№ ას-689-659-2014 28 სექტემბერი, 2015 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ნინო ბაქაქური (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ზურაბ ძლიერიშვილი, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი – შპს „ლ-ო “ (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე – შპს “ ე. ...... ფ”-ა (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 6 მაისის განჩინება

საკასაციო საჩივრის ავტორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით შპს „ლ-ო “-ის სააპელაციო საჩივრის სრულად დაკმაყოფილება

დავის საგანი – ქირავნობის ხელშეკრულებიდან გამომდინარე ფულადი ვალდებულების შესრულება (შეგებებული სარჩელი), ზიანის ანაზღაურება (ძირითადი სარჩელი)

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი

შპს “ ე. ...... ფ” -ამ სარჩელი აღძრა შპს „ლ-ო -ის“ მიმართ და მოითხოვა შპს „ლ-ო -ს“ მოსარჩელის სასარგებლოდ დაკისრებოდა 1 059 378 ლარის გადახდა უსაფუძვლოდ გამოყენებული სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიების შედეგად მიყენებული ზარალის ანაზღაურების სახით. მოსარჩელემ ასევე მოითხოვა ზემოთ მითითებული თანხიდან ურთიერთმოთხოვნათა გაქვითვის გზით შპს „ლ-ო -ზე“ გადახდილად ჩაითვალოს შპს „ლ-ო -სა“ და შპს “ ე. ...... ფ-ას“ შორის 2010 წლის 25 იანვრის ქვეიჯარის ხელშეკრულების შესაბამისად 2011 წლის 20 იანვრის შემდგომ შპს “ ე. ...... ფ-ას“ მიერ შპს „ლ-ო -ზე“ გადასახდელი საიჯარო ქირა ხელშეკრულების მოქმედების მთელი პერიოდის განმავლობაში.

მოსარჩელემ მოთხოვნა დაასაბუთა შემდეგნაირად:

შპს „ლ-ო -მა“ სარჩელით მიმართა სასამართლოს შპს „ე. .... ფ-ას“ მიმართ და მოითხოვა შპს „ე. .... ფ-ასა“ და შპს „ლ-ო -ს“ შორის 2010 წლის 25 იანვრის ქვეიჯარის ხელშეკრულების, როგორც მოტყუებით დადებული გარიგების ბათილად ცნობა. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 3 მარტის განჩინებით შპს „ლ-ო -ის“ განცხადება სარჩელის აღძვრამდე სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიების თაობაზე დაკმაყოფილდა და შპს „ე. ..... ფ-ას“ აეკრძალა შპს „ე. ..... ფ-ასა“ და შპს „ლ-ო -ს“ შორის 2009 წლის 25 იანვრის ქვეიჯარის ხელშეკრულების საფუძველზე იჯარით აღებულ ფართში, მდებარე, ქ. თბილისში, ჯ-ის ქ. „ქ-ა ....“-ის მე-3 სართულზე არსებულ 270 კვ.მ. არასაცხოვრებელ ფართში მედიკამენტების რეალიზაცია. ამავე განჩინებით მოსარჩელეს განემარტა, რომ თუ სარჩელის უზრუნველსაყოფად გამოყენებული ღონისძიება გაუმართლებელი გამოდგებოდა იმის გამო, რომ მოსარჩელეს უარი ეთქვა სარჩელზე და გადაწყვეტილება შევიდოდა კანონიერ ძალაში, იგი ვალდებული იქნებოდა მეორე მხარისთვის აენაზღაურებინა ზარალი, რომელიც მიადგებოდა სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიების გამოყენების შედეგად.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 26 ნოემბრის გადაწყვეტილებით შპს „ლ-ო -ის“ სარჩელი იჯარის ხელშეკრულების ბათილად ცნობის თაობაზე არ დაკმაყოფილდა. გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 2 მარტის განჩინებით გამოყენებული სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიება, რომლითაც შპს „ე. .... ფ-ას“ აეკრძალა შპს „ე. ..... ფ-ასა“ და შპს „ლ-ო -ს“ შორის 2009 წლის 25 იანვრის ქვეიჯარის ხელშეკრულების საფუძველზე იჯარით აღებულ ფართში, მდებარე, ქ. თბილისი, ჯ-ის ქ. „ქ. ....“-ის მე-3 სართულზე არსებულ 270 კვ.მ. არასაცხოვრებელ ფართში ფარმაცევტული პროდუქტების რეალიზაცია. გადაწყვეტილება კანონიერ ძალაში შევიდა 2011 წლის 20 იანვარს. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელემ მოითხოვა სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიების შედეგად მიყენებული ზიანის 739 530 ლარის ანაზღაურება.

