ბს-898-484(კ-05) 20 ოქტომბერი, 2005 წ., ქ. თბილისი

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატა

შემადგენლობა: ი. ლეგაშვილი (თავმჯდომარე),

ჯ. გახოკიძე (მომხსენებელი),

ნ. ქადაგიძე

დავის საგანი: ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობა, მიწის ნაკვეთის საერთო საკუთრებად გამოცხადება.

აღწერილობითი ნაწილი:

2004წ. 17 აგვისტოს გ. და კ. ლ-ეებმა სარჩელი აღძრეს თბილისის მთაწმინდა-კრწანისის რაიონულ სასამართლოში ი. დ-ის, თბილისის მთაწმინდა-კრწანისის რაიონის გამგეობისა და თბილისის მერიის მიმართ და მოითხოვეს 1990წ. 5 დეკემბრის ხელშეკრულების ბათილად ცნობა, რომლითაც თბილისში, ..... მდებარე 56 კვ.მ სახელოსნო იყიდა ი. დ-ემ, ასევე მოითხოვეს სახელმწიფოს მიერ უკანონოდ გაყიდული ფართის უკან დაბრუნება, რათა შემდგომში მოსარჩელეებს მიეცეთ შესაძლებლობა, სახელმწიფოსაგან შეისყიდონ იგი, ი. დ-ისათვის გადაცემული 56 კვ.მ მიწის ნაკვეთის ამ უკანასკნელისათვის ჩამორთმევა და თბილისში, ... მდებარე საცხოვრებელი სახლის მობინადრეთა საერთო საკუთრებად გამოცხადება.

მოსარჩელეთა განმარტებით, თბილისში, ..... მდებარე საცხოვრებელი სახლის მობინადრეებს სურდათ მიწის ფართობის მათ საერთო საკუთრებად აღრიცხვა, მაგრამ ტექაღრიცხვის სამსახურის მიერ 2000წ. 28 ივლისს გაცემული ¹ც-277 ცნობის საფუძველზე ცნობილი გახდა, რომ 1990წ. 5 დეკემბრის ხელშეკრულებით ი. დ-ეს გადაეცა თბილისში, ..... მდებარე 56 კვ.მ სახელოსნო, რაც, მოსარჩელეთა აზრით, განხორციელდა უკანონოდ, კერძოდ, ხელშეკრულებაში არასწორად იქნა მითითებული ი. დ-ე ..... მცხოვრებად, ასევე სახლის ოთახების რაოდენობა _ ნაცვლად 31-ისა, მითითებულია 34-ზე, ხოლო საცხოვრებელი სახლის ფართი შეადგენს 639 კვ.მ-ს და არა 715 კვ.მ-ს, როგორც ხელშეკრულებაშია აღნიშნული. გარდა ამისა, მოსარჩელეთა მითითებით, ადგილი, სადაც განთავსებულია სადავო სახელოსნო, წარმოადგენდა საქვაბეს, რომელიც გადაეცა ¹60 საბინაო და კომუნალური მომსახურეობის კანტორას დამხმარე სათავსოდ გამოყენებისათვის, ხოლო აღნიშნულ ფართზე სახელოსნოს მოწყობა არ იყო შეთანხმებული სანიტარულ სამსახურთან. ამასთან, საქვაბის 30 კვ.მ მხატვართა კავშირის შუამდგომლობით ქ. თბილისის კალინინის სახ. რაისაბჭოს აღმასკომის თავმჯდომარემ ქირავნობის უფლებით გადასცა მხატვარ ნ. ჯ-ას, შემდეგ კი _ ი. დ-ეს, რისი უფლებაც კავშირს არ ჰქონდა.

მოსარჩელეთა მითითებით, ასევე, არასწორად არის მითითებული სადავო ხელშეკრულებაში, რომ ფართი არ იყო სადავო, თუმცა დავა 1988 წელსაც მიმდინარეობდა. ამასთან, სახელოსნო მდებარეობს სარდაფის სართულზე, რომელიც განთავსებულია საცხოვრებელი სახლის ფართზე.

