საქმე №ას-747-707-2015 28 სექტემბერი, 2015 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ზურაბ ძლიერიშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ნინო ბაქაქური, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – ქ.თბილისის მუნიციპალიტეტის მერია (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე - შპს „ს. დ.-ი ც.-ი N0.-“ (მოპასუხე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 20 მაისის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი – დივიდენდის გადახდის ვალდებულების შესრულება და ეკონომიკური აქტივობის ამსახველი დოკუმენტების გადაცემა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ქ.თბილისის მერიამ სარჩელი აღძრა სასამართლოში შპს „ს. დ.-ი ც.-ი N0.-“-ის მიმართ და მოითხოვა მოპასუხისათვის 2011 წლის მოგებიდან ქ.თბილისის მთავრობის კუთვნილი დივიდენდის გადახდა 7,427 ლარის ოდენობით და 2012 წლის ფინანსური შედეგების ამსახველი დოკუმენტაციისა და აუდიტორული დასკვნის წარმოდგენა.

მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო და განმარტა, რომ თბილისის მერიის ქონების მართვის სააგენტოს მიერ 2011 წლის 31 აგვისტოს ჩატარებული აუქციონის საფუძველზე შპს „თბილისის ს.-დ.-ი ც.-ი N0.-“-ის კაპიტალის 100%-იანი წილის მესაკუთრე გახდა შპს „მ.-ი“ და ყველა უფლება, მათ შორის, დივიდენდის მიღების უფლებაც, გადავიდა შემძენზე.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2013 წლის 25 დეკემბრის გადაწყვეტილებით თბილისის მერიის სარჩელი შპს „თ. ს.-დ.-ი ც.-ი N0.--ის“ მიმართ, დივიდენდის გადახდისა და ეკონომიკური აქტივობის ამსახველი დოკუმენტების გადაცემის თაობაზე, არ დაკმაყოფილდა.

გადაწყვეტილებაზე კანონით დადგენილ ვადაში, სააპელაციო საჩივარი წარადგინა ქ.თბილისის მერიამ და მოითხოვა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2013 წლის 25 დეკემბრის გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 20 მაისის განჩინებით სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, ხოლო გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად.

მოცემული საქმის გადაწყვეტისას სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

2007 წლის 10 იანვრის საწარმოთა ურთიერთშერწყმის ხელშეკრულების თანახმად, შპს „თ. N0.-ბავშვთა პოლიკლინიკის“, შპს „თ. N8 მ.პოლიკლინიკის“ და შპს „თ. N0.- ბავშვთა პოლიკლინიკის“ სამართალმემკვიდრეს წარმოადგენს შპს „ს. დ.-ი ც.-ი N0.-“, რომლის დამფუძნებელი და 100% წილის მფლობელი იყო თბილისის მთავრობა.

ქ. თბილისის მთავრობის მერიის ქონების მართვის სააგენტოს მიერ 2011 წლის 31 აგვისტოს ჩატარებული ელექტრონული აუქციონის საფუძველზე შპს „ს. დ.-ი ც.-ი N0.-“-ის 100% -იანი წილის და უძრავი ქონების მესაკუთრე გახდა შპს „მ.-ი“. ამავე ოქმის შესაბამისად, აუქციონზე შეძენილი ქონების სრული/საბოლოო ღირებულების ფასის გადახდის ვადად განისაზღვრა 2011 წლის 31 დეკემბერი.

კომპანიის წილზე საკუთრების უფლების რეგისტრაცია მეწარმეთა და

არასამეწარმეო (არაკომერციული) იურიდიული პირების რეესტრში განხორციელდა 2012 წლის 03 თებერვალს.

