საქართველოს უზენაესი სასამართლო

განჩინება

საქართველოს სახელით

№ას-704-670-2015 1 სექტემბერი, 2015 წელი,

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

მოსამართლეები: მზია თოდუა (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

პაატა ქათამაძე

ეკატერინე გასიტაშვილი

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორები – დ--ნ, ნ--ია და გ--ზ ფ--ები (მოსარჩელეები)

მოწინააღმდეგე მხარე – დ--თ ფ--ა , თ--ზ ა--ა, თ--ა ქ--ი (მოპასუხეები)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 7 მაისის განჩინება

საკასაციო საჩივრის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება, ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სასარჩელო მოთხოვნის დაკმაყოფილება

დავის საგანი – ხელშეკრულების ბათილად ცნობა, საკუთრების უფლების აღიარება, იპოთეკის გაუქმება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

1. დ--თ ფ--ას (შემდეგში: “პირველი მოპასუხე, მესაკუთრე/ან მსესხებელი“) საკუთრებას წარმოადგენდა ქ. თბილისში, ვ--ის დასახლებაში, მე--- კორპუსში მდებარე საცხოვრებელი ბინა # --,( ს/კ ---). ბინაზე საკუთრების უფლების საფუძველი იყო საქართველოს რესპუბლიკის მინისტრთა კაბინეტის 1992 წლის 1 თებერვლის #107 დადგენილების თანახმად დადებული 1992 წლის 27 ნოემბრის ბინის პრივატიზების ხელშეკრულება [საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის, შემდეგში სსკ-ის, 183-ე და 311-ე მუხლები].

2. პრივატიზაციის დროისათვის ბინაში ჩაწერილი (რეგისტრირებული) იყვნენ: დ--ნ, ნ--ია, გ--ზ ფ--ები (შემდეგში: „მოსარჩელეები, /კასატორები“) პირველი მოპასუხე და მათი მამა ა--ნ ფ--ა, რომელიც ამჟამად გარდაცვლილია.

3. 2012 წლის 6 ივლისს გ--ი ქ--მა (შემდეგში: „პირველი გამსესხებელი“) პირველ მოპასუხეს ასესხა 25 000 აშშ დოლარი, ხოლო თ--ა ქ--მა (შემდეგში: „მეორე გამსესხებელი“) კი -15 000 აშშ დოლარი. ორივე სესხის დაბრუნების ვადა განისაზღვრა 2012 წლის 6 ოქტომბრით (სამი თვით).

4. სესხის სარგებლობისათვის გათვალისწინებული იყო სარგებელი - თვეში 4% [სსკ-ის 623-ე და 625-ე მუხლები).

5. სესხის დაბრუნების უზრუნველსაყოფად იპოთეკით დაიტვირთა მსესხებლის საკუთრებაში არსებული ქ. თბილისში, ვ--ის დასახლება, მე-- კორპუსში მდებარე --ე საცხოვრებელი ბინა (ს/კ --), შემდეგში: „პრივატიზებული ბინა“ [სსკ-ის 286.1 და 289.1 მუხლები).

6. 2012 წლის 17 ოქტომბერს პირველმა გამსესხებელმა 2012 წლის 6 ივლისის ხელშეკრულებიდან გამომდინარე, 20 000 აშშ დოლარის მოთხოვნის უფლება დაუთმო თ--ზ ა--ას, (შემდეგში: „მეორე მოპასუხე“), [სსკ-ის 199-ე მუხლი].

7. 2013 წლის 19 აპრილს მსესხებლის საკუთრებაში არსებული და იპოთეკით დატვირთული ბინა ვალის, 24 000 აშშ დოლარის, სანაცვლოდ საკუთრებაში გადაეცა მეორე მოპასუხეს და მის საკუთრებად აღირიცხა საჯარო რეესტრში [სსკ-ის 311-ე და 183-ე მუხლები].