მოსარჩელეთა განმარტებით, დაკავებული ფართის კერძო საკუთრებაში გადაცემა ხდებოდა საქართველოს სსრ მინისტრთა საბჭოს და საქართველოს პროფკავშირის რესპუბლიკური საბჭოს 1990წ. 25 იანვრის ¹35 დადგენილების საფუძველზე, რომლის მიხედვით, მიწის ნაკვეთი გადაეცემოდათ სახლის მობინადრეებს, ი. დ-ე კი ..... მდებარე საცხოვრებელი სახლის მობინადრე არ არის.

გ. და კ. ლ-ეების სარჩელი არ ცნო ი. დ-ემ და მოითხოვა სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა უსაფუძვლობის გამო.

თბილისის კრწანისი-მთაწმინდის რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილებით გ. და კ. ლ-ეების სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, რაც სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს გ. და კ. ლ-ეებმა და მოითხოვეს 1990წ. 5 დეკემბრის ხელშეკრულების ბათილად ცნობა, რომლის შესაბამისად, ი. დ-ემ შეიძინა თბილისში, ..... მდებარე 56 კვ.მ სახელოსნო, ასევე, არქიტექტორთა, დიზაინერთა და მხატვართა კავშირისათვის სარდაფებისა და სხვენების იმ ნაწილის შესყიდვის უფლების მინიჭების შესახებ, სადაც განთავსებულია შემოქმედებითი სახელოსნოები, თბილისის დეპუტატთა საბჭოს აღმასრულებელი კომიტეტის 1990წ. 27 სექტემბრის ¹15.05.396 გადაწყვეტილების, თბილისის მთაწმინდის რაიონის სახალხო დეპუტატთა საბჭოს აღმასრულებელი კომიტეტის 1990წ. 17 ოქტომბრის ¹19, ¹26 ოქმებისა და ¹3159 გადაწყვეტილების ბათილად ცნობა, ი. დ-ისათვის ფართის ჩამორთმევა, სახლის, ასევე სახელმწიფოს საკუთრებაში არსებული მიწის ნაკვეთის 15/715 ბინის მესაკუთრეთა საერთო საკუთრებად ცნობა, ტექინვენტარიზაციის ბიუროს უფროსის სახელზე ტრესტის მმართველის მოადგილის მიერ გაცემული დოკუმენტის მიჩნევა ყალბად, რომელშიც საცხოვრებელი სახლის ფართი 639 კვ.მ გადაკეთებულია 715 კვ.მ-ად.

თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2005წ. 27 აპრილის განჩინებით გ. და კ. ლ-ეების სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა და უცვლელად დარჩა თბილისის მთაწმინდა-კრწანისის რაიონული სასამართლოს 2004წ. 22 დეკემბრის გადაწყვეტილება შემდეგ გარემოებათა გამო:

სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ ქ. თბილისის კალინინის სახელობის რაისაბჭოს აღმასკომის თავმჯდომარის 1974წ. 29 მარტის ¹19 განკარგულებით თბილისში, ...... მდებარე სახლის საქვაბე გადაეცა ¹60 საბინაო და კომუნალური მომსახურების კანტორას დამხმარე სათავსად. თბილისის კალინინის სახელობის რაისაბჭოს აღმასკომის თავმჯდომარის 1974წ. 18 აპრილის ¹23 განკარგულებით მხატვართა კავშირის შუამდგომლობის საფუძველზე, საქვაბე სახელოსნოდ გადაეცა მხატვარ ნ. ჯ-ას. სააპელაციო პალატამ ასევე დადგენილად მიიჩნია, რომ საქართველოს მხატვართა კავშირის 1983წ. 8 ივნისის გადაწყვეტილებით დაკმაყოფილდა კავშირის წევრის, მხატვარ ი. დ-ის განცხადება მოქანდაკე ნ. ჯ-ას ყოფილი სახელოსნოს მისთვის გადაცემის თაობაზე. თბილისის მთაწმინდის რაიონის სახალხო დეპუტატთა საბჭოს აღმასრულებელი კომიტეტის 1990წ. 17 ოქტომბრის ¹3159 გადაწყვეტილებით დამტკიცდა მთაწმინდის რაისაბჭოს აღმასკომთან არსებული ბინების შემსყიდველი კომისიის დადგენილება ი. დ-ეზე რიცხული სახელოსნოს შესყიდვის თაობაზე. ამავე გადაწყვეტილებით ¹60 საბინაო-საექსპლუატაციო უბანს დაევალა გაეუქმებინა ი. დ-ესთან დადებული ქირავნობის ხელშეკრულება ი. დ-ის მიერ სახელოსნოს ღირებულების _ 1887 ლარის ჩარიცხვის შესახებ. სააპელაციო პალატის მითითებით, მთაწმინდის რაიონის აღმასკომის 1990წ. 17 ოქტომბრის ¹3159 გადაწყვეტილების სამართლებრივ საფუძველს წარმოადგენდა თბილისის საქალაქო საბჭოს აღმასრულებელი კომიტეტის 1990წ. 27 სექტემბრის ¹15.05.396 გადაწყვეტილება, რომლითაც საქართველოს არქიტექტორთა, დიზაინერთა და მხატვართა კავშირის წევრებს ნება დაერთოთ შეესყიდათ სარდაფებსა და სხვენებში მათზე გადაცემული შემოქმედებითი სახელოსნოები, საქართველოს სსრ მინისტრთა საბჭოს და საქართველოს სსრ პროფსაბჭოს 1990წ. 25 იანვრის ¹35 დადგენილებით დამტკიცებული დებულების შესაბამისად. აღნიშნულ გადაწყვეტილებათა საფუძველზე დაიდო ი. დ-ესა და მთაწმინდის რაიონის საბინაო ტრესტს შორის პრივატიზების ხელშეკრულება.

სააპელაციო პალატამ გაიზიარა რაიონული სასამართლოს მოსაზრება იმის თაობაზე, რომ, ვინაიდან არ არის დადგენილი იმ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების მართლწინააღმდეგობა, რომლებსაც ეფუძნება სადავო ხელშეკრულება, არ არსებობს ხელშეკრულების ბათილად ცნობის საფუძველი. სააპელაციო პალატამ არ გაიზიარა აპელანტების მოსაზრება სკ-ის 208-ე მუხლის შესაბამისად ხელშეკრულების ბათილად ცნობის შესახებ, რადგან ხელშეკრულების დადების დროს _ 1990 წელს ამჟამად მოქმედი სამოქალაქო კოდექსი არ მოქმედებდა. გარდა ამისა, სააპელაციო პალატამ გაიზიარა რაიონული სასამართლოს მოსაზრება სარჩელის დაუშვებლობის შესახებ აღძრული სარჩელის მიმართ მოსარჩელეთა კანონიერი ინტერესის დაუსაბუთებლობის გამო. სააპელაციო პალატამ ასევე გაიზიარა რაიონული სასამართლოს მოსაზრება სარჩელის ხანდაზმულობის შესახებ, რადგან მოსარჩელეები ჯერ კიდევ 1988 წლიდან ხდიდნენ სადავოდ ი. დ-ის მიერ სადავო ფართში სახელოსნოს მოწყობას, კერძოდ, საჩივრებით მიმართავდნენ სხვადასხვა ადმინისტრაციულ ორგანოებს, სასამართლოში სარჩელი კი აღძრეს 2004წ. 17 აგვისტოს. სააპელაციო პალატის განმარტებით, ვინაიდან სამოქალაქო კანონმდებლობით სასარჩელო ხანდაზმულობის ვადის დენის ათვლა უკავშირდება როგორც უფლების დარღვევის შეტყობის, ასევე ასეთი შეტყობის შესაძლებლობის დადგომის მომენტსაც, კონკრეტულ შემთხვევაში ხანდაზმულობის ვადა ათვლილ უნდა იქნეს იმ მომენტიდან, როდესაც მოსარჩელეებმა შეეძლოთ შეეტყოთ თავიანთი უფლების დარღვევის შესახებ. ვინაიდან მოსარჩელეებმა 1988 წლიდან იცოდნენ თავიანთი უფლების დარღვევის შესახებ, მათ უნდა შეეტყოთ და შეეძლოთ კიდეც შეეტყოთ მოპასუხის მიერ სახელოსნოს პრივატიზების შესახებ სარჩელის აღძვრამდე დიდი ხნით ადრე. ამდენად, სააპელაციო პალატამ ხანდაზმულად მიიჩნია სარჩელი.

