საქმე №ას-781-748-2014 20 ივლისი, 2015 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

მოსამართლეები:

ზურაბ ძლიერიშვილი, პაატა ქათამაძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – მ.შ. (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე – ე.შ. (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 5 ივნისის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და საქმის იმავე სასამართლოსათვის ხელახლა განსახილველად დაბრუნება

დავის საგანი – წილის ნატურით გაყოფის გზით საზიარო უფლების გაუქმება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

1. სასარჩელო მოთხოვნა:

ე.შ–მა მოითხოვა ქ.თბილისში, ............ მდებარე უძრავ ქონებაზე ელგუჯა და მ.შ–ების საზიარო უფლების გაუქმება წილის ნატურით გაყოფის გზით.

2. მოპასუხის პოზიცია:

მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო და მის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა იმ საფუძვლით, რომ მოსარჩელის მიერ წარდგენილი ექსპერტიზის დასკვნა ნატურით გაყოფის გზით საზიარო უფლების გაუქმებას ღირებულების შემცირების გარეშე შეუძლებლად მიიჩნევს.

3. პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი:

3.1. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2013 წლის 16 დეკემბრის გადაწყვეტილებით ე.შ–ის სარჩელი დაკმაყოფილდა;

3.2. ქ.თბილისში, .......... მდებარე უძრავ ქონებაზე გაუქმდა ე.შ–სა და მ.შ–ის საზიარო უფლება წილის ნატურით (რეალურად) გაყოფის გზით სსიპ ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს №....... დასკვნის №4, №5, №6 და №7 დანართების შესაბამისად და ე.შ–ს ნატურით გამოეყო 5/6 წილის შესაბამისი 150,08 კვ.მ რეალური ფართი პირველ სართულზე, რაც ექსპერტის დასკვნის დანართ №4-ში ლურჯად იყო დაშტრიხული, 82,86 კვ.მ სარდაფის სართულზე, რაც ექსპერტიზის დასკვნის დანართ №5-ში ლურჯად იყო დაშტრიხული, 25,59 კვ.მ ავტოფარეხი, სველი წერტილები, რაც ექსპერტის დასკვნის დანართ №6-ში ლურჯად იყო დაშტრიხული, მიწის ნაკვეთი, რაც ექსპერტის დასკვნის დანართი №7-ში ლურჯად დაშტრიხული იყო.

3.3. მ.შ–ს ნატურით გამოეყო 1/6 წილის შესაბამისი 47,38 კვ.მ რეალური ფართი პირველ სართულზე, რაც ექსპერტის დასკვნის დანართ №4-ში წითლად იყო დაშტრიხული, 21,17 კვ.მ სარდაფის სართულზე, რაც ექსპერტიზის დასკვნის დანართ №5-ში წითლად იყო დაშტრიხული; 13,5 კვ.მ ავტოფარეხი, სველი წერტილები, რაც ექსპერტის დასკვნის დანართ №6-ში წითლად იყო დაშტრიხული, მიწის ნაკვეთი, რაც ექსპერტის დასკვნის დანართი №7-ში წითლად იყო დაშტრიხული;

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მ.შ–მა.

4. გასაჩივრებული განჩინების სარეზოლუციო ნაწილი:

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 5 ივნისის განჩინებით მ.შ–ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, ხოლო გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად შემდეგი დასაბუთებით:

4.1. გასაჩივრებული განჩინების ფაქტობრივი და სამართლებრივი დასაბუთება:

4.1.1. სააპელაციო პალატამ არ გაიზიარა აპელანტის მოსაზრება, რომ ნატურით გაყოფის გზით საზიარო უფლების გაუქმებისას მნიშვნელოვანი იყო, რომ საზიარო საგნის გაყოფით მიღებულ ნაწილებს არ შემცირებოდათ ზოგადი და არა დანიშნულებრივი ღირებულება. სააპელაციო პალატამ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 961-ე, 963-ე მუხლებზე და განმარტა, რომ ნორმა მიუთითებდა ორ აუცილებელ ფაქტორზე, რომლის არსებობა იწვევს ამ ნორმით გათვალისწინებულ იურიდიულ შედეგს. საზიარო უფლება უქმდება საზიარო საგნის (საგნების) ნატურით გაყოფისას მხოლოდ იმ შემთხვევაში: 1) თუ საზიარო საგანი (საგნები) შეიძლება დაიყოს ერთგვაროვან ნაწილებად; 2) მათი დაყოფა შესაძლებელია ღირებულების შემცირების გარეშე. როგორც პირველი, ასევე, მეორე ელემენტი უნდა არსებობდეს ერთდროულად იმისათვის, რომ დადგეს ამ ნორმით გათვალისწინებული შედეგი. განსახილველ დავასთან მიმართებით, როგორც პირველ, ასევე, მეორე შემთხვევაში უნდა ვიგულისხმოთ ის, რომ ნატურით გამოყოფილმა საგანმა არ უნდა დაკარგოს ის დანიშნულება, რასაც ის ასრულებდა გაყოფამდე, ე.ი არ უნდა წაერთვას ის ფუნქცია და მნიშვნელობა, რასაც იგი ასრულებდა მესაკუთრეებისათვის (არა მხოლოდ მოსარჩელისათვის, არამედ, ასევე, მოპასუხისათვის).

