№ 330210014515248

საქართველოს უზენაესი სასამართლო

გ ა ნ ჩ ი ნ ე ბ ა

საქართველოს სახელით

საქმე №ას-546-518-2015 10 სექტემბერი, 2015 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

მოსამართლეები:

ზურაბ ძლიერიშვილი, ნინო ბაქაქური

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – შპს „ქ-ი ს- ჯ-ი XXI“ (შეგებებული სარჩელის ავტორი)

მოწინააღმდეგე მხარე – ბ. გ-ა (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 31 მარტის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სააპელაციო საჩივრის დაკმაყოფილება

დავის საგანი – თანხის დაბრუნება, ზიანის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

1. სასარჩელო მოთხოვნა:

ბ. გ-ამ (შემდგომში _ თავდაპირველი მოსარჩელე) მოითხოვა შპს „ქ-ი ს- ჯ-ი XXI-ისათვის“ (შემდგომში _ მოპასუხე, შეგებებული სარჩელის ავტორი) 12 158,9 ლარის დაკისრება.

2. მოპასუხის პოზიცია:

მოპასუხემ, კანონიერ ძალაში შესული სასამართლო გადაწყვეტილებით დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებზე, ასევე, მხარეთა შორის გაფორმებულ ხელშეკრულებაზე მითითებით, სარჩელში მითითებული გარემოებები უარყო, და მის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.

3. შეგებებული სარჩელის ავტორის მოთხოვნა:

მოპასუხემ შეგებებული სარჩელით მოითხოვა თავდაპირველი მოსარჩელისათვის ზიანის ანაზღაურების მიზნით 14 868,82 ლარის დაკისრება.

4. მოპასუხის პოზიცია შეგებებულ სარჩელზე:

თავდაპირველმა მოსარჩელემ შეგებებული სარჩელის წინააღმდეგ მოთხოვნის განხორციელების შემაფერხებელი შესაგებელი წარადგინა, აღნიშნა, რომ სარჩელში მითითებული გარემოებები ზიანის ანაზღაურების მოთხოვნას არ იწვევდა, ამასთანავე, მიუთითა კანონიერ ძალაში შესულ სასამართლოს გადაწყვეტილებაზე, რომლითაც მას 204 დღის გადაუხდელი ქირის თანხა არ დაკისრებია.

5. პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი:

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2014 წლის 11 სექტემბრის გადაწყვეტილებით ძირითადი სარჩელი დაკმაყოფილდა, შეგებებული სარჩელის ავტორს თავდაპირველი მოსარჩელის სასარგებლოდ დაეკისრა 12 158,90 ლარის გადახდა. ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა შეგებებული სარჩელი და თავდაპირველ მოსარჩელეს შეგებებული სარჩელის ავტორის სასარგებლოდ ზიანის ანაზღაურების მიზნით დაეკისრა 3 060 ლარის გადახდა, ხოლო ზიანის სახით 11 626,82 ლარის დაკისრების ნაწილში შეგებებულ სარჩელს უარი ეთქვა დაკმაყოფილებაზე. თავდაპირველი სარჩელის ფარგლებში დაკმაყოფილებულ მოთხოვნას _ 12 158,90 ლარს გამოექვითა შეგებებული სარჩელის ფარგლებში დაკმაყოფილებული მოთხოვნის ნაწილი _ 3 060 ლარი და საბოლოოდ მოპასუხეს თავდაპირველი მოსარჩელის სასარგებლოდ დაეკისრა 9 098 ლარის გადახდა.

6. აპელანტის მოთხოვნა:

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა შეგებებული სარჩელის ავტორმა, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა, ხოლო შეგებებული სარჩელის სრულად დაკმაყოფილება.

7. გასაჩივრებული განჩინების სარეზოლუციო ნაწილი:

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 31 მარტის განჩინებით სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, ხოლო გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად.

