საქმე №ას-877-839-2014 2 ივლისი, 2015 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

მოსამართლეები:

ზურაბ ძლიერიშვილი, პაატა ქათამაძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – შპს „ე.“, დირექტორი მ.ც. (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე – დ.ფ. (მოპასუხე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 5 ივნისის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი – ზიანის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

1. სასარჩელო მოთხოვნა:

შპს „ე–მ“ მოითხოვა დ.ფ–თვის დანაშაულით მიყენებული ზიანის _ 151 766 ლარის დაკისრება (იხ: საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება).

2. მოპასუხის პოზიცია:

მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო და მის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.

3. პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი:

რუსთავის საქალაქო სასამართლოს 2013 წლის 1 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით შპს „ე–ს“ სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

4. აპელანტის მოთხოვნა:

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა შპს „ე–მ“, მოითხოვა მისი გაუქმება და სააპელაციო სასამართლოს მიერ ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

5.1. გასაჩივრებული განჩინების სარეზოლუციო ნაწილი:

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 5 ივნისის განჩინებით შპს „ე–ს“ სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, ხოლო გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად.

6. გასაჩივრებული განჩინების ფაქტობრივი და სამართლებრივი დასაბუთება:

6.1. სააპელაციო პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ სახელმწიფო ბიუჯეტის წინაშე შპს „ე–ს“ საგადასახადო ვალდებულება შეადგენდა 151 766 ლარს;

6.2. რუსთავის რეგიონალური ცენტრის კონტროლის სამმართველოს 2009 წლის 8 ოქტომბრის შპს „ე–ს“ კამერალური საგადასახადო შემოწმების აქტის თანახმად, შპს „ე–ს“ წმინდა მოგებამ 2004 წლიდან 2009 წლის 1 იანვრამდე შეადგინა 481 423 ლარი. პარტნიორთა შორის განაწილების შემთხვევაში, 40% წილის მფლობელ ქ.რუსთავის მერიას დივიდენდის სახით უნდა მიეღო 192 569 ლარი.

6.3. შემოწმების მითითებულ ეტაპზე შპს „ე–ს“ ბიუჯეტის სასარგებლოდ დამატებით გადასახდელად დაეკისრა 228 054 ლარი, მათ შორის, მოგების გადასახადი 100 345 ლარი, საიდანაც ძირითადი გადასახადი 64 876 ლარი, სანქცია - 35469 ლარი იყო; დღგ - 113 084 ლარი, საიდანაც ძირითადი გადასახადი 86 855 ლარი, სანქცია - 26 229 ლარი იყო. საშემოსავლო გადასახადი (დივიდენდი) სულ 14 625, საიდანაც ძირითადი გადასახადი 10 541 ლარი, სანქცია - 4 084 ლარი იყო.

6.4. საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შ.ს–ის რუსთავის რეგიონალური ცენტრის 2009 წლის 8 ოქტომბრის N38 საგადასახადო მოთხოვნის თანახმად, შპს „ე–ს“ გადასახდელად დაერიცხა 379 060.32 ლარი.

6.5. 2010 წლის 27 დეკემბერს შპს „ე–სა“ და სსიპ შ.ს–ს შორის გაფორმდა საგადასახადო შეთანხმება, რომელიც მიზნად ისახავდა გადასახადის გადამხდელისათვის დარიცხული გადასახადების ანდა სანქციების ოდენობის შემცირებას, ამ შეთანხმებით განსაზღვრული პირობების გადასახადის გადამხდელის მიერ შესრულების შემთხვევაში. ამავე შეთანხმების თანახმად, გადასახდელი საგადასახადო ვალდებულების ჯამური ოდენობა განისაზღვრა 151 766 ლარით. გარდა მითითებული თანხისა (ჯამური ოდენობა 151 766 ლარი), საქმის მასალებით სახელმწიფო ბიუჯეტის წინაშე რაიმე სხვა დავალიანების არსებობა არ დასტურდებოდა.

6.6. მ.ი–მა გადაიხადა სახელმწიფო ბიუჯეტის წინაშე შპს „ე–ს“ საგადასახადო ვალდებულება 151 766 ლარი.