შპს „ლ-ო -მა“ სარჩელი არ ცნო და განმარტა, რომ მისი მხრიდან ზიანის მიყენების ფაქტს ადგილი არ ჰქონია. ამასთან, მოსარჩელის მიერ მითითებული თანხა არ გამომდინარეობდა საქმის ფაქტობრივი გარემოებებიდან და არ ემყარებოდა ობიექტურ კრიტერიუმებს. ის ფაქტი, რომ „ფ-ოს“ ნიშნის ქვეშ გაერთიანებული ესა თუ ის აფთიაქი რაღაც შემოსავალს იძლევა, არ ნიშნავდა იმას, რომ ამ მაჩვენებლებით სხვა აფთიაქის მოგების განსაზღვრა ზუსტად შეიძლება. მოსარჩელის მიერ მაგალითის სახით მოყვანილი სხვადასხვა უბანში მდებარე აფთიაქები ობიექტური მაჩვენებლის მიღებას იმთავითვე გამორიცხავდა. მოპასუხემ ასევე არ გაიზიარა ყოველ კვადრატულ მეტრზე აფთიაქის მოგების განსაზღვრის პრინციპიც და აღნიშნა, რომ ფართის ოდენობა არაა კავშირში მიღებულ შემოსავალთან.

შპს „ლ-ო -მა“ შეგებებული სარჩელი აღძრა შპს „ე. .... ფ-ას“ მიმართ და მოითხოვა 2009 წლის 25 იანვარს გაფორმებული ქვეიჯარის ხელშეკრულებიდან გამომდინარე საიჯარო ქირის გადახდა 2009 წლის 25 იანვრიდან სასამართლოს გადაწყვეტილების აღსრულებამდე; შპს „ე. ..... ფ-ას“ 2009 წლის 25 იანვრის ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ვალდებულების შესრულების ვადის გადაცილებისათვის დაკისრებოდა პირგასამტეხლოს გადახდა სასამართლოს გადაწყვეტილების აღსრულების დღემდე.