სადავო უძრავ ქონებას მხარეები იყენებედნენ საცხოვრებლად. აღნიშნულის გათვალისწინებით, სადავო ქონების ნატურით გაყოფისას გაყოფილი ნაწილები უნდა ინარჩუნებდნენ ერთმანეთთან მიმართებით (და არა მთლიანად საზიარო საგანთან მიმართებით) თანაბარ ღირებულებას, რა დროსაც გათვალისწინებულ უნდა ყოფილიყო ის საყოფაცხოვრებო ინტერესი, რომელიც საზიარო უფლების მქონე პირებს გააჩნიათ;

სასამართლოს განმარტებით, ნებისმიერი ნივთის (იქნება ეს მოძრავი თუ უძრავი) გაყოფა თავისთავად იწვევს მისი ღირებულების შემცირებას. სამოქალაქო კოდექსის 963-ე მუხლის მოთხოვნა, რომ ნივთი უნდა გაიყოს ღირებულების შემცირების გარეშე, გულისხმობდა იმგვარად ღირებულების დაკარგვას, როდესაც ნივთი კარგავს სამეურნეო დანიშნულებას, რაც მას გააჩნდა გაყოფამდე. შესაბამისად, არსებითი იყო, რომ ნატურით გამოყოფილ საგანს არ უნდა დაეკარგა ის დანიშნულება, რასაც ის ასრულებდა გაყოფამდე, ე.ი არ უნდა წართმეოდა ის ფუნქცია და მნიშვნელობა, რაც გააჩნდა ნივთს;

საქმეში წარმოდგენილი ექსპერტიზის დასკვნითა და თავად ექსპერტის განმარტებით დგინდებოდა, რომ სადავო უძრავი ქონების ორ თანაბარ ნაწილად გაყოფა შესაძლებელი იყო და ამგვარი გაყოფის გზით, იდეალური წილიდან რეალურ წილში გამოცალკავებული უძრავი ქონება არ კარგავდა სამეურნეო დანიშნულებას, ფაქტობრივად აგრძელებდა იმავე პროფილით ფუნქციონირებას და, შესაბამისად, არ მცირდებოდა მისი ღირებულება. პალატამ ჩათვალა, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ, საქმეში წარმოდგენილი ექსპერტიზის შეფასების გზით, სწორად მიიჩნია, რომ სადავო უძრავი ქონების ორ ერთგვაროვან ნაწილად გაყოფა შესაძლებელი იყო;

4.1.2. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-4 და 102-ე მუხლების შესაბამისად, სათანადო მტკიცებულების წარუდგენლობის გამო, არ იქნა გაზიარებული აპელანტის მტკიცება, რომ მას გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით მიეკუთვნა საცხოვრებელი სახლის ავარიული ნაწილი, მაშინ, როდესაც მოწინააღმდეგე მხარეს შეხვდა კაპიტალაურად ნაშენები და გარემონტებული ნაწილი, რითაც დაირღვა ერთგვაროვანი დაყოფის პრინციპი;

4.1.3. სასამართლოს განმარტებით, იგი არ მსჯელობდა შესასვლელი ჭიშკრის მოწყობის ხარჯების მხარეთა შორის განაწილებაზე, გამომდინარე იქიდან, რომ ეს საკითხი არ შედიოდა განსახილველი საქმის დავის საგანში.

5. კასატორის მოთხოვნა:

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა მ.შ–მა, მოითხოვა მისი გაუქმება და საქმის იმავე სასამართლოსათვის ხელახლა განსახილველად დაბრუნება.