სააპელაციო პალატის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს გ. და კ. ლ-ეებმა და მოითხოვეს თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2005წ. 27 აპრილის განჩინების გაუქმება და მათი მოთხოვნის დაკმაყოფილება.

კასატორების განმარტებით, სააპელაციო პალატამ არასწორად განმარტა კანონი სარჩელის ხანდაზმულობასთან დაკავშირებით, რადგან სკ-ის 1507-ე მუხლის შესაბამისად, უძრავი ქონების მიმართ სანივთო უფლებების განსაზღვრისას იმპერატიული მოთხოვნაა ახალი კანონის გამოყენება. კასატორთა აზრით, სააპელაციო პალატამ არასწორად დაიწყო ხანდაზმულობის ვადის ათვლა 1990 წლიდან, რადგან საქმეში არსებული დოკუმენტებით დასტურდება, რომ აპელანტები ადმინისტრაციულ ორგანოებს მიმართავდნენ 2000 წლამდე და მოითხოვდნენ მათი ბინის ქვეშ არსებული საქვაბის ი. დ-ეზე სახელოსნოდ უკანონოდ გაფორმების შესახებ დოკუმენტეს გაუქმებას და არა 1990წ. 5 დეკემბრის ხელშეკრულების გაუქმებას. 2000წ. 21 ივლისს აპელანტებმა მიმართეს ტექაღრიცხვის სამსახურს ი. დ-ის სახელზე მათ სახლში საკუთრების არსებობა-არარსებობის შესახებ ინფორმაციის მოთხოვნით, რის შედეგადაც მათთვის ცნობილი გახდა სადავო სახელოსნოს ი. დ-ის საკუთრების თაობაზე, ხოლო 2000წ. 9 ოქტომბერს სახელოსნოს და მიწის ნაკვეთის ნაწილის საკუთრების საჯარო რეესტრში რეგისტრაციის შესახებ. ამდენად, კასატორთა მითითებით, ხანდაზმულობის ვადის ათვლა უნდა დაიწყოს 2000წ. 28 ივლისიდან, ხოლო მიწის ნაწილის ი. დ-ის საკუთრებაში გადაცემის შესახებ _ 2000წ. 9 ოქტომბრიდან.

კასატორთა მითითებით, სააპელაციო პალატამ მტკიცებულებათა გამოკვლევის დროს დაარღვია სსკ-ის 382-ე მუხლის მოთხოვნები, რადგან 1990წ. 25 იანვრის ¹35 დადგენილებით მოქალაქეებს უფლება მიეცათ შეესყიდათ მათ მიერ საცხოვრებლად დაკავებული სახლები და ბინები, ხოლო აღნიშნულის იგნორირებით თბილისის დეპუტატთა საქალაქო საბჭოს აღმასკომმა 1990წ. 27 სექტემბრის გადაწყვეტილებით ნება დართო არქიტექტორთა, დიზაინერთა და მხატვართა კავშირის წევრებს შეესყიდათ სარდაფებსა და სხვენებში მათზე გადაცემული შემოქმედებითი სახელოსნოები. აღნიშნულის შესაბამისად, მთაწმინდის რაიონის აღმასკომის 1990წ. 17 ოქტომბრის ¹3159 გადაწყვეტილებით ი. დ-ეს გადაეცა სადავო ფართი, რაც ეწინააღმდეგება სსრ კავშირის საბინაო კანონმდებლობის მე-5 მუხლს.