8. მოსარჩელეებმა სარჩელი აღძრეს სასამართლოში და მოითხოვეს პირველ და მეორე მოპასუხეს შორის 2013 წლის 19 აპრილს დადებული ხელშეკრულების (ვალის სანაცვლოდ უძრავი ქონების გადაცემის თაობაზე) ბათილად ცნობა, სადავო ბინის ¼-1/4 წილის მესაკუთრედ ცნობა და ქონების იპოთეკისაგან განთავისუფლება. სარჩელი ემყარებოდა შემდეგ ფაქტებს:

ა) საქართველოს რესპუბლიკის მინისტრთა კაბინეტის 1992 წლის 1 თებერვლის #107 დადგენილების თანახმად, ისინი წარმოადგენენ პრივატიზებული ბინის თანამესაკუთრეებს, რადგანაც პრივატიზაციის დროს ჩაწერილები იყვნენ ბინაში და მითითებული დადგენილების მეხუთე პუნქტის თანახმად, პირველ მოპასუხესთან და აწ გარდაცვლილ მამასთან ერთად, ბინის 1/5 ნაწილის მესაკუთრეები გახდნენ. მართალია, მათი თანხმობით ბინის ერთადერთ მესაკუთრედ საჯარო რეესტრში აღირიცხა პირველი მოპასუხე, მაგრამ ეს ჩანაწერი არ იყო სწორი, რადგანაც არცერთ მათგანს უარი არ უთქვამს თავიანთ კუთვნილ წილზე.

ბ) აქედან გამომდინარე, პირველი მოპასუხე არ იყო უფლებამოსილი მათი თანხმობის გარეშე განეკარგა საერთო საკუთრების ბინა, უფლებრივად [იპოთეკით] დაეტვირთა ნივთი და შემდგომში მეორე მოპასუხისათვის ვალის სანაცვლოდ გადაეცა . გარდა ამისა, 2012 წლის 6 ივლისის სესხისა და იპოთეკის ხელშეკრულება გამორიცხავდა იპოთეკის საგნის პირდაპირ კრედიტორის საკუთრებაში გადაცემას ვალის სანაცვლოდ.

გ) მეორე მოპასუხე ვერ დაეყრდნობა შემძენის კეთილსინდისიერებას, რადგანაც მან იცოდა საჯარო რეესტრის ჩანაწერის უზუსტობის შესახებ. რეესტრში პირველი მოპასუხის საკუთრების უფლების წარმოშობის საფუძვლად მითითებულია პრივატიზაციის ხელშეკრულება და მას უნდა ცოდნოდა, რომ ბინას სხვა მესაკუთრეებიც ჰყავდა. მოსარჩელეები მოთხოვნის სამართლებრივ საფუძვლად მიუთითებდნენ სსკ-ის 55-ე, 170-ე, 173-ე, 516-517-ე და 85-ე მუხლებზე.

9. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2014 წლის 8 აპრილის გადაწყვეტილებით სარჩელი არ დაკმაყოფილდა. სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ 2013 წლის 19 აპრილის ხელშეკრულების დადებას დავით ფირცხალავას არავინ აიძულებდა. ამასთანავე სასამართლომ სსკ-ის 185-ე, 312-ე მუხლებზე მითითებით მიიჩნია, რომ მეორე მოპასუხე წარმოადგენდა კეთილსინდისიერ შემძენს.

10. საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის ზემოაღნიშნული გადაწყვეტილება მოსარჩელეებმა გაასაჩივრეს აპელაციის წესით.

11. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 7 მაისის განჩინებით სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა გასაჩივრებული გადაწყვეტილება.

12. სააპელაციო სასამართლომ მთლიანად გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ საქმეზე დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები და სამართლებრივი შეფასებები. სასამართლომ არ გაიზიარა საჩივრის მოტივები და მიუთითა, რომ პრივატიზებული ბინის შემძენის (მეორე მოპასუხის) არაკეთილსინდისიერების ფაქტი არ დგინდებოდა, რადგანაც მან არ იცოდა რეესტრის ჩანაწერის უზუსტობის თაობაზე. პალატამ აღნიშნა შემდეგი: „...კონკრეტულ შემთხვევაში, თუკი გარდა რეგისტრირებული მესაკუთრისა, არიან ბინაზე უფლების მქონე სხვა პირები, სწორედ, მათ ჰქონდათ პირველი მოპასუხისადმი პრეტენზიების გაცხადების და თავიანთი უფლების რეგისტრაციის ვალდებულება. მათი არარეალიზებული უფლების არსებობა ვერ შეცვლის გარიგებით დამდგარ შედეგს და ვერ იმოქმედებს შემძენის კეთილსინდისიერებაზე...“

13. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 7 მაისის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს მოსარჩელეებმა. მათ მოითხოვეს გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და საქმის ხელახალი განხილვისათვის სააპელაციო სასამართლოსათვის დაბრუნება. საჩივარი დასაბუთებულია შემდეგნაირად:

ა) სააპელაციო სასამართლოს მიერ არ იქნა გათვალისწინებული ის სამართლებრივი ვითარება, რომ საქართველოს რესპუბლიკის მინისტრთა კაბინეტის 1992 წლის 1 თებერვლის #107 დადგენილების შესაბამისად, საცხოვრებელ ბინაზე თანასაკუთრება წარმოეშობოდათ პრივატიზაციის მომენტში ბინაში ჩაწერილ (რეგისტრირებულ) ყველა პირს, მიუხედავად იმისა, თუ ვის სახელზე აღირიცხებოდა საკუთრების უფლება. აღნიშნულიდან გამომდინარე, კასატორთა მითითებით, ისინი წარმოადგენდნენ სადავო ბინის თანამესაკუთრეებს.

ბ) სააპელაციო სასამართლომ არასაკმარისად გამოიკვლია და არასწორად შეაფასა საქმის ფაქტობრივი გარემოებები მეორე მოპასუხის კეთილსინდისიერებასთან დაკავშირებით, რითაც დაარღვია საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის, (შემდეგში სსსკ-ის), 105-ე მუხლის მოთხოვნა. კერძოდ, არ დაიკითხა მოწმე, რომელიც დაადასტურებდა პირველი მოპასუხის მიმართ მეორე მოპასუხისა და სხვა პირების მხრივ განხორციელებულ იძულების ფაქტს.

სააპელაციო სასამართლომ არ შეაფასა ის გარემოება, რომ 2012 წლის 6 ივლისის სესხისა და იპოთეკის ხელშეკრულება გამორიცხავდა ვალის სანაცვლოდ იპოთეკის საგნის პირდაპირ კრედიტორის საკუთრებაში გადაცემას.

გ) სასამართლომ ასევე არასაწორად განმარტა სსსკ-ის 102-ე მუხლი და მხარეს დაუსაბუთებლად შეუზღუდა კანონით მისთვის მინიჭებული დაცვის უფლება.

დ) სააპელაციო სასამართლომ არასწორად განმარტა და გამოიყენა სსკ-ის 312-ე და 185-ე მუხლები.

14. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 9 ივლისის განჩინებით საკასაციო საჩივარი სსსკ-ის 391-ე მუხლის მიხედვით წარმოებაში იქნა მიღებული დასაშვებობის შესამოწმებლად

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

15. საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლისა და საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ კასატორების საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სსსკ-ის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს და დაუშვებლად უნდა იქნას მიჩნეული შემდეგი გარემოებების გამო:

16. სსსკ-ის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ:

ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის;

ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან;

გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე;

დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამრთლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. აღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რამელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

17. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სსსკ-ის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი საფუძვლით.

18. სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილული არ არის მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე,რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე. სააპელაციო სასამართლოს მიერ გამოტანილი სამართლებრივი დასკვნები გასაჩივრებული გადაწყვეტილების ძალაში დატოვებასთან მიმართებით არსებითად სწორია.

