხელშეკრულებით ნაკისრ ვალდებულებას, იმგვარად, რომ იგი არც მომსახურებას წყვეტდა და არც ხელს უშლიდა, მოწინააღმდეგე მხარე ხშირად არღვევდა ამავე ხელშეკრულებით ნაკისრ ვალდებულებას. კასატორმა მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 68-ე, 69-ე, 317-ე, 361-ე, მე-400, 416-ე, 417-ე, 341-ე მუხლებზე და განმარტა, რომ, კონკრეტულ შემთხვევაში, სადავო ურთიერთობაზე არ შეიძლება გავრცელდეს სამოქალაქო კოდექსის 129-ე მუხლის მე-2 ნაწილით დადგენილი ხანდაზმულობის ვადა, რადგანაც, ამავე კოდექსის 137-ე მუხლის თანახმად, მოწინააღმდეგე მხარემ, თანხის გადახდით აღიარა ვალდებულება და დაუსაბუთებელია მსჯელობა, რომ მან ვალის დარჩენილი ნაწილი ხანდაზმულად მიიჩნია. გასათვალისწინებელია, რომ ხანდაზმულობის ვადის დენა შეწყდა და მოწინააღმდეგე მხარეს არ ჰქონდა უფლება, საკუთარი ინტერპრეტაციით ემოქმედა ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულების შესრულებისას. ეს გარემოება არასწორად გაიზიარეს ქვემდგომმა სასამართლოებმა. საქმის მასალებით, მათ შორის მოწინააღმდეგე მხარის #32-586/1303 წერილით დასტურდება ვალდებულების არსებობა, საგულისხმოა, რომ მომსახურების გაწევის მიზნით სს „ს.რ–მ“ დაამატა საისრო პოსტის მორიგი ოთხი თანამშრომელი, რაც ზეპირი შეთანხმების საფუძველზე ვერ განხორციელდებოდა.

7.1.2. რაიონულმა სასამართლომ არასწორად დაადგინა, რომ 2013 წლის 19 მარტის წერილით გახდა ცნობილი მოწინააღმდეგე მხარისათვის დებიტორული დავალიანების არსებობა, რადგანაც დავალიანების თაობაზე ცნობილი იყო მოვალისათვის, წერილი სწორედ 2006 წლის ხელშეკრულების ფარგლებში იყო გაგზავნილი. ვინაიდან ვალდებულება ხშირად ირღვეოდა, დარიცხულ პირგასამტეხლოსთან ერთად დავალიანებამ 98 205,11 ლარი შეადგინა;

7.1.3. სასამართლომ ასევე არასწორად დაადგინა ის ფაქტობრივი გარემოება, რომ მხარეთა შორის არსებობდა ზეპირი ხელშეკრულება. ასეთ შემთხვევაში, სასამართლოს არ დაუდგენია ზეპირი ხელშეკრულების პირობები.

7.1.4. სასამართლომ არასწორად დაადგინა დავალიანების ოდენობაც, რადგანაც სარჩელში მითითებული თანხა ემყარება სს „ს.რ–ის“ მიერ წარმოდგენილ დავალიანების ცხრილს, რომელიც 2006 წლის 2 ივნისიდანაა დაანგარიშებული, სასამართლო კი, დაეყრდნო მხოლოდ მოპასუხის მიერ წარდგენილ ანგარიშფაქტურებს.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა სს „ს.რ–ის“ საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და მიიჩნევს, რომ იგი დაუშვებელია შემდეგ გარემოებათა გამო:

1. საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის დასაბუთება:

1.1. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

1.2. გასაჩივრებული განჩინების დასკვნები ძირითადად ეფუძნება იმ ფაქტობრივ გარემოებებს, რომ მხარეთა შორის სახელშეკრულებო ურთიერთობა წარმოიშვა 2006 წლის 2 ივნისს და ხელშეკრულების მოქმედების ვადა იყო ერთი წელი;

ხელშეკრულების თანახმად, მომსახურების ღირებულება უნდა ანაზღაურებულიყო ყოველკვარტალურად, კვარტლის ბოლოს, მომდევნო კვარტლის დაწყებიდან მაქსიმუმ 10 დღის ვადაში; „ა.ბ. საქართველოს“, შპს „ა.ბ.ბ.კ–ის“ საქართველოს ფილიალს არ გადაუხდია ბოლო კვარტლის მომსახურების საფასური, რომელიც მას 2007 წლის 10 ივნისამდე უნდა გადაეხადა, ამ ვადის გასვლის შემდეგ სს „ს.რ–მ“ დაარიცხა ხელშეკრულებით გათვალისწინებული პირგასამტეხლო;

სააპელაციო პალატის დასკვნით, სს „ს.რ–ს“ მოთხოვნის უფლება წარმოეშვა 2007 წლის ივნისიდან, ხოლო სარჩელი სასამართლოს 2013 წლის 23 სექტემბერს, სამოქალაქო კოდექსის 129-ე მუხლის მე-2 ნაწილით განსაზღვრული 3-წლიანი ვადის გასვლის შემდეგ წარედგინა;

რაც შეეხება ხანდაზმულობის დენის შეწყვეტას, პალატამ აპელანტის მტკიცება იმიტომ არ გაიზიარა, რომ წერილობით დოკუმენტში, რომელიც 2013 წლის 27 მარტსა და 12 აპრილს იყო შედგენილი, „ა.ბ. საქართველო“, შპს „ა.ბ.ბ.კ–ის“ საქართველოს ფილიალი აღიარებდა 2013 წლის დავალიანებას და არა 2006 წლის ხელშეკრულებიდან გამომდინარე დავალიანებას.

