საქმე №ას-898-860-2014 9 ოქტომბერი, 2015 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

მოსამართლეები:

ზურაბ ძლიერიშვილი, ნინო ბაქაქური

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი _ შპს „ჯ. ი. ჰ-ი“ (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე _ W. i. n- (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 12 ივნისის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა _ გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და საქმის იმავე სასამართლოსათვის ხელახლა განსახილველად დაბრუნება

დავის საგანი – თანხის დაკისრება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

1. სასარჩელო მოთხოვნა:

W. i. n--მა (შემდგომში _ მოსარჩელე) მოითხოვა შპს „ჯ. ი. ჰ-ისათვის“ (შემდგომში _ მოპასუხე) 2010 წლის 24 მარტის სარეკლამო მომსახურების ხელშეკრულებიდან გამომდინარე საფასურის _ 27 500 ევროს დაკისრება.

2. მოპასუხის პოზიცია:

მოპასუხემ სარჩელის წინააღმდეგ წარადგინა როგორც მოთხოვნის შემწყვეტი, ისე მისი განხორციელების შემაფერხებელი შესაგებელი და აღნიშნა, რომ 2010 წლის 24 მარტის ხელშეკრულებასა და 2010 წლის 31 აგვისტოს მიღება-ჩაბარების აქტზე არსებული ხელმოწერა მას არ ეკუთვნის, რაც მხარეთა შორის სახელშეკრულებო ვალდებულების წარმოშობას გამორიცხავდა, ამასთანავე, სასარჩელო მოთხოვნა მიიჩნია ხანდაზმულად და ითხოვა მის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

3. პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი:

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2013 წლის 22 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით სარჩელი დაკმაყოფილდა, მოპასუხეს მოსარჩელის სასარგებლოდ დაეკისრა 27 500 ევროს გადახდა.

4. აპელანტის მოთხოვნა:

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მოპასუხემ, მოითხოვა მისი გაუქმება და სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

5. გასაჩივრებული განჩინების სარეზოლუციო ნაწილი:

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 12 ივნისის განჩინებით სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, ხოლო გასაჩივრებული განჩინება დარჩა უცვლელად.

6. გასაჩივრებული განჩინების ფაქტობრივი და სამართლებრივი დასაბუთება:

6.1. პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ მხარეებს შორის სახელშეკრულებო ურთიერთობა წარმოიშვა 2010 წლის 24 მარტს გაფორმებული ხელშეკრულების (სარეკლამო კონტრაქტი) საფუძველზე, რომლითაც მოსარჩელემ აიღო ვალდებულება, საქართველოს შესახებ გამოექვეყნებინა ორგვერდიანი რეკლამა ვებგვერდზე Ebizguides, რის სანაცვლოდან მოპასუხეს უნდა გადაეხადა 27 500 ევრო შეთანხმებაზე ხელმოწერიდან 20 დღის განმავლობაში.

6.2. 2010 წლის 31 აგვისტოთი დათარიღებული მიღება-ჩაბარების აქტის თანახმად, აპელანტის საწარმოს დირექტორმა ხელი მოაწერა რეკლამის მიღება-ჩაბარების აქტს.