7.1. გასაჩივრებული განჩინების ფაქტობრივი და სამართლებრივი დასაბუთება:

7.1.1. პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ 2008 წლის 20 ნოემბერს თავდაპირველ მოსარჩელესა და მოპასუხეს შორის გაფორმდა განვადებით ნასყიდობის ხელშეკრულება, რომლის საფუძველზე მოსარჩელეს მფლობელობაში გადაეცა ავტომანქანა (მარკა/მოდელი - სამანდა; გამოშვების წელი - 2007 წელი; ფერი - რუხი 2/8; სახელმწიფო ნომრით NAK 823);

7.1.2. აღნიშნული ხელშეკრულების 2.2. პუნქტის თანახმად, ყოველდღიური გეგმიური გადასახადი შეადგენდა 45 ლარს, საიდანაც 27 ლარი წარმოადგენდა ნასყიდობის თანხას, ხოლო 18 ლარი _ საიჯარო ქირას;

7.1.3. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2013 წლის 25 ივნისის გადაწყვეტილებით დადგინდა თავდაპირველი მოსარჩელის მხრიდან 2008 წლის 20 ნოემბრის ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულებების დარღვევა. შესაბამისად, ამავე გადაწყვეტილებით, დაკმაყოფილდა შეგებებული სარჩელის ავტორის მოთხოვნა და, ხელშეკრულებიდან გასვლის სამართლებრივი საფუძვლით, მას დაუბრუნდა თავდაპირველი მოსარჩელის მფლობელობაში არსებული ავტომანქანა. ამასთან, ურთიერთმოთხოვნათა გაქვითვის შედეგად, მოსარჩელეს განესაზღვრა შეგებებული სარჩელის ავტორის მიმართ მოთხოვნის უფლება 12 158.9 ლარის ოდენობით;

7.1.4. მოსარჩელემ ავტომანქანა მოპასუხეს დაუბრუნა 2013 წლის 25 ივნისს. 2007 წლისათვის ავტომანქანის (მარკა/მოდელი - სამანდი; გამოშვების წელი - 2007 წელი; ფერი - რუხი 2/8; სახელმწიფო ნომრით NAK 823) საბალანსო ღირებულება შეადგენდა 21 875,68 ლარს, ხოლო 2013 წლის 1 იანვრისათვის მისი საბალანსო ღირებულება შეადგენს 6 359,86 ლარს.

7.1.5. სააპელაციო პალატამ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 361-ე მუხლის მე-2 ნაწილზე, 352-ე და 405-ე მუხლების პირველ ნაწილებზე და განმარტა, რომ, მიუხედავად სახელშეკრულებო სამართლის ხელშეკრულების თავისუფლების პრინციპსა და მხარეთა ურთიერთნდობაზე აგებისა, ყოველთვის არსებობს გარკვეული რისკი ვალდებულების შესაძლო დარღვევასთან დაკავშირებით. ასეთი დარღვევის შემთხვევაში, სამოქალაქო კოდექსი მხარეს ანიჭებს ხელშეკრულებიდან გასვლის შესაძლებლობას. ვალდებულების დარღვევა სხვადასხვა ფორმით შეიძლება გამოიხატოს, კერძოდ, ვალდებულების შეუსრულებლობა, შესრულების ვადის გადაცილება ან არაჯეროვანი შესრულება. 405-ე მუხლის გამოყენებისათვის მნიშვნელობა არა აქვს, თუ რომელი ფორმით განხორციელდა დარღვევა. აღნიშნული უფლების რეალიზაცია შესაძლებელია მხოლოდ იმ შემთხვევაში, როდესაც დარღვევა არსებით ხასიათს ატარებს. არსებითია, თუ არა დარღვევა, ეს ყოველი კონკრეტული ფაქტის შეფასებისას უნდა დადგინდეს. ვალდებულების დარღვევა, შესაძლებელია, არსებითად იქნეს მიჩნეული, თუ კრედიტორი ვალდებულების შესრულებას დროის მკაცრად განსაზღვრულ მონაკვეთს უკავშირებს, ხოლო მოვალე ვალდებულებას ვადაში არ ასრულებს.

7.1.6. სამოქალაქო კოდექსის 352-ე მუხლის მიხედვით, ხელშეკრულებიდან გასვლის უფლების განხორციელების შემთხვევაში, ორივე მხარე თავისუფლდება ხელშეკრულებით ნაკისრი მოვალეობების შესრულებისაგან და ეკისრებათ ორმხრივი რესტიტუცია. ამ შემთხვევაში მხარეები ვალდებული არიან დაუბრუნდნენ იმ მდგომარეობას, რომელიც არსებობდა ხელშეკრულების დადებამდე. ამგვარი რესტიტუციის ძირითად პრინციპს ნატურით დაბრუნება წარმოადგენს, თუ გადაცემულის თავისებურებათა გათვალისწინებით ნატურით დაბრუნება შესაძლებელია.

