საქმე №ას-870-832-2014 10 სექტემბერი, 2015 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

მოსამართლეები:

ზურაბ ძლიერიშვილი, პაატა ქათამაძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – სს „ს-ოს ს-ო ე-ა“ (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე – შპს „ვ-ა“, შპს „ჩ-ს 23-ე ბ-ს ჯ-ის“ მუდმივმოქმედი ფილიალი (მოპასუხე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 9 ივნისის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი – ზიანის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

1. სასარჩელო მოთხოვნა:

სს „ს-ოს ს-ო ე-ამ“ (შემდგომში _ მოსარჩელე) მოითხოვა შპს „ვ-ასა“ და შპს „ჩ-ს 23-ე ბ-ს ჯ-ისათვის“ (შემდგომში _ მოპასუხეები) მიყენებული ზიანის _ 3 429 ლარის დაკისრება იმ საფუძვლით, რომ შპს „ჩ-ს 23-ე ბ-ს ჯ-ის“ მუდმივმოქმედი ფილიალი ახორციელებდა თბილისის შემოვლითი სარკინიგზო მაგისტრალის მშენებლობას, რომელსაც უნდა მოეხდინა მოსარჩელის კუთვნილი 220 კვ ეგხ კუკიას №29 ანძის დემონტაჟი. სამუშაოები მოიცავდა დემონტაჟს, დემონტირებული სადენის დაპაკეტებას, გვარლის, გირლანდებისა და დემონტირებული საძირკვლების მოსარჩელის ბაზაში ჩაბარებას მოპასუხის ხარჯზე. შპს „ჩ-ს 23-ე ბ-ს ჯ-ის“ მუდმივმოქმედმა ფილიალმა სამონტაჟო სამუშაოები დაავალა შპს „ვ-ას“. 2013 წლის 7 თებერვალს მოსარჩელის ბაზაში შეტანილ იქნა ანძის არა დაპაკეტებული, არამედ დაჭრილი ნაწილები, რითაც მოსარჩელეს მიადგა ზიანი.

2. მოპასუხეების პოზიცია:

მოპასუხე შპს „ვ-ამ“ სარჩელი არ ცნო და მოთხოვნის განხორციელების შემაფერხებელი შესაგებლით განმარტა, რომ სამუშაოებს ასრულებდა შპს „ჩ-ს 23-ე ბ-ს ჯ-თან“ დადებული ხელშეკრულების ფარგლებში. მან ვალდებულება ჯეროვნად შეასრულა, ამასთან, პრეტენზიის შემთხვევაში, მისგან ზიანის ანაზღაურების მოთხოვნის უფლება აქვს არა მოსარჩელეს, არამედ, შპს „ჩ-ს 23-ე ბ-ს ჯ-ს“.

შპს „ჩ-ს 23-ე ბ-ს ჯ-ს“ არც შესაგებელი წარუდგენია სასამართლოში და არც სხდომაზე გამოცხადებულა.

3. პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი:

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2013 წლის 28 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, შპს „ჩ-ს 23-ე ბ-ს ჯ-ს“ მოსარჩელის სასარგებლოდ დაეკისრა 3 429 ლარის გადახდა, ხოლო მოსარჩელის მოთხოვნა შპს „ვ-ას“ მიმართ არ დაკმაყოფილდა.

4. აპელანტის მოთხოვნა:

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მოსარჩელემ, მოითხოვა მისი ნაწილობრივ გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის სრულად დაკმაყოფილება.

5. გასაჩივრებული განჩინების სარეზოლუციო ნაწილი:

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 9 ივნისის განჩინებით აპელანტს უარი ეთქვა მოთხოვნის დაკმაყოფილებაზე, ხოლო გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად.

5.1. გასაჩივრებული განჩინების ფაქტობრივი და სამართლებრივი დასაბუთება:

5.1.1. სამოქალაქო კოდექსის 316-ე და 317-ე მუხლების პირველი ნაწილების თანახმად, პალატამ აღნიშნა, რომ მხარეებს შორის ვალდებულების წარმოშობის საფუძველს წარმოადგენდა ხელშეკრულება. აპელანტი სადავოდ არ ხდიდა შპს „ჩ-ს 23-ე ბ-ს ჯ-ის“ მუდმივმოქმედი ფილიალისათვის თანხის დაკისრებას, სადავო იყო მხოლოდ სამართლებრივი შეფასების საკითხი, კერძოდ, აპელანტის განმარტებით, დავა დელიქტური ვალდებულებიდან გამომდინარეობდა და შპს „ვ-ა“ შპს „ჩ-ს 123–ე ბ-ს ჯ-ის“ მუდმივმოქმედ ფილიალთან ერთად წარმოადგენს სოლიდარულად პასუხისმგებელ პირს.