შეგებებული სარჩელის ავტორის განმარტებით, მასსა და შპს „ე. ..... ფ-ას“ შორის საიჯარო ურთიერთობა ფაქტობრივად დაიწყო 2010 წლის 15 თებერვალს, რა დროსაც მოპასუხემ განახორციელა საიჯარო ქირის პირველი გადახდა. ვინაიდან ქვემოიჯარე არღვევდა ხელშეკრულებით გათვალისწინებულ პირობებს, კერძოდ კი, არამიზნობრივად სარგებლობდა უძრავი ქონებით, შპს შპს „ლ-ო -მა“ სარჩელით მიმართა სასამართლოს და მოითხოვა იჯარის ხელშეკრულების, როგორც მოტყუებით დადებული გარიგების, ბათილად ცნობა. აღნიშნულ სარჩელთან დაკავშირებით მოსარჩელემ გამოიყენა სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიება. კერძოდ, სასამართლოს მიერ გადაწყვეტილების მიღებამდე ქვემოიჯარეს აეკრძალა ფარმაცევტული საქონლით ვაჭრობა. შეგებებული სარჩელის ავტორის აზრით, აღნიშნული ღონისძიება წარმოადგენდა უკიდურეს აუცილებლობას, რადგან წინააღმდეგ შემთხვევაში იარსებებდა რეალური საფრთხე, სასამართლოს მომავალი გადაწყვეტილება გამხდარიყო აღუსრულებელი. იმ პერიოდში, როდესაც მოპასუხეს დროებით წაერთვა ქონებით სარგებლობის უფლება, მას უარი არ უთქვამს ხელშეკრულებაზე. თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2010 წლის 26 ნოემბრის გადაწყვეტილებით, რომელიც კანონიერ ძალაში შევიდა 2010 წლის 27 დეკემბერს, ძალაში დარჩა მხარეთა შორის გაფორმებული ქვეიჯარის ხელშეკრულება და მოპასუხემ განაგრძო უძრავი ქონებით სარგებლობა, თუმცა ისე, რომ არ იხდიდა მიმდინარე საიჯარო ქირას. შესაბამისად, შპს „ე. .... ფ-ას“ მხრიდან სახელშეკრულებო ვალდებულების შეუსრულებლობამ შპს „ლ-ო -ს“ მიაყენა მატერიალური ზიანი.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2013 წლის 18 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით შპს „ე. .... ფ-ას” სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ: შპს „ლ-ო -ს“ შპს „ე. .... ფ-ას” სასარგებლოდ დაეკისრა 359 348 ლარის გადახდა ზარალის ანაზღაურების სახით; შპს „ლ-ო -ს“ შპს „ე. .... ფ-ას“ სასარგებლოდ დაეკისრა 5000 ლარის გადახდა მოსარჩელის მიერ წინასწარ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის ანაზღაურების მიზნით; „ლ-ო -ის“ შეგებებული სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; შპს „ე. .... ფ-ას“ „ლ-ო -ის“ სასარგებლოდ ქირავნობის ხელშეკრულებიდან გამომდინარე დაეკისრა 115 750 აშშ დოლარის ექვივალენტი ლარის გადახდა; შპს „ე. .... ფ-ას“ შპს „ლ-ო -ის“ სასარგებლოდ პირგასამტეხლოს სახით დაეკისრა 10 000 აშშ დოლარის ექვივალენტი ლარის გადახდა; შპს „ე. ... ფ-ას“ „ლ-ო -ს“ სასარგებლოდ დაეკისრა 4100 ლარის გადახდა წარმომადგენლის მომსახურებისათვის გაწეული ხარჯის ასანაზღაურებლად; შპს „ე. .... ფ-ას“ „ლ-ო -ის“ სასარგებლოდ დაეკისრა 5000 ლარის გადახდა მოსარჩელის მიერ წინასწარ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის ანაზღაურების მიზნით; გადაწყვეტილებით განისაზღვრა, რომ შპს „ე. .... ფ-ასა” და „ლ-ო -ს“ შორის მოხდებოდა ამ გადაწყვეტილებით დადასტურებულ მოთხოვნათა გაქვითვა გადახდის დროისათვის არსებული ვალუტის კურსის შესაბამისად.

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა შპს „ლ-ო -მა“.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 6 მაისის განჩინებით შპს „ლ-ო “-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2013 წლის 18 ოქტომბრის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ სრულად გაიზიარა გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები და სამართლებრივი დასკვნები. ამასთან, სააპელაციო საჩივარში მითითებულ გარემოებებთან დაკავშირებით მიუთითა შემდეგზე:

2009 წლის 25 იანვარს შპს „ლ-ო -სა“ და შპს „ე. .... ფ-ას“ შორის დაიდო ქვეიჯარის ხელშეკრულება, რომლის საფუძველზეც შპს „ე. .... ფ-ას“ სარგებლობაში გადაეცა ქ. თბილისში, ჯ-ის ქუჩაზე, მეტროსადგურ „ვ-ის“ მიმდებარედ სავაჭრო ცენტრ „ქ-ა -....“-ის მესამე სართულზე არსებული 270 კვ.მ. არასაცხოვრებელი ფართი. ხელშეკრულება დაიდო 5 წლის ვადით.

