№ ას-815-766-2015 28 სექტემბერი, 2015 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ნინო ბაქაქური (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ზურაბ ძლიერიშვილი, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი – სს „ს. რ-ა“ (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე – ს. ხ-ე (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 17 ივლისის განჩინება

საკასაციო საჩივრის ავტორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი – სარჩოს ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი

1. ს. ხ-ემ სარჩელი აღძრა სასამართლოში სს „ს. რ-ის“ მიმართ სარჩოს დაკისრების თაობაზე შემდეგი დასაბუთებით:

2. მოსარჩელის მეუღლე ზ. ხ-ე მუშაობდა თბილისის სალოკომოტივო დეპოში მემანქანედ. მან 1988 წლის 17 აპრილს მიიღო საწარმოო ტრავმა და აღნიშნულის გამო გარდაიცვალა 1997 წლის 26 სექტემბერს. სასამართლო გადაწყვეტილებების საფუძველზე ს. ხ-ე მოპასუხისგან მრავალი წელია ღებულობს ყოველთვიურ სარჩოს მარჩენალის დაკარგვის გამო. მიუხედავად იმისა, რომ დღეისათვის გაზრდილია მოსარჩელის აწ გარდაცვლილი მეუღლის თანამდებობაზე მომუშავე მოქმედი მემანქანის ხელფასი, მოპასუხე მოსარჩელეს სარჩოს არ უანგარიშებს, რის გამოც იგი კარგავს იმ შემოსავალს, რაც ეკუთვნის კანონით.

3. მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო და განმარტა, რომ მოსარჩელის მიერ სარჩელის დაკმაყოფილების სამართლებრივ საფუძვლად მითითებული ნორმები არ აწესრიგებენ სარჩოს გადაანგარიშების წესს. 2007 წელს გაუქმდა სარჩოს გადაანგარიშების წესი. საქართველოს მთავრობის 2013 წლის 1 მარტის №45 დადგენილებით დამტკიცებული „შრომითი მოვალეობის შესრულებისას დასაქმებულის ჯანმრთელობისათვის ვნების შედეგად მიყენებული ზიანის ანაზღაურების მიზნით დახმარების დანიშვნისა და გაცემის წესი“ ასევე არ ითვალისწინებს დანიშნული დახმარების გადაანგარიშებას.

4. მოპასუხე ასევე არ ეთანხმება მოსარჩელის მოთხოვნას მიუღებელი სარჩოს დაკისრების თაობაზე და განმარტავს, რომ სამოქალაქო კოდექსის 411-ე მუხლის თანახმად, მიუღებლად ითვლება შემოსავალი, რომელიც არ მიუღია პირს და რომელსაც იგი მიიღებდა, ვალდებულება ჯეროვნად რომ შესრულებულიყო, განსხვავებით სხვა სახელშეკრულებო ურთიერთობისგან, როდესაც მხარეს ყოველთვის შეიძლება ჰქონდეს ლეგიტიმური მოლოდინი ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ვალდებულების შესრულებისა. განსახილველ შემთხვევაში ეს მოლოდინი დამსაქმებელს ვერანაირად ვერ ექნებოდა შრომით სამართლებრივი ურთიერთობის დროს. ამრიგად, შეუძლებელი იყო იმის თქმა თუ შეძლებდა მოსარჩელის მეუღლე ზ. ხ-ე 75 წლის ასაკში რომ ემუშვა მემანქანის თანამდებობაზე და შესაბამისად მიიღებდა თუ არა მთელი ამ წლების განმავლობაში შრომის ანაზღაურებას, მითუმეტეს გაზრდილი ოდენობით. ამასთან „ს. რ-ის“ შიდა ნორმატივების თანახმად, მემანქანეთა აღნიშნულ თანამდებობაზე მუშაობის მაქსიმალური ასაკია 65 წელი. აქედან გამომდინარე, ზ. ხ-ე 65 წლის მიღწევის შემდგომ ვერ მიიღებდა მემანქანის ხელფასს. შესაბამისად, მოპასუხემ მიიჩნია, რომ მოსარჩელის მოთხოვნა უსაფუძვლო იყო და არ უნდა დაკმაყოფილებულიყო.

5. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2015 წლის 18 თებერვლის გადაწყვეტილებით ს. ხ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა: სს „ს. რ-ას“ ს. ხ-ის სასარგებლოდ დაეკისრა 2014 წლის 1 ივნისიდან ყოველთვიური სარჩოს გადახდა 625 ლარის ოდენობით, საქართველოს საგადასახადო კოდექსით განსაზღვრული საშემოსავლო გადასახადის განაკვეთის გათვალისწინებით.

6. საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა სს „ს. რ-ის“ წარმომადგენელმა ი. ბ-ამ და მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

7. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 17 ივლისის განჩინებით სს „ს. რ-ის“ სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა: უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2015 წლის 18 თებერვლის გადაწყვეტილება.

8. სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

9. ს. ხ-ე წარმოადგენს ზ. ხ-ის მეუღლეს. ზ. ხ-ე სს „ს. რ-აში“ მუშაობდა თბილისის სალოკომოტივო დეპოში მემანქანედ. 1988 წლის 17 აპრილს ზ. ხ-ემ სამახურებრივი მოვალეობის შესრულებისას მიიღო საწარმოო ტრავმა და აღნიშნულის გამო გარდაიცვალა 1997 წლის 26 სექტემბერს;

10. ს. ხ-ე მრავალი წელია იღებს ყოველთვიურ სარჩოს მარჩენალის დაკარგვის გამო.

11. სს ,,ს. რ-ის“ მიერ 2015 წლის 15 მაისს გადაცემული ცნობის მიხედვით, 2012 წლის 1 ივლისიდან მოქმედი მემანქანის ხელფასი შეადგენდა 1100 ლარს, ხოლო 2012 წლის 16 ივლისიდან დღემდე შეადგენს 1250 ლარს, 2012 წლის ივლისიდან კი მოსარჩელე ს. ხ-ეს ერიცხება ყოველთვიური სარჩო 550 ლარის ოდენობით.

12. სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ მხარეთა შორის წარმოშობილ სამართლებრივ ურთიერთობას მისცა სწორი სამართლებრივი შეფასება და შესაბამის სამართლებრივ ნორმებზე მითითებით სწორად ჩათვალა, რომ მხარეთა შორის ურთიერთობა გამომდინარეობდა ზიანის მიყენების შესახებ სამართლებრივი ურთიერთობიდან. შესაბამისად, სამოქალაქო კოდექსის 992-ე მუხლით გათვალისწინებულ დანაწესზე მითითებით, პირველი ინსტანციის სასამართლომ სწორად დაასკვნა, რომ ს. ხ-ის წინაშე ზიანის ანაზღაურებაზე პასუხისმგებელ პირს წარმოადგენდა სს ,,ს. რ-ა’’.

13. პალატამ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 408-ე, 4011-ე, 1006-ე მუხლებზე

და განმარტა, რომ სწორედ დასახელებული ნორმების შინაარსი აძლევს მოსარჩელეს სამართლებრივ საფუძველს, რომ მოითხოვოს სარჩოს გადახდევინება გაზრდილი ხელფასის შესაბამისად, რამდენადაც ანაზღაურების მავალდებულებელი გარემოების – საწარმოო ტრავმის არარსებობის და შრომის უნარის - სიცოცხლის შენარჩუნების პირობებში, მოსარჩელე მიიღებდა გაზრდილ ხელფასს. მოცემული დავის სწორად გადაწყვეტისათვის არსებითი მნიშვნელობისაა თავად ის გარემოება, რომ მუშაკი გარდაიცვალა საწარმოო ტრავმის შედეგად. სასამართლომ მიუთითა იმ გარემოებაზე, რომ სარჩოს ანაზღაურების მავალდებულებელი გარემოების დადგომა, პირს ართმევს შესაძლებლობას, ჰქონდეს სამუშაო და იღებდეს შესაბამის ანაზღაურებას. ამასთან, სარჩოს მიღების უფლება წარმოადგენს პირის შესაძლებლობას, აუნაზღაურდეს ზიანი, რაც მიიღო საწარმოო ტრავმის სახით. სარჩოს მიღებით ხდება პირისათვის შემოსავლის მიღების უზრუნველყოფა საწარმოო ტრავმის არარსებობის პირობებში შესაძლო შრომის ანაზღაურების შესაბამისად. თავად ის გარემოება, რომ საწარმოო ტრავმის მიღების გამო მუშაკი გარდაიცვალა და დაკარგა სამუშაო და შესაბამისი ანაზღაურების მიღების შესაძლებლობა, თავის მხრივ, წარმოშობს საფუძვლიან და კანონიერ ვარაუდს იმასთან დაკავშირებით, რომ საწარმოო ტრავმის მიუღებლობის შემთხვევაში, მუშაკი განაგრძობდა მუშაობას და იგი მიიღებდა გაზრდილ ხელფასს. ამდენად, პალატამ მიიჩნია, რომ აპელანტის პრეტენზია დაუსაბუთებელი იყო და იგი არ წარმოშობდა საკმარის საფუძველს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გასაუქმებლად.