18.1. საქმის მასალების მიხედვით, მოსარჩელეების მიზანს წარმოადგენს პრივატიზებულ ბინაზე მათი საკუთრების უფლების აღდგენა, რომლის მისაღწევად საკმარისი არ არის მხოლოდ იმის დადგენა, რომ ისინი ბინის თანამესაკუთრეები პირველ მოპასუხესთან და აწ გარდაცვლილ მამასთან ერთად კანონის საფუძველზე გახდნენ. საკასაციო სასამართლო ეთანხმება სააპელაციო სასამართლოს დასკვნას ამ გარემოების შეფასებასთან დაკავშირებით და დამატებით აღნიშნავს, რომ მართალია, პირველი მოპასუხე არ იყო უფლებამოსილი მოსარჩელეების თანხმობის გარეშე განეკარგა ბინა, მაგრამ სარჩელის მიზნის მიღწევა შეუძლებელია შემძენის, მეორე მოპასუხის, არაკეთილსინდისიერების დადგენის გარეშე. უდავოა, რომ მოცემულ შემთხვევაში ბინის მეორე მოპასუხის სახელზე გასხვისების დროს ერთადერთ მესაკუთრედ საჯარო რეესტრში პირველი მოპასუხე იყო აღრიცხული [სსკ-ის 311-ე მუხლი]. საჯარო რეესტრის დანიშნულებას ასე განმარტავს უზენაესი სასამართლო ერთ-ერთ საქმეზე: „...საჯარო რეესტრის უმთავრესი დანიშნულებაა სწორად ასახოს რეგისტრაციას დაქვემდებარებული ყოველგვარი უფლება, მათ შორის საკუთრების უფლება და მათი მდგომარეობა. საჯაროობის პრინციპი კი, გულისხმობს იმას, რომ რეგისტრაციის მომენტიდან იძენს ამგვარი უფლება იურიდიულ ძალას მესამე პირებისათვის. კანონმდებლობა უშვებს საჯარო რეესტრის სისწორის პრეზუმფციას, რაც ნიშნავს იმას, რომ მესამე პირებისათვის რეესტრის ჩანაწერები ითვლება სწორად, ვიდრე არ დამტკიცდება მათი უზუსტობა.“

ამდენად, საჯარო რეესტრი, ერთი მხრივ სამოქალაქო ბრუნვის გარანტის ფუნქციას ასრულებს, ხოლო მეორეს მხრივ, იგი სრულ კონსენსუსშია სამოქალაქო ბრუნვაში დამკვიდრებულ ნდობისა და კეთილსინდისიერების პრინციპთან“ [იხ.საქმე №ას-189-182-2013 16.01.2014 ]

აღნიშნულიდან გამომდინარე, მიუხედავად იმისა, რომ პირველი მოპასუხის საკუთრების უფლება ბინაზე არასწორად იყო რეგისტრირებული, ის მაინც მიიჩნეოდა მეორე მოპასუხისათვის არსებულ უფლებად და კეთილსინდისიერების შემთხვევაში, მას შეეძლო უფლების შეძენა [სსკ-ის 185-ე მუხლი].

18.2. სააპელაციო სასამართლომ სამართლებრივად სათანადოდ შეაფასა საქმეზე დადგენილი ფაქტები და სწორად დაადგინა შემძენის, ამ შემთხვევაში, მეორე მოპასუხის, კეთილსინდისიერება. სსკ-ის 185-ე მუხლისა და 312-ე მუხლის მეორე ნაწილის დანაწესის მიხედვით, მეორე მოპასუხის მიერ საკუთრების უფლების შეძენას გამორიცხავდა ორი ფაქტი: 1. გარიგების დადების დროისათვის საჯარო რეესტრში რეგისტრირებული საჩივარი ჩანაწერის უსწორობაზე [ამ გარემოებას არ ეფუძნება სარჩელი] და 2. მეორე მოპასუხის მიერ ჩანაწერის უსწორობის ცოდნა. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ სსკ-ის 185-ე მუხლის ბოლო წინადადება - „გარდა იმ შემთხვევებისა, როცა შემძენმა იცოდა, რომ გამსხვისებელი არ იყო მესაკუთრე“ - შეზღუდულად უნდა განიმარტოს და მხოლოდ ჩანაწერის უსწორობის ცოდნის შემთხვევაში უნდა ჩაითვალოს შემძენი არაკეთილსინდისიერად და არა პირიქით, გაუფრთხილებლობის გამო არცოდნის შემთხვევაში. ის ფაქტი, რომ ბინა პრივატიზებული იყო, სამართლებრივ ვითარებას არ ცვლიდა შემძენისათვის, რადგანაც ეს გარემოება ეჭვქვეშ ვერ დააყენებდა უფლების შეძენის ნამდვილობას. ამ შემთხვევაში, მოსარჩელეებს უნდა გამოეჩინათ სათანადო გონივრულობა და წინდახედულება და დროულად ეზრუნათ რეესტრის ჩანაწერის გასწორებაზე.