კასატორების მითითებით, სააპელაციო პალატამ არასწორად ცნო აპელანტების მიერ დავის საგნის გაზრდა, კერძოდ, მოთხოვნები თბილისის საქალაქო საბჭოს აღმასკომის 1990წ. 27 სექტემბრის, მთაწმინდის რაიონის აღმასკომის 1990წ. 17 ოქტომბრის გადაწყვეტილებების ბათილად ცნობის შესახებ. კასატორთა მითითებით, მათ აღნიშნულ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების მართლწინააღმდეგობის შესახებ შეიტყვეს პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ გადაწყვეტილების გამოტანის შემდეგ და მათი ბათილად ცნობა მოითხოვეს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 22-ე მუხლის მე-3 ნაწილით დადგენილი ექვსთვიანი ვადის დაცვით. ამდენად, კასატორთა აზრით, სააპელაციო სასამართლო ვალდებული იყო, მიზანშეწონილად ეცნო დავის საგნის გადიდება.

კასატორთა აზრით, სააპელაციო სასამართლომ არასწორად გამოიყენა სკ-ის 75-ე მუხლი.

კასატორთა მითითებით, პირველი და სააპელაციო ინსტანციის სასამართლოებში მიუთითეს, რომ სადავო ხელშეკრულება შედგენილია ი. დ-ის ყალბი პასპორტის საფუძველზე და წარადგინეს აღნიშნულის დამადასტურებელი დოკუმენტები. შესაბამისად, პირველი ინსტანციის სასამართლო, სსკ-ის 137-ე მუხლის მოთხოვნათა შესაბამისად, ვალდებული იყო, შეეფასებინა წარმოდგენილი მტკიცებულებები, რაც არ გაუკეთებია. სააპელაციო სასამართლომ კი, სსკ-ის 382-ე მუხლის მოთხოვნათა მიუხედავად, არ გამოიკვლია მტკიცებულებები ი. დ-ის პასპორტის სიყალბესთან დაკავშირებით.

სამოტივაციო ნაწილი:

საკასაციო პალატა საქმის მასალების გაცნობის, მხარეთა ახსნა-განმარტებების მოსმენის, საკასაციო საჩივრის საფუძვლიანობის შესწავლისა და გასაჩივრებული განჩინების კანონიერება-დასაბუთების შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ გ. და კ. ლ-ეების საკასაციო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს და უცვლელად დარჩეს თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2005წ. 27 აპრილის განჩინება შემდეგ გარემოებათა გამო:

კასატორები _ გ. და კ. ლ-ეები საკასაციო საჩივრით ითხოვენ სააპელაციო სასამართლოს 2005წ. 27 აპრილის განჩინების გაუქმებას და საქმის ხელახლა განსახილველად დაბრუნებას იმავე სასამართლოსათვის, რასაც საკასაციო პალატა ვერ გაიზიარებს და მიიჩნევს, რომ არ არსებობს სსკ-ის 412-ე მუხლის შესაბამისად, საქმის ხელახლა განსახილველად დაბრუნების სამართლებრივი საფუძველი, რადგან სააპელაციო პალატის მიერ საქმის გარემოებების დადგენისას ადგილი არ ჰქონია საპროცესო ნორმების დარღვევას და განჩინება მიღებულ იქნა მტკიცებულებათა გამოკვლევისა და შეფასების შედეგად.

რაც შეეხება საკასაციო საჩივარში მითითებულ მოთხოვნებს თბილისის საქალაქო საბჭოს აღმასრულებელი კომიტეტის 1990წ. 27 სექტემბრის ¹1505396 გადაწყვეტილების, თბილისის მთაწმინდის რაიონის აღმასრულებელი კომიტეტის 1990წ. ¹3159 გადაწყვეტილების, მთაწმინდის რაიონის საბინაო ტრესტის მმართველის მოადგილის მიერ გაცემული დოკუმენტების ბათილად ცნობას, სადაც თბილისში, ... მდებარე საცხოვრებელი სახლის ფართობად მითითებულია 715 კვ.მ აღნიშნულ მოთხოვნები კასატორებმა სააპელაციო სასამართლოშიც დააყენეს, მაგრამ თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2005წ. 27 აპრილის საოქმო განჩინებით გ. და კ. ლ-ეების მიერ წამოყენებული მოთხოვნები მიჩნეულ იქნა სასარჩელო მოთხოვნის გაზრდად, რაც სააპელაციო სასამართლომ არ ჩათვალა მიზანშეწონილად. შესაბამისად, სააპელაციო პალატამ იმსჯელა პირვანდელი მოთხოვნების საფუძვლიანობაზე. აღნიშნული საოქმო განჩინება კასატორებს სსკ-ის 404-ე მუხლის მე-2 ნაწილის შესაბამისად არ გაუსაჩივრებიათ, რის გამოც, საკასაციო პალატა ვერ იმსჯელებს ზემოაღნიშნული აქტების კანონიერებაზე, რადგან სსკ-ის 406-ე მუხლის შესაბამისად, საკასაციო სასამართლოში დავის საგნის შეცვლა ან გადიდება დაუშვებელია.