6.3. არ იქნა გაზიარებული მოპასუხის პოზიცია მხარეთა შორის სახელშეკრულებო ურთიერთობის არარსებობისა და კონტრაქტსა და მიღება-ჩაბარების აქტზე კომპანიის დირექტორ მ. თ-ის ხელმოწერის არარსებობის თაობაზე, ამ თვალსაზრისით პალატამ მიუთითა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-4 და 102-ე მუხლებზე და აღნიშნა, რომ თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2013 წლის 27 მაისის განჩინებით დაინიშნა სასამართლო კალიგრაფიული ექსპერტიზა 2010 წლის 24 მარტის შეთანხმებასა და 31 აგვისტოს მიღება-ჩაბარების აქტზე მ. თ-ის ხელმოწერის ნამდვილობის დასადგენად. ექსპერტს გამოსაკვლევად დაესვა კითხვა: 2010 წლის 24 მარტის სარეკლამო მომსახურების შესახებ შეთანხმებაზე (შესრულებული ინგლისურ ენაზე) და 2010 წლის 31 აგვისტოს მიღება-ჩაბარების აქტზე (შესრულებული ინგლისურ ენაზე) არსებული ხელმოწერა შესრულებული იყო თუ არა მ. თ-ის მიერ. სსიპ „ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს“ 2013 წლის 26 ივნისის ექსპერტიზის დასკვნის თანახმად, საკითხის გადაწყვეტა შეუძლებელი იყო გამოსაკვლევი ხელმოწერის მოკლე მარტივი აგებულებისა და ინფორმაციული ნიშნების სიმცირის გამო. ექსპერტიზის დასკვნის კვლევითი ნაწილის თანახმად, შეთანხმებასა და მიღება-ჩაბარების აქტზე ხელმოწერის გამოკვლევისა და მ. თ-ის ხელმოწერის ნიმუშთან შედარებით დადგინდა თანადამთხვევა გამომუშავებაში, ზომასა და შემდეგი ვარიანტის კერძო ნიშნებში; მოძრაობის ფორმა და მიმართულება, ხელრთვის შესრულებისას სწორხაზოვანი იყო, მიმართული ქვემოდან ზემოთ. თანადამთხვევებთან ერთად გამოვლინდა განსხვავებები დახრაში, ნაწილობრივ ტრანსკრიპციაში და შემდეგი ვარიანტის კერძო ნიშანში; მოძრაობის ფორმა ასო „მ-ს“ პირველი ელემენტის შესრულებისას, გამოსაკვლევი ნიმუშისგან განსხვავებით, რკალური, გარდამავალი მარყუჟისებრში. ამდენად, გაზიარებულ იქნა პირველი ინსტანციის სასამართლოს შეფასება, რომ ექსპერტიზის დასკვნით უარყოფილი ვერ იქნა სადავო დოკუმენტებზე მოპასუხე კომპანიის დირექტორის ხელმოწერის არსებობა, ხოლო მოპასუხემ ვერ წარმოადგინა რაიმე მტკიცებულება, რომელიც ცალსახად გამორიცხავდა მხარეთა შორის სახელშეკრულებო ურთიერთობის არსებობას.

6.4. პირველი ინსტანციის სასამართლოში სადავო არ გამხდარა ის გარემოება, რომ დამზადებულია და ინტერნეტ ვებგვერდზე Ebizguides, გამოქვეყნებულია ორგვერდიანი რეკლამა საქართველოს შესახებ.

6.5. 2010 წლის 24 მარტის ხელშეკრულებით გათვალისწინებული რეკლამის განთავსებისათვის შეთანხმებული თანხა მოპასუხეს არ გადაუხდია.

6.6. სააპელაციო პალატამ იხელმძღვანელა სამოქალაქო კოდექსის 316-ე და 317-ე მუხლების პირველი ნაწილებით, 629-ე, 649-ე მუხლებით და აღნიშნა, რომ 2010 წლის 24 მარტის ხელშეკრულების ფარგლებში დამკვეთმა შესრულებული სამუშაო მიიღო 2010 წლის 31 აგვისტოს, თუმცა, რეკლამის განთავსებისათვის შეთანხმებული თანხა არ გადაუხდია, სამოქალაქო კოდექსის 361-ე მუხლის მე-2 ნაწილიდან გამომდინარე, პირველი ინსტანციის სასამართლომ მართებულად დააკმაყოფილა მენარდის სარჩელი დამკვეთისათვის ხელშეკრულებით გათვალისწინებული სამუშაოს ღირებულების დაკისრების თაობაზე.

6.7. პალატამ ასევე გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მსჯელობა ხანდაზმულობასთან დაკავშირებით და მიაჩნია, რომ დასაბუთებული პრეტენზია აპელანტის მიერ სარჩელის ხანდაზმულობასთან დაკავშირებით წარმოდგენილი არ ყოფილა.

7. კასატორის მოთხოვნა:

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა მოპასუხემ, მოითხოვა მისი გაუქმება და საქმის იმავე სასამართლოსათვის ხელახლა განსახილველად დაბრუნება.

7.1. საკასაციო საჩივრის საფუძვლები:

7.1.1. სააპელაციო სასამართლომ არასწორად განმარტა სამოქალაქო კოდექსის 317-ე მუხლის პირველი ნაწილი, რადგანაც მხარეთა შორის ხელშეკრულება არ დადებულა, შესაბამისად, არც კასატორს წარმოშობია თანხის გადახდის ვალდებულება.