2010 წლის მარტში შპს „ლ-ო -მა“ სარჩელი აღძრა შპს „ე. .... ფ-ას“ მიმართ 2009 წლის 25 იანვრის ქვეიჯარის ხელშეკრულების ბათილად ცნობის მოთხოვნით.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 02 მარტის განჩინებით დაკმაყოფილდა შპს „ლ-ო -ის” განცხადება სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიების გამოყენების შესახებ და შპს „ე. .... ფ-ას” აკრძალა შპს „ლ-ო -სთან” 2009 წლის 25 იანვრის ქვეიჯარის ხელშეკრულების საფუძველზე ქ. თბილისში, ჯ-ის ქუჩაზე, მეტროსადგურ „ვ-ის“ მიმდებარედ სავაჭრო ცენტრ „ქ. .....“-ის მესამე სართულზე არსებულ 270 კვ.მ. იჯარით აღებულ არასაცხოვრებელ ფართში ფარმაცევტული პროდუქტების რეალიზაცია. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 26 ნოემბრის გადაწყვეტილებით შპს „ლ-ო-ის” სარჩელი იჯარის ხელშეკრულების ბათილად ცნობის მოთხოვნით არ დაკმაყოფილდა და ამასთან ერთად გაუქმდა გამოყენებული სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიება.

აღნიშნული გადაწყვეტილება კანონიერ ძალაში შევიდა 2011 წლის 20 იანვარს.

სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ შპს „ე. .... ფ-ას“ მიერ 2010 წლის მარტიდან 2011 წლის იანვრამდე პერიოდში, საიჯარო ფართის გამოყენების შეზღუდვის გამო მიუღებელი შემოსავლის ოდენობის განსაზღვრისას სასამართლომ მართებულად იხელმძღვანელა სსიპ ლევან სამხარაულის სახელობის ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს 2013 წლის 06 თებერვლის ექსპერტიზის დასკვნით. პალატა სრულად დაეთანხმა გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით აღნიშნული მტკიცებულების შეფასებას და არ გაიზიარა აპელანტის მითითება იმის თაობაზე, რომ ექსპერტიზის მიერ გათვალისწინებული მოგება არ შეესაბამებოდა მოგების იმ მარჟას, რომელიც შპს „ე. .... ფ-ას“ გააჩნდა იმ პერიოდში, რა დროსაც მას აკრძალული ჰქონდა ფარმაცევტული პრეპარატების რეალიზაცია მოპასუხის კუთვნილ ფართში. 5,72%-იანი მოგების გაანგარიშების საფუძვლად აპელანტი მიუთითებდა საგადასახადო დეკლარაციაზე, რომელიც მოსარჩელის 2011 წლის ფინანსურ მდგომარეობას ასახავს. სასამართლომ არ გაიზიარა აღნიშნული მოსაზრება და განმარტა, რომ საგადასახადო დეკლარაცია არის პირის ანგარიშგება საგადასახადო კოდექსით დადგენილი გადასახადის გამოანგარიშების შესახებ და მასში აღირიცხება ჯამური საგადასახადო ვალდებულებები (საგადასახადო კოდექსის 67-ე მუხლი). აქედან გამომდინარე, იგი ასახავს მთლიანად საწარმოს მოგებას და არა მის მოგებას ცალკეულ ობიექტებზე. ამასთან, ექსპერტიზის მიერ დათვლილი იქნა მიუღებელი შემოსავალი კონკრეტული აფთიაქის მოგების გათვალისწინებით, რაც უფრო მოახლოებულად ასახავს კონკრეტული აფთიაქის ფართის გამოყენების შეზღუდვისას მიუღებელი შემოსავალის სავარაუდო ოდენობას. ის გარემოება, რომ 2010-2011 წლებში შპს „ე. .... ფ-ის“ მიერ სარეალიზაციო საქონელზე განსაზღვრული ფასნამატი ნაკლები იყო 2011-2012 წლებში არსებულ ფასნამატზე, რაც გავლენას იქონიებდა მისაღები მოგების ოდენობაზე, პალატის აზრით, საქმის მასალებით არ დასტურდებოდა.

სააპელაციო სასამართლომ ასევე არ გაიზიარა აპელანტის პოზიცია 2014 წლის თებერვლის თვიდან ხელშეკრულების შეწყვეტის გამო გადაუხდელი ქირის სახით 12000 აშშ დოლარის მოსარჩელისთვის დაკისრების თაობაზე.

პალატამ აღნიშნა, რომ შეგებებული სარჩელის ავტორის (აპელანტი) მოთხოვნას წარმოადგენდა 2009 წლის 25 იანვრიდან სასამართლო გადაწყვეტილების აღსრულებამდე საიჯარო ქირის დაკისრება. სასამართლომ მოსარჩელეს საიჯარო ქირა დააკისრა 2010 წლის 15 თებერვლიდან 2013 წლის სექტემბრის ჩათვლით გადასახდელი თანხის ოდენობით. ამავე გადაწყვეტილებით დადგინდა მხარეთა ურთერთმოთხოვნების გაქვითვა.