5.1. საკასაციო საჩივრის საფუძვლები:

5.1.1. გასაჩივრებული განჩინებით სასამართლომ დაარღვია მატერიალური და საპროცესო სამართლის ნორმები, შესაბამისად, არასწორად შეაფასა საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებები. როგორც პირველი, ისე სააპელაციო სასამართლოს დასკვნა ემყარება საქმეში წარმოდგენილ ექსპერტიზას, რომელიც საზიარო უფლების ნატურით გაუქმებას დასაშვებად მიიჩნევს კარისა და ფანჯრის ღიობების ამოშენების შემთხვევაში. აღნიშნული მნიშვნელოვან სარეკონსტრუქციო სამუშაოებს განეკუთვნება, რადგანაც ღიობები გაუქმდება, ხოლო სარეკონსტრუქციო სამუშაოების ჩატარება სპეციალურ ცოდნასა და გამოცდილებას საჭიროებს. საზიარო საგნის გაყოფაზე მსჯელობისას სასამართლოს რეკონსტრუქციაზე საერთოდ არ უმსჯელია, მაშინ, როდესაც, სავალდებულო იყო გადაწყვეტილებაში იმის კონკრეტულად მითითება, თუ რომელი ღიობი უნდა ამოშენდეს. გარდა აღნიშნულისა, სასამართლოს არ უმსჯელია და არ დაუდგენია თუ ვინ უნდა უზრუნველყოს ამ სამუშაოთა წარმოება, ვის რა პროპორციით ეკისრება ხარჯების გაღება;

5.1.2. დაუსაბუთებელია ქვემდგომი სასამართლოების გადაწყვეტილებები წილის გაყოფის გზით საზიარო უფლების გაუქმების ნაწილშიც, რადგანაც ამ საკითხის მარეგულირებელი ნორმები გულისხმობენ უძრავი ნივთის გაყოფას ყოველგვარი გადაკეთებისა და რეკონსტრუქციის გარეშე, რაც, მოცემულ შემთხვევაში, არ დგინდება. ექსპერტიზის დასკვნის თანახმად, საზიარო უფლების გაუქმება რეკონსტრუქციის გარეშე დაუშვებელია. სასამართლომ ყურადღება არ გაამახვილა მოპასუხის შესაგებელზე, რომელიც ძირითადად დასაბუთებულია იმით, რომ მისთვის მისაკუთვნებელი ქონების ნაწილი საცხოვრებლად უვარგისია. სააპელაციო სასამართლო ამ საკითხზე მსჯელობისას მხოლოდ იმაზე მითითებით შემოიფარგლა, რომ მოპასუხეს ამ გარემოების დამადასტურებელი მტკიცებულება არ წარმოუდგენია. აღნიშნულით მოპასუხემ სადავო გახადა ექსპერტიზის დასკვნა და მიუთითა სადავო გარემოების არასრულ გამოკვლევაზე (გამოყოფილი ნაწილის ავარიულობაზე);

5.1.3. საქმეში წარმოდგენილია ექსპერტიზის დასკვნა, რომელიც გამოტანილია შენობის სამეურნეო დანიშნულებისა და ღირებულების ნაწილში ჩატარებული საზიარო საგნის მხოლოდ გარეგნული დათვალიერებით, იმგვარად, რომ ექსპერტს მისი სიმტკიცე და მდგრადობა არ შეუმოწმებია, კასატორისათვის მიკუთვნებული ნაწილი ვერ შეედრება მოსარჩელისათვის მიკუთვნებულ ნაწილს, რადგანაც კედელი სტიქიის შედეგადაა დაზიანებული და მასში საყოფაცხოვრებო პირობების დაცვა ვერ იქნება უზრუნველყოფილი, ამასთანავე, შენობის ამ ნაწილში არ არის გაყვანილი ოჯახის ნორმალური არსებობისათვის საჭირო კომუნიკაციები. ამ საკითხების შემოწმება საჭიროებდა მტკიცებულებათა კვლევას და, მინიმუმ, ექსპერტის სასამართლო სხდომაზე დაბარებას;

5.1.4. გადაწყვეტილების დაუსაბუთებლობასა და ექსპერტიზის დასკვნის არასრულყოფილებაზე მეტყველებს ის გარემოება, რომ კასატორისათვის მიკუთვნებული მიწის ნაკვეთის ნაწილი არ მოიცავს ეზოში შესასვლელს, რომელიც მხოლოდ მოსარჩელის მხარესაა მოქცეული;

5.1.5. ექსპერტიზის დასკვნა, რომელსაც დაეყრდნო სასამართლო, წილთა გაყოფისას, არ ითვალისწინებს მხარეთა მიერ ფაქტობრივად დაკავებულ წილებს, რომელიც მათი იდეალური წილის შესაბამისია, მხარეები საკუთარ წილს ფაქტობრივად ყოველთვის იმ სახით ფლობდნენ, როგორც დღეს ფლობენ, ხოლო სასამართლო გადაწყვეტილებით კასატორი გასახლდა მის მფლობელობაში არსებული ქონებიდან.

