საქართველოს უზენაესი სასამართლო

გ ა ნ ჩ ი ნ ე ბ ა

საქართველოს სახელით

საქმე №ას-646-612-2015 23 ივლისი, 2015 წელი,

ას-646-612-2015 რ ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

მოსამართლეები: მზია თოდუა (თავმჯდომარე),

ეკატერინე გასიტაშვილი (მომხსენებელი)

პაატა ქათამაძე

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორი – სს „R”

წარმომადგენელი - თ. ო-ა

მოწინააღმდეგე მხარე - დ. მ-ი

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 14 აპრილის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი – ბრძანების გაუქმება, სამუშაოზე აღდგენა, განაცდურის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

1. 2013 წლის 25 ივნისს სს „R”-სა და დ. მ-ს შორის დაიდო შრომითი ხელშეკრულება №282/ა, რომლის საფუძველზეც დ. მ-ი მიღებულ იქნა ქიმიური ლაბორატორიის ლაბორანტის თანამდებობაზე, 6 თვის ვადით 2013 წლის 25 დეკემბრამდე. ხელშეკრულების თანახმად, დ. მ-ის ხელფასის ოდენობა განისაზღვრა თვეში 685 ლარით (დარიცხული).

2. 2013 წლის 25 დეკემბერს N500 შეთანხმებით, ცვლილება შევიდა 2013 წლის 25 ივნისის ხელშეკრულებაში და მისი მოქმედების ვადა გაგრძელდა განუსაზღვრელი ვადით, ხოლო ხელშეკრულების ყველა სხვა პირობა დარჩა უცვლელად. შეთანხმებაში მიეთითა, რომ მხარეები პასუხს აგებენ წინამდებარე შეთანხმების თანახმად ნაკისრი ვალდებულებების შეუსრულებლობისათვის, მოქმედი კანონმდებლობის შესაბამისად (ტ.1. ს. ფ. 15).

3. სს „R“-ში გასატარებელი აუცილებელი ღონისძიებების შესახებ, გენერალური დირექტორის 2014 წლის 30 იანვრის ბრძანების თანახმად, კომპანიაში არსებული მძიმე ეკონომიკური გარემოების გათვალისწინებით აუცილებელი იყო სამუშაო ძალის შემცირება. აქედან გამომდინარე, სს „R“-ის დირექციას დაევალა ბრძანების დანართში მითითებული დასაქმებულებისათვის წერილობითი შეტყობინების გაგზავნა ხელშეკრულების შეწყვეტის შესახებ. ამავე ბრძანებით დადგინდა, რომ აღნიშნულ პირებს შრომითი ხელშეკრულება შეუწყდებოდათ წერილობითი შეტყობინების გაცნობიდან 3 კალენდარული დღის გასვლისთანავე. ისინი ასევე მიიღებდნენ კომპენსაციას 2 თვის შრომის ანაზღაურებისა და გამოუყენებელი ანაზღაურებადი შვებულების ოდენობით (იხ. 2014 წლის 30 იანვრის ბრძანება ტ.1. ს. ფ. 62-65, 112-115).

4. მითითებული ბრძანების საფუძველზე, მოსარჩელე დ. მ-ს გაეგზავნა შეტყობინება შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის შესახებ, რომელიც ჩაბარდა 2014 წლის 2 თებერვალს( ტ.1. ს. ფ. 29; 66, 116).

5. 2014 წლის 28 თებერვალს სს „R“-სა და შპს ,,R-D”-ის 137-მა ყოფილმა თანამშრომელმა, მათ შორის დ. მ-მა, განცხადებით მიმართა დამსაქმებელს და მოითხოვა შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის საფუძვლების წერილობითი დასაბუთება (ტ.1. ს. ფ. 67-72, 117-122).

6. 2014 წლის 6 მარტით დათარიღებული სს „R“-ის წერილობითი დასაბუთება დ. მ-ს გაეგზავნა ამავე წლის 7 მარტს და ჩაბარდა 8 მარტს (ტ.1. ს. ფ. 24; 73; 123).

7. სს „R“-ისა და შპს ,,R-D”-ის თანამშრომელთა გაფიცვების პირველი ტალღა დაიწყო 2013 წლის ნოემბერში. 2013 წლის 23 ნოემბერს, ერთი მხრივ, სს „R“-სა და შპს ,,R-D”-ს და მეორე მხრივ, 2013 წლის 13 ნოემბერს დაწყებული თვითორგანიზებული საპროტესტო ღონისძიებების მონაწილეთა შორის, გაფორმდა შეთანხმება, რომლითაც დასაქმებულებმა იკისრეს ვალდებულება დაბრუნებოდნენ სამუშაო ადგილებს და არ მიემართათ პროტესტის გამოხატვის უკანონო ფორმებისათვის, ხოლო ადმინისტრაციამ იკისრა ვალდებულება, შეენარჩუნებინა მათთვის სამუშაო ადგილები, გაეფორმებინა მათთან შრომითი ხელშეკრულება განუსაზღვრელი ვადით და აენაზღაურებინა მათთვის ე. წ. მეცამეტე ხელფასი. დამსაქმებლებმა ასევე დაადასტურეს, რომ მომხდარის გამო შემდგომში არ მიმართავდნენ რაიმე ფორმით დევნის, იძულების ან მატერიალური პასუხისმგებლობის ზომებს.

8.აღნიშნულ შეთანხმებას დ. მ-ი ხელს არ აწერს (2013 წლის 23 ნოემბრის შეთანხმება (ტ.1. ს. ფ. 58-61, 108-111;).

9. სს „R“-ის გენერალური დირექტორის 2014 წლის 10 თებერვლის №178/ბ ბრძანებით, დ. მ-ს საქართველოს შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის „ა“ ქვეპუნქტისა და 38-ე მუხლის მე-2 პუნქტის თანახმად, შეუწყდა შრომითი ხელშეკრულება და ის გათავისუფლდა 2014 წლის 6 თებერვლიდან (2014 წლის 10 თებერვლის ბრძანება ტ.1. ს. ფ. 25).