5.1.2. საქმის მასალებით დადგინდა, რომ მოსარჩელესა და შპს „ჩ-ს 23-ე ბ-ს ჯ-ის“ მუდმივმოქმედ ფილიალს შორის არსებობდა ზეპირი ფორმის ნარდობის ხელშეკრულება. სამოქალაქო კოდექსის 632-ე მუხლის თანახმად, მოსარჩელესა და შპს „ჩ-ს 23-ე ბ-ს ჯ-ის მუდმივმოქმედ ფილიალს“ შორის არსებული ხელშეკრულებით, ეს უკანასკნელი არ იყო შეზღუდული, პირადად შეესრულებინა ვალდებულება. შესაბამისად, მან საკუთარ ვალდებულებათა შესრულების მიზნით ხელშეკრულება დადო შპს „ვ-ასთან“. ამ ხელშეკრულების მიხედვით, ანძის დემონტაჟთან დაკავშირებული სამუშაოების შესრულება დაევალა შპს „ვ-ას“, მაშასადამე, ეს უკანასკნელი აღნიშნულ სამუშაოს ასრულებდა შპს „ჩ-ს 23-ე ბ-ს ჯ-ის“ მუდმივმოქმედ ფილიალთან დადებული ქვეკონტრაქტის საფუძველზე.

5.1.3. შპს „ვ-ა“ არ შესულა სახელშეკრულებო ურთიერთობაში მოსარჩელესთან, თუმცა იგი წარმოადგენდა მის ინტერესში შემავალ სამუშაოთა შემსრულებელ პირს. ისეთ ვითარებაში, როდესაც მოსარჩელე მხარე ითხოვს ორივე მოპასუხისათვის თანხის დაკისრებას, ისმის კითხვა: არსებობს თუ არა მოპასუხეთა მხრიდან სოლიდარული პასუხისმგებლობის წარმოშობის წინაპირობები. თუკი საკითხს იმგვარად გავიაზრებთ, რომ შპს „ჩ-ს 23-ე ბ-ს ჯ-ის“ მუდმივმოქმედ ფილიალსა და ელექტროსისტემას შორის არსებობდა ნარდობის სახელშეკრულებო ურთიერთობა, რომელიც მან დაარღვია და ამ საფუძვლით აქვს მოსარჩელეს მოთხოვნის უფლება შპს „ჩ-ს 23-ე ბ-ს ჯ-ის“ მიმართ, შეუძლია თუ არა მოსარჩელეს იმავდროულად, შპს „ჩ-ს 23-ე ბ-ს ჯ-თან“ ერთად მოითხოვოს შპს „ვ-ასათვის“ თანხის დაკისრება, ამ უკანასკნელის მიერ არასახლშეკრულებო პირობებში, დელიქტიდან გამომდინარე? ანუ, შეუძლია თუ არა მოსარჩელეს, სოლიდარულად მოსთხოვოს 2 სხვადასხვა მოპასუხეს ერთი და იგივე თანხა, როდესაც პასუხისმგებლობის წარმოშობის სამართლებრივი საფუძველი სხვადასხვაა _ ერთი მოპასუხის შემთხვევაში – ხელშეკრულება, მეორე მოპასუხის შემთხვევაში კი – დელიქტი? სასამართლოს შეფასებით ამ კითხვებს უარყოფითი პასუხი უნდა გაეცეს, რადგანაც, სამოქალაქო კოდექსის 463–ე და 464–ე მუხლების შესაბამისად, სოლიდარული ვალდებულების წარმოშობის საფუძვლები არის დამოუკიდებელი და არა კუმულაციური. ასე მაგალითად, ერთობლივი სახელშეკრულებო ვალდებულება, ერთობლივი დელიქტური პასუხისმგებლობის შემთხვევა, ზოგიერთი სამართლებრივი გარიგების შედეგი. სოლიდარული ვალდებულების წარმოშობის წინაპირობაა ის, რომ უდავოდ მოცემული უნდა იყოს სხვადასხვა მოვალის დამოუკიდებელი ვალდებულებები ერთსა და იმავე კრედიტორის მიმართ ვალდებულების სრულად შესრულებაზე, ხოლო კრედიტორი შესრულებას უნდა იღებდეს მხოლოდ ერთხელ. განსახილველ შემთხვევაში, მართალია, ვალდებულების შესრულების არსი, როგორც შპს „ჩ-ს 23-ე ბ-ს ჯ-ის“ მუდმივმოქმედი ფილიალის, ისე შპს „ვ-ასი“ იყო სს „ს-ოს ს-ო ე-ის“ კუთვნილი ძველი ფოლადის ანძებისა და სხვა არმატურის დემონტაჟისა და დაპაკეტების სამუშაოების შესრულება, თუმცა, ამ ვალდებულების შესრულების მიზნებისთვის კრედიტორები იყვნენ სხვადასხვა სუბიექტები, ერთ შემთხვევაში – სს „ს-ოს ს-ო ე-ა“, ხოლო მეორე შემთხვევაში – შპს „ჩ-ს 23–ე ბ-ს ჯ-ის“ მუდმივმოქმედი ფილიალი, შპს „ვ-ასთან“ დადებული ხელშეკრულებიდან გამომდინარე. გარდა აღნიშნულისა, სოლიდარული ვალდებულება გამოირიცხება, თუკი სახეზეა ვალდებულების დაქვემდებარებულობის შემთხვევა, კერძოდ, „ვერ იქნება ვალდებულება სოლიდარულად მიჩნეული და შესაბამისად, მოვალეთა „ერთ საფეხურზე დგომა“ არ იქნება მოცემული მაშინ, როდესაც მოვალეთაგან ერთ-ერთს მთლიანი ვალდებულების შესრულება ეკისრება, ხოლო სხვა ვალდებულება მხოლოდ კრედიტორის უზრუნველყოფას ისახავს მიზნად. აქედან გამომდინარე ძირითადი მოვალე და თავდები ისევე ნაკლებად არიან სოლიდარული მოვალეები როგორც ზიანის მიმყენებელი და ზიანის შემთხვევის მზღვეველი“.