2011 წლის დივიდენდის გადახდასთან და საწარმოს ეკონომიკური აქტივობების ამსახველი დოკუმენტაციის წარდგენასთან დაკავშირებით აპელანტის მოთხოვნა ეფუძნება ქ. თბილისის მთავრობის 2012 წლის 2 ივლისის N0.- და 2012 წლის 23 ოქტომბრის N0.- დადგენილებებს და იმ გარემოებაზე მითითებას, რომ მოპასუხის საკუთრების უფლება წილზე დარეგისტრირდა 2012 წლის 03 თებერვლიდან.

მეწარმეთა შესახებ საქართველოს კანონის 46-ე მუხლის პირველი პუნქტის მიხედვით, პარტნიორთა უფლება-მოვალეობები და წილების თავდაპირველი განაწილების წესი განისაზღვრება საწარმოს წესდებით (პარტნიორთა შეთანხმებით). ამავე კანონის 47-ე მუხლის პირველი და მეორე პუნქტების თანახმად, საწარმოს პარტნიორები მმართველობით უფლებამოსილებას ახორციელებენ პარტნიორთა საერთო კრების მეშვეობით, თუ წესდებით სხვა რამ არ არის დადგენილი. პარტნიორთა კრების კომპეტენცია, კრების ჩატარების წესი და გადაწყვეტილების მიღების პროცედურა განისაზღვრება ამ კანონით ან/და საწარმოს წესდებით.

დადგენილია, რომ შპს ,,ს. დ. ც.-ი N0.--ის" 100%-იანი წილი აუქციონზე გასხვისდა 2011 წლის აგვისტოს თვეში, ხოლო წილზე ახალი შემძენის საკუთრების უფლება საჯარო რეესტრში რეგისტრაციაში გატარდა 2012 წლის 3 თებერვალს.

მეწარმეთა შესახებ საქართველოს კანონოს მე-51 მუხლის მე-2 პუნქტის თანახმად, საწარმოს რეგისტრირებული მონაცემების ცვლილების საფუძველია უფლებამოსილი პირის/ორგანოს სათანადო წესით მიღებული და დამოწმებული გადაწყვეტილება ან უფლებამოსილი პირების მიერ საქართველოს კანონმდებლობით განსაზღვრული წესით შედგენილი გარიგება. ამდენად, თბილისის მერიის საჯარო სამართლის იურიდიული პირის ქონების მართვის სააგენტოს 2011 წლის 31 აგვისტოს აუქციონის შედეგად ზემოხსენებული ნორმით განსაზღვრულმა სამართლებრივმა ურთიერთობამ ასახვა ჰპოვა 20102 წლის 03 თებერვალს და ამ დღიდან წილის მესაკუთრე გახდა შპს ,,მ.-ი".

სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ საკითხის სწორად გადაწყვეტისათვის მნიშვნელოვანი იყო დივიდენდის სამართლებრივი ბუნების გარკვევა. ამ თვალსაზრისით, პალატამ განმარტა, რომ შეზღუდული პასუხისმგებლობის საზოგადოების მოგების წილის (დივიდენდის) მიღების უფლება მოიცავს დივიდენდის მიღების ზოგად უფლებას (დივიდენდის მიღების უფლება) და კონკრეტული სამეურნეო წლის ბოლოს პარტნიორის მიერ საზოგადოების მოგების ნაწილის მოთხოვნის უფლებას (დივიდენდის მოთხოვნის უფლება). მათ შორის განსხვავება იმაშია, რომ პირველი უფლება წარმოიშობა საზოგადოების პარტნიორად გახდომის მომენტიდან, ხოლო მეორე – საზოგადოების პარტნიორთა კრების მიერ მოგების განაწილების შესახებ გადაწყვეტილების მიღების მომენტიდან.

სამოქალაქო კოდექსის 198-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახად, მოთხოვნა ან უფლება, რომელთა დათმობა და დაგირავებაც შესაძლებელია, მათმა მფლობელმა შეიძლება საკუთრებად გადასცეს სხვა პირს. მოთხოვნები და უფლებები ახალ პირზე გადადის ისეთსავე მდგომარეობაში, როგორშიც ისინი ძველი მფლობელის ხელში იყვნენ.