10. დ. მ-მა 2014 წლის 22 აპრილს სარჩელი აღძრა სასამართლოში სს „R“-ის მიმართ და მოითხოვა სამუშაოდან გათავისუფლების შესახებ ბრძანების გაუქმება, სამუშაოზე აღდგენისა და იძულებითი განაცდურის ანაზღაურება.

11. ბოლნისის რაიონული სასამართლოს 2014 წლის 5 აგვისტოს გადაწყვეტილებით, დ. მ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა:

ა. სს „R“-ის გენერალური დირექტორის 2014 წლის 30 იანვრის ბრძანება №88/ბ დ. მ-ის მიმართ, ცნობილ იქნა ბათილად;

ბ. დ. მ-ი აღდგენილ იქნა სს „R“-ში ქიმიური ლაბორატორიის ლაბორანტის თანამდებობაზე;

გ. სს „RMG Cooper“-ს დაევალა დ. მ-ის სასარგებლოდ იძულებითი

განაცდურის სახით მიყენებული ზიანის ანაზღაურება 2014 წლის 1 ივნისიდან

გადაწყვეტილების აღსრულებამდე, მისი ყოველთვიური ხელფასის ოდენობის

(საშემოსავლო გადასახადის გარეშე) - 548 ლარის გათვალისწინებით.

12. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის განჩინებით სს „R“-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა ბოლნისის რაიონული სასამართლოს 2014 წლის 5 აგვისტოს გადაწყვეტილება.

13. სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია და გაიზიარა რაიონული

სასამართლოს მიერ დადგენილი ამ განჩინების 1-9 პუნქტებში მითითებული

ფაქტობრივი გარემოებები.

14. სააპელაციო სასამართლომ ასევე დადგენილად ცნო:

ა. დ. მ-თან და კომპანიებში დასაქმებულ ორასამდე თანამშრომელთან შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტას მოჰყვა გაფიცვების მეორე ტალღა, რაშიც ასევე მონაწილეობდნენ პროფკავშირის წარმომადგენლები. დავაში ჩაერთო სახელმწიფოს მიერ დანიშნული მედიატორიც;

ბ. სს „R“-ისა და შპს ,,R-D”-ის ადმინისტრაციასა და მედიაციაში მონაწილე დასაქმებულთა წარმომადგენლებს შორის 2014 წლის 14 მარტს გაფორმებული შეთანხმებით გადაწყდა ადმინისტრაციის მიერ შეთავაზებული გარკვეული საკითხების მისაღებობის საკითხი, ამასთან, დადგინდა, რომ კოლექტიური მოლაპარაკებების დასაწყებად შეიქმნებოდა ორმხრივი კომისია სს „R“-ისა და შპს ,,R-D”-ის ადმინისტრაციისა და ამავე კომპანიებში არსებული პროფკავშირების წარმომადგენლების მონაწილეობით;

გ. აღნიშნულ შეთანხმებას სხვა დასაქმებულთა სახელით სხვა პირებთან ერთად ხელს აწერს დ. მ-იც (2014 წლის 14 მარტის შეთანხმება ტ.1. ს. ფ. 74, 124);

დ. 2014 წლის 21 მარტს შედგა მეორე შეთანხმება, რომლითაც განისაზღვრა, თუ როგორ მოხდებოდა გათავისუფლებული დასაქმებულების სამუშაოზე აღდგენა. ამავე შეთანხმებით დადგინდა, რომ ის ძალაში შევიდოდა არსებული ყველა მოთხოვნის თაობაზე სრულად და საბოლოოდ შეთანხმების შემთხვევაში, თუმცა შესაძლებელი იყო დაქვემდებარებოდა ცვლილებას საბოლოო შეთანხმების შინაარსიდან გამომდინარე. შეთანხმებას ხელს აწერს დ. მ-იც (2014 წლის 21 მარტის შეთანხმება ტ.1. ს. ფ. 75-76, 125-126).

ე. 2014 წლის 23 მარტს, ხელი მოეწერა მესამე შეთანხმებას, რომლითაც ძალაში შევიდა ყველა ის შეთანხმება, რომლებიც მხარეებმა გააფორმეს ამ შეთანხმების ხელმოწერამდე, ამასთან ერთად გადაწყდა 2014 წლის 25 მარტიდან გაფიცვის შეწყვეტა. დადგენილია, რომ აღნიშნულ შეთანხმებას დ. მ-ი ხელს არ აწერს (2014 წლის 23 მარტის შეთანხმება ტ.1. ს. ფ. 77-78, 127-128).

15. სააპელაციო საჩივარში აპელანტი აღნიშნავს, რომ მედიაციის პროცესში ადმინისტრაციის წინაშე დასაქმებულთა მხარეს წარმოადგენდა საერთო ჯგუფი („დასაქმებულთა წარმომადგენლები“ და „საგაფიცვო კომიტეტი“) და ამ ჯგუფის წევრებს შორის პროფკავშირის წევრებისა თუ არაწევრების წარმომადგენლობა არ ყოფილა გამიჯნული; შესაბამისად, უდავო ფაქტობრივ გარემოებად იმის მიჩნევა, რომ გადაწყვეტილების მიღება მხოლოდ საერთო თანხმობით ხდებოდა, უსაფუძვლოა.