5.1.4. სასამართლოს განმარტებით, სოლიდარული პასუხისმგებლობა ასევე გამოირიცხება სამოქალაქო კოდექსის 473-ე მუხლის პირველი და მე-2 ნაწილების მიზნიდან გამომდინარე. ნორმის პირველი ნაწილი სოლიდარულ მოვალეს, რომელიც სრულად დაფარავს სოლიდარულ ვალდებულებას, უფლებას აძლევს, მოსთხოვოს წილთა გათანაბრება სხვა სოლიდარულ მოვალეებს. მაშასადამე მას წარმოეშობა რეგრესული მოთხოვნის უფლება სხვა მოვალეთა მიმართ, ცალკეული ვალდებულების ოდენობა და ამის რეგრესული მოთხოვნის ოდენობაც შესაძლოა გამომდინარეობდეს როგორც სახელშეკრულებო ურთიერთობიდან, ისე კონკრეტული კანონისმიერი რეგულირებებიდან, მაგ: ზიანის ანაზღაურების მოთხოვნის დროს, ყურადღება ექცევა ბრალეულობის წილობრიობას, ანუ იმას, თუ რომელმა მოვალემ გამოიწვია უფრო მეტად ზიანი. სოლიდარული ვალდებულების არსებობისას, ნებისმიერი სოლიდარული მოვალე შეიძლება გახდეს რეგრესული მოთხოვნის კრედიტორი იმისდა მიხედვით, თუ რომელი მოვალე შეასრულებს მთლიან მოთხოვნას კრედიტორის წინაშე. განსახილველ შემთხვევაში, ამგვარი შესაძლებლობა გამოირიცხება, თუკი, მაგალითად, შპს „ვ-ა“ შეასრულებს სს „ს-ოს ს-ო ე-ის“ წინაშე ვალდებულებას. ასეთ შემთხვევაში შპს „ვ-ა“ შპს „ჩ-ს 23–ე ბ-ს ჯ-ის“ მუდმივმოქმედ ფილიალს ვეღარ წაუყენებს რეგრესულ მოთხოვნას, რადგან შპს „ვ-ა“ ამ უკანასკნელის წინაშე 2012 წლის ხელშეკრულებიდან გამომდინარე, ზარალის ანაზღაურებაზე ვალდებული პირი იყო, თუ შემსრულებლის (შპს „ვ-ას“) მიზეზით დემონტაჟის დროს მოხდებოდა ხაზის დაზიანება. სოლიდარული ვალდებულებისას კი ვალდებულების შემსრულებელ ნებისმიერ სოლიდარულ მოვალეს აქვს რეგრესის მოთხოვნის უფლება, რაც, კონკრეტულ დავაში შპს „ვ-ასთვის“ შეუძლებელია. მაშასადამე, ამ სამართლებრივი მოსაზრებითაც არ არსებობს სოლიდარული პასუხისმგებლობის წარმოშობის საფუძვლები.

