საქმე №ას-895-857-2014 20 ივლისი, 2015 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

მოსამართლეები:

ზურაბ ძლიერიშვილი, პაატა ქათამაძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – ზ.ჩ. (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე – ვ.გ. (მოპასუხე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 21 ივლისის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი – თანხის დაკისრება, ზიანის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

1. სასარჩელო მოთხოვნა:

ზ.ჩ–მ მოითხოვა ვალის აღიარების ხელშეკრულებიდან გამომდინარე დავალიანების - 8 5455.33 აშშ დოლარის, პირგასამტეხლოს – 7 524 აშშ დოლარისა და მიუღებელი შემოსავლის – 13 885 აშშ დოლარის ვ.გ–თვის დაკისრება.

2. მოპასუხის პოზიცია:

ვ.გ–მა სარჩელი არ ცნო და მის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.

3. პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი:

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო სქმეთა კოლეგიის 2014 წლის 11 აპრილის გადაწყვეტილებით ზ.ჩ–ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მოსარჩელემ.

4. გასაჩივრებული განჩინების სარეზოლუციო ნაწილი:

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 21 ივლისის განჩინებით ზ.ჩ–ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება კი, დარჩა უცვლელად.

5. გასაჩივრებული განჩინების ფაქტობრივი და სამართლებრივი დასაბუთება:

5.1 სააპელაციო პალატამ არ გაიზიარა აპელანტის განმარტება, იმის შესახებ რომ სადავო ვალის აღიარების ხელწერილით ვალი აღიარა და მისი გადახდის ვალდებულება იკისრა ფიზიკურმა პირმა ვ.გ–მა და არა იურიდიულმა პირმა – შპს „ე–მ“. ვალის აღიარების აქტში, მოვალის გრაფაში ვ.გ–ის სახელის გასწვრივ ფრჩხილებში მითითებული იყო შპს „ე.“, ამასთან, 2009 წლის 3 სექტემბრის რწმუნებულების თანახმად, გ.დ–მ, როგორც შპს „ე–ს“ დირექტორმა, უფლება მისცა მოქალაქე ვ.გ–ს, ყოფილიყო მისი წარმომადგენელი ყველა დაწესებულებასა თუ ორგანიზაციაში, მათ შორის საგადასახადო ინსპექციაში, საბაჟო სამსახურში, სს „თ.ბ–ში“, სს „ს.ბ–ში“; ეწარმოებინა საბანკო ოპერაციები (თანხების შეტანა-გატანა, გადარიცხვები) შპს „ე–ს“ სახელზე რიცხულ ანგარიშებზე ეროვნულ და უცხოურ ვალუტაზე, მიეღო და განებაჟებინა შპს-ს სახელზე შემოსული ტვირთები, გადაეხადა სახელმწიფო მოსაკრებელი, შეეგროვებინა, წარედგინა და მიეღო საჭირო ცნობები, დოკუმენტები (შედარების აქტები, ანგარიშ-ფაქტურები), საჭიროებისამებრ შეუზღუდავად მოეწერა ხელი სათანადო დოკუმენტაციაზე შპს „ე–ს“ დირექტორის სახელით, რაც დაკავშირებული იქნებოდა შპს-ს საქმიანობის მართვასთან, ესარგებლა ყველა უფლებით, რაც მინიჭებული ჰქონდა შპს „ე–ს“ დირექტორს შპს-ს წესდებით. რწმუნებულება გაცემული იყო განუსაზღვრელი ვადით;

5.2. შპს „ე–სა“ და შპს „კ.ა–ს“ შორის წლების მანძილზე არსებობდა საქმიანი ურთიერთობა, კერძოდ, შპს „კ.ა.“ შპს „ე–ა.ს“ აწვდიდა მეტალო-პლასტმასის კარ-ფანჯრის დასამზადებელ მასალებს, რისგანაც ეს უკანასკნელი ამზადებდა მზა პროდუქციას – მეტალო-პლასტმასის კარ-ფანჯრებს;

5.3. მოწმეთა ჩვენებების საფუძველზე სააპელაციო პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ 2011 წლის 12 აპრილის ვალის აღიარების აქტი შედგა შპს „კ.ა–ის“ შენობაში ამავე კომპანიის მოლარე ნ.დ–ის მეშვეობით, რომლისთვისაც ვ.გ. ასოცირდებოდა შპს „ე–თან“ და ვალის აღიარების აქტში შპს „ე.“ აღნიშნული პიროვნების გასახსენებლად მიუთითა;