7.1.7. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2013 წლის 25 ივნისის გადაწყვეტილებით გაუქმდა 2008 წლის 20 ნოემბრის ავტომანქანის გადახდის განვადებით ნასყიდობის ხელშეკრულება და აღდგა მის დადებამდე არსებული მდგომარეობა, შესაბამისად, აღნიშნული გადაწყვეტილებით ურთიერთმოთხოვნათა გაქვითვის შედეგად მოსარჩელეს განესაზღვრა მოპასუხის მიმართ მოთხოვნის უფლება 12 158.9 ლარის ოდენობით.

7.1.8. არ იქნა გაზიარებული აპელანტის მტკიცება, რომ მას ზიანი სწორედ მოწინააღმდეგე მხარის ბრალეული ქმედების შედეგად მიადგა. სასამართლოს განმარტებით, სამოქალაქო კოდექსის 394-ე მუხლის პირველ ნაწილში მითითებული ვალდებულების დარღვევა ზოგადი ფორმულირებაა და იგი შეიძლება სხვადასხვა ფორმით გამოიხატოს, მათ შორის არაჯეროვან შესრულებაში. მტკიცების ტვირთის ობიექტურად და სამართლიანად განაწილების პირობებში, როგორც ზიანის მიყენების ფაქტის, ასევე განცდილი ზიანის ოდენობის დამტკიცების ტვირთი მოსარჩელის (კრედიტორის) მხარეზეა. ამასთან, ზიანი ობიექტური მოცემულობით უნდა შეფასდეს და არა სუბიექტური დამოკიდებულებით. სახელშეკრულებო ზიანი სახელშეკრულებო ურთიერთობის დარღვევის შედეგია, როდესაც ხელშეკრულების მხარე კისრულობს ვალდებულებას, მას მხედველობაში აქვს თავის თავზე მხოლოდ იმ რისკის აღება, რომელიც კანონზომიერად არის დაკავშირებული ხელშეკრულების შესრულებასთან. აღნიშნულის გამო, მისგან შეიძლება მხოლოდ მოთხოვნილი იქნას იმ ზიანის ანაზღაურება, რომელიც ხელშეკრულების დარღვევის ნორმალურ შედეგად აღიქმება. მიზეზობრივი კავშირი სამართალდარღვევის აუცილებელი ელემენტია. ანაზღაურდება მხოლოდ ის ზიანი, რომელიც წარმოადგენს ვალდებულების დარღვევის უშუალო შედეგს.

7.1.9. მოცემულ შემთხვევაში, სამოქალაქო კოდექსის 567-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, ქირავნობის ხელშეკრულებით განისაზღვრა ყოველდღიური ქირა. მოწინააღმდეგე მხარემ აპელანტს ავტომანქანა დაუბრუნა 2013 წლის 25 ივნისს, შესაბამისად, ავტომანქანა ყოველგვარი სამართლებრივი საფუძვლის გარეშე იმყოფებოდა დამქირავებლის მფლობელობაში 204 დღის განმავლობაში, რის გამოც პირველი ინსტანციის სასამართლომ საფუძვლიანად განსაზღვრა აპელანტის ზიანის მოთხოვნის უფლება 3 060 ლარით.

7.1.10. არ იქნა გაზიარებული შეგებებული სარჩელის ავტორის მოსაზრება, რომ ზიანის ოდენობა უნდა განისაზღვროს ავტომანქანის საბალანსო ღირებულებების შეჯერებით, თანახმად აპელანტის მიერ გაცემული ცნობისა. სასამართლოს განმარტებით, ავტომანქანა წარმოადგენს მოძრავ ნივთს, რომელიც დროთა განმავლობაში ფუნქციური გამოყენების შედეგად განიცდის ამორტიზაციას, ბუნებრივი ცვეთის გათვალისწინებით, რა დროსაც მცირდება ძირითადი საშუალების თვითღირებულება. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე ღირებულების შემცირების გარემოება არ ქმნის ღირებულებებს შორის სხვაობის ზიანის სახით მოპასუხისათვის დაკისრების ფაქტობრივ-სამართლებრივ საფუძველს.

8. კასატორის მოთხოვნა:

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა შეგებებული სარჩელის ავტორმა, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სააპელაციო საჩივრის მოთხოვნის დაკმაყოფილება.