აღნიშნულ ნორმათა სამართლებრივი ანალიზიდან გამომდინარე, პალატამ განმარტა, რომ დივიდენდის მიღების უფლება განუყრელადაა დაკავშირებული პარტნიორად ყოფნასთან და მისი სხვა პირისათვის გადაცემა წილისაგან დამოუკიდებლად დაუშვებელია. ამ უფლების გადაცემა შესაძლებელია მხოლოდ წილთან ერთად, ამიტომ წილის დათმობით ამ უფლების დათმობაც ხდება. სხვა საკითხია დივიდენდის მოთხოვნის უფლების გადაცემა, ვინაიდან, იგი დამოუკიდებელი უფლებაა და წილის გადაცემის შემთხვევაში ავტომატურად არ გადადის წილის მიმღებზე. ამდენად, წილის დათმობის (გასხვისების) დროს ხელშეკრულებაში სპეციალურად უნდა აღინიშნოს დივიდენდის მოთხოვნის უფლების გადაცემის თაობაზე.

განსახილველ შემთხვევაში, ქ. თბილისის მერიამ გაასხვისა მისი 100%-იანი წილი 2011 წლის 31 აგვისტოს, მოცემული მომენტიდან მან დაკარგა დივიდენდის მიღების ზოგადი უფლება, ხოლო ყოფილი პარტნიორი - ქ. თბილისის მერია შეინარჩუნებდა თუ არა დივიდენდის მოთხოვნის უფლებას, პალატის მოსაზრებით, აღნიშნული საჭიროებდა მხარეთა შორის სპეციალურ შეთანხმებას (ან დათქმას) ან პარტნიორთა საერთო კრების გადაწყვეტილებას, რასაც კონკრეტულ შემთხვევაში, ადგილი არ ჰქონია. დადგენილია და მხარეებს სადავოდ არ გაუხდიათ ის გარემოება, რომ 2012 წლის 3 თებერვლამდე (წილის საკუთრების რეგისტრაციამდე) პარტნიორთა გადაწყვეტილება დივიდენდის განაწილების თაობაზე მიღებული არ ყოფილა.

ქ. თბილისის მთავრობის 2012 წლის 2 ივლისის N17.07.0.-30.- და 2012 წლის 23 ოქტომბრის N0.- დადგენილებებთან მიმართებით კი, პალატამ განმარტა, რომ ვინაიდან, ახალი მესაკუთრის - შპს „მ.-ის“ საკუთრების უფლება წილზე დარეგისტრირდა 2012 წლის 03 თებერვალს, ხოლო ქ. თბილისის მთავრობის N0.- დადგენილება დივიდენდის განაწილების შესახებ მიღებულია 2012 წლის 2 ივლისს, (ანუ იმ დროს, როდესაც ქ. თბილისის მთავრობა აღარ სარგებლობდა პარტნიორის უფლებამოსილებით), ხსენებული დადგენილება ვერ იქნებოდა განხილული უფლებამოსილი ორგანოს მიერ მიღებულ გადაწყვეტილებად და შესაბამისად, ვერ გამოდგებოდა მოთხოვნის დამადასტურებელ მტკიცებულებად. იმავე საფუძვლით (როგორც არაუფლებამოსილი ორგანოს მიერ მიღებული გადაწყვეტილება) არ უნდა იქნას გაზიარებული ქ. თბილისის მთავრობის 2012 წლის 23 ოქტომბრის N0.- დადგენილებაც.