5.4. მეწარმეთა და არასამეწარმეო (არაკომერციული) იურიდიული პირების რეესტრის 2011 წლის 31 მაისის ამონაწერის თანახმად, შპს „კ.ა–ის“ დამფუძნებელ პარტნიორებს წარმოადგენენ: 30.10% წილით - მოსარჩელე ზ.ჩ., ხოლო 13.30% წილით - ზ.ჩ.;

5.5. ვალის აღიარების სადავო აქტის თანახმად, აღიარებული ვალი წარმოიშვა ზ.ჩ–გან წაღებული მეტალო-პლასტმასის კარ-ფანჯრის დასამზადებელი მასალების საფუძველზე, ანუ წაღებულ იქნა არა მზა პროდუქცია, რომლის გამოყენებაც ფიზიკურ პირსაც შეეძლო, არამედ ნედლეული, რომელიც საჭიროებდა შემდგომ გადამუშავებას სპეციალური ქარხანა-დანადგარების მეშვეობით;

5.6. სადავო აქტის გაფორმებისას ვ.გ. რეგისტრირებული იყო ინდ.მეწარმედ და დამოუკიდებლად ეწეოდა სამეწარმეო (კომერციულ) საქმიანობას. აღნიშნულის გათვალისწინებით, პალატა სრულად დაეთანხმა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მოსაზრებას, რომ გაურკვეველი იყო, თუ როგორ და რა მიზნით განხორციელდა არამეწარმე ფიზიკურ პირებს შორის სოლიდური ღირებულების ნედლეულის მიწოდების ოპერაცია;

5.7. 2006 წელს გ.დ–მ ვ.გ–სა და ვ.ს–თან ერთად დააფუძნა შპს „ე.“. ის იყო კომპანიის დირექტორი, ხოლო ვ.ს. და ვ.გ. იყვნენ მისი წარმომადგენლები. ეს კომპანია ემსახურებოდა მეტალო-პლასტმასის კარ-ფანჯრების წარმოებას. ბიზნესის აწყობაში ეხმარებოდნენ ძმები: ზვიად და ზ.ჩ–ები. მუშაობის პროცესში შპს „ე–ს“ დავალიანებამ შპს „კ.ა–ის“ მიმართ დაახლოებით 72 000 აშშ დოლარი შეადგინა. კომპანიებს სურდათ, გაფორმებულიყო ვალის აღიარების ხელშეკრულება, რაზეც ხშირად უკავშირდებოდა ზ.ჩ., რადგან ის ქალაქში არ იმყოფებოდა, ვალის აღიარების ხელშეკრულება გააფორმა მისმა წარმომადგენელმა ვ.გ–მა. 2011 წლის 12 აპრილის ხელწერილით აღიარებული იყო შპს „ე–ს“ დავალიანება.

5.8. ვ.ს. მუშაობს შპს „ე–ში“. 2011 წლის 12 აპრილის ხელწერილით აღიარებული დავალიანება შპს „ე–ს“ ვალი იყო, რომელიც კომპანიას 2011 წელს ფინანსური პრობლემების გამო დაუგროვდა. ხელწერილის გაფორმებისას, ვ.გ. შპს „ე–ს“ სახელით მოქმედებდა და მას 2011 წელს სხვა შემოსავალი არ გააჩნდა, ცალკე ბიზნესს არ ეწეოდა.

5.9. ზ.ჩ. ვ.გ–ს იცნობდა შპს „ე–ს“ დირექტორისგან. ვ.გ. შპს „ე–ს“ დირექტორს დაჰყვებოდა შპს „კ.ა–ის“ ოფისში მოლაპარაკებებზე. შპს „ე–ს“ და შპს „კ.ა–ს“ შორის არსებობდა საქმიანი ურთიერთობა, შპს „კ.ა.“ შპს „ე–ს“ აწვდიდა მეტალო-პლასტმასის კარ-ფანჯრის დასამზადებელი მასალებს შემდგომი გადამუშავების მიზნით. სხვა რაიმე შემხებლობა, ან ნაცნობობა მხარეებს ერთამანეთთან არ გააჩნდათ. გარდა აღიარების აქტში აღნიშნული ოპერაციისა, სხვა რაიმე საქონლის მიწოდება მხარეებს შორის არ შემდგარა.