7.1.2. სააპელაციო სასამართლომ არასწორად არ იხელმძღვანელა „რეკლამის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-12 მუხლით, რომლიც რეკლამის დამზადების შედეგად ანაზღაურების ვალდებულებას გამორიცხავს, შესაბამისად, პალატამ სადავო ურთიერთობა არასწორად შეაფასა ნარდობის ხელშეკრულებად, გარდა აღნიშნულისა, სასამართლომ არასწორად არ იხელმძღვანელა სამოქალაქო კოდექსის 128-ე და 129-ე მუხლებით, რადგანაც საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებებით დასტურდება, რომ სარჩელი აღძრულია ხანდაზმულობის 3-წლიანი ვადის დარღვევით. ამ თვალსაზრისით სასამართლოს მსჯელობა არ არის დასაბუთებული, იგი ემყარება მხოლოდ ვარაუდს, რომ სარჩელი ფოსტის მეშვეობითაა გაგზავნილი და ადრესატამდე მის მიტანას ერთი დღე დასჭირდებოდა, ამასთანავე, თავად ადგენს სადავო კონვერტზე ფოსტის ბეჭდის არარსებობის ფაქტს.

7.1.3. სააპელაციო სასამართლომ, იმ პირობებში, როდესაც საქმეში წარმოდგენილია ექსპერტიზის ბუნდოვანი და დაუსაბუთებელი დასკვნა, არასწორად არ იხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 173-ე მუხლით, რათა დაენიშნა დამატებითი ექსპერტიზა, ხოლო ამავე კოდექსის 102-ე მუხლის უხეში დარღვევით სადავო გარემოების მტკიცების ტვირთი მოპასუხეს დააკისრა. საგულისხმოა, რომ თავად ექსპერტის დასკვნა არ არის შესწავლილი სათანადოდ.

7.1.4. გარდა აღნიშნულისა, სასამართლომ არ იმსჯელა აპელანტის იმ მითითებაზე, რომლის თანახმადაც, მიღება-ჩაბარების აქტს აკლია სავალდებულო რეკვიზიტი _ თარიღი.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ შეისწავლა საქმის მასალები, საკასაციო საჩივრის საფუძვლები, შეამოწმა გასაჩივრებული განჩინების დასაბუთებულობა და მიიჩნევს, რომ იგი უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:

1. გასაჩივრებული განჩინების გაუქმების ფაქტობრივი და სამართლებრივი დასაბუთება:

1.1. საკასაციო სასამართლოს შეფასების საგანს წარმოადგენს ორმხრივი სახელშეკრულებო ურთიერთობიდან გამომდინარე ვალდებულების შესრულება. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის მიხედვით, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება). აღნიშნული ნორმა იმპერატიულად ადგენს საკასაციო სასამართლოს ვალდებულებას, დასაბუთებული საკასაციო საჩივრის (პრეტენზიის), შემთხვევაში, შეამოწმოს სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების შესაბამისობა საქმეში არსებულ მტკიცებულებებთან, ანუ შეამოწმოს, გადაწყვეტილების გამოტანისას დაცულია თუ არა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 105-ე და 249-ე მუხლების მოთხოვნები.

1.2. გასაჩივრებული განჩინებით დადგენილია, რომ:

1.2.1 მოსარჩელესა და მოპასუხეს შორის სახელშეკრულებო ურთიერთობა წარმოიშვა 2010 წლის 24 მარტს.

1.2.2. ხელშეკრულების თანახმად, მოსარჩელემ იკისრა ვალდებულება საქართველოს შესახებ გამოექვეყნებინა ორგვერდიანი რეკლამა ვებგვერდ Ebizguides-ზე, რის სანაცვლოდაც მოპასუხეს უნდა გადაეხადა 27 500 ევრო შეთანხმებაზე ხელმოწერიდან 20 დღის განმავლობაში.

1.2.3. 2010 წლის 31 აგვისტოს მიღება-ჩაბარების აქტის თანახმად, მოპასუხემ (დირექტორმა) ხელი მოაწერა რეკლამის მიღება-ჩაბარების აქტს.

1.2.4. მოპასუხეს ხელშეკრულებით ნაკისრი 27 500 ევროს გადახდის ვალდებულება არ შეუსრულებია.