სააპელაციო სასამართლომ ასევე მიუთითა „,მეწარმეთა შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-3 მუხლის მე-10 პუნქტზე, რომლის შესაბამისად, ყოველ პარტნიორს აქვს წლიური ანგარიშის ასლისა და საზოგადოების ყველა პუბლიკაციის მიღების უფლება. დირექტორებმა პარტნიორის მოთხოვნის საფუძველზე დაუყოვნებლივ უნდა მიაწოდონ მას ინფორმაცია საზოგადოების საქმიანობის შესახებ და ნება დართონ, გაეცნოს საზოგადოების წიგნებსა და ჩანაწერებს (“მეწარმეთა შესახებ” საქართველოს კანონის 46-ე მუხლის მე-4 პუნქტი) და აღნიშნა, რომ კონკრეტულ შემთხვევაში, მხარეთა შორის რაიმე დათქმა დივიდენდის ან/და ეკონომიკური აქტივობის ამსახველი დოკუმენტების მოთხოვნის/’მიღების თაობაზე არ ყოფილა, რაც უსაფუძვლოდ ხდიდა მოსარჩელის მოთხოვნის ამ ნაწილსაც.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ქ.თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიამ და მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და სარჩელის დაკმაყოფილება.

კასატორმა მიუთითა „საქართველოს დედაქალაქის - თბილისის შესახებ საქართველოს კანონის 231 მუხლის „ზ1“ პუნქტზე და აღნიშნა, რომ მთავრობის უფლებამოსილებას განეკუთვნება კერძო სამართლისა და საჯარო სამართლის იურიდიული პირების დაფუძნება, რეორგანიზია, ლიკვიდაცია, კერძო სამართლის იურიდიული პირების დაფუძნებაში მონაწილეობა და მათში გაწევრიანება... კასატორის განმარტებით, ქ.თბილისის მთავრობის 2000.- წლის 1 დეკემბრის №0.- დადგენილებით მიღებულ იქნა გადაწყვეტილება შპს „ბ. №0.- პოლიკნილიკის“, შპს „ბ. №0.- პოლიკლინიკისა“და შპს „№0.- მოზრდილთა პოლიკნილიკის“ შერწყმის შესახებ, ხოლო შერწყმის ხელშეკრულება გაფორმდა 2007 წლის 10 იანვარს, რომლის მიხედვითაც შერწყმის შედეგად მიღებული საზოგადოების სამართლებრივ ფორმად და მის სამართალმემკვიდრედ განისაზღვრა შპს „ს.-დ.-ი ც.-ი №0.-“. ამავე ხელშეკრულების თანახმად, შპს „ს.-დ.-ი ც.-ი №0.-“-ის სამართლებრივი ურთიერთობა უნდა მოწესირიგებულიყო შპს „ს.-დ.-ი ც.-ი №0.-“-ის წესდებით, რომელიც დამტკიცდა ქალაქ თბილისის მთავრობის 2010 წლის 20.- თებერვლის №0.- დადგენილებით. წესდების მიხედვით კომპანიის დამფუძნებლად დასახელდა ქ. თბილისის მთავრობა და მისმა წილმა კომპანიაში შეადგინა 100- %.

კასატორი აღნიშნავს, რომ ქ. თბილისის მთავრობის წილობრივი მონაწილეობით დაფუძნებული საწარმოების 2011 წლის საფინანსო-ეკონომიკური საქმიანობის შესახებ ქ. თბილისის მთავრობის 2012 წლის 2 ივლისის №0.- დადგენილების მიხედვით, ცნობად იქნა მიღებული ქ.თბილისის მთავრობის წილობრივი მონაწილეობით დაფუძნებული საწარმოების მიერ წარმოდგენილი, დანართი N1-ით გათვალისწინებული 2011 წლის ფინანსური ანგარიშგება. დამტკიცდა ქ.თბილისის მთავრობის წილობრივი მონაწილებოით არსებული კომპანიების 2011 წლის მოგებიდან ქ.თბილისის მთავრობის კუთვნილი დივიდენდების ოდენობა დანართი N0.-ის შესაბამისად. თუმცა, აღნიშნულ დადგენილებაში შევიდა ცვლილება 2012 წლის 23 ოქტომბერს. ამ ცვლილების მიხედვით, შპს ს.-დ.- ც.-ს №0.-ს 2011 წლის მოგებიდან განესაზღვრა დივიდენდის ოდენობა 7 427 ლარით და შპს ს.-დ.- ც.-ს №0.--ს დაევალა დაუყონებლივ უზრუნველეყო ადგილობრივ ბიუჯეტში დივიდენდის ჩარიცხვა დადგენილებაში მითითებულ რეკვიზიტებზე. თუმცა, მისი მხრიდან აღნიშნული ვალდებულება არ შესრულებულა.

