საქმე №ას-831-795-2014 9 ოქტომბერი, 2015 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

მოსამართლეები:

ზურაბ ძლიერიშვილი, პაატა ქათამაძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი _ ა. ჩ-ი (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე _ ე. ჩ-ი (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 27 მაისის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა _ გასაჩივრებული გადაწყვეტილების 5 652,5 ლარის დაკისრების ნაწილში გაუქმება

დავის საგანი – თანხის დაკისრება, უკანონო მფლობელობიდან ნივთის გამოთხოვა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

1. სასარჩელო მოთხოვნა:

ე. ჩ-მა (შემდგომში _ მოსარჩელე) მოითხოვა ა. ჩ-ისათვის (შემდგომში _ მოპასუხე) ქონებაზე გაწეული ხარჯების, კერძოდ ერთოთახიანი ბინის შესყიდვის ღირებულების - 43 000 ლარისა და ბინის გაერთიანების, მიშენებისა და რემონტის ხარჯების - 13 000 აშშ დოლარის; შემდგომში გაუქმებული ხელშეკრულების საფუძველზე მიღებული 33 750 დოლარის დაკისრება, ასევე მოპასუხის უკანონო მფლობელობიდან შემდეგი ნივთების გამოთხოვა: საძინებელი, მაგიდა, სარეცხი მანქანა, მაცივარი, 2 ტელევიზორი, 3 წყლის გამაცხელებელი, სამზარეულოს ჭურჭელი, მაგიდა და შანდლები, 2 ცალი ტახტი, დივანი და სავარძელი, ჟურნალების მაგიდა, მაგიდა და 6 სკამი, 3 ცალი ბროლის ჭაღი, 5 ცალი ბრა, 2 ცალი ნაალი, 4 ცალი საბანი, 10 ცალი ლოგინის თეთრეულის კომპლექტი, 24 ცალი პირსახოცი, ჭურჭელი, კედლის საათი, ვერცხლის საშაქრე 6 მოოქროვილი კოვზით, 2 ოქროს სამაჯური, 3 ოქროს ბეჭედი, 4 წყვილი ოქროს საყურე, ძვირფასი თვლებით მოჭედილი ღვთისმშობლის ხატი.

2. მოპასუხის პოზიცია:

მოპასუხემ მოთხოვნის განხორციელების შემაფერხებელი შესაგებლით სარჩელი არ ცნო და განმარტა, რომ მოსარჩელეს არ წარმოუდგენია მტკიცებულება, რაც უძრავი ქონების შეძენის, გაერთიანების, გარემონტებისა და სხვა ხარჯების გაწევას დაადასტურებდა, ოპერაცია სახელმწიფოს მიერ გაღებული ხარჯით ჩაუტარდა მას, ასევე, არ დასტურდება ხელშეკრულების საფუძველზე თანხის გადახდისა და მოსარჩელის მიერ მოძრავი ნივთების შეძენის ფაქტი. მოსარჩელის მიერ საზღვარგარეთიდან გამოგზავნილი თანხები ხმარდებოდა მის დედას, რომელიც მოპასუხის სახლში ცხოვრობდა. მან იმ გარემოებაზეც მიუთითა, რომ უძრავი ქონება 1996 წლის 10 ოქტომბერს შეიძინა და გასული იყო ხანდაზმულობის ყოველგვარი ვადა.

3. პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი:

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2013 წლის 24 ივნისის გადაწყვეტილებით სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, მოპასუხეს დაეკისრა მოსარჩელისათვის 5 652.50 აშშ დოლარის გადახდა, ასევე, მოპასუხის უკანონო მფლობელობიდან გამოთხოვილ იქნა მოსარჩელის კუთვნილი ღვთისმშობლის ხატი.

4. აპელანტის მოთხოვნა:

4.1. საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მოსარჩელემ, მოითხოვა მისი ნაწილობრივ გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის ფულადი გზავნილებისა და ბინის რემონტზე გაწეული ხარჯის ანაზღაურების მოთხოვნის ნაწილში დაკმაყოფილება.

4.2. ამავე გადაწყვეტილებაზე სააპელაციო საჩივარი წარადგინა მოპასუხემ, რომლითაც ითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების ნაწილობრივ გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

5. სააპელაციო სასამართლოს საოქმო განჩინების საფუძვლები და სარეზოლუციო ნაწილი:

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 19 დეკემბრის სხდომაზე დაკმაყოფილდა მოსარჩელის წარმომადგენლის შუამდგომლობა სააპელაციო საჩივარზე უარის თქმის შესახებ და მოსარჩელის მიერ წარდგენილ სააპელაციო საჩივარზე შეწყდა წარმოება, თანახმად სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 378-ე მუხლის მე-2 ნაწილისა და მე-3 მუხლისა.

6. გასაჩივრებული გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი:

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 27 მაისის გადაწყვეტილებით სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, გასაჩივრებული გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილის 1.2. პუნქტის შეცვლით მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც მოსარჩელის მოთხოვნა, მოპასუხის მფლობელობიდან ღვთისმშობლის ხატის გამოთხოვის თაობაზე არ დაკმაყოფილდა, დანარჩენ ნაწილში გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად.

6.1. გასაჩივრებული გადაწყვეტილების ფაქტობრივი და სამართლებრივი დასაბუთება:

6.1.1. პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ მხარეები დაქორწინდნენ 1997 წლის 17 ივნისს, რა დროსაც მოსარჩელემ მიიღო მეუღლის გვარი. 2004 წლის 28 ოქტომბერს მოსარჩელე და მოპასუხე განქორწინდნენ.