შესაბამისად, პალატამ მიიჩნია, რომ საქალაქო სასამართლომ მართებულად იმსჯელა და გადასახდელი ქირის ოდენობა განსაზღვრა გადაწყვეტილების მიღების დროისთვის მხარეთა შორის არსებული ფაქტობრივი მდგომარეობის გათვალისწინებით. რაც შეეხება ახალი ფაქტობრივი გარემოების გამო დამატებით მოიჯარისთვის 12 000 აშშ დოლარის დაკისრებას, მოწინააღმდეგე ამ მოთხოვნას არ ეთანხმება შესაგებლით. თავად მოთხოვნის დაკმაყოფილება უკავშირდება არა მხოლოდ ახალ გარემოებას - საიჯარო ხელშეკრულების შეწყვეტას - არამედ მტკიცების საგანში შედის ისეთი ფაქტები, როგორიცაა ხელშეკრულების გაგრძელების პერიოდში 2013 წლის სექტებერი-2014 წლის თებერვალი, ქირის გადახდის ან გადაუხდელობის ფაქტის დადგენა, ქირის გადახდის გამომრიცხავი გარემოებების დადგენა, ანუ მოწინააღმდეგე მხარეს უფლება აქვს ისარგებლოს ამ მოთხოვნაზე შესაგებლის წარდგენის უფლებით. შესაბამისად, სააპელაციო პალატამ აღნიშნა, რომ დავის სააპელაციო ინსტანციის სასამართლოში განხილვისას ამ საკითხზე მსჯელობას სასამართლო არ აწარმოებს, რადგან ამ გარემოებების კვლევა სცილდება სააპელაციო საჩივრის ფარგლებში გასაჩივრებული გადაწყვეტილების კანონიერება-დასაბუთებულობის შემოწმებას.

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა შპს „ლ-ო -მა“ და მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით მისი სააპელაციო საჩივრის დაკმაყოფილება შემდეგი დასაბუთებით:

კასატორის აზრით, სასამართლოს ძირითად ამოცანას წარმოადგენდა გაერკვია, თუ რა ოდენობის ზიანი მიადგა შპს ,,ე. .... ფ-ას’’ იმ პერიოდისათვის, როდესაც იგი ვერ იყენებდა დაქირავებულ ფართს საკუთარი საქმიანობის განსახორციელებლად. სასამართლოს უნდა დაედგინა რა სავარაუდო მოგებას ნახავდა შპს ,,ე. ..... ფ-ა’’ 2010 წლის 5 მარტიდან - 2011 წლის 20 იანვრამდე.

საკასაციო საჩივრის ავტორის აზრით, სააპელაციო სასამართლომ მართებულად მიიჩნია, რომ 2013 წლის 06 თებერვლის ექსპერტიზის დასკვნა ყველაზე ზუსტად ასახავდა იმ მონაცემს, რისთვისაც იგი იქნა მოთხოვნილი, ანუ სავარაუდოდ რა ოდენობის საქონელს გაყიდდა მოსარჩელე, რადგან დაანგარიშების საფუძველი გახდა სწორედ სადავო აფთიაქში განხორციელებული გაყიდვები, ოღონდ, რა თქმა უნდა არა სადავო პერიოდში (რაც შეუძლებელი იქნებოდა, რადგან ამ ფართში იმ დროს მოსარჩელე არ ფუნქციონირებდა), არამედ მას შემდეგ პერიოდში, რაც მან განაგრძო იჯარით აღებული ფართის ფლობა. შესაბამისად, 2013 წლის 06 თებერვლის დასკვნით ზუსტად არის დადგენილი, თუ სავარაუდოდ რა ოდენობის საქონელს გაყიდდა მოსარჩელე (თვეში დაახლოებით 224 000 ლარს). ამ მონაცემებით საქმეში გაჩნდა პასუხი მეორე კითხვაზეც, რაც საჭირო იყო გადაწყვეტილების მისაღებად. მაგრამ იმის გათვალისწინებით, რომ ექსპერტი არ იცნობდა საქმის ვითარებას, მას მოგების მარჟა აღებული აქვს არა სადავო პერიოდისა, არამედ 2011 წლის 1 აპრილიდან 2012 წლის 1 დეკემბრამდე, ანუ იმ პერიოდის, რა პერიოდიც ექსპერტმა გამოიკვლია სავარაუდო ბრუნვის დასადგენად.