8.1. საკასაციო საჩივრის საფუძლები:

8.1.1. სააპელაციო სასამართლომ დაადგინა ავტომობილის გადაცემის დროისათვის მისი ღირებულება, ასევე, დაბრუნებისას არსებული ფასთა სხვაობა, თუმცა განმარტა, რომ სამოქალაქო კოდექსი აბსტრაქტული ზიანის ანაზღაურებას არ ითვალისწინებდა და ნივთის ბუნებრივი ცვეთა არ შეიძლებოდა პასუხისმგებლობის დაკისრების წინაპირობა ყოფილიყო. სასამართლომ არ გაითვალისწინა ის გარემოება, რომ მხარეთა შორის არსებობდა არა იჯარის ან ქირავნობის, არამედ იჯარის შემდგომ გამოსყიდვის ხელშეკრულება, სადაც გადამწყვეტს წარმოადგენს სწორედ განვადებით გამოსყიდვის უფლება და მასზე იყო სრულად დამოკიდებული იჯარის ხელშეკრულებაც. მხარის მოლოდინი ამ ხელშეკრულების შესრულებისკენ იყო მიმართული, წინააღმდეგ შემთხვევაში, კასატორი უფრო მაღალ ფასად შეძლებდა ავტომობილის გასხვისებას. სასამართლო სხდომაზე მოწინააღმდეგე მხარემ თავად აღიარა, რომ ავტომობილი სამჯერაა ნაავარიევი.

8.1.2. გასათვალისწინებელია ის გარემოება, რომ კასატორის საქმიანობა სწორედ ამგვარი გარიგებების დადებაა და მოცემულ შემთხვევაში, მოწინააღმდეგე მხარის მიერ ვალდებულების დარღვევის გამო, მას დაუბრუნდა განვადების ხელშეკრულებით გადახდილი თანხა, ხოლო კასატორს 5 წლის განმავლობაში ექსპუატაციაში მყოფი ავტომობილი, რომელსაც, ვერც სათანადო ფასად გაყიდის და ვერც იჯარით გასცემს. იმ გარემოების გათვალისწინებით, რომ ხელშეკრულებიდან გასვლა მოწინააღმდეგე მხარის ბრალეულობითაა გამოწვეული, სასამართლოს, ნივთის ცვეთის გამო შემცირებული ღირებულების შესაბამისად, მოწინააღმდეგე მხარისათვის უნდა დაეკისრებინა ზიანის ანაზღაურება, რამდენადაც, ზიანის ანაზღაურების მოთხოვნა ნასყიდობისა, და არა იჯარის ხელშეკრულებიდან გამომდინარეობს, ამასთანავე, სახეზეა ზიანის ანაზღაურების განმაპირობებელი ყველა ელემენტი.

8.1.3. სასამართლოს არ უმსჯელია კასატორის მიერ შესაგებელში მითითებულ გარემოებაზე, რომლის თანახმადაც მხარეთა შორის გაფორმებული ხელშეკრულების მე-6 პუნქტიდან გამომდინარე, მოწინააღმდეგე მხარეს თანხის მოთხოვნის უფლება არ გააჩნდა.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და მიიჩნევს, რომ იგი დაუშვებელია შემდეგ გარემოებათა გამო:

1. საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის დასაბუთება:

1.1. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

1.2. გასაჩივრებული განჩინების დასკვნები ძირითადად ემყარება იმ გარემოებებს, რომ შეგებებული სარჩელის ავტორმა ვერ მიუთითა იმგვარ ფაქტებზე, რომლებიც ზიანის ანაზღაურების მავალდებულებელი გარემოებების არსებობას დაამტკიცებდა, ხოლო თავად გარიგების საგნის თვისებიდან გამომდინარე, ბუნებრივი ცვეთა სასამართლომ არ ჩათვალა აპელანტისათვის ზიანის მიყენებად.

1.3. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება). დასაბუთებულ პრეტენზიაში იგულისხმება მითითება იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება-დადგენა, მატერიალურ-სამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება. საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებთან მიმართებაში არ წარმოუდგენია დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება).