18.3. ამრიგად, რადგანაც შემძენის კეთილსინდისიერება ვლინდებოდა, შესაბამისად, სასარჩელო მოთხოვნის დაკმაყოფილების საფუძველიც არ არსებობდა. ამასთან, პალატა აღნიშნავს, რომ არაუფლებამოსილი პირის, პირველი მოპასუხის მიერ, მოსარჩელეების უფლების შელახვის ფაქტი შეიძლება იყოს კონდიქციური მოთხოვნის წარდგენის საფუძველი [სსკ-ის 982-ე მუხლი].

18.4. ასევე დაუსაბუთებელია კასატორების მითითებაც 2013 წლის 19 აპრილის გარიგების არანამდვილობაზე, იმ საფუძვლით, რომ პირველი მოპასუხის მიმართ განხორციელდა იძულება და, გარდა ამისა, 2012 წლის 6 ივლისის სესხისა და იპოთეკის ხელშეკრულება გამორიცხავდა იპოთეკით დატვირთული ქონების პირდაპირ შემძენის საკუთრებაში გადასვლას ვალის სანაცვლოდ. საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ მითითებულ საფუძველთაგან არცერთი მათგანი არ ანიჭებდა კასატორებს შეცილების უფლებას.

ჯერ ერთი, თუ პირველ მოპასუხეს აიძულეს გარიგების დადება , შეცილების უფლებას კანონმდებელი მას ანიჭებდა და არა მოსარჩელეებს. შესაბამისად, რადგანაც უფლებამოსილი პირი არ აყენებდა შეცილებას, არ არსებობდა ამ ნაწილში მოსარჩელეების მიერ მითითებული მტკიცებულებების გამოკვლევის საჭიროება და ზედმეტი პროცესუალური მოქმედებების, მათ შორის, მოწმეების გამოკითხვა.

მეორეც, კანონი არ უკრძალავდა მეორე მოპასუხეს [კრედიტორს] ვალის სანაცვლოდ მიეღო საკუთრებაში ბინა, ანუ სხვა შესრულება, ვიდრე ეს სესხის ხელშეკრულებით იყო გათვალისწინებული [სსკ-ის 428-ე მუხლი].

გარდა ამისა, პირველ მოპასუხეს, რომელიც წარმოადგენდა 2012 წლის 6 ივლისის სესხისა და იპოთეკის ხელშეკრულების მხარეს და რომელსაც შეეძლო ხელშეკრულებიდან გამომდინარე, შესაგებელი წარედგინა მეორე მოპასუხისათვის [ბინის შემძენი], სადავოდ არ გაუხდია ეს გარემოება. იპოთეკის საგნის პირდაპირ საკუთრებაში გადაცემა კანონით აკრძალული არ არის. შესაბამისად, მხარეებს უფლება ჰქონდათ, დაედოთ ახალი შეთანხმება იპოთეკის საგნის ვალის სანაცვლოდ საკუთრებაში გადაცემის თაობაზე, რაც განახორციელეს კიდეც 2013 წლის 19 აპრილის ხელშეკრულებით.

19. საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც იმ საფუძვლით, რომ სააპელაციო სასამართლოს განჩინება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

20. ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სსსკ-ის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას დ--ან ფ--ას, ნ--ია ფ--ასა და გ--ზ ფ--ას საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სარეზოლუციო ნაწილი

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა

1. დ--ნ, ნ--ია და გ--ზ ფირცხალავების საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. კასატორებს დ--ნ, ნ--ია და გ--ზ ფ--ებს (პ/ნ --, --, --) დაუბრუნდეთ კ--ა შ--ის მიერ (პ/ნ --) გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (საკრედიტო საგადასახდო დავალება #1, გადახდის თარიღი 26.06.15 ბანკი - რესპუბლიკა), 2112 ლარის 70% – 1478,40 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“ ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 3 0077 3150;

3. განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

მოსამართლეები მზია თოდუა (თავმჯდომარე)

პაატა ქათამაძე

ეკატერინე გასიტაშვილი