16. სააპელაციო პალატამ აღნიშნა, რომ აპელანტს მითითებული გარემოების დამადასტურებელი რაიმე მტკიცებულება სასამართლოში არ წარმოუდგენია, შესაბამისად, სასამართლომ გაიზიარა გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით დადგენილი ფაქტობრივი გარემოება იმის შესახებ, რომ მედიაციაში მონაწილეობდნენ როგორც პროფკავშირები, ისე დასაქმებულები, რომლებიც არ წარმოადგენდნენ პროფკავშირების წევრებს (ამასთან დადგენილია, რომ დ. მ-ი არ არის პროფკავშირის წევრი). სულ ასეთი პირი იყო 21 და ისინი წარმოდგენილი იყვნენ 6 პირით, მათ შორის ერთ-ერთი იყო დ. მ-ი. წარმომადგენლობის თაობაზე, რაიმე წერილობითი დოკუმენტი გაფორმებული არ ყოფილა. მითითებული წარმომადგენლობის უფლებით აღჭურვილი პირები მოლაპარაკებებზე ზეპირსიტყვიერად, ნებისმიერი შეთანხმების მიღწევის შემდეგ, გამოდიოდნენ სხვა დასაქმებულებთან და ხმამაღლა უკითხავდნენ მათ პირობებს. შესაბამისად, მხოლოდ საერთო თანხმობის მიღების შემდეგ ხდებოდა შეთანხმებაზე ხელის მოწერა. ასევე დადგინდა, რომ ბოლო შეთანხმების პირობები მიუღებელი იყო როგორც დ. მ-ისთვის, ისე სხვა დასაქმებულებისთვის, რის გამოც მან შეთანხმებას ხელი არ მოაწერა.

17. 2014 წლის 23 ივლისის სხდომის ოქმში ასახული მოპასუხის ახსნა-განმარტების საფუძველზე პირველი ინსტანციის სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ მოპასუხე საწარმოში დ. მ-ის მიერ დაკავებული თანამდებობის შტატი არ შემცირებულა. ამ მხრივ სააპელაციო საჩივარში მითითებული არგუმენტი იმის შესახებ, რომ ეკონომიკური გარემოებების გამო, დასაქმებულთან შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის დროს მისი შტატის არსებობის მომენტი არსებითი მნიშვნელობის მქონე ფაქტობრივ გარემოებად არ უნდა იქნეს მიჩნეული, ვერ იქნება გაზიარებული, ვინაიდან იმ პირობებში, როდესაც მოსარჩელის მიერ აღძრულია სარჩელი ბრძანების გაუქმებისა და სამუშაოზე აღდგენის შესახებ, სასამართლოს მიერ საქმის განხილვისას მითითებული საკითხის გამოკვლევა, სწორედაც რომ ერთ–ერთ არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებას წარმოადგენს.

18. მოპასუხე სადავოდ ხდიდა გარემოებას იმის შესახებ, რომ დ. მ-ის მიერ დაცული არ ყოფილა სარჩელის აღძვრის კანონით გათვალისწინებული ერთთვიანი ვადა. მითითებული საკითხი მხარემ სადავო გახადა სააპელაციო საჩივარშიც და აღნიშნა, რომ საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 140-ე მუხლი ექვსი თვის ვადაში სარჩელის განმეორებით შეტანით ხანდაზმულობის ვადის შეწყვეტას უკავშირებს იმ შემთხვევას, თუ თავდაპირველად მოსარჩელემ უარი თქვა სარჩელზე ან თუ განჩინებით მისი სარჩელი განუხილველად იქნა დატოვებული, რაც შეეხება, სარჩელის მიღებაზე უარს რასაც განსახილველ შემთხვევაში ჰქონდა ადგილი, სხვა პროცესუალური ხასიათის დოკუმენტია და შესაბამისად, აღნიშნული მითითებული ნორმის რეგულირების სფეროში არ ექცევა.

19. სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა სააპელაციო საჩივარში მითითებული ამგვარი არგუმენტი შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს შრომის კოდექსის 38-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, დამსაქმებლის მიერ ამ კანონის 37-ე მუხლის პირველი პუნქტის „ა“, „ვ“, „ი“ და „ო“ ქვეპუნქტებით გათვალისწინებული რომელიმე საფუძვლით შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტისას დამსაქმებელი უფლებამოსილია არანაკლებ 3 კალენდარული დღით ადრე გააფრთხილოს დასაქმებული წინასწარი წერილობითი შეტყობინების გაგზავნით. ამ შემთხვევაში დასაქმებულს მიეცემა კომპენსაცია არანაკლებ 2 თვის შრომის ანაზღაურების ოდენობით, შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტიდან 30 კალენდარული დღის ვადაში. მე-4 ნაწილის თანახმად, დასაქმებულს უფლება აქვს, შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის თაობაზე დამსაქმებლის შეტყობინების მიღებიდან 30 კალენდარული დღის ვადაში გაუგზავნოს მას წერილობით შეტყობინება ხელშეკრულების შეწყვეტის საფუძვლის წერილობითი დასაბუთების მოთხოვნის თაობაზე. მე-5 ნაწილის თანახმად, დამსაქმებელი ვალდებულია დასაქმებულის მოთხოვნის წარდგენიდან 7 კალენდარული დღის ვადაში წერილობით დაასაბუთოს შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის საფუძველი. ხოლო მე-6 ნაწილის თანახმად, დასაქმებულს უფლება აქვს, წერილობითი დასაბუთების მიღებიდან 30 კალენდარული დღის ვადაში სასამართლოში გაასაჩივროს დამსაქმებლის გადაწყვეტილება შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის შესახებ.

20. დადგენილია, რომ დამსაქმებლის მიერ ხელშეკრულების შეწყვეტის საფუძვლის წერილობითი დასაბუთება დ. მ-ს ჩაბარდა 2014 წლის 8 მარტს.

21. ასევე, დადგენილია, რომ პირველად დ. მ-მა სს „R-“-ის წინააღმდეგ სარჩელით სასამართლოს მიმართა 2014 წლის 4 აპრილს, ხოლო ბოლნისის რაიონული სასამართლოს 2014 წლის 10 აპრილის განჩინებით უარი ეთქვა სარჩელის მიღებაზე.

22. საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 138–ე მუხლის შესაბამისად, ხანდაზმულობის ვადის დენა წყდება, თუ უფლებამოსილი პირი შეიტანს სარჩელს მოთხოვნის დასაკმაყოფილებლად ან მის დასადგენად, ანდა შეეცდება დაიკმაყოფილოს მოთხოვნა სხვა საშუალებით, როგორიცაა სახელმწიფო ორგანოსათვის ან სასამართლოში განცხადებით მიმართვა მოთხოვნის არსებობის შესახებ, ანდა აღმასრულებელი მოქმედების განხორციელება. შესაბამისად გამოიყენება 139-ე და 140-ე მუხლები.

23. ამავე კოდექსის 140–ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, სარჩელის შეტანა ხანდაზმულობის ვადის დენის შეწყვეტას არ გამოიწვევს, თუ მოსარჩელე უარს იტყვის სარჩელზე, ან სასამართლოს კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით სარჩელი განუხილველად იქნება დატოვებული. თუ უფლებამოსილი პირი ექვსი თვის ვადაში შეიტანს ახალ სარჩელს, მაშინ ხანდაზმულობის ვადა შეწყვეტილად ითვლება პირველი სარჩელის შეტანის დროიდან.

24. პალატის შეფასებით, მითითებულ ნორმებზე დაყრდნობით, პირველი ინსტანციის სასამართლომ მართებულად მიიჩნია, რომ რადგან დ მ-მა თავისი უფლებების დაცვის მიზნით სასამართლოს სარჩელით მიმართა 2014 წლის 4 აპრილს, ამ დღესვე შეწყდა მისი მოთხოვნის ხანდაზმულობის ვადის დენა, შესაბამისად, სასამართლომ სწორად დაასკვნა, რომ მოსარჩელის მოთხოვნა არ იყო ხანდაზმული. რაც შეეხება აპელანტის პრეტენზიას იმის შესახებ, რომ სარჩელის განუხილველად დატოვების ნაცვლად, რომლის შესახებაც მითითებულია სამოქალაქო კოდექსის 140–ე მუხლში, განსახილველ შემთხვევაში ადგილი ჰქონდა სარჩელის მიღებაზე უარს თქმას, არ შეიძლება გახდეს სასამართლოს მიერ მითითებული ნორმის გამოყენებაზე უარის თქმის საფუძველი.

25. სააპელაციო სასამართლომ მართებულად მიიჩნია პირველი ინსტანციის სასამართლოს ის მითითება, რომ შრომის კოდექსი განსხვავებულად აწესრიგებს მტკიცების ტვირთის განაწილების საკითხს. განსახილველ შემთხვევაში, პირველი ინსტანციის სასამართლომ სწორად განსაზღვრა დამსაქმებლის მტკიცების საგანში შემავალ გარემოებათა წრე და სწორად მიუთითა, რომ მოპასუხე ვალდებული იყო დაედასტურებინა ისეთი ფაქტობრივი გარემოებების არსებობის შესახებ - ეკონომიკური გარემოებები, ტექნოლოგიური ან ორგანიზაციული ცვლილებები, რომლებმაც აუცილებელი გახადა სამუშაო ძალის შემცირება.

26. მოპასუხის მიერ წარდგენილი მტკიცებულებების გათვალისწინებით, სასამართლომ დადასტურებულად მიიჩნია, რომ დამსაქმებელი საწარმოს ფინანსური მდგომარეობა 2012 წელთან შედარებით 2013 წლისათვის გაუარესდა, საბოლოო ჯამში კი, კომპანიის საერთო მოგება 2012 წელთან შედარებით შემცირდა 10 მილიონი აშშ დოლარით; კერძოდ, მადნეულის საბადოში სპილენძის მადნის შემცველობის გაღარიბების ტენდენციის გამო, 2013 წელს გაიზარდა გადამუშავებული სამთო მასა და შეადგინა 17 845 158 ტონა, ხოლო გასულ წელს აღნიშნული მაჩვენებელი შეადგენდა 14 064 639 ტონას, ეს კი იმას ნიშნავდა, რომ გადახსნის კოეფიციენტი გაუარესდა; შესაბამისად, გაიზარდა მადნის მოპოვებაზე გაწეული დანახარჯები და წარმოებული პროდუქციის თვითღირებულება. ამიტომ წარმოების რენტაბელურობის შენარჩუნების მიზნით 2013 წელს დაიწყო მადნის ზიდვა საყდრისის საბადოდანაც. თუმცა იმის გათვალისწინებით, რომ საყდრისის კარიერიდან გადაზიდვის მანძილი 2–ჯერ მეტს შეადგენდა, შესაბამისად გაიზარდა მოპოვების ხარჯებიც. ამასთან, კონცენტრატში არსებული ოქროს შემცველობა მნიშვნელოვანი კლებით ხასიათდება (განსხვავებით სპილენძისაგან). მოპასუხის განმარტებით, ზემოთ მითითებული გარემოებები გახდა შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის საფუძველი, როგორც მოსარჩელე დ. მ-თან, ასევე სხვა დასაქმებულებთან; თუმცა აღსანიშნავია, რომ სასამართლომ კონკრეტული დავის გადაწყვეტისათვის მნიშვნელობის მქონე პერიოდი დაუკავშირა დასაქმებულთან ხელშეკრულების განუსაზღვრელი ვადით გაგრძელებაზე შეთანხმების დადების თარიღს და მის შემდგომ - ხელშეკრულების შეწყვეტის თაობაზე სს „R“-ის გენერალური დირექტორის ბრძანების გამოცემის თარიღს შორის პერიოდს, რომელიც მოიცავდა - 2013 წლის 25 დეკემბრის შემდგომ -2014 წლის 30 იანვრამდე დროის მონაკვეთს. მითითებული მსჯელობა სააპელაციო სასამართლომ სრულად გაიზიარა, ვინაიდან მოპასუხეს პროცესუალურად სწორედ მითითებული დროის შუალედთან დაკავშირებით ევალებოდა სასამართლოსათვის იმგვარი მტკიცებულებების წარმოდგენა, რომელიც სარწმუნოს გახდიდა ამ დროისათვის - დ. მ-თან შრომითი ხელშეკრულების უვადოდ გაგრძელების შემდეგ, მოპასუხე საწარმოში, რაიმე სახის ეკონომიკური გარემოებების, ტექნოლოგიური ან ორგანიზაციული ცვლილებების არსებობას, რაც აუცილებელს ხდიდა სამუშაო ძალის შემცირებას.