კასატორი მიუთითებს წესდების ერთ-ერთ პუნქტზე, რომლის მიხედვითაც კომპანიის დირექტორი ვალდებულია ახალი სამეურნეო წლის დაწყებიდან პირველი თვის განმავლობაში შეადგინოს და პარტნიორს წარუდგინოს გასული სამეურნეო წლის ბალანსი, ანგარიში მოგება-ზარალის შესახებ, წლიური ანგარიში, საქმიანობისა და დასკვნითი ანგარიშები, რაც ასევე არ გაუკეთებია კომპანიის დირექტორს.

კასატორის განმარტებით, კომპანიის წესდებითა და ქ.თბილისის მთავრობის 2013 წლის 14 ივნისის №0.- დადგენილების შესაბამისად, შპს „ს.-დ.- ც.-ს №0.-“-ს ვალდებული იყო, წარმოედგინა ფინანსური შედეგების ამსახველი დოკუმენტაცია და აუდიტორული დასკვნა, რაც მხარემ არ წარმოადგინა.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, კასატორის მტკიცებით, სააპელაციო სასამართლომ არასწორად განმარტა, რომ ქ.თბილისის მერიამ 2011 წლის 31 აგვისტოს, ე.ი თავისი 100-%იანი წილის გასხვისების მომენტიდან, დაკარგა დივიდენდის მიღების უფლება. კასატორმა მიუთითა, „მეწარმეთა შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-51 მუხლის მე-51 პუნქტზე და აღნიშნა, რომ შპს „მ.-ზე“ საკუთრების მოწმობა გაიცა და წილზე საკუთრების უფლება დარეგისტრირდა 2012 წლის 03 თებერვალს, ამიტომ შპს „მ.-ს“ წილზე საკუთრების უფლება წარმოეშვა სწორედ ამ მომენტიდან და არა 2011 წლის 31 აგვისტოს (აუქციონის ჩატარების დღეს).

კასატორის განმარტებით, უსაფუძვლოა ასევე სააპელაციო სასამართლოს განმარტება იმასთან დაკავშირებით, რომ თითქოს მხარეთა შორის რაიმე დათქმა დივიდენდის მიღების ან ეკონომიკური აქტივობის ამსახველი დოკუმენტების მოთხოვნის/მიღების თაობაზე არ ყოფილა. მისი მტკიცებით, ქ.თბილისის მერიის მოთხოვნა ფინანსური დოკუმენტაციის წარმოდგენის მოთხოვნის შესახებ ემყარება იმ პერიოდს, როდესაც იგი ჯერ კიდევ წარმოადგენდა შპს „ს. დ.-ი ც.-ი №0.-“-ის პარტნიორს.

ყოველივე ზემო აღნიშნულის საფუძველზე კასატორმა მიიჩნია, რომ საქართველოს სამოქალქო საპროცესო კოდექსის 393-ე და 394-ე მუხლებიდან გამომდინარე, მოცემულ საქმეში სახეზეა საპროცესო სამართლის ნორმების დარღვევა. ამასთან, სასამართლომ არასწორად შეაფასა საქმისთვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე ფაქტობრივი გარემოებები და შესაბამისად, არასწორი სამართლებრივი შეფასება მისცა განსახილველ საქმეს, რის შედეგადაც არასწორი გადაწყვეტილება იქნა გამოტანილი, რაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმების საფუძველია.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 23 ივლისის განჩინებით საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად.

წარმოდგენილ საკასაციო საჩივარში ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერია სადავოდ ხდის დივიდენდის მოთხოვნის უფლებას.