აღნიშნული მსჯელობის შემდეგ ჩნდება კითხვა, თუ რატომ უნდა გამოიყენოს სასამართლომ მოგების მარჟა სხვა პერიოდიდან, ხოლო ბრუნვა სხვა პერიოდიდან. კასატორის აზრით, მოგების მარჟა უნდა იქნეს აღებული სადავო პერიოდის, იმიტომ, რომ სასამართლოს ძირითად მიზანს წარმოადგენს იმის დადგენა, თუ სავარაუდოდ რა მოგებას ნახავდა მოპასუხე ამ პერიოდში, ხოლო ბრუნვის მაჩვენებლის მიღება სხვა პერიოდიდან იმიტომ გახდა უალტერნატივოდ საჭირო, რომ ამავე აფთიაქში განხორციელებული გაყიდვები (თუნდაც სხვა პერიოდის) უფრო მიახლოებული მონაცემი იქნება ობიექტური გათვლისათვის, ვიდრე სადავო პერიოდის თუნდაც სხვა აფთიაქთა მონაცემზე დაყრდნობით, მითუმეტეს, რომ წინა საექსპერტო დასკვნებთან დაკავშირებით თვით სასამართლო მსჯელობს, რომ გასათვალისწინებელია აფთიაქის მდებარეობა, მოსახლეობის სამიზნე ჯგუფი და სხვა ელემენტები.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის ავტორის განმარტებით, ზოგადად ცნობილ ფაქტს წარმოადგენდა ის გარემოება, რომ შპს ,,ე. ..... ფ-ის’’ სააფთიაქო ქსელმა საქმიანობის დაწყების საწყის ეტაპზე ბაზარზე სახელი დაიმკვიდრა იაფი მედიკამენტების სარეალიზაციო ობიექტებად, რასაც არც მოპასუხის წარმომადგენელი უარყოფდა, თუმცა ზემოაღნიშნული გარემოებების გათვალისწინების გარეშეც საქმეში არსებული ფინანსური დოკუმენტები (მტკიცებულებები) იგივეს ადასტურებდა. კერძოდ კი მოგების მარჟა სადავო პერიოდში იყო 5,72%, ხოლო შემდგომ პერიოდში 10-11%.

ყოველივე ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით, კასატორის აზრით, სასამართლოს უნდა გაეთვალისწინებინა 2012 წლის საექსპერტო დასკვნებში მოცემული მოპასუხე მხარის წმინდა მოგების მარჟა სადავო პერიოდისათვის (5,72%-ის ოდენობით), რადგან სწორედ მოგების ეს მარჟა ჰქონდა მოსარჩელეს სადავო პერიოდში და ასევე 2013 წლის 06 თებერვლის საექსპერტო დასკვნის მონაცემი, თუ რა ოდენობის პროდუქციას გაყიდდა სავარაუდოდ მოსარჩელე სადავო პერიოდში ამ აფთიაქში (თვეში 224 000 ლარი), რადგან სწორედ ეს მონაცემი ასახავს ყველაზე ზუსტად სავარაუდოდ ამავე ადგილას რა ოდენობის საქონელს გაყიდდა და რა მოგებას ნახავდა შპს ,,ე. .... ფ-ა’’. შესაბამისად, ზიანის გამოთვლაც უნდა მომხდარიყო აღნიშნული მონაცემების საფუძველზე (თვის რეალიზაცია 224 000 ლარის 5.72% მოგება=12,813 ლარს X 11 თვეზე (05.03.2012-20.01.2011 სადაო პერიოდი)=140 943 ლარს.