27. აპელანტმა გადაწყვეტილებასთან ერთად გაასაჩივრა ბოლნისის რაიონული სასამართლოს 08.07.2014 წლის განჩინებას, რომლითაც მოპასუხეს უარი ეთქვა საქმის წარმოების შეწყვეტის შესახებ შუამდგომლობის დაკმაყოფილებაზე.იმ საფუძვლით, რომ სახელმწიფო მედიაციის გზით კოლექტიური შრომითი დავის დარეგულირება წარმოადგენს დავის ალტერნატიული გზით გადაწყვეტის ერთ-ერთ საშუალებას. განსახილველ შემთხვევაში, ვინაიდან კოლექტიური შრომითი დავა დარეგულირდა სახელმწიფო მედიაციის გზით, რომლის ფარგლებშიც გაფორმდა სამი შეთანხმება და საკითხიც უკვე მოწესრიგდა სახელმწიფო მედიაციის ფარგლებში, შესაბამისად, სასამართლოს აღარ უნდა განეხილა დ. მ-ის სარჩელი.

28. სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ მედიაციის ფარგლებში განიხილებოდა სამუშაოზე აღდგენისა და განაცდურის ანაზღაურების საკითხი და 2014 წლის 14 მარტს გაფორმებული შეთანხმებით გადაწყდა ადმინისტრაციის მიერ შეთავაზებული გარკვეული საკითხების მისაღებობა, ასევე დადგინდა, რომ კოლექტიური მოლაპარაკებების დასაწყებად შეიქმნებოდა ორმხრივი კომისია სს ,,R”-ისა და შპს „R-D“-ის ადმინისტრაციისა და პროფკავშირების წარმომადგენლების მონაწილეობით. მითითებულ შეთანხმებას ხელს აწერს მოსარჩელე დ. მ-ი. 2014 წლის 21 მარტის შეთანხმებით განისაზღვრა, თუ როგორ მოხდებოდა გათავისუფლებული დასაქმებულების სამუშაოზე აღდგენა.

29. ამავე შეთანხმებაში აღინიშნა, რომ ის ძალაში შევიდოდა არსებული ყველა მოთხოვნის თაობაზე სრულად და საბოლოოდ შეთანხმების შემთხვევაში, თუმცა შესაძლებელი იყო დაქვემდებარებოდა ცვლილებას საბოლოო შეთანხმების შინაარსიდან გამომდინარე. დადგენილია, რომ მხარეებმა საბოლოო შეთანხმებას მიაღწიეს 2014 წლის 23 მარტის შეთანხმებაზე ხელმოწერით.

30. შეთანხმებას სადავოდ არ ხდის დამსაქმებელი, თუმცა დასაქმებულების მხრიდან შეთანხმებას ხელს აწერენ პროფკავშირების წარმომადგენლები, ხოლო იმ პირთა სახელით, ვინც არ წარმოადგენდა პროფკავშირების წევრს, მოლაპარაკებებს აწარმოებდა და შეთანხმებას სხვა ხუთ პირთან ერთად ხელს აწერდა დ. მ-ი.

31. სააპელაციო პალატის შეფასებით, ის პირი, რომელიც ხელს აწერს შეთანხმებას წარმოადგენს ამ შეთანხმების მხარეს, ხოლო სხვა პირებთან მიმართებაში საჭირო იყო მათ მიერ მინიჭებული წარმომადგენლობითი უფლებამოსილების ფარგლების გარკვევა. სასამართლომ გასაჩივრებულ გადაწყვეტილებაში სწორად აღნიშნა, რომ დასადგენი იყო ის, თუ ვის მიმართ აქვს ამ შეთანხმებებს მბოჭავი ძალა, ვინ ჩაითვლება ამ შეთანხმების მხარედ და ვისთვის იქნება სავალდებულო ამ შეთანხმებით გათვალისწინებული პირობები. შესაბამისად, იმის გათვალისწინებით, რომ მოსარჩელე დ. მ-ი ხელს არ აწერს ბოლო (23 მარტის) შეთანხმებას, რომლითაც ძალაში შევიდა 2014 წლის 14 მარტის და 21 მარტის შეთანხმებები, სასამართლომ სწორად მიიჩნია ამ შეთანხმებაზე მისი ნების არარსებობა. ამასთან, ასევე ვერ დადასტურდა, გარემოება იმის შესახებ, რომ გადაწყვეტილების მისაღებად განსაზღვრული იყო კვორუმი და სხვა წარმომადგენლები უფლებამოსილი იყვნენ გადაწყვეტილება მიეღოთ დ. მ-ის თანხმობის გარეშეც.

32. სასამართლომ სწორად დაასკვნა, რომ იმ პირობებში, როდესაც მოსარჩელე 2014 წლის 23 მარტის საბოლოო შეთანხებას, არც მისი დადებისას და არც შემდგომ არ ეთანხმებოდა, სადავოდ გახადა იგი და რომ არც მასზე ხელმომწერი პირებისათვის მიუნიჭებია წარმომადგენლობითი უფლებამოსილება, ამ შეთანხმების სამართლებრივი შედეგები მასზე არ უნდა გავრცელებულიყო.

33. სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ განსახილველ შემთხვევაში, მოსარჩელე მართალია ადასტურებს და პირდაპირ მიუთითებს დასაქმებულთა საგაფიცვო პროცესებში მისი აქტიური მონაწილეობის, აგრეთვე შემათანხმებელი პროცედურების შედეგად დამსაქმებელსა და დასაქმებულთა სახელით კონკრეტულ პირებს შორის გაფორმებულ შეთანხმებებზე, თუმცა არ ადასტურებს (სადავოდ ხდის) მედიაციის პროცესში მის მიმართ შეთანხმების მიღწევის, ანუ დავის გადაწყვეტის ფაქტობრივ გარემოებას. აღნიშნულიდან გამომდინარე, პალატა იზიარებს სასამართლოს დასკვნას იმის შესახებ, რომ ამ შეთანხმების სამართლებრივი შედეგები დ. მ-ზე არ უნდა გავრცელებულიყო.

34. აპელანტი მიუთითებს, რომ ფართომასშტაბიანი გაფიცვის გამო, კომპანიის

სრული პარალიზების თავიდან აცილების მიზნით ადმინისტრაცია წავიდა დათმობაზე და მოლაპარაკების ფარგლებში იკისრა ვალდებულება მუშა-პერსონალთან შრომითი ხელშეკრულების განუსაზღვრელი ვადით გაგრძელების შესახებ, ამასთან შეთანხმების გაფორმებაზე ადმინისტრაციას გააჩნდა სახელშეკრულებო ვალდებულება 2013 წლის 23 ნოემბრის შეთანხმების საფუძველზე და ეს არ ყოფილა რაიმე ძალადობის ან მუქარის შედეგი. აპელანტის განმარტებით, ეს ვალდებულება კომპანიამ იკისრა დასაქმებული მუშა-პერსონალის, როგორც კოლექტიური მხარის წინაშე, მაგრამ ეს არ უნდა იქნეს გაგებული იმდაგვარად, რომ დამსაქმებელს არა აქვს უფლება კონკრეტულ დასაქმებულთან შეწყვიტოს შრომითი ურთიერთობა კანონით გათვალისწინებული საფუძვლის შემთხვევაში, მიუხედავად იმისა, რომ დასაქმებულთან უვადო შრომის ხელშეკრულება აკავშირებს.

35. სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ საქართველოს შრომის კოდექსის 37–ე მუხლის პირველი ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტით გათვალისწინებული ცვლილებები საწარმოში აუცილებელს უნდა ხდიდეს სამუშაო ძალის შემცირებას, და ამასთანავე, ცვლილებებს ადგილი უნდა ჰქონდეს შრომითი ხელშეკრულების დადების შემდეგ. სხვაგვარად, თუ დამსაქმებელი შრომის ხელშეკრულებას დებს და კისრულობს ამ ურთიერთობიდან გამომდინარე ვალდებულებებს საწარმოში მიმდინარე ცვლილებების ფონზე, ივარაუდება, რომ მას გაცნობიერებული აქვს შესაბამისი სამართლებრივი შედეგები და მიუხედავად ამისა, საწარმოსათვის საჭიროდ მიაჩნია პირის დასაქმება.

36. სააპელაციო სასამართლოს დასკვნით, დამსაქმებელმა, იცოდა თავისი ფინანსური მდგომარების და დასაქმებულთა საჭირო რიცხოვნობის შესახებ, თუმცა მიუხედავად ამისა, არსებული მასობრივი გაფიცვის დასრულების მიზნით – ყველა თანამშრომელთან დადო უვადო შრომის ხელშეკრულება და დააბრუნა ისინი სამუშაო ადგილებზე, რასაც ერთ თვის გასვლის შემდეგ მოჰყვა ხელშეკრულება შეწყვიტა მათ დიდ ნაწილთან. იმ მიზეზის გამო, რომ დამსაქმებელმა არ გამოიყენა უფლება შრომითი ხელშეკრულებების მოქმედების ვადის ამოწურვის შემდეგ (2013 წლის 25 დეკემბერი) შრომითი ურთიერთობა გაეგრძელებინა მხოლოდ იმდენ პირთან, რამდენსაც მოითხოვდა წარმოება, ასევე, მიეღო შესაბამისი სამართლებრივი ზომები გაფიცულთა წინააღმდეგ და ნაცვლად აღნიშნულისა მის წინაშე მდგარი „პრობლემა“ - გაფიცვა, მოაგვარა ყველა თანამშრომელთან უვადო შრომის ხელშეკრულების გაფორმებით, აღნიშნულიდან გამომდინარე, სასამართლომ სწორად დაასკვნა, რომ არ არსებობდა შრომის ხელშეკრულების შეწყვეტის საფუძველი და დასაბუთებულად ცნო ბათილად სს ,,R"-ის გენერალური დირექტორის 2014 წლის 30 იანვრის N88/ბ ბრძანება.

37. სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა სადავო ბრძანებასთან დაკავშირებით გასაჩივრებულ გადაწყვეტილებაში მითითებული მსჯელობა იმის შესახებ, რომ შეტყობინება შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის შესახებ ნების გამოვლენა -

გარიგებაა, რომლითაც ხდება სამართლებრივი ურთიერთობის დასრულება, შესაბამისად, მისი კანონშეუსაბამოდ ცნობა გამოიწვევს ამ შეტყობინების საფუძველზე გამოცემული სხვა აქტების ბათილობას. განსახილველ შემთხვევაში, მოპასუხის მითითებაზე იმის შესახებ, რომ მოსარჩელემ ნაცვლად სამსახურიდან გათავისუფლების შესახებ, 2014 წლის 10 თებერვლის ბრძანებისა, გაასაჩივრა თანამშრომლებთან შრომის ხელშეკრულებების შეწყვეტის შესახებ 2014 წლის 30 იანვრის ბრძანება, სასამართლომ დასაბუთებულად განმარტა შემდეგი: მოცემულ შემთხვევაში, მოთხოვნის არსი დავას არ იწვევს – მოსარჩელეს სურს მისი გათავისუფლების უკანონოდ აღიარება და სამსახურში აღდგენა. გასაჩივრებული ბრძანებით სს ,,R”-ის დირექციას დაევალა ბრძანების დანართში მითითებული დასაქმებულებისათვის წერილობითი შეტყობინების გაგზავნა დადგინდა, რომ აღნიშნულ პირებს ხელშეკრულების შეწყვეტის შესახებ. შრომითი ხელშეკრულება შეუწყდებოდათ წერილობითი შეტყობინების გაცნობიდან 3 კალენდარული დღის გასვლისთანავე. მათ ასევე უნდა მიეღოთ კომპენსაცია 2 თვის შრომის ანაზღაურებისა და გამოუყენებელი ანაზღაურებადი შვებულების ოდენობით. სწორედ აღნიშნული ბრძანება იყო მითითებული შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის შესახებ შეტყობინებაში შეწყვეტის საფუძვლად.