1.4. საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ სამოქალაქო კოდექსი აღიარებს ხელშეკრულების თავისუფლების პრინციპს, რაც თავის თავში ძირითადად ორ კომპონენტს მოიცავს: ხელშეკრულების დადება და ხელშელშეკრულების შინაარსის განსაზღვრა. სამოქალაქო კოდექსის 319-ე მუხლის პირველი ნაწილის პირველი წინადადების თანახმად, კერძო სამართლის სუბიექტებს შეუძლიათ კანონის ფარგლებში თავისუფლად დადონ ხელშეკრულებები და განსაზღვრონ ამ ხელშეკრულებათა შინაარსი. კანონის ამგვარი დათქმიდან გამომდინარე, ყოველი ნების გამომვლენი პირი, მიუხედავად გარიგების დადების მოტივისა, ამ გარიგებიდან გამომდინარე რისკებზე პასუხისმგებელი თავად ხდება. ამასთანავე, არც თუ იშვიათია შერეული ხელშეკრულების დადების ფაქტი და სამოქალაქო კოდექსის 340-ე მუხლის თანახმად, ამგვარი ხელშეკრულების განმარტებისას მხედველობაში მიიღება ნორმები იმ ხელშეკრულებათა შესახებ, რომლებიც შესრულების არსთან ყველაზე ახლოს დგანან და მას შეესაბამებიან. სადავოობისას, სასამართლო ხელმძღვანელობს ურთიერთობის მერეგულირებელი სამართლებრივი საფუძვლით და არა მხარის სუბიექტური დამოკიდებულებით ხელშეკრულების შესრულების მიმართ.

1.5. განსახილველ შემთხვევაში, დადგენილია, რომ მხარეთა შორის არსებული სახელშეკრულებო-სამართლებრივი ურთიერთობა მოიცავდა, როგორც იჯარის, ისე გადახდის განვადებით ნასყიდობის ელემენტებს, რის გამოც, სააპელაციო სასამართლომ, სავსებით მართებულად იხელმძღვანელა სამოქალაქო კოდექსის 567-ე მუხლის პირველი ნაწილით და ზიანის ანგარიშში სწორად დააკისრა მოწინააღმდეგე მხარეს სამართლებრივი საფუძლის გარეშე ნივთის ფლობის პერიოდისათვის საიჯარო ქირა.

1.6. პალატა უსაფუძვლოდ მიიჩნევს კასატორის მტკიცებას ქონების თავდაპირევლ და საბალანსო ღირებულებას შორის სხვაობის მიყენებულ ზიანად მიჩნევის თაობაზე, რადგანაც მხარის მიერ ამ კუთხით წარმოდგენილი არგუმენტები არ გამომდინარეობს სამოქალაქო კოდექსის 352-ე, 405-ე და 508-ე მუხლების დებულებებიდან.

1.7. რაც შეეხება კასატორის მითითებას, რომ ხელშეკრულების თანახმად, თავდაპირველ მოსარჩელეს არ ჰქონდა თანხის მოთხოვნის უფლება, პალატა მას ვერ გაიზიარებს და მიუთითებს საქმეში წარმოდგენილ კანონიერ ძალაში შესულ სასამართლო გადაწყვეტილებაზე, რომლითაც დადგენილია თავდაპირველი მოსარჩელის მოთხოვნის მოცულობა. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 106-ე მუხლის „ბ“ ქვეპუნქტის თანახმად, წინამდებარე დავის გადაწყვეტისათვის კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს პრეიუდიციული მნიშვნელობა გააჩნიათ.

1.8. სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა. ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

2. სასამართლო ხარჯები:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი. საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორს უნდა დაუბრუნდეს თ. ნ-ის მიერ 2015 წლის 5 ივნისის #... საგადახდო დავალებით სახელმწიფო ბაჟის სახით გადახდილი 1 190 ლარის 70% _ 833 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. შპს „ქ-ი ს- ჯ-ი XXI-ს“ საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.

2. კასატორ შპს „ქ-ი ს- ჯ-ი XXI-ს“ (ს/#-…) სახელმწიფო ბიუჯეტიდან (ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150) დაუბრუნდეს თ. ნ-ის მიერ 2015 წლის 5 ივნისის #... საგადახდო დავალებით სახელმწიფო ბაჟის სახით გადახდილი 1 190 ლარის 70% _ 833 ლარი.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ბ. ალავიძე

მოსამართლეები: ზ. ძლიერიშვილი

ნ. ბაქაქური