14. ამასთან, პალატამ მიიჩნია, რომ საქალაქო სასამართლომ სწორად გამოიყენა და განმარტა სამოქალაქო კოდექსის 1006-ე მუხლი, რომლის შინაარსიდან გამომდინარე, დაზარალებულის გარდაცვალების შემთხვევაში ზიანის მიმყენებელს სარჩოს დაწესებით უნდა აენაზღაურებინა ზიანი იმ პირებისათვის, რომელთა რჩენაც დაზარალებულს ევალებოდა. პირველი ინსტანციის სასამართლომ სარჩოს გადაანგარიშების საკითხზე მსჯელობისას სწორად იხელმძღვანელა ზემოთ მოხმობილი ნორმებით, ასევე, საქართველოს შრომის კოდექსის 44-ე მუხლით გათვალისწინებული ნორმით და სწორად შეაფასა, რომ მოპასუხე სს ,,ს. რ-ა’’ არამართლზომიერად არ ახდენდა მოსარჩელის სარჩოს ოდენობის გადაანგარიშებას მოქმედი მემანქანის გაზრდილი ხელფასის ოდენობის გათვალისწინებით და მოპასუხე სს ,,ს. რ-ის’’ მიერ, მოსარჩელისათვის მისაცემი სარჩოს ოდენობაში, მემანქანის ხელფასის გაზრდილი ოდენობის გაუთვალისწინებლობით, მოსარჩელე არასრულად იღებდა სარჩოს, რითაც მას ადგებოდა ზიანი.

15. ამრიგად, პალატის აზრით, საქალაქო სასამართლომ მართებულად მიიჩნია, რომ სს ,,ს. რ-ას’’ ს. ხ-ის სასარგებლოდ უნდა დაკისრებოდა 2014 წლის 01 ივნისიდან ყოველთვიური სარჩოს გადახდა 625 ლარის ოდენობით, საქართველოს საგადასახადო კოდექსით განსაზღვრული საშემოსავლო გადასახადის განაკვეთის გათვალისწინებით. ამასთან, სს ”ს. რ-ას” ს. ხ-ის სასარგებლოდ უნდა დაკისრებოდა ერთობლივად მიუღებელი სარჩოს სხვაობა 1688.70 ლარის ოდენობით საქართველოს საგადასახადო კოდექსით განსაზღვრული საშემოსავლო გადასახადის განაკვეთის გათვალისწინებით. სააპელაციო სასამართლომ აქვე მიუთითა იმ გარემოებაზე, რომ აპელანტს ფაქტობრივი გარემოება ამ ოდენობით თანხის დაკისრების თაობაზე სადავოდ არ გაუხდია.

16. სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა სს „ს. რ-ამ“, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შემდეგი დასაბუთებით:

17.საკასაციო საჩივრის ავტორის განმარტებით, სააპელაციო სასამართლომ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა, მაგრამ არასწორად განმარტა იგი. კერძოდ, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 408-ე, 992-ე და 1006-ე მუხლები. სააპელაციო საამართლოს მოსაზრებით, სწორედ დასახელებული ნორმების შინაარსი აძლევს სამართლებრივ საფუძველს მოსარჩელეს მოითხოვოს სარჩოს გადახდევინება გაზრდილი ხელფასის შესაბამისად, რასაც არ ეთანხმება კასატორი შემდეგ გარემოებათა გამო:

18.სხეულის დაზიანებით ან ჯანმრთელობისათვის ვნების მიყენების შედეგად წარმოშობილი ზიანის ანაზღაურებას არეგულირებს სამოქალაქო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-2 ნაწილი, რომლის თანახმად, თუ სხეულის დაზიანებით ან ჯანმრთელობისათვის ვნების მიყენების შედეგად დაზარალებულს წაერთვა შრომის უნარი ან შეუმცირდა იგი ანდა იზრდება მისი მოთხოვნილებები, დაზარალებულს უნდა აუნაზღაურდეს ზიანი ყოველთვიური სარჩოს გადახდით. ამრიგად, ს. რ-ა ს. ხ-ეს აუნაზღაურებს სარჩოს სასამართლოს კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილების საფუძველზე.

19.გარდა ამისა, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 408-ე მუხლის პირველ ნაწილზე დაყრდნობით პირვანდელი მდგომარეობის აღდგენის მოთხოვნა დაუსაბუთებელია იმ მოტივითაც, რომ სხეულის დასახიჩრების და ტრავმის მიღების შემთხვევაში უბრალოდ შეუძლებელია პირვანდელი მდგომარეობის აღდგენა, განსხვავებით მატერიალური ზარალისაგან.