6.7. თვითმმართველი ქალაქ რუსთავის ქონების სააუქციონო მუდმივმოქმედი კომისიის 2011 წლის 3 იანვრის ოქმის თანახმად, გამოცხადებულ აუქციონში გაიმარჯვა მ.ი–მა, რომელმაც შეიძინა შპს „ე–ს“ 85% წილი.

6.8. 2011 წლის 2 თებერვალს მ.ი–ის სახელზე გაიცა საკუთრების დამადასტურებელი N1 მოწმობა, რომლის საფუძველზეც მას საკუთრებაში გადაეცა თვითმმართველი ქალაქ რუსთავის მართვაში არსებული შპს „ე–ს“ 85% წილი, (მისამართი: ქ.რუსთავი, ........ მიმდებარე ტერიტორია). ზემოაღნიშნული ოქმის მე-4 ნაწილის თანახმად, წილის შემძენი (გამარჯვებული) ვალდებული იყო აუქციონის ჩატარებიდან ერთი წლის განმავლობაში დაეფარა საგადასახადოს დავალიანება, რომელიც 406 000 ლარს შეადგენდა.

6.9. შპს „ე–ს“ საბიუჯეტო დავალიანება, რომელიც შესწორდა საგადასახადო შეთანხმებაში, გადაიხადა მ.ი–მა, რომლის გადახდის ვალდებულება მან აუქციონზე შპს „ე–ს“ წილის შეძენის დროს აიღო.

6.10. დაუსაბუთებლად იქნა მიჩნეული დ.ფ–თვის შპს „ე–ს“ სასარგებლოდ დანაშაულით მიყენებული ზიანის ანაზღაურების დაკისრება, ამ თვალსაზრისით სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 309¹⁷ მუხლის პირველ ნაწილზე, 309²⁰ მუხლის მე-2 ნაწილზე და აღნიშნა, რომ მოცემულ დავაში სარჩელი ეფუძნებოდა იმ გარემოებას, რომ საწარმოს ბიუჯეტის სასარგებლოდ დავალიანება წარმოეშვა დ.ფ–ის მიერ დანაშაულებრივი ქმედების ჩადენის შედეგად. სარჩელში საუბარი იყო 2010 წლის 4 ივნისის კანონიერ ძალაში შესული განაჩენით დადასტურებულ დანაშაულზე. მითითებული განაჩენით კი, დგინდებოდა, რომ, დ.ფ–მ ჩაიდინა დიდი ოდენობით მის მართლზომიერ გამგებლობაში მყოფი სხვისი ნივთის მითვისება, რაც გამოიხატა შემდეგში: შპს „ე–ს“ წმინდა მოგებამ 2004 წლიდან 2009 წლის 1 იანვრამდე შეადგინა 481 423 ლარი, აღნიშნული თანხიდან 40% - 192 569 ლარი წილის მფლობელს - ქ.რუსთავის მერიას დივიდენდის სახით ეკუთვნოდა, რაც არ მიუღია და აღნიშნული მითვისებულ იქნა შპს „ე–ს“ დირექტორ დ.ფ–ის მიერ. საქმეზე დაზარალებულად ცნობილ იქნა ქ. რუსთავის მერია. ამდენად, მოსარჩელის მიერ წარდგენილი განაჩენით დგინდებოდა დ.ფ–ის დანაშაულებრივი ქმედებით შპს „ე–ს“ პარტნიორის და არა შპს „ე–თვის“ ზიანის მიყენების ფაქტი. განაჩენით არ დასტურდებოდა საწარმოს საგადასახადო ვალდებულების დაკისრებისას მოპასუხის მიერ დანაშაულებრივი ქმედების ჩადენის ფაქტი.