მოთხოვნის მართლზომიერების შემოწმებისათვის, საკასაციო პალატა პირველ რიგში განმარტავს, რომ დივიდენდის მიღების უფლება განუყრელადაა დაკავშირებული პარტნიორად ყოფნის ფაქტთან და მისი სხვა პირისათვის გადაცემა წილისაგან დამოუკიდებლად დაუშვებელია. ამ უფლების გადაცემა შესაძლებელია მხოლოდ წილთან ერთად, ამიტომ წილის დათმობით ამ უფლების დათმობაც ხდება. სხვა საკითხია დივიდენდის მოთხოვნის უფლების გადაცემა, ვინაიდან, იგი დამოუკიდებელი უფლებაა და წილის გადაცემის შემთხვევაში ავტომატურად არ გადადის წილის მიმღებზე. ამდენად, წილის დათმობის (გასხვისების) დროს ხელშეკრულებაში სპეციალურად უნდა აღინიშნოს დივიდენდის მოთხოვნის უფლების გადაცემის თაობაზე. სამოქალაქო კოდექსის 198-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახად, მოთხოვნა ან უფლება, რომელთა დათმობა და დაგირავებაც შესაძლებელია, მათმა მფლობელმა შეიძლება საკუთრებად გადასცეს სხვა პირს. მოთხოვნები და უფლებები ახალ პირზე გადადის ისეთსავე მდგომარეობაში, როგორშიც ისინი ძველი მფლობელის ხელში იყვნენ.

მოცემულ საქმეზე დადგენილია, რომ ქ. თბილისის მერიამ გაასხვისა მისი 100%-იანი წილი 2011 წლის 31 აგვისტოს, აღნიშნული კი იმაზე მიუთითებს, რომ წილის გასხვისების მომენტიდან მან დაკარგა დივიდენდის მიღების ზოგადი უფლება, ხოლო საკითხი იმის შესახებ ყოფილი პარტნიორი - ქ. თბილისის მერია შეინარჩუნებდა თუ არა დივიდენდის მოთხოვნის უფლებას, დამოკიდებული იყო აღნიშნულის თაობაზე სპეციალური შეთანხმების (დათმის) არსებობაზე ან პარტნიორთა საერთო კრების გადაწყვეტილებაზე. საქმის მასალებით დადგენილია, რომ ამგვარი შეთანხმება მხარეთა შორის არ გაფორმებულა. მხარეებს არც ის გარემოება გაუხდიათ სადავოდ, რომ 2012 წლის 03 თებერვლამდე (წილის საკუთრების რეგისტრაციამდე) პარტნიორთა გადაწყვეტილება დივიდენდის განაწილების თაობაზე მიღებული არ ყოფილა. ეს ყოველივე უსაფუძვლოდ ხდის კასატორის პრეტენზიას როგორც ფაქტობრივი ისე, სამართლებრივი საფუძვლით.

ზემოთ აღნიშნულიდან გამომდინარე საკასაციო პალატას მიაჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში, არ იკვეთება საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული რომელიმე საფუძვლის არსებობა, ვინაიდან ნორმის დანაწესით საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

როგორც საქმის მასალებით ირკვევა, სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით, ვინაიდან სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით, ვინაიდან მოცემული ტიპის დავებზე არსებობს საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკა (იხ., სუსგ 2015 წლის 08 აპრილი საქმე №ას-696-666-2014; სუსგ 2015 წლის 24 მარტის №ას-31-28-2015).

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

მოცემულ შემთხვევაში, კასატორი გათავისუფლებულია სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან სახელმწიფო ბაჟის შესახებ საქართველოს კანონის მე-5 მუხლის პირველი პუნქტის „უ“ ქვეპუნქტის საფუძველზე.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ქ.თბილისის მერიის მუნიციპალიტეტის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ზ. ძლიერიშვილი

მოსამართლეები: ნ. ბაქაქური

ბ. ალავიძე