საკასაციო საჩივრის ავტორი თვლის, რომ ზემოაღნიშნულის შესახებ საერთოდ არ აქვს ნამსჯელი საქალაქო სასამართლოს, ხოლო სააპელაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ 5,72% მარჟა წარმოადგენს კომპანიის საერთო მოგების (ყველა აფთიაქის გასაშუალოებულ) მარჟას, ხოლო 10-11% მარჟა კი სწორედ ამ აფთიაქში განხორციელებული გაყიდვების შედეგად მიღებული მოგების მარჟას. სააპელაციო პალატა არ ითვალისწინებს იმ გარემოებას, რომ 2010 წლისგან განსხვავებით 2012 წელს კომპანიაში გაიზარდა მედიკამენტებზე არსებული ფასნამატი და შესაბამისად მოგების მარჟაც. აღნიშნულს ადასტურებს საქმეში არსებული მტკიცებულებები, რომლებიც სააპელაციო სასამართლომ სათანადოდ არ გამოიკვლია.

საიჯარო ქირის გადახდასთან დაკავშირებით კასატორი აღნიშნავს შემდეგს: სააპელაციო სასამართლომ არამართებულად მიიჩნია საიჯარო ქირის დაკისრება ხელშეკრულების სრული პერიოდისთვის და დააკმაყოფილა მხოლოდ 2013 წლის 1 ოქტომბრამდე, რაც უკანონოა, რადგან მოსარჩელე აცხადებს, რომ არც მომავალში აპირებს ქირის გადახდას. პირვანდელი სასარჩელო მოთხოვნის (იჯარის ქირის ანაზღაურება 2009 წლის 25 იანვრიდან სასამართლო გადაწყვეტილების აღსრულების დღემდე) და ახალი ფაქტობრივი გარემოების (იჯარის ხელშეკრულების ცალმხრივად შეწყვეტის შესახებ შეტყობინების) გათვალისწინებით კასატორს მიაჩნია, რომ მოთხოვნა უნდა დაკმაყოფილდეს დაზუსტებული ოდენობით, ანუ 2014 წლის 1 თებერვლამდე გადაუხდელი იჯარის ქირის ოდენობით (115 750 აშშ დოლარს (იჯარის გადაუხდელი ქირა 2013 წლის 1 ოქტომბრამდე ) 12 000 აშშ დოლარი (ოქტომბრის, ნოემბრის და დეკემბრის იჯარის ქირა) = 127 750 აშშ დოლარი ექვივალენტი ლარში).

კასატორი არ ეთანხმება სააპელაციო სასამართლოს დასკვნას, რომ ზემოაღნიშნული წარმოადგენს ახალ გარემოებას, რომელსაც მოპასუხე არ დაეთანხმა და შესაბამისად, სასამართლო მოკლებული იყო შესაძლებლობას შეემოწმებინა ქირის გადახდა-არ გადახდის საკითხი. საკასაციო საჩივრის ავტორი მიიჩნევს, რომ სასამართლო განხილვის ეტაპზე მოწინააღმდეგე მხარის მიერ პერმანენტულად გაცხადებული ნება, რომ შპს ,,ე. .... ფ-ა’’ არ აპირებს იჯარის გადახდას, რადგან ემხრობა ვალდებულებების გაქვითვას, სასამართლოს უნდა ჩაეთვალა დადასტურებულ მტკიცებულებად და სამართალწარმოების ეკონომიურობისა და ეფექტიანობის გათვალისწინებით დაეკმაყოფილებინა მათი მოთხოვნა.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 25 ივლისის განჩინებით შპს,,ლ-ო’’-ის საკასაციო საჩივარი წარმოებაში იქნა მიღებული სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ შპს „ლ-ო -ის“ საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

შესაბამისად, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას შპს „ლ-ო -ის“ საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (8000 ლარის) 70% – 5600 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა

1. შპს „ლ-ო -ის“ საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. კასატორ შპს „ლ-ო -სს“ (ს/ნ: ......) დაუბრუნდეს თ. ფ-ის მიერ 2014 წლის 22 ივლისს №1 საგადახდო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (8000 ლარის) 70% – 5600 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“ ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 3 0077 3150.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ნ. ბაქაქური

მოსამართლეები: ზ. ძლიერიშვილი

ბ. ალავიძე