1.3. საკასაციო სასამართლო ვერ გაიზიარებს კასატორის არგუმენტს იმის შესახებ, რომ მას ხელშეკრულებასა და მიღება-ჩაბარების აქტზე ხელი არ მოუწერია. საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ მოპასუხის ხელმოწერის არარსებობის ფაქტზე მხარემ სარჩელის წინააღმდეგ წარდგენილ შესაგებელშივე მიუთითა, ხოლო მოსარჩელის მიერ ამ დოკუმენტების საქმიდან ამორიცხვის მოთხოვნის ფაქტი საქმის მასალებით დადასტურებული არ არის. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 137-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, მტკიცებულების წარმდგენ მხარეს შეუძლია სთხოვოს სასამართლოს მტკიცებულებებიდან სადავო საბუთის ამორიცხვა და საქმის გადაწყვეტა საქმეში არსებული სხვა მტკიცებულებების საფუძველზე. ასეთი თხოვნის არარსებობის შემთხვევაში სასამართლო შეამოწმებს საბუთის ნამდვილობას, რისთვისაც შეუძლია დანიშნოს ექსპერტიზა, მოითხოვოს დამატებითი მტკიცებულებების წარმოდგენა ან გამოითხოვოს სხვა მტკიცებულებები.

1.4. განსახილველ შემთხვევაში, თბილისის საქალაქო სასამართლომ 2013 წლის 27 მაისის განჩინებით დანიშნა კალიგრაფიული ექსპერტიზა სადავო დოკუმენტებზე შპს „ჯ. ი. ჰ-ის“ დირექტორ მ. თ-ის ხელმოწერის არსებობა-არარსებობის ფაქტის დადგენის მიზნით. სსიპ „ლ.სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს“ 2013 წლის 1 აგვისტოს დასკვნის თანახმად, შეუძლებელი იყო დასკვნის გაცემა იმის თაობაზე, სადავო დოკუმენტებზე არსებული ხელმოწერები შესრულებული იყო თუ არა მ.თ-ის მიერ, გამოსაკვლევი ხელმოწერის მოკლე, მარტივი აგებულებისა და ინფორმაციული ნიშნების სიმცირის გამო. ამდენად, ხელმოწერის სიყალბე ექსპერტს არ დაუდგენია, შესაბამისად, სასამართლომ მართებულად შეაფასა სადავო მტკიცებულებები (ხელშეკრულება და მიღება-ჩაბარების აქტი) საქმეში არსებულ სხვა დოკუმენტებთან ერთად.

1.5. საკასაციო პალატა იზიარებს ქვემდგომი სასამართლოების შეფასებას, რომ ექსპერტის დასკვნით არ დასტურდებოდა ფაქტობრივი გარემოება იმის შესახებ, რომ მ.თ-ს ხელი არ მოუწერია ხელშეკრულებასა და მიღება-ჩაბარების აქტზე და მხარეთა შორის სახელშეკრულებო ურთიერთობა არ არსებობდა, ამ თვალსაზრისით სასამართლოს მსჯელობა შეესაბამება სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 172-ე მუხლის მოთხოვნებს, ხოლო გადაწყვეტილებაში ასახული დასკვნები დამაჯერებელია და არ არსებობს კასატორის პრეტენზიათა გაზიარების წინაპირობები.

1.6. საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ ისეთ ვითარებაში, როდესაც ექსპერტს ხელმოწერის ადრესატისათვის კუთვნილების საკითხი კატეგორიული დასკვნით არ უარუყვია, ეს გარემოება იძლევა მხარეთა მიერ ხელშეკრულებაზე ხელმოწერის პრეზუმფციის (ვარაუდის) დაშვების საფუძველს, რომლის გაქარწყლებაც იმ მხარეს ეკისრება, რომლის წინააღმდეგაც მოქმედებს ეს ვარაუდი, ამდენად, სასამართლოს მსჯელობა, რომ მოპასუხემ ვერ წარადგინა ხელშეკრულების ნამდვილობის გამაბათილებელი მტკიცებულებები, არ ეწინააღმდეგება სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის მოთხოვნებს და, კონკრეტულ შემთხვევაში, არც სასამართლოს წარმოუშობდა ვალდებულებას, დაენიშნა განმეორებითი ექსპერტიზა.

1.7. სასამართლო დაუსაბუთებლად მიიჩნევს კასატორის იმ არგუმენტსაც, რომლის თანახმადაც, მიღება-ჩაბარების აქტს არ გააჩნია სავალდებულო რეკვიზიტი _ თარიღი, რადგანაც საქმეში წარმოდგენილი, როგორც ინგლისურენოვანი, ისე მისი სანოტარო წესით დამოწმებული მიღება-ჩაბარების ქართულ თარგმანზე თვალნათლივაა მითითებული თარიღი _ „31/08/2010“, რაც კასატორის მტკიცების გაზიარებას გამორიცხავს.