20.რაც შეეხება საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 1006-ე მუხლს, იგი სარჩოს გადაანგარიშების წესს არ ითვალისწინებს, მხოლოდ სარჩოს მიღების უფლებას განსაზღვრავს. კერძოდ, აღნიშნული ნორმის პირველი ნაწილის მიხედვით, დაზარალებულის გარდაცვალების შემთხვევაში ზიანის მიმყენებელმა სარჩოს დაწესებით უნდა აუნაზღაუროს ზიანი იმ პირებს, რომელთა რჩენაც დაზარალებულს ევალებოდა. ეს ვალდებულება ძალაშია, ვიდრე დაზარალებული ვალდებული იქნებოდა ეხადა სარჩო.

21. საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის მინისტრის 2010 წლის 11 ინავრის №4/ნ ბრძანებით დამტკიცებული „სახელმწიფო დახმარების ადმინისტრირების წესის“ მეორე მუხლის „გ“ ქვეპუნქტის თანახმად , პირი შრომისუუნაროდ ითვლება, რომელიც არის „შეზღუდული შესაძლებლობის ან საპენსიო ასაკის (ქალი-60, მამაკაცი 65 წ.) მქონე პირი“.

22.აღნიშნული მუხლებიდან გამომდინარე, კასატორმა განმარტა, რომ გარდაცვლილი პირი მარჩენალად ითვლება და მისი სამოქალაქო ვალდებულება რჩენაზე გრძელდება მისი საპენსიო ასაკის მიღწევამდე, იქამდე ვიდრე ის შრომისუნარიანად ითვლება. მოცემულ შემთხვევაში გარდაცვლილი ზ. ხ-ის სამოქალაქო ვალდებულება მეუღლის რჩენაზე გაგრძელდებოდა 65 წლის ასაკის მიღწევამდე. აღნიშნული გარემოება კი სასამართლოს მიერ არ იქნა მხედველობაში მიღებული.

23.რაც შეეხება თავად სარჩოს ოდენობას და მისი გაანგარიშების წესს, მოქმედი კანონმდებლობით აღნიშნული საკითხი არ არის დარეგულირებული და შესაბამისად, შეუძლებელია იმის მტკიცება, რომ სარჩო გადაანგარიშებულ უნდა იქნას ხელფასიდან. სარჩოს შრომის ანაზღაურებიდან დაანგარიშება, გარდა იმისა, რომ არ აქვს არანაირი სამართლებრივი საფუძველი, წარმოქმნის კიდევ ერთ უმნიშვნელოვანეს და არა მარტო სამართლებრივ (ვიწრო გაგებით) პრობლემას, რომელიც თავისუფალი საბაზრო ეკონომიკის პირობებში, შეიძლება მნიშვნელოვან ხელშემშლელ ფაქტორად მოგვევლინოს. თავისუფალი საბაზრო ეკონომიკა თავის თავში გულისხმობს კანონმდებლობისა და ეკონომიკის ლიბერალიზაციას. ამავე კურსის გაგრძელებას წარმოადგენს 2007 წელს სარჩოს გადაანგარიშების არსებული წესის გაუქმებაც და საქართველოს მთავრობის 2013 წლის 1 მარტის №45 დადგენილებით დამტკიცებული „შრომითი მოვალეობის შესრულებისას დასაქმებულის ჯანმრთელობისათვის ვნების შედეგად მიყენებული ზიანის ანაზღაურების მიზნით დახმარების დანიშვნის და გაცემის წესი“, რომელიც ასევე არ ითვალისწინებს დანიშნული დახმარების გადაანგარიშებას.

24.საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 11 სექტემბრის განჩინებით სს „ს. რ-ის“ საკასაციო საჩივარი წარმოებაში იქნა მიღებული სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი

25.საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ სს „ს. რ-ის“ საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

26.სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

27.საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

28.სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

29.საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან (იხ. სუს 2009 წლის 24 ივლისის #ას-169-497-09 განჩინება; სუს 2015 წლის 6 თებერვლის #ას-452-427-2014 განჩინება, სუს 2014 წლის 20 ოქტომბრის #ას-1033-991-2014 განჩინება; სუს 2014 წლის 20 ოქტომბრის #ას-279-261-2014 განჩინება; სუს 2014 წლის 20 ოქტომბრის #ას-380-357-2014 განჩინება).

30. ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

31.ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას სს „ს. რ-ის“ საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

32.სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის, 300 ლარის 70% – 210 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა

1. სს „ს. რ-ის“ საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველი;

2. კასატორ სს „ს. რ-ას“ დაუბრუნდეს მის (საიდენტიფიკაციო კოდი: .....) მიერ 2015 წლის 26 აგვისტოს №1352 საგადასახადო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის, 300 ლარის 70% – 210 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“ ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 3 0077 3150;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ნ. ბაქაქური

მოსამართლეები: ზ. ძლიერიშვილი

ბ. ალავიძე