38. შეტყობინება შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის შესახებ ნების გამოვლენა – გარიგებაა, რომლითაც ხდება სამართლებრივი ურთიერთობის დასრულება. მისი კანონშეუსაბამოდ ცნობა გამოიწვევს ამ შეტყობინების საფუძველზე გამოცემული სხვა აქტების ბათილობას. დ. მ-თან შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტა საწარმომ შეიძლება მრავალ აქტში გააფორმოს, რომელთა შესახებ შესაძლოა დ. მ-ს არც ჰქონდეს ინფორმაცია. მისთვის მთავარია დამსაქმებლის მხრიდან გამოვლენილი ნება, რომლითაც მას ეცნობა ურთიერთობის დასრულების შესახებ. ცხადია, მოთხოვნა უფრო გამართული იქნებოდა, მოსარჩელეს 2014 წლის 10 თებერვლის ბრძანების გაუქმებაც რომ მოეთხოვა, მაგრამ ასეთი ფორმალური მიდგომა მოთხოვნის მიმართ, როდესაც მისი არსი აშკარაა, გაუმართლებელია და კანონის მიზნებს არ შეესაბამება.

39. სააპელაციო სასამართლომ სრულად გაიზიარა რაიონული სასამართლოს მიერ დავის გადაწყვეტის სამართლებრივი შეფასება, რომელის დაფუძნებულია საქართველოს შრომის კოდექსის 44–ე, სამოქალაქო კოდექსის 408.1, 411–ე მუხლებზე.

40. სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატამ დაასკვნა, რომ აპელანტმა ვერ უზრუნველყო გასაჩივრებული გადაწყვეტილების საპირისპიროდ შესაბამისი, მტკიცებულებებით გამყარებული დასაბუთებული პრეტენზიის წარმოდგენა.ის დასაბუთება, რაც აპელანტმა შეთავაზა სასამართლოს არ იძლევა ბოლნისის რაიონული სასამართლოს 2014 წლის 5 აგვისტოს გადაწყვეტილების გაუქმებისათვის საკმარის საფუძველს.

41. სს „R“-მა საკასაციო საჩივრით გაასაჩივრა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 14.04 გადაწყვეტილება, მოითხოვა მისი გაუქმება და სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შემდეგი საფუძვლებით:

42. სასამართლომ არასწორად დაადგინა ფაქტობრივი გარემოება, თითქოს მედიაციის პროცესში კონკრეტულ საკითხზე გადაწყვეტილების მიღება ხდებოდა წარმომადგენლების მიერ სხვა დასაქმებულებთან ზეპირსიტყვიერი შეთანხმების შემდეგ საერთო თანხმობის საფუძველზე. ასეთი წესით გადაწყვეტილების მიღების წესი არ ყოფილა განსაზღვრული არც რაიმე დოკუმენტით და არც საქმის ფაქტობრივი, რეალური ვითარებით, იმის გამო, რომ 2014 წლის 23 მარტის შეთანხმებაზე ხელი არ ჰქონდა მოწერილი დ. მ-ის ინტერესებში იყო განეცხადებინა სასამართლოსთვის რომ თითქოს შეთანხმებაზე ხელმოწერის გადაწყვეტილება საერთო კონსესუსის შედეგი იყო, სასამართლომ ეს უსაფუძვლოდ გაიზიარა და მტკიცების ტვირთი სს-ზე გადაიტანა.

43. არ არის გასაზიარებელი სასამართლოს მსჯელობა დ. მ-ის საშტატო ერთეულის შესახებ, ვინაიდან ეკონომიკური გარემოებების გამო დასაქმებულთან შრომითი ურთიერთობების შეწყვეტის დროს მისი შტატის არსებობა-არ არსებობის მომენტი არსებითი მნიშვნელობის ფაქტობრივ გარემოებად არ უნდა იქნეს მიჩნეული.

44. სასამართლომ არასწორად გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მსჯელობა იმის შესახებ, რომ თითქოს საქმის გადაწყვეტისათვის მნიშვნელოვანია 2013 წლის 25 დეკემბრის შემდეგ 2014 წლის 30 იანვრამდე პერიოდში საწარმოში იყო თუ არა რაიმე ისეთი ეკონომიკური გარემოება, ტექნოლოგიური ან ორგანიზაციული ცვლილება, რომელიც აუცილებელს გახდიდა სამუშაო ძალის შემცირებას. ერთი მხრივ, სასამართლომ დადასტურებულად მიიჩნია, რომ კომპანიის ფინანსური მდგომარეობა 2013 წლის ბოლოსათვის გაუარესდა, მაგრამ სრულიად დაუსაბუთებლად ყურადღება გაამახვილა მხოლოდ ერთთვიან პერიოდზე და მიუთითა, რომ მოპასუხეს არ წარუდგენია ისეთი მტკიცებულება, რომელიც სარწმუნოს გახდიდა შრომითი ხელშეკრულების უვადოდ გაგრძელების შემდეგ. ანუ 2013 წლის 25 დეკენბრის შემდეგ ისეთი ეკონომიკური გარემოებების არსებობას, რომელიც აუცილებელს გახდიდა სამუშაო ძალის შემცირებას.