1.8. რაც შეეხება სადავო ხელშეკრულების არასწორი სამართლებრივი კვალიფიკაციის თაობაზე კასატორის შედავებას, პალატა მას ვერ გაიზიარებს და აღნიშნავს, რომ საქმეში წარმოდგენილ სარეკლამო კონტრაქტის პირობების თანახმად, მოსარჩელემ იკისრა რეკლამის გამოქვეყნება. ხელშეკრულების 1.4. მუხლით მოპასუხე ვალდებული იყო, მოსარჩელისათვის გადაეცა მაკეტები (ფოტოშაბლონები) ან გამოსაყენებელ რეკლამასთან დაკავშირებული ნებისმიერი სხვა სარეკლამო მასალები, ხოლო 1.5. პუნქტის თანახმად, მოპასუხის მიერ ამ პირობის დარღვევის შემთხვევაში, მოსარჩელე კისრულობდა ვალდებულებას, თავად დაემზადებინა საჭირო მასალები და ტექნიკური საშუალებები, ხოლო დამკვეთი ვალდებული იყო, მიეღო რეკლამა კომპანიის მიერ შეთავაზებული პირობებით. მითითებული გარემოებები საკასაციო პალატას აძლევს დასკვნის შესაძლებლობას, რომ მხარეები სამუშაოს შესრულებაზე შეთანხმდნენ, შესაბამისად, ქვემდგომმა სასამართლოებმა სწორად არ იხელმძღვანელეს „რეკლამის შესახებ“ საქართველოს კანონით და სამოქალაქო კოდექსის 629-ე მუხლით მართებულად დააკვალიფიცირეს სადავო ურთიერთობა ნარდობის ხელშეკრულებად. საკასაციო პალატა დამატებით განმარტავს, რომ მართალია, სამოქალაქო კოდექსის 649-ე მუხლი გასამრჯელოს გადახდას სამუშაოს მიღების შემდეგ (მიღებისთანავე) ითვალისწინებს, თუმცა ნორმა იმპერატიული ხასიათის არ არის და დასაშვებია, არსებობდეს მხარეთა იმგვარი შეთანხმება, როდესაც შემკვეთს შეუძლია მენარდეს სამუშაოს მიღებამდე გადაუხადოს ნარდობის სრული ღირებულება.

1.9. მოცემულ შემთხვევაში, საკასაციო სასამართლო სრულად იზიარებს კასატორის პრეტენზიას სასარჩელო ხანდაზმულობის საკითხის არასწორად გამოკვლევის თაობაზე და განმარტავს შემდეგს: მოპასუხემ წარადგინა მოთხოვნის განხორციელების შემაფერხებელი შესაგებელი, კერძოდ, სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ერთ-ერთ საფუძვლად მიუთითა მისი წარდგენის ვადის დარღვევაზე. საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ ხანდაზმულობის თაობაზე მოპასუხის შესაგებელი მნიშვნელოვანია იმდენად, რამდენადაც, სამოქალაქო კოდექსის 144-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, ხანდაზმულობის ვადის გასვლის შემდეგ ვალდებული პირი უფლებამოსილია, უარი თქვას მოქმედების შესრულებაზე. ხანდაზმულობა კრედიტორული მოთხოვნის არსებობას არ სპობს, არამედ ამ მოთხოვნის იძულებით განხორციელებას აცლის სამართლებრივ საფუძველს.

1.10. სამოქალაქო კოდექსის 128-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, სახელშეკრულებო მოთხოვნის ხანდაზმულობის ვადა 3 წელს შეადგენს, რომლის დენაც მოთხოვნის წარმოშობის მომენტიდან, ანუ იმ დროიდან იწყება, როცა პირმა შეიტყო ან უნდა შეეტყო უფლების დარღვევის შესახებ (სკ-ის 130-ე მუხლი). როგორც 2010 წლის 24 მარტის ხელშეკრულების შინაარსიდან ირკვევა, მხარეებმა ამ შეთანხმებით გათვალისწინებული თანხის გადახდა 20 დღეში _ 2010 წლის 13 აპრილის ჩათვლით განსაზღვრეს. დადგენილია, რომ მოპასუხეს თანხა არ გადაუხდია, შესაბამისად, მოსარჩელემ უფლების დარღვევის თაობაზე 2010 წლის 14 აპრილს შეიტყო (სკ-ის 123.1 მუხლი). ამ დღიდან 3-წლიანი ვადის უკანასკნელ დღეს 2013 წლის 14 აპრილი წარმოადგენს, რომელიც მოცემულ შემთხვევაში, დასვენების დღეს, კვირას დაემთხვა, სამოქალაქო კოდექსის 127-ე მუხლის თანახმად კი, სარჩელის წარდგენის უკანასკნელ დღედ მიჩნეული უნდა იქნას მომდევნო სამუშაო დღე _ 2013 წლის 15 აპრილი.