6.11. პალატამ იხელმძღვანელა სამოქალაქო კოდექსის 317-ე მუხლის პირველი ნაწილით, 992-ე მუხლით და აღნიშნა, რომ დ.ფ. 2000 წლის 22 ნოემბერს დაინიშნა შპს „ე–ს“ დირექტორის თანამდებობაზე, რომლის დირექტორობის პერიოდში კომპანიას დაეკისრა საგადასახადო დავალიანება (რომელიც საბოლოოდ განისაზღვრა 151 766 ლარით). არ დგინდებოდა, რომ შპს „ე–ს“ დ.ფ–ის ბრალეული და მართლსაწინააღმდეგო ქმედებით მიადგა ზიანი. სასამართლოს შეფასებით, ის გარემოება, რომ მოპასუხე წარმოადგენდა ვალდებულ პირს, რადგანაც საწარმოს დავალიანება გაისტუმრა პარტნიორმა, არ წარმოშობდა დ.ფ–თვის თანხის დაკისრების წინაპირობას. უპირველეს ყოვლისა, არ დგინდებოდა, რომ შპს „ე–მ“ განიცადა ქონებრივი დანაკლისი და მისი აქტივებიდან მოხდა თანხის მიმოქცევა რაიმე სახის დავალიანების დაფარვის მიზნით. შესაბამისად, მოცემულ ეტაპზე საწარმოს მხრიდან დ.ფ–თვის ზიანის ანაზღაურების მოთხოვნა საფუძველს მოკლებული იყო, არ დგინდებოდა ისიც, რომ მ.ი–მა, როგორც პარტნიორმა, შპს „ე–ს“ მოსთხოვა მის მიერ გასტუმრებული საგადასახადო დავალიანების თანხის ანაზღაურება.

6.12. სასამართლოს განმარტებით, სამოქალაქო კოდექსი იცნობს სხვადასხვა სახის ზიანის ინსტიტუტს, მათ შორის, რეალურ ზიანსა და მიუღებელ შემოსავალს (სკ-ის 411-ე მუხლი). იმის გათვალისწინებით, რომ არ დგინდებოდა შპს „ე–ს“ მიერ 151 766 ლარის ხარჯის გაწევა და არც მის მიმართ მ.ი–ის მოთხოვნის არსებობა, პალატამ დაასკვნა, რომ არც შპს „ე–ს“ აქტივები შემცირებულა და არც მისი პასივები არ გაზრდილა. იმ შემთხვევაში, თუკი მ.ი, კომპანიას რეგრესის წესით მოსთხოვდა გადახდილი დავალიანების ანაზღაურებას, რის შესაძლებლობაზეც თავად აპელანტიც მიუთითებდა სააპელაციო საჩივარში, შესაძლებელი იქნებოდა შპს „ე–ს“ მოეთხოვა დირექტორისათვის მისი ადმინისტრირების პერიოდში კომპანიისათვის მიყენებული ზიანის ანაზღაურება, საამისოდ აუცილებელი წინაპირობების დადასტურების შემთხვევაში.

6.13. აღნიშნული საფუძვლითვე დაუსაბუთებლად იქნა მიჩნეული აპელანტის მიერ „მეწარმეთა შესახებ“ კანონის მე-9 მუხლზე აპელირება, რადგან საქმის მასალებით არ დასტურდებოდა, რომ დირექტორის მართლსაწინააღმდეგო და ბრალეული ქმედებით საწარმომ განიცადა დანაკლისი.

6.14. პალატის შეფასებით, გასათვალისწინებელი იყო აპელანტის განმარტება, რომ საგადასახადო დავალიანება წილის გაყიდვის დროს წილის ფასში არ შესულა. იმ შემთხვევაში, თუკი შევიდოდა, საზოგადოება რეალურ ფასს შეამცირებდა და ამას დაუმატებდა ბიუჯეტის წინაშე გადასახდელ ჯარიმას, რაც თავისთავად საწარმოსათვის მიყენებულ ზიანზე მიუთითებდა, თუმცა აღნიშნული გარემოება საქმის მასალებით არ დადასტურდა.