რაც შეეხება კასატორთა მოთხოვნას _ 1990წ. 5 დეკემბერს ი. დ-ესა და თბილისის მთაწმინდის რაიონის საბინაო ტრესტს შორის დადებულ პრივატიზების ხელშეკრულების ბათილად ცნობასა და ი. დ-ისათვის გადაცემული მიწის ნაკვეთის ჩამორთმევას და სახლის მობინადრეთა საერთო საკუთრებად გამოცხადებას, აღნიშნული მოთხოვნების დაკმაყოფილებაზე გ. და კ. ლ-ეებს ეთქვათ უარი მოთხოვნის ხანდაზმულობისა და დაუშვებლობის მოტივით. 1990წ. 5 დეკემბრის ხელშეკრულების ბათილად ცნობასთან დაკავშირებით, საკასაციო პალატა იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებას მოთხოვნის ხანდაზმულობის შესახებ და საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ სადავო ხელშეკრულებით ი. დ-ეს საკუთრებაში გადაეცა თბილისში, ... მდებარე 56 კვ.მ სახელოსნო. კასატორთა განმარტებით, მათ სადავო 1990წ. 5 დეკემბრის ხელშეკრულების შესახებ შეიტყვეს 2000წ. 28 ივლისს ტექაღრიცხვის სამსახურის უფროსის პასუხით, საიდანაც, კასატორთა აზრით, უნდა მოხდეს ხანდაზმულობის ვადის ათვლა, რასაც საკასაციო პალატა ვერ გაიზიარებს და ეთანხმება სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებას მოთხოვნის ხანდაზმულობის შესახებ, რადგან საქმეში არსებული მასალებით დასტურდება, რომ ჯერ კიდევ 1988 წელს კასატორებისათვის ცნობილი იყო, რომ სადავო ფართი დაკავებული და სახელოსნო მოწყობილი ჰქონდა ი. დ-ეს. საქმის მასალების თანახმად, კასატორები განცხადებებით მიმართავდნენ სხვადასხვა ორგანოებს ი. დ-ის მიერ მოწყობილი სახელოსნოს გაუქმების მოთხოვნით, სახელოსნოდან გამომავალი ხმაურის გამო. 1988წ. 9 მარტს საქართველოს სსრ საბინაო-კომუნალური მეურნეობის სამინისტროს საბინაო მეურნეობის გაერთიანების უფროსის მიერ კასატორებს ეცნობათ, რომ სადავო ფართი 1974 წელს რესპუბლიკის მხატვართა კავშირის მიერ ქირით ჰქონდა გადაცემული მხატვარ ნ. ჯ-ას, 1983 წელს კი საქართველოს სსრ მხატვართა კავშირის მიერ სახელოსნო გადაეცა მხატვარ ი. დ-ეს. საქართველოს სსრ სახალხო დეპუტატთა საქალაქო საბჭოს აღმასრულებელი კომიტეტის 1988წ. 14 აპრილის წერილით გ. ლ-ეს ეცნობა, რომ სახელოსნო იჯარით ჰქონდა გადაცემული ი. დ-ეს 1983 წლიდან, რისთვისაც ეს უკანასკნელი იხდიდა საიჯარო ქირას. ამავე წერილით კასატორებს განემარტათ, რომ სახელოსნოში არსებული დანადგარების ერთიანად ჩართვის ხმაურის დონე იყო დასაშვებ ნორმაზე ნაკლები და არ არსებობდა საფუძველი სახელოსნოს გაუქმებისათვის. აღნიშნულს არც კასატორები უარყოფენ და მიუთითებენ, რომ ისინი ადმინისტრაციულ ორგანოებს მიმართავდნენ და ითხოვდნენ საქვაბის ი. დ-ეზე სახელოსნოდ უკანონოდ გაფორმებული დოკუმენტების გაუქმებას.