6. კასატორის მოთხოვნა:

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა მოსარჩელემ, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის სრულად დაკმაყოფილება.

6.1. საკასაციო საჩივრის საფუძვლები:

6.1.1. მოსარჩელეს უშუალოდ შპს „ვ-ას“ მოქმედებით მიადგა ზიანი, რაზეც სასამართლოც მიუთითებს გასაჩივრებულ განჩინებაში. შპს „ჩ-ს 23-ე ბ-ს ჯ-ს“ კასატორთან არანაირი ხელშეკრულება არ ჰქონია, მოსარჩელე კი, როგორც ერთ, ისე მეორე მოპასუხესთან მიმოწერას აწარმოებდა წერილობით, ობიექტზე დაშვების უფლება მოეცა შპს „ვ-ას“. ის გარემოება, რომ შპს „ჩ-ს 23-ე ბ-ს ჯ-სა“ და შპს „ვ-ას“ შორის ხელშეკრულება იყო გაფორმებული მოსარჩელისათვის სასამართლო სხდომაზე გახდა ცნობილი, თუმცა ამ ხელშეკრულებითაც ზიანის ანაზღაურება შპს „ვ-ას“ ეკისრება, გარდა აღნიშნულისა, სახეზეა სამოქალაქო კოდექსის 992-ე მუხლითა და 317-ე მუხლის პირველი ნაწილით გათვალისწინებული ზიანის ანაზღაურების დაკისრების წინაპირობები.

6.1.2. სასამართლო ძირითადად ემყარება მოსარჩელესა და შპს „ჩ-ს 23-ე ბ-ს ჯ-ს“ შორის ზეპირი ნარდობის ხელშეკრულების არსებობას, თუმცა ეს გარემოება არასწორია, რადგანაც, მოცემულ შემთხვევაში, სამართლიანი იქნებოდა სასამართლოს ნარდობის ხელშეკრულება დადებულად მიეჩნია კასატორსა და შპს „ვ-ას“ შორის ან ორივე მოპასუხესთან, საგულისხმოა, რომ სასამართლომ ისე დააკისრა ზიანის ანაზღაურება შპს „ჩ-ს 23-ე ბ-ს ჯ-ს“, რომ შპს „ვ-ას“ არასათანადო მოპასუხედ ცნობა არ მომხდარა. ამასთანავე, საქმეში წარმოდგენილი წერილობითი მიმოწერით მოსარჩელე ორივე მოპასუხისაგან ითხოვს არა მხოლოდ ზიანის ანაზღაურებას, არამედ ვალდებულების შესრულებასაც.

6.1.3. სასამართლომ არ გაითვალისწინა სამოქალაქო კოდექსის 317-ე და 992-ე მუხლებით განსაზღვრული ზიანის ანაზღაურების ვალდებულება, ამასთანავე, არასწორად იხელმძღვანელა ნარდობის მარეგულირებელი ნორმებით, რადგანაც ამგვარი გარიგება მხარეებს შორის არ დადებულა, ამასთანავე, პალატამ არასწორად განმარტა ამავე კოდექსის 463-ე, 464-ე და 473-ე მუხლები.