1.3. საკასაციო პალატა მიუთითებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილზე, რომლის თანახმადაც სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება). საკასაციო პალატა კასატორის არგუმენტების ანალიზის შედეგად მიიჩნევს, რომ მას დასაბუთებული საკასაციო შედავება არ წარმოუდგენია, კერძოდ, არ მიუთითებია იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება-დადგენა, მატერიალურ-სამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ანდა განმარტება.

1.4. საკასაციო პალატა ვერ გაიზიარებს კასატორის მტკიცებას, სამოქალაქო კოდექსის 137-ე მუხლის შესაბამისად, ხანდაზმულობის ვადის დენის შეწყვეტის შესახებ, რადგანაც დოკუმენტი, რომელსაც მხარე ამ პოზიციას ამყარებს, ხანდაზმულობის ვადის გასვლის შემდეგაა შედგენილი და იგი უკვე ხანდაზმულ მოთხოვნაზე ვადის დენის შეწყვეტას ვეღარ გამოიწვევდა, ამასთანავე, სააპელაციო პალატამ სავსებით მართებულად ჩათვალა, რომ ეს წერილი არც სამოქალაქო კოდექსის 341-ე მუხლით გათვალისწინებულ ვალის არსებობის აღიარებას წარმოადგენდა, რადგანაც მასში გადმოცემული ნება ზუსტად ასახავდა კასატორის მოწინააღმდეგე მხარის პოზიციას გადასახდელი თანხის თაობაზე. რაც შეეხება თავად თანხის გადახდის ფაქტს, გარდა იმისა, რომ მოვალემ ზუსტად განსაზღვრა, თუ რა ვალდებულებას ასრულებდა, ამ გარემოების მიმართ გასათვალისწინებელია ზემოაღნიშნული მსჯელობა, რომ 2013 წელს განხორციელებული გადახდა უკვე ხანდაზმული მოთხოვნის ხანდაზმულობის ვადის დენას ვერ შეწყვეტდა.

1.5. საკასაციო პალატა ვერ გაიზიარებს კასატორის მოსაზრებებს 2006 წლის ხელშეკრულების ზეპირად გაგრძელების თაობაზე და ყურადღებას გაამახვილებს იმ უდავო გარემოებაზე, რომ 2006 წელს წერილობით დადებული 1-წლიანი ხელშეკრულების გაგრძელების მტკიცების ტვირთი სს „ს.რ–ს“ ეკისრებოდა, რომელიც მას (სსსკ 102.3 მუხლი) წერილობითი დოკუმენტით უნდა დაედასტურებინა, რადგანაც, მხარეებმა, სამოქალაქო კოდექსის 68-ე-69-ე მუხლების შესაბამისად, მომსახურების ხელშეკრულების ვადის გაგრძელების ნამდვილობა, 2006 წლის ხელშეკრულების წერილობით დადების გამო, სწორედ, წერილობით ფორმას დაუკავშირეს. მოცემულ შემთხვევაში, მართალია, 2006 წლის მომსახურების ხელშეკრულების ვადის გასვლის შემდეგ დასტურდება როგორც მომსახურების გაწევის, ისე ამ მომსახურების ანაზღაურების ფაქტი, თუმცა, საკასაციო სასამართლოს შეფასებით, იგი 1 წლის ვადით დადებული ხელშეკრულების ზეპირად გაგრძელებას არ ადასტურებს. დადასტურებულად მიჩნეული მომსახურების გაწევისა და მისი ანაზღაურების ფაქტი იძლევა მხარეთა შორის ახალი, დამოუკიდებელი ზეპირი გარიგების დადების პრეზუმფციის დაშვების შესაძლებლობას, რომლის გაქარწყლების ვალდებულებაც იმ მხარეს ეკისრება, რომლის წინააღმდეგაცაა მიმართული პრეზუმირებული ფაქტი. საგულისხმოა ისიც, რომ სამოქალაქო კოდექსის 629-ე მუხლი მომსახურების (ნარდობის) ნამდვილობას წერილობით ფორმას არ უკავშირებს.

1.6. მოცემულ შემთხვევაში, სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ამდენად, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას სს „ს.რ–ის“ საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

2. სასამართლო ხარჯები:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი. საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორს უნდა დაუბრუნდეს მის მიერ 2014 წლის 24 ივნისის N....საგადახდო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟი 4 910,26 ლარის, 70% _ 3 437,182 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. სს „ს.რ–ის“ საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.

2. კასატორ სს „ს.რ–ს“ (ს/N.......) სახელმწიფო ბიუჯეტიდან დაუბრუნდეს (ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150) სახელმწიფო ბაჟის სახით მის მიერ 2014 წლის 24 ივნისის N977 საგადახდო დავალებით გადახდილი 4 910,26 ლარის 70% _ 3 437,182 ლარი.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ბ. ალავიძე

მოსამართლეები: ზ. ძლიერიშვილი

პ. ქათამაძე