საკასაციო პალატა ასევე იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებას, რომ არ არსებობს სადავო ხელშეკრულების ბათილად ცნობის სამართლებრივი საფუძველი, რადგან არ გაუქმებულა ის ადმინისტრაციული აქტები, რომლებიც საფუძვლად დაედო სადავო ხელშეკრულებას.

საკასაციო პალატა ეთანხმება სააპელაციო სასამართლოს მოტივაციას სარჩელის დაუშვებლობის შესახებ სარჩელის მიმართ კანონიერი ინტერესის დაუსაბუთებლობის გამო ვერ გაიზიარებს კასატორთა მოსაზრებას, რომ მიწის ნაკვეთი, სადაც განთავსებულია სადავო სახელოსნო, წარმოადგენს თბილისში, ... მდებარე საცხოვრებელი სახლის მობინადრეთა საერთო საკუთრებას და ფართის ი. დ-ისათვის გადაცემით დაირღვა ბინის მესაკუთრეთა უფლებები, რადგან ი. დ-ეს ჯერ კიდევ 1983წ. 8 ივნისს საქართველოს მხატვართა კავშირის გადაწყვეტილებით გადაეცა მოქანდაკე ნ. ჯ-ას ყოფილი სახელოსნო, თბილისის მთაწმინდის რაიონის სახალხო დეპუტატთა საბჭოს აღმასრულებელი კომიტეტის 1990წ. 17 ოქტომბრის ¹3159 გადაწყვეტილებით დამტკიცდა მთაწმინდის რაისაბჭოს აღმასკომთან არსებული ბინების შემსყიდველი კომისიის დადგენილება ი. დ-ეზე რიცხული სახელოსნოს შესყიდვის თაობაზე, ხოლო 1990წ. 5 დეკემბრის ხელშეკრულების შესაბამისად, ი. დ-ემ შეისყიდა სადავო ფართი. ამდენად, ი. დ-ისათვის სადავო ფართის გადაცემამდე, ფართი წარმოადგენდა სახელმწიფოს საკუთრებას და ფართის გასხვისება მოხდა 1997წ. სამოქალაქო კოდექსის ამოქმედებამდე. შესაბამისად, სამოქალაქო კოდექსის ამოქმედების შემდეგ, რომლითაც განისაზღვრა მრავალბინიან სახლებში ბინის მესაკუთრეთა საერთო საკუთრება, სადავო ფართი უკვე გადაცემული იყო ი. დ-ისათვის, რის გამოც იგი აღარ ირიცხებოდა ბინის მესაკუთრეთა საერთო საკუთრებად.

ამდენად, საკასაციო პალატა თვლის, რომ სააპელაციო სასამართლომ კანონის მართებული გამოყენება-განმარტებით საქმეზე არსებითად სწორი განჩინება მიიღო და საკასაციო საჩივარში მითითებულ დარღვევებს ადგილი არ ჰქონია, რის გამოც გ. და კ. ლ-ეების საკასაციო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს და უცვლელად დარჩეს თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2005წ. 27 აპრილის განჩინება.

სარეზოლუციო ნაწილი:

საკასაციო პალატამ იხელმძღვანელა ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, სსკ-ის 410-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. გ. და კ. ლ-ეების საკასაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს;

2.უცვლელად დარჩეს თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2005წ. 27 აპრილის განჩინება;

3. კასატორები გათავისუფლდნენ სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან;

4.უზენაესი სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.