6.1.4. სასამართლომ არასრულად გამოიკვლია საქმეში არსებული წერილობითი მტკიცებულებები, კერძოდ, შპს „ვ-ას“ 2013 წლის 14 თებერვლის წერილი, რომელიც კასატორს ანძის დაჭრის შემდეგ გაეგზავნა; 2013 წლის 15 მარტის წერილი, რომლის საფუძველზეც შპს „ვ-ას“ წინასწარ უნდა ეცნობებინა მოსარჩელისათვის შესაძლებელი იყო თუ არა ანძის დემონტაჟი დაჭრის გარეშე და სხვა; სასამართლოს არ უმსჯელია იმ გარემოებაზე, რომ შპს „ჩ-ს 23-ე ბ-ს ჯ-მა“ 2012 წლის 28 დეკემბრის წერილით მოსარჩელეს წარუდგინა შპს „ვ-ა“, რის შემდგომაც ყველა სამუშაო გადამისამართდა ამ უკანასკნელთან.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და მიიჩნევს, რომ იგი დაუშვებელია შემდეგ გარემოებათა გამო:

1. საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის დასაბუთება:

1.1. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

1.2. გასაჩივრებული განჩინების დასკვნები ძირითადად ეფუძნება იმ ფაქტობრივ გარემოებებს, რომ მოსარჩელესა და შპს „ჩ-ს 23-ე ბ-ს ჯ-ს“ შორის დადებული იყო ზეპირი ფორმის ნარდობის გარიგება კონკრეტული სამუშაოების წარმოებაზე, ხოლო მოპასუხე შპს „ვ-ა“ წარმოადგენდა შპს „ჩ-ს 23-ე ბ-ს ჯ-ის“ ქვეკონტრაქტორს, იმგვარად, რომ მოსარჩელესა და ამ უკანასკნელს შორის რაიმე ვალდებულებით-სამართლებრივი ურთიერთობა არ წარმოშობილა, შესაბამისად, პალატამ ჩათვალა, რომ მოსარჩელეს ქვეკონტრაქტორის მიმართ მოთხოვნის უფლება არ წარმოშობია, ვალდებულების დარღვევით მიყენებული ზიანის ანაზღაურების მოთხოვნის უფლება მოსარჩელეს გააჩნდა ხელშემკვრელ მხარესთან.

1.3. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება). საკასაციო პალატა კასატორის არგუმენტების ანალიზის შედეგად მიიჩნევს, რომ მას დასაბუთებული საკასაციო შედავება არ წარმოუდგენია, კერძოდ, არ მიუთითებია იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება-დადგენა, მატერიალურ-სამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება.

1.4. საკასაციო პალატა ვერ გაიზიარებს კასატორის არგუმენტს, სამართლიანობის პრინციპიდან გამომდინარე, ნარდობის ხელშეკრულების მოსარჩელესა და შპს „ვ-ას“ ან სამივე მხარეს შორის დადებულად მიჩნევის თაობაზე, რადგანაც კასატორს ამ კუთხით ურთიერთგამომრიცხავი არგუმენტები გააჩნია, ის, ერთი მხრივ, ადასტურებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტებს, ხოლო, მეორე მხრივ, ამტკიცებს, რომ მხარეთა შორის რაიმე სამართლებრივი ურთიერთობა არ არსებულა.

1.5. გარდა აღნიშნულისა, საკასაციო პალატა სრულად ეთანხმება გასაჩივრებული განჩინების შეფასებებს სოლიდარული ვალდებულებისათვის დამახასიათებელი წანამძღვრების თაობაზე (სკ-ის 463-ე-464-ე მუხლები) და მიიჩნევს, რომ მოცემული სამართალურთიეთობა სწორად შეფასდა სახელშეკრულებო დარღვევიდან გამომდინარე ზიანად და არა დელიქტურ ვალდებულებად, ასეთ ვითარებაში კი, სამოქალაქო კოდექსის 316-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, მოსარჩელეს შპს „ვ-ას“ მიმართ მოთხოვნის უფლება არ წარმოშობია.

1.6. სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა. ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

1.7. ამდენად, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

2. სასამართლო ხარჯები:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი. საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორს უნდა დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით მის მიერ 2014 წლის 12 აგვისტოს N... საგადახდო დავალებით გადახდილი 300 ლარის 70% _ 210 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. სს „ს-ოს ს-ო ე-ის“ საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.

2. კასატორ სს „ს-ოს ს-ო ე-ას“ (ს/N...) სახელმწიფო ბიუჯეტიდან დაუბრუნდეს (ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150) სახელმწიფო ბაჟის სახით მის მიერ 2014 წლის 12 აგვისტოს N... საგადახდო დავალებით გადახდილი 300 ლარის 70% _ 210 ლარი.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ბ. ალავიძე

მოსამართლეები: ზ. ძლიერიშვილი

პ. ქათამაძე