7. კასატორის მოთხოვნა:

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა შპს „ე–მ“, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

7.1. საკასაციო საჩივრის საფუძვლები:

7.1.1. დ.ფ–ის დირექტორობის დროს არასწორი ადმინისტრირებისა და კომპანიის კუთვნილი თანხების მითვისების გამო, საწარმო ზედმეტი გადასახადებით დაჯარიმდა, რაც კომპანიის პარტნიორმა მ.ი–მა 2011 წლის 4 ოქტომბერს გადაიხადა, თუმცა ამ ფაქტის შეფასება სასამართლოს არ მოუხდენია და მიუთითა, რომ იმ შემთხვევაში, თუ მ.ი. კომპანიას რეგრესის წესით მოსთხოვდა დავალიანების ანაზღაურებას, რის შესაძლებლობაზეც თავად აპელანტი სააპელაციო საჩივარში მიუთითებს, მაშინ შესაძლებელი იქნებოდა, შპს „ე–ს“ მოეთხოვა დირექტორისათვის მისი მმართველობის პერიოდში კომპანიისათვის მიყენებული ზიანის ანაზღაურება, საამისოდ აუცილებელი წინაპირობების დადასტურების შემთხვევაში;

7.1.2. სასამართლომ არ შეაფასა, ვისმა ქმედებამ გამოიწვია კომპანიისათვის ზედმეტად თანხის დარიცხვა და ვისი ქმედების შედეგად გაჩნდა საგადასახადო ვალდებულებები. დირექტორს კომპანიის შემოსავლები სწორად უნდა აღერიცხა, არ მიეთვისებინა თანხები და საგადასახადო ანგარიშსწორება მოეხდინა ბიუჯეტთან კანონმდებლობის სრული დაცვით.

7.1.3. არასწორია სააპელაციო სასამართლოს მითითება, რომ, მიუხედავად კომპანიისათვის საგადასახადო ვალდებულებების დაკისრებისა, მას დ.ფ–ის ქმედებით ზიანი არ მისდგომია და მან ეს ზიანი არ უნდა აანაზღაუროს, ვინაიდან მ.ი–მა, როგორც 85 % წილის შემძენმა პარტნიორმა ეს თანხა გადაიხადა და ამის გამო კომპანიას სახელმწიფო ბიუჯეტში თანხა არ გადაუხდია. უსაფუძვლოა სასამართლოს მსჯელობა, თითქოს კომპანია სათანადო მოსარჩელე არ არის და დირექტორის მიმართ ზიანის ანაზღაურებაზე შეუძლია მ.ი–მა იდავოს.

7.1.4. გასაჩივრებული გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება სასამართლო პრაქტიკას, თუ როგორ უნდა აგოს პასუხი კომპანიის ხელმძღვანელმა პირმა ასეთი კატეგორიის საქმეებზე და ასეთი დავის არსებობის შემთხვევაში ვისზე გადანაწილდება მტკიცების ტვირთი (სუსგ Nას-899-1185-09, Nას-457-433-2012).

7.1.5. სააპელაციო სასამართლო გასცდა შეჯიბრებითობის პრინციპს და ყოველგვარი მსჯელობის, დირექტორის ქმედების შეფასებისა და დასაბუთების გარეშე მიუთითა, რომ კომპანიას ზიანი არ მიყენებია, რასაც მოპასუხე მხარე სადავოდ არ ხდიდა. ზიანის ანაზღაურებისათვის საკმარისია შ.ს–ის უფროსის ბრძანება, მთავრობის დადგენილება და შ.ს–ის მიერ გაცემული სხვა ადმინისტრაციული აქტები, განაჩენი და თანხის გადახდის დამადასტურებელი მტკიცებულებები. მიუხედავად იმისა, თუ ვინ გადაიხადა ჯარიმა, კომპანიას ყოველთვის გააჩნია უფლება, დირექტორს ზიანის ანაზღაურებაზე ედავოს.

7.1.6. სააპელაციო სასამართლომ არა თუ გაანალიზა საქმეში არსებული მტკიცებულებები, არამედ მსჯელობაც კი არ იქონია ადმინისტრაციულ აქტებსა და მისგან გამომდინარე შედეგებზე. დ.ფ–ის ბრალზე, მიზეზობრივ კავშირზე, დამდგარ ზიანსა და მის ბრალს შორის.

7.1.7. დირექტორის მიმართ ვალდებულების შესრულებისა და ზიანის ანაზღაურების მოვალეობაზე მოთხოვნის უფლება არავის გადაეცემა საზოგადოებიდან, ის ეკუთვნის საზოგადოებას და სარჩელი სწორადაა წარდგენილი.