5.10. სააპელაციო პალატამ იხელმძღვანელა სამოქალაქო კოდექსის 103-ე მუხლის პირველი ნაწილით, 104-ე მუხლის პირველი და მე-3 ნაწილებით და მივიდა იმ დასკვნამდე, რომ ვალის აღიარების ხელშეკრულების გაფორმებისას, ვ.გ. მოქმედებდა არა როგორც ფიზიკური პირი, არამედ როგორც შპს „ე–ს“ წარმომადგენელი, რაც ზემოთ მითითებული გარემოებებიდან გამომდინარე სავარაუდო უნდა ყოფილიყო აპელანტისთვის. აღნიშნული გარემოება დასტურდებოდა როგორც საქმეში წარმოდგენილი წერილობითი მტკიცებულებებით, ისე მოწმეთა ჩვენებებით და თავად აპელანტის წარმომადგენლის განმარტებითაც.

6. კასატორის მოთხოვნა:

სააპელაციო პალატის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ზ.ჩ–მ, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

6.1. საკასაციო საჩივრის საფუძვლები:

6.1.1. სამართლებრივად დაუსაბუთებელია შპს „ა–სა“ და შპს „ე–ს“ შორის საქმიანი ურთიერთობის ფარგლებში ზ.ჩ–სა და ვ.გ–ს შორის 2011 წლის 12 აპრილს გაფორმებული ვალის აღიარების ხელწერილის განხილვა, როდესაც არ არსებობს ზ.ჩ–თვის შპს „ე–ს“ დირექტორის შეტყობინება ვ.გ–ის წარმომადგენლობის შესახებ და არც იმის მტკიცებულებაა წარმოდგენილი, რომ ვ.გ–ს 2012 წლის 12 აპრილის ხელწერილის გაფორმებისას, წარდგენილი ჰქონდა 2009 წლის 3 სექტემბერს გაცემული რწმუნებულება (დავალების ხელშეკრულება), მაშინ, როდესაც რწმუნებულება გაიცემა რწმუნებულის ან მესამე პირის შეტყობინებით, რომელთანაც უნდა დაიდოს გარიგება. თუ ვ.გ–მა ხელშეკრულების გაფორმებისას არ წარადგინა ზემოაღნიშნული რწმუნებულება, იურიდიულად დაუსაბუთებელია სასამართლოს მოტივაცია, რომ ზ.ჩ–ს უნდა ევარაუდა შპს „ე–ს“ წარმომადგენლობის შესახებ.

6.1.2. ხელწერილში მითითებული ვ.გ–ის ზუსტი საიდენტიფიკაციო მონაცემების, რეკვიზიტებისა და შინაარსის მიუხედავად, სასამართლომ უპირატესობა მიანიჭა ვ.გ–ის მიერ მითითებულ ორ სიტყვის: „შპს „ე–ს“ ზოგად მითითებას რეკვიზიტებისა და საიდენტიფიკაციო მონაცემების გარეშე და მიიჩნია, რომ ზ.ჩ–სა და შპს „ე–ს“ შორის შედგა 2011 წლის 12 აპრილის ვალის არსებობის აღიარების ხელწერილი წარმომადგენლობითი უფლებამოსილების საფუძველზე და აღნიშნული დაასაბუთა მხოლოდ იმ გარემოებით, რომ შპს „ა–სა“ და შპს „ე–ს“ შორის არსებობდა ხანგრძლივი საქმიანი ურთიერთობა, რაც არ წარმოშობს ვ.გ–ის ამ ხელწერილის თაობაზე წარმომადგენლობის უფლების აქტის პრეზუმფციას.

6.1.3. სასამართლო ზ.ჩ–სა და ვ.გ–ს შორის წარმოშობილ ურთიერთობას ურევს შპს „ა–სა“ და შპს „ე–ს“ შორის არსებულ ურთიერთობაში. ზ.ჩ., მართალია, არის შპს „ა–ის“ დამფუძნებელი, ისევე, როგორც ზ.ჩ., მაგრამ კონკრეტულ შემთხვევაში სადავო ურთიერთობა წარმოშობილია ფიზიკურ პირებს, ზ.ჩ–სა და ვ.გ–ს შორის. ვალის აღიარების ხელწერილში მითითებულია, რომ ფიზიკურ პირს - ვ.გ–ს გააჩნია ფიზიკური პირის - ზ.ჩ–ის ვალი.