45. მოსარჩელესთან, ისევე როგორც სხვა დასაქმებულებთან 2013 წლის 25 დეკემბრის შეთანხმებით შრომითი ხელშკრულების მოქმედება განუსაზღვრელი ვადით გაგრძელდა დამსაქმებელსა და დასაქმებულთა შორის 2013 წლის 23 ნოემბერს დადებული შეთანხმების საფუძველზე. ადმინისტრაცია წავიდა დათმობებზე წარმოების პარალიზების თავიდან აცილების მიზნით და ზემოაღნიშნული ვალდებულება იკისრა შეთანხმების ფარგლებში.

46. დამსაქმებელს, რომ მართლაც გააჩნდა სამუშაო ძალის შემცირების ეკონომიკური საფუძველი, გამომდინარეობს თვით დ. მ-ის მიერ ხელმოწერილი 2014 წლის 21 მარტის შეთანხმების შინაარსიდან.. სადაც აღნიშნულია, რომ დამსაქმებელი დარჩენილი მუშაკების აღდგენას შეძლებდა იმ შემთხვევაში, თუ გაუმჯობესდებოდა კომპანიის ფინანსური მდგომარეობა. 25.12.2013 წლის შეთანხმების გაფორმების დროს ადმინისტრაცია ჯერ არ იყო ჩამოყალიბებული თუ ვისთან მოუწევდა შრომითი ურთიერთობების შეწყვეტა, მაგრამ კონკრეტული კატეგორიის მუშა-მოსამსახურეთა გათავისუფლების გადაწყვეტილება მიღებულ იქნა ფინანსური წლის დასრულების შემდეგ საერთო წლიური შედეგების შეჯამების საფუძველზე.

47. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 08 ივლისის განჩინებით სს „R“-ის საკასაციო საჩივარი წარმოებაშია მიღებული სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

48. საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ სს „R“-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

49. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ:

ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

50. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ სს „R“-ის საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

51. საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

52. საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

53. განსახილველ შემთხვევაში არ არსებობს სსკ-ის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის "გ" ქვეპუნქტით დადგენილი საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის მოცემულობაც, რომლის მიხედვითაც საკასაციო საჩივარი დასაშვებია თუ, სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე;

54. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ საკასაციო საჩივარი 391.5.გ. მუხლით გათვალისწინებული საფუძვლით დასაშვები რომც ყოფილიყო, მას არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

55. დადგენილია, რომ საწარმოში დ. მ-ის მიერ დაკავებული თანამდებობის შტატი არ შემცირებულა. მოპასუხე ვალდებული იყო დაედასტურებინა ისეთი ფაქტობრივი გარემოებების არსებობის შესახებ - ეკონომიკური გარემოებები, ტექნოლოგიური ან ორგანიზაციული ცვლილებები, რომლებმაც აუცილებელი გახადა სამუშაო ძალის შემცირება. თუმცა მან ვერ უზრუნველყო საკუთარი მტკიცების ტვირთის რეალიზაცია და სასამართლოსათვის იმგვარი მტკიცებულებების წარდგენა, რომელიც სარწმუნოს გახდიდა 2013 წლის 25 დეკემბრის (დ. მ-თან შრომითი ხელშეკრულების უვადოდ გაგრძელების) შემდგომ -2014 წლის 30 იანვრამდე (სს ,,R"-ის გენერალური დირექტორის N88/ბ ბრძანების მიღებამდე). დროის მონაკვეთში საწარმოში, რაიმე სახის ეკონომიკური გარემოებების, ტექნოლოგიური ან ორგანიზაციული ცვლილებების არსებობას, რაც აუცილებელს გახდიდა სამუშაო ძალის შემცირებას.

56. საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს დასკვნას, რომ ვინაიდან დამსაქმებელმა, იცოდა თავისი ფინანსური მდგომარების და დასაქმებულთა საჭირო რიცხოვნობის შესახებ, თუმცა მიუხედავად ამისა, არსებული მასობრივი გაფიცვის დასრულების მიზნით – ყველა თანამშრომელთან დადო უვადო შრომის ხელშეკრულება და დააბრუნა ისინი სამუშაო ადგილებზე, რასაც ერთი თვის გასვლის შემდეგ მოჰყვა ხელშეკრულების შეწყვიტა მათ დიდ ნაწილთან. იმ მიზეზის გამო, რომ დამსაქმებელმა არ გამოიყენა უფლება შრომითი ხელშეკრულებების მოქმედების ვადის ამოწურვის შემდეგ (2013 წლის 25 დეკემბერი) შრომითი ურთიერთობა გაეგრძელებინა მხოლოდ იმდენ პირთან, რამდენსაც მოითხოვდა წარმოება, ასევე, მიეღო შესაბამისი სამართლებრივი ზომები გაფიცულთა წინააღმდეგ და ნაცვლად აღნიშნულისა მის წინაშე მდგარი „პრობლემა“ - გაფიცვა, მოაგვარა ყველა თანამშრომელთან უვადო შრომის ხელშეკრულების გაფორმებით, არ არსებობს დასაქმებულთან შრომის ხელშეკრულების შეწყვეტის საფუძველი.

57. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

58. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401.4 მუხლის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის, 986.4 ლარის , 70% – 690.48 (ექვსას ოთხმოცდაათი ლარი და ორმოცდარვა თეთრი) ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე, 408.3-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. სს „R”-ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. კასატორ სს „R”-ს (ს/კ ...) სახელმწიფო ბიუჯეტიდან (ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150) დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის, 986.4 ლარის (საგადახდო დავალება №878, გადახდის თარიღი 2015 წლის 29 ივნისი), 70% – 690.48 (ექვსას ოთხმოცდაათი ლარი და ორმოცდარვა თეთრი) ლარი;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე მ. თოდუა

მომხსენებელი ე. გასიტაშვილი

პ. ქათამაძე