წარმოდგენილ საკასაციო საჩივარს მ.შამანაურმა დაურთო სსიპ ლ.სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიურის დასკვნა.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა მ.შ–ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და მიიჩნევს, რომ იგი დაუშვებელია შემდეგ გარემოებათა გამო:

1. საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის დასაბუთება:

1.1. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

1.2. გასაჩივრებული განჩინების დასკვნები ძირითადად ეფუძნება იმ ფაქტობრივ გარემოებებს, რომ მოსარჩელემ შეძლო მისი მტკიცების საგანში შემავალი ფაქტების დადასტურება, კერძოდ, მან უზრუნველყო იმის დამტკიცება, რომ საზიარო საგნის ნატურით გაყოფა დასაშვებია.

საკასაციო პალატის მოსაზრებით, მოცემულ შემთხვევაში, სააპელაციო სასამართლომ მოთხოვნის სამართლებრივ საფუძვლად მართებულად გამოიყენა სამოქალაქო კოდექსის 953-ე, 961-ე და 963-ე მუხლები. ის სამართლებრივი შეფასება, რომ განსახილველ დავაში საქმე გვაქვს საზიარო უფლებიდან წარმოშობილ ურთიერთობასთან, კამათს არ იწვევს. სამოქალაქო კოდექსის 961-ე მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით, თითოეულ მოწილეს შეუძლია ნებისმიერ დროს მოითხოვოს საზიარო უფლების გაუქმება. მნიშვნელოვანია განიმარტოს, რომ სამოქალაქო კოდექსი იცნობს საზიარო უფლების გაუქმების ორ შესაძლებლობას, საზიარო უფლების გაუქმებას ნატურით გაყოფის გზით (963-ე მუხლი) და საზიარო უფლების გაუქმებას საზიარო საგნის გაყიდვის გზით (964-ე მუხლი). ეს უკანასკნელი გამოიყენება იმ შემთხვევაში, თუ ნატურით გაყოფა გამორიცხულია.

1.3. სამოქალაქო კოდექსის 963-ე მუხლის თანახმად, საზიარო უფლება უქმდება ნატურით გაყოფისას, თუ საზიარო საგანი (საგნები) შეიძლება დაიყოს ერთგვაროვან ნაწილებად ღირებულების შემცირების გარეშე, თანაბარი წილების განაწილება მონაწილეთა შორის ხდება კენჭისყრით. მითითებული ნორმა ყურადღებას ორი აუცილებელი გარემოების არსებობაზე ამახვილებს: საზიარო საგანი (საგნები) უნდა დაიყოს ერთგვაროვან ნაწილებად; დაყოფის შედეგად არ უნდა შემცირდეს თითოეული ნაწილის ღირებულება. ღირებულებაში ნივთის საბაზრო ღირებულება (ფასი) კი არ იგულისხმება, არამედ მისი საგნობრივი (ფუნქციონალური) დანიშნულება. საკასაციო პალატა დამატებით განმარტავს, რომ საზიარო უფლების გაუქმება, როდესაც ეს ხდება ნატურით გაყოფის გზით, ნიშნავს თანასაკუთრების რეჟიმიდან ინდივიდუალური საკუთრების რეჟიმზე გადასვლას, ანუ დაუშვებელია საზიარო საგანი ისე გაიყოს, რომ ნივთის გარკვეულ ნაწილზე ვრცელდებოდეს ინდივიდუალური საკუთრება, ხოლო სხვა ნაწილზე საერთო საკუთრება (იხ. სუსგ-ებები: №ას-67-65-2014, 31 ივლისი, 2014 წელი; №ას-1205-1150-2013, 11 ივნისი, 2015 წელი; №ას-1090-1021-2012, 5 მარტი, 2013 წელი).

1.4. პალატა მიუთითებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილზე, რომლის თანახმადაც, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება). საკასაციო პალატა კასატორის არგუმენტების ანალიზის შედეგად მიიჩნევს, რომ მას დასაბუთებული საკსაციო შედავება არ წარმოუდგენია, კერძოდ, არ მიუთითებია იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება-დადგენა, მატერიალურ-სამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ანდა განმარტება, კასატორს, როგორც აღინიშნა, ამგვარი დასაბუთებული პრეტენზია არ წარმოუდგენია.