1.11. მხარეთა შორის დავას არ იწვევს ის გარემოება, რომ სარჩელი სასამართლოში შეტანილია 2013 წლის 16 აპრილს, თუმცა სასამართლოს დასკვნით, სარჩელი ფოსტას ჩაბარდა ვადის უკანასკნელ დღეს _ 15 აპრილს, რაც არ არის დასაბუთებული, რადგან არ ემყარება საქმის მასალების სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 105-ე მუხლით დადგენილი სტანდარტით კვლევას. საქალაქო სასამართლოს მიერ დადგენილია და სააპელაციო პალატამაც გაიზიარა მსჯელობა იმის თაობაზე, რომ კონვერტზე არსებული თარიღი _ 2013 წლის 15 აპრილი შესრულებულია გამგზავნის მიერ და მასზე არ არის საფოსტო ბეჭედი, მიუხედავად მოპასუხის პრეტენზიისა, რაიმე მტკიცებულება, რაც სარჩელის ფოსტის საშუალებით გაგზავნას დაადასტურებდა, მოსარჩელეს არ წარუდგენია სასამართლოში, ხოლო სასამართლოს არ დაუსაბუთებია, რა მტკიცებულებაზე დაყრდნობით დაადგინა ფაქტობრივი გარემოება იმის თაობაზე, რომ მოსარჩელემ სარჩელის გაგზავნისათვის ისარგებლა ფოსტის მომსახურებით. საკასაციო პალატის მოსაზრებით, მხოლოდ იმ ვარაუდის დაშვება, რომ ქ.თბილისის ტერიტორიაზე ფოსტის ადრესატამდე მიტანას სჭირდება მინიმუმ ერთი დღე, სარჩელის ხანდაზმულობის ვადის დაცვით წარდგენის საფუძველი ვერ გახდება.

1.12. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 412-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტის თანახმად, საკასაციო სასამართლო აუქმებს გადაწყვეტილებას და საქმეს ხელახლა განსახილველად აბრუნებს სააპელაციო სასამართლოში, თუ საქმის გარემოებები საპროცესო ნორმების ისეთი დარღვევითაა დადგენილი, რომ ამ დარღვევების შედეგად საქმეზე არასწორი გადაწყვეტილება იქნა გამოტანილი და საჭიროა მტკიცებულებათა დამატებითი გამოკვლევა. ვინაიდან საკასაციო სასამართლო არ წარმოადგენს ფაქტების დამდგენ სასამართლოს, ხოლო სადავო საკითხის ზუსტად განსაზღვრისათვის (მიმართა თუ არა მოსარჩელემ სასამართლოს ხანდაზმულობის ვადის უკანასკნელ დღეს) საჭიროა მტკიცებულებათა დამატებით გამოკვლევა, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ საქმე ხელახლა განსახილველად უნდა დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს, რომელმაც სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 105-ე მუხლის მოთხოვნათა დაცვით, საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებების ყოველმხრივი, სრული და ობიექტური შეფასების შედეგად უნდა განსაზღვროს ხანდაზმულობის საკითხი.

2. სასამართლო ხარჯები:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 53-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ სააპელაციო ან საკასაციო სასამართლო დააბრუნებს საქმეს ხელახლა განსახილველად, მთელი სასამართლო ხარჯები, რაც გაწეულია ამ საქმის განხილვასთან დაკავშირებით, სარჩელის აღძვრიდან დაწყებული, უნდა შეჯამდეს და შემდეგ განაწილდეს მხარეთა შორის ამ მუხლის მიხედვით. ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ საქმის ხელახლა განხილვისას სასამართლო ხარჯების განაწილების საკითხი უნდა გადაწყდეს შემაჯამებელი გადაწყვეტილების გამოტანისას.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო პალატამ იხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 53-ე, 412-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. შპს „ჯ. ი. ჰ-ის“ საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდეს.

2. გაუქმდეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 12 ივნისის განჩინება და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს.

3. საკასაციო საჩივარზე სახელმწიფო ბაჟი გადახდილია.

4. საკასაციო პალატის განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ბ. ალავიძე

მოსამართლეები: ზ. ძლიერიშვილი

ნ. ბაქაქური