7.1.8. სამოქალაქო კოდექსის 204-ე მუხლის შესაბამისად, რუსთავის მერია არ არის და არც 85%-ანი წილის მფლობელობის პერიოდში არ იყო შპს „ე.“, შესაბამისად, მას უფლება არ ჰქონდა, საზოგადოების ვალდებულებები წილის ახალ შემძენისათვის გადაეკისრებინა, უფრო მეტიც მას არ შეეძლო დირექტორის ვალდებულება საზოგადოების წინაშე ზიანის ანაზღაურებაზე გაექარწყლებინა და ამ მოთხოვნის გარეშე გადაეცა 85% წილი ახალი შემძენისათვის.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა შპს „ე–ს“ საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და მიიჩნევს, რომ იგი დაუშვებელია შემდეგ გარემოებათა გამო:

1. საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის დასაბუთება:

1.1. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

1.2. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

1.3. გასაჩივრებული განჩინების დასკვნები ძირითადად ეფუძნება იმ ფაქტობრივ გარემოებებს, რომ ზიანის ანაზღაურების მავალდებულებელი პირობები მოსარჩელის მიმართ არ დასტურდება, ის გარემოება, რომ საზოგადოებას არ მიუღია ფაქტობრივი დანაკლისი, გამორიცხავდა დანაშაულით მიყენებული ზიანის ანაზღაურების ვალდებულების მოპასუხისათვის დაკისრებას.

1.4. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება). საკასაციო პალატა კასატორის არგუმენტების ანალიზის შედეგად მიიჩნევს, რომ მას დასაბუთებული საკსაციო შედავება არ წარმოუდგენია, კერძოდ, არ მიუთითებია იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება-დადგენა, მატერიალურ-სამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ანდა განმარტება.

1.5. საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ მოცემული დავის საგანი დანაშაულით მიყენებული ზიანის ანაზღაურებაა, შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლომ სავსებით მართებულად იხელმძღვანელა სამოქალაქო კოდექსის 317-ე მუხლით, რომელიც ვალდებულების წარმოშობის ზოგად საფუძვლებს ადგენს და მოთხოვნის უფლების ნამდვილობის ერთ-ერთ საფუძვლად განიხილავს დელიქტურ ვალდებულბას.

1.6. „მეწარმეთა შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-9 მუხლით განსაზღვრულია საზოგადოების ხელმძღვანელობაზე/წარმომადგენლობაზე უფლებამოსილი პირების საქმიანობის ზოგადი წესი და დადგენილია ვალდებულების კეთილსინდისიერად შესრულების აუცილებლობა, ამასთანავე, კეთილსინდისიერების პრეზუმფციიდან გამომდინარე, საზოგადოების საქმიანობის სათანადოდ გაძღოლის დადასტურების ტვირთი სწორედ დირექტორს ეკისრება, თუმცა ეს არ ნიშნავს იმას, რომ მხოლოდ დირექტორის მტკიცების დასაბუთებულობაზეა დამოკიდებული მის წინააღმდეგ საზოგადოების მიერ აღძრული სარჩელის ბედი. დელიქტური პასუხისმგებლობის თაობაზე სარჩელის საფუძვლიანობას განაპირობებს მოსარჩელის მიერ იმგვარი ფაქტების მითითება, რაც სამოქალაქო კოდექსის 992-ე მუხლის შემადგენლობას ქმნის. მატერიალური ზიანის მიყენების ფაქტის დადასტურებისას, დირექტორს ევალება, ამტკიცოს, რომ მას ბრალი არ მიუძღვის ზიანის მიღებაში.

1.7. უნდა განიმარტოს, რომ მატერიალური ზიანი ის რეალური, ფაქტობრივი დანაკლისი თუ ფასეულობის მქონე სიკეთის ბრალეული ხელყოფაა, რომლის არსებობაც დადასტურებას მოითხოვს, ზიანის, ანუ ფაქტობრივი დანაკლისის არსებობის დადასტურება სამოქალაქო კოდექსის 992-ე მუხლის ერთ-ერთი შემადგენელი ნაწილია, რომლის არარსებობის გარეშეც, მხოლოდ მართლსაწინააღმდეგო, ბრალეული ქმედება მოპასუხის პასუხისმგებლობას ვერ გამოიწვევს.