6.1.4. ვალის აღიარება, სამოქალაქო კოდექსის 341-ე მუხლის თანახმად, წარმოადგენს დამოუკიდებელ ხელშეკრულებას და იმისათვის, რომ იგი დადებულად ჩაითვალოს, მასში მითითებული უნდა იყოს ხელშეკრულების დადებისათვის აუცილებელი ყველა არსებითი პირობა, რომლებიც კანონის თანახმად მიიჩნევა ანდა მხარეები ასეთზე შეთანხმდებიან. ასეთ შემთხვევაში საინტერესო არ არის რა ურთიერთობიდან და რის საფუძველზე იქნა წარმოშობილი ვალის აღიარების ურთიერთობა. მთავარია, ვალის აღიარების ხელწერილი შედგენილია თუ არა სამოქალაქო კოდექსის 327-ე მუხლის მოთხოვნების დაცვით.

6.1.5. სასამართლომ, 2011 წლის 12 აპრილის ვალის აღიარების ხელწერილის შეფასებისას, მიუხედავად საქართველოს უზენაესი სასამართლოს წლების განმავლობაში დადგენილი პრაქტიკისა, ამ ვალის წარმოშობის მიზეზებისა და ურთიერთობების გამოკვლევა დაწყო და დაადგინა, რომ, ვინაიდან შპს „კ.ა–სა“ და შპს „ე–ს“ დიდი ხნის საქმიანი ურთიერთობა ჰქონდათ, ამიტომ ხელწერილით ვ.გ–ის მიერ აღიარებულია შპს „ე–ს“ ვალი შპს „კ.ა–ის“ მიმართ, რაც საქმის მასალებიდან არ გამომდინარეობს. იურიდიულ პირებს არსებული ურთიერთობები ვერ იქნება 2011 წლის 12 აპრილს ვ.გ–სა და ზ.ჩ–ს შორის არსებული ვალის აღიარების ფაქტობრივი საფუძველი. ვალის აღიარების ხელშეკრულებაში არსად არის მითითებული შპს „ე–ს“ საიდენტიფიკაციო ნომერი, ვ.გ–ის წარმომადგენლობის დამადასტურებელი დოკუმენტი და ა.შ, შესაბამისად, ხელწერილის შინაარსის არასწორი განმარტების საფუძველზე არასწორი ფაქტია დადგენილი.

6.1.6. საქმეში არ მოიპოვება მტკიცებულება, რომ შპს „ე–მ“ აცნობა ზ.ჩ–ს მისი სახელით ვ.გ–ის წარმომადგენლობის შესახებ 2011 წლის 12 აპრილის ვალის არსებობის აღიარების წერილის გაფორმების საკითხში.

6.1.7. არასწორია სასამართლოს მსჯელობა, რომ, ვინაიდან ვალის აღიარება შპს „ა–ის“ შენობაში შედგა, იგი წარმომადგენლობის საფუძველზეა დადებული შპს „ა–სსა“ და შპს „ე–ა“ შორის.

6.1.8. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სასამართლომ არასწორად არ გამოიყენა სამოქალაქო კოდექსის 327-ე მუხლი, გამოიყენა სამოქალაქო კოდექსის 104-ე მუხლი და არასწორად განმარტა სამოქალაქო კოდექსის 341-ე მუხლი.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა ზ.ჩ–ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნას მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:

1. საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის დასაბუთება:

1.1. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

1.2. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

1.3. გასაჩივრებული განჩინების დასკვნები ძირითადად ეფუძნება იმ ფაქტობრივ გარემოებებს, რომ მოპასუხე არ წარმოადგენს სათანადო მხარეს, რომელმაც პასუხი უნდა აგოს ზ.ჩ–ის მოთხოვნაზე, რამდენადაც ვალის აღიარებას მოპასუხემ არა საკუთარი, არამედ, როგორც შპს „ე–ს“ წარმომადგენელმა მოაწერა ხელი, ამასთანავე, ის გარემოება, რომ მოსარჩელის მიერ მოთხოვნილი დავალიანება გააჩნდა სწორედ შპს „ე–ს“ სასამართლომ დაამყარა, როგორც თავად ვალის აღიარების აქტზე ხელმოწერის ადგილას შპს „ე–ს“ მითითების ფაქტს, ისე შპს „ე–ს“ უფლებამოსილი დირექტორის მიერ მოპასუხის სახელზე მინდობილობის გაცემას, მხარეთა განმარტებებსა და მოწმეთა ჩვენებებს.