1.5. საკასაციო პალატა ყურადღებას ამახვილებს იმ გარემოებაზე, რომ სააპელაციო საჩივრით მ.შ. გადაწყვეტილების გაუქმებას მოითხოვდა შემდეგი საფუძვლებით: საზიარო საგნის გაყოფით შემცირდა მისი არა ფუნქციონალური, არამედ ღირებულებითი დანიშნულება; აპელანტი აღმოჩნდა ავარიული ნაწილის მესაკუთრე, ხოლო მოსარჩელე _ კაპიტალური ნაწილისა, რომელიც გარემონტებული და კეთილმოწყობილია აპელანტის მიერ; უარესდება მისი მდგომაროება ჭიშკრის მოწყობით, რომელიც ვის ხარჯზე უნდა გადაკეთდეს, გაურკვეველია (იხ. სააპელაციო საჩივარი).

1.6. საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ სააპელაციო სასამართლო, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 377-ე მუხლის პირველი ნაწილიდან გამომდინარე, ვერ გასცდებოდა სააპელაციო საჩივარში გამოთქმულ პრეტენზიებს, შესაბამისად, საკასაციო სასამართლოს შეფასების საგანი ვერ გახდება მ.შ–ის ის პრეტენზიები, რომლებიც გამოთქმულია საკასაციო საჩივრის განხილვის ეტაპზე (რეკონსტრუქცია, ღიობების ამოშენება, ღიობების ამოშენების ხარჯების განაწილება და სხვა).

1.7. რაც შეეხება ავარიული ნაწილის კასატორისათვის მიკუთვნების ფაქტს, სააპელაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-4 და 102-ე მუხლების შესაბამისად, მართებულად დააკისრა ამ გარემოების დამტკიცების ტვირთი აპელანტს, რომელმაც ექსპერტიზის დასკვნა მხოლოდ საკასაციო სასამართლოში წარმოადგინა, აღნიშნულს კი, საკასაციო პალატა ვერ გაიზიარებს, რადგანაც სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის პირველი ნაწილის შემოღებით კანონმდებელმა იმპერატიულად განსაზღვრა საკასაციო სასამართლოს მსჯელობის ფარგლები და დაადგინა, რომ საკასაციო სასამართლო იმსჯელებს მხარის მხოლოდ იმ ახსნა-განმარტებაზე, რომელიც ასახულია სასამართლოთა გადაწყვეტილებებში ან სხდომათა ოქმებში. გარდა ამისა, შეიძლება, მხედველობაში იქნეს მიღებული ამ კოდექსის 396-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ვ“ ქვეპუნქტში მითითებული ფაქტები.

საკასაციო სამართალწარმოების თავისებურების გათვალისწინებით, ამ ინსტანციის სასამართლოში ახალი ფაქტების მითითება და ახალი მტკიცებულებების წარმოდგენა დაუშვებელია იმ შემთხვევაშიც კი, თუ მხარეს, საქმის ქვემდგომი წესით განხილვისას არ ჰქონდა მათი წარდგენის ობიექტური შესაძლებლობა.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 104-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, სასამართლო არ მიიღებს, არ გამოითხოვს ან საქმიდან ამოიღებს მტკიცებულებებს, რომლებსაც საქმისათვის მნიშვნელობა არა აქვთ. ამ ნორმისა და ზემოაღნიშნული განმარტების გათვალისწინებით, პალატა მიიჩნევს, რომ მ.შ–ს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე დართული სსიპ ლ.სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს დასკვნა 10 (ათ) ფურცლად (ტ. II, ს.ფ.87-96).

1.8. გარდა ზემოაღნიშნულისა, სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა. ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ამდენად, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას მ.შ–ის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

2. სასამართლო ხარჯები:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი. საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორს უნდა დაუბრუნდეს მის მიერ 2014 წლის 8 ივლისს N4 საგადახდო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟი, 300 ლარის, 70% _ 210 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. მ.შ–ის საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.

2. კასატორ მ.შ–ს (პ/N.......) სახელმწიფო ბიუჯეტიდან დაუბრუნდეს (ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150) სახელმწიფო ბაჟის სახით მის მიერ 2014 წლის 8 ივლისს N4 საგადახდო დავალებით გადახდილი 300 ლარის 70% _ 210 ლარი.

3. მ.შ–ს დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე დართული სსიპ ლ.სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს დასკვნა 10 (ათი) ფურცლად (ტ. II, ს.ფ.87-96).

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ბ. ალავიძე

მოსამართლეები: ზ. ძლიერიშვილი

პ. ქათამაძე