1.8. საგულისხმოა თავად დანაშაულით მიყენებული ზიანის ფაქტის მტკიცებისათვის სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 309¹⁷ მუხლის პირველი ნაწილით განსაზღვრული სტანდარტი. კანონმდებელმა დაადგინა, რომ უნდა არსებობდეს კანონიერ ძალაში შესული განაჩენი ან ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი, რის შედეგადაც სასამართლო ზიანის მიყენების ფაქტს დადგენილად მიიჩნევს (სსკ-ის 309²⁰ მუხლი). მოცემულ შემთხვევაში, მხარე სადავოდ არ ხდის სააპელაციო სასამართლოს დასკვნას, რომლის თანახმადაც საზოგადოებას ფაქტობრივი ქონებრივი დანაკლისი არ მიუღია, საგადასახადო ვალდებულება შესრულებულია საზოგადოების პარტნიორის მიერ, ხოლო მისი მხრიდან რეგრესული მოთხოვნა დადასტურებული არ არის. ამდენად, კასატორის მტკიცება, რომ ქონებრივი დანაკლისის არარსებობის პირობებში მხოლოდ მართლწინააღმდეგობრივი ქმედების ჩადენა დირექტორისათვის პასუხისმგებლობის დაკისრების საკმარისი საფუძველია, ეწინააღმდეგება სამოქალაქო კოდექსის 992-ე მუხლის მოთხოვნებს.

1.9. რაც შეეხება კასატორის მითითებას მოთხოვნის გაზრდის შესახებ განცხადების განუხილველად დატოვების თაობაზე, პალატა ვერ გაიზიარებს და აღნიშნავს, რომ სადავოდ გამხდარი განცხადებით მოსარჩელემ მოითხოვა 379 060,32 ლარის დ.ფ–თვის დაკისრება, საქალაქო სასამართლომ კი, დაადგინა მოთხოვნის შემცირება, რაც 151 766 ლარითაა განსაზღვრული და ეს გარემოება კასატორს სადავო არ გაუხდია, ამასთანავე, პალატა სრულიად უსაფუძვლოდ მიიჩნევს მხარის მტკიცებას შეჯიბრებითობის პრინციპის დარღვევის თაობაზე და განმარტავს, რომ, საქმის განხილვისას, სასამართლოს უპირველესი მოვალეობაა სარჩელის საფუძვლიანობის განსაზღვრა. აღნიშნული საკითხის დადგენა შესაძლებელია იმგვარად, რომ სასამართლო ამოწმებს, სარჩელში მითითებული ფაქტები იძლევა თუ არა მოსარჩელის მოთხოვნის მარეგულირებელი სამართლის ნორმის აბსტრაქტულ შემადგენლობას. ნორმის აღწერილობით ნაწილში მოცემულ პირობათაგან თუნდაც ერთზე მიუთითებლობის შემთხვევაში, სარჩელი თავშივე უსაფუძვლოა. გასათვალისწინებელია, რომ თავად ის გარემოება, მიადგა თუ არა პირს ზიანი, სამართლის საკითხს წარმოადგენს, რაც უდავოდ სასამართლოს შეფასებას ექვემდებარება, მხარე ვალდებულია, მიუთითოს ამ გარემოების დამადასტურებელ ფაქტებსა და მტკიცებულებებზე, რომელთა არასრული მითითება, მოცემულ შემთხვევაში, სახეზეა.

1.10. გარდა ზემოაღნიშნულისა, სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა. ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

1.11. ამდენად, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას შპს „ე–ას“ საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

2. სასამართლო ხარჯები:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 46-ე მუხლის პირველი ნაწილის „გ“ ქვეპუნქტის თანახმად, კასატორი სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან გათავისუფლებულია.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. შპს „ე–ს“ საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.

2. კასატორი სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან გათავისუფლებულია.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ბ. ალავიძე

მოსამართლეები: ზ. ძლიერიშვილი

პ. ქათამაძე