1.4. საკასაციო პალატა მიუთითებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილზე, რომლის თანახმადაც სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება). საკასაციო პალატა კასატორის არგუმენტების ანალიზის შედეგად მიიჩნევს, რომ მას დასაბუთებული საკსაციო შედავება არ წარმოუდგენია, კერძოდ, არ მიუთითებია იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება-დადგენა, მატერიალურ-სამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება.

1.5. საკასაციო პალატა ვერ გაიზიარებს კასატორის მტკიცებას, მტკიცებულებათა არასწორი გამოკვლევისა და იმ გარემოების არასწორად დადგენის თაობაზე, რომ კასატორისათვის არ უნდა ყოფილიყო ცნობილი გარიგების შპს „ე–ს“ სახელით დადების შესახებ, რადგანაც სააპელაციო პალატის მიერ გამოკვლეული მტკიცებულებები იძლევა იმ ვარაუდის საფუძველს, რომ მოსარჩელისათვის ვალის აღიარების გარიგების ნამდვილი სუბიექტი უნდა ყოფილიყო ცნობილი, ამ პრეზუმფციის გაქარწყლება კი, სწორედ მოსარჩელეს ევალებოდა.

1.6. საკასაციო სასამართლო მიუთითებს სამოქალაქო კოდექსის 317-ე მუხლის პირველ ნაწილზე, რომლის თანახმადაც, ვალდებულების წარმოშობისათვის აუცილებელია მონაწილეთა შორის ხელშეკრულება, გარდა იმ შემთხვევებისა, როცა ვალდებულება წარმოიშობა ზიანის მიყენების (დელიქტის), უსაფუძვლო გამდიდრების ან კანონით გათვალისწინებული სხვა საფუძვლებიდან. მოცემულ შემთხვევაში, უდავოდ დადგენილია, რომ ვალდებულების წარმოშობის არც ერთი ზემოაღნიშნული შემთხვევა სახეზე არაა, ამასთანავე, პალატა მხედველობაში იღებს თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2014 წლის 21 მარტის საოქმო განჩინებას, რომლითაც მოპასუხის შუამდგომლობა სათანადო მხარით შეცვლის თაობაზე არ დაკმაყოფილდა, საოქმო განჩინებას საფუძვლად უდევს მოსარჩელის უარი, მის მიერ დასახელებული მოპასუხე შეიცვალოს სათანადო მხარით.

1.7. საკასაციო პალატა მიუთითებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 85-ე მუხლზე, რომლის თანახმადაც თუ საქმის განხილვისას სასამართლო დაადგენს, რომ სარჩელი აღძრულია არა იმ პირის წინააღმდეგ, რომელმაც პასუხი უნდა აგოს სარჩელზე, მას შეუძლია მოსარჩელის თანხმობით შეცვალოს თავდაპირველი მოპასუხე სათანადო მოპასუხით. თუ მოსარჩელე არ არის თანახმა თავდაპირველი მოპასუხის სათანადო მოპასუხით შეცვლაზე, სასამართლო თავისი გადაწყვეტილებით უარს ეტყვის მოსარჩელეს სარჩელის დაკმაყოფილებაზე.

1.8. გარდა ზემოაღნიშნულისა, სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა. ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

1.9. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას ზ.ჩ–ის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

2. საპროცესო ხარჯები:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. ამდენად, საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორს უნდა დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით ა. ჩ–ის მიერ 2014 წლის 25 აგვისტოს N5 საგადახდო დავალებით გადახდილი 6 000 ლარის 70% _ 4 200 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ზ.ჩ–ის საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.

2. კასატორ ზ.ჩ–ს (პ/N.....) სახელმწიფო ბიუჯეტიდან დაუბრუნდეს (ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150) სახელმწიფო ბაჟის სახით ა.ჩ–ის მიერ 2014 წლის 25 აგვისტოს N5 საგადახდო დავალებით გადახდილი 6 000 ლარის 70% _ 4 200 ლარი.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ბ. ალავიძე

მოსამართლეები: ზ. ძლიერიშვილი

პ. ქათამაძე