6.1.2. როგორც ქორწინების პერიოდში, ისე განქორწინების შემდეგ მოსარჩელეს ამერიკის შეერთებულ შტატებიდან მეუღლის მიმართ განხორციელებული აქვს ფულადი გზავნილები. საქმეში წარმოდგენილი ქვითრების საფუძველზე დადგინდა, რომ 2006-2009 წლებში, დასახელებული გზავნილების ჯამურმა ოდენობამ შეადგინა 11 305 აშშ დოლარი.

6.1.3. ე. შ-სა და მ. უ-ს შორის 1996 წლის 22 აგვისტოს გაფორმებული ნასყიდობის ხელშეკრულებით, ვ-ის მე-... მ/რ-ის მე-... კორპუსში მდებარე ე. შ-ის კუთვნილი N... ბინაზე საკუთრების უფლება გადაეცა მ. უ-ს. ნასყიდობის ხელშეკრულების თანახმად, უძრავი ქონების ღირებულება განისაზღვრა 500 ლარით.

6.1.4. მოპასუხესა და მ. ნ-ს შორის 1996 წლის 10 ოქტომბერს გაფორმებული ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე აპელანტმა შეიძინა ქ.თბილისში, ს-ის დასახლებაში ... კორპუსში მდებარე N... ბინა. ხელშეკრულების თანახმად, ბინის ღირებულება შეადგენდა 1 000 ლარს, ამასთან, შემძენს 1993 წლის 4 ივნისის პრივატიზაციის ხელშეკრულების საფუძველზე საკუთრებაში ჰქონდა ამავე კორპუსში მდებარე 32 კვ.მ N... ბინა. დასახელებული ბინები გაერთიანების შედეგად მოექცა ერთ საკადასტრო მონაცემში და ერთიანი ნივთის სახით დარეგისტრირდა აპელანტის სახელზე.

6.1.5. მხარეებს სადავოდ არ გაუხდიათ ის გარემოება, რომ განქორწინების შემდეგ ისინი ფაქტობრივად აგრძელებდნენ თანაცხოვრებას, ამასთან, მოსარჩელემ მიუთითა, რომ ფულადი თანხების გამოგზავნა ემსახურებოდა, როგორც მოპასუხის რჩენას, ასევე სამომავლოდ მათი საერთო საოჯახო მეურნეობის მოწყობას. პალატამ არ გაიზიარა აპელანტის პრეტენზია, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ არასწორად დაადგინა მოსარჩელის მიერ გამოგზავნილი თანხის მიზნობრიობა _ საერთო საოჯახო მეურნეობის მოწყობა მხარეთა მომავალი კეთილდღეობისათვის. პალატის განმარტებით, მხარეთა შორის ფაქტობრივად არსებული საოჯახო ურთიერთობის პირობებში, მოსარჩელის მიერ გამოგზავნილი თანხის მიზანს, სწორედ საერთო ოჯახის მომავალი კეთილდღეობა და ოჯახზე ზრუნვა წარმოადგენდა, საქალაქო სასამართლომ სწორად დააკისრა მოპასუხეს სადავო თანხიდან - 11 305 აშშ დოლარიდან, ნახევრის - 5 652.50 აშშ დოლარის მოსარჩელისათვის დაბრუნება.

6.1.6. პალატამ ასევე არ გაიზიარა აპელანტის მტკიცება, რომ მოსარჩელეს გააჩნდა სამართლებრივი ვალდებულება მისი რჩენისა, რადგანაც მოპასუხე შეზღუდული ქმედუნარიანობის მქონე პირია და მუდმივ მოვლას საჭიროებს, რაც ზნეობრივი მოვალეობების შესრულებას წარმოადგენს. სასამართლოს განმარტებით, საქმეში წარმოდგენილი სამედიცინო ცნობის თანახმად, აპელანტს მართლაც განუვითარდა იშემიური ინსულტი, თუმცა, როგორც თავად ამ ცნობაში იყო მითითებული, ეს მოხდა 2009 წლის 25 დეკემბერს, ხოლო მოსარჩელე თანხებს 2004-2009 წლებში, ანუ იმ პერიოდამდე აგზავნიდა, ვიდრე მოპასუხე შრომისუუნარო გახდებოდა. რაც შეეხება ქორწინების ფაქტს, იგი ჯერ კიდევ 2004 წელს შეწყდა, შესაბამისად, აპელანტი შრომისუუნარო განქორწინებიდან 5 წლის შემდეგ გახდა. სასამართლოს განმარტებით, იშემიური ინსულტის განვითარებამდე მოპასუხე შრომის უნარიანი იყო და მუშაობდა კიდეც, რაც დასტურდებოდა ამონაწერებით პირადი ანგარიშიდან.

6.1.7. გაზიარებულ იქნა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების დასკვნა, რომ ქორწინების შეწყვეტის შემდგომ, 2004 წლიდან 2009 წლამდე, თანხების გაღება ემსახურებოდა საერთო საოჯახო მეურნეობის მოწყობასა და ოჯახის კეთილდღეობას. სამოქალაქო კოდექსის 976-ე-991-ე მუხლებიდან გამომდინარე, პირის ქონების გაზრდა ან დაზოგვა სხვა პირის ხარჯზე კანონით ან ხელშეკრულებით გათვალისწინებული საფუძვლის გარეშე, წარმოადგენს უსაფუძვლო გამდიდრებას და წარმოშობს უსაფუძვლოდ შეძენილის ან დაზოგილი ქონების უფლებამოსილი პირისათვის გადაცემის ვალდებულებას. სამოქალაქო კოდექსის 976-ე მუხლის დანაწესით, ვალდებულების წარმოშობისათვის აუცილებელ პირობას წარმოადგენს ერთი პირის გამდიდრება მეორის ხარჯზე. სარჩელის დასაკმაყოფილებლად მნიშვნელობა აქვს მხოლოდ ობიექტურ შედეგს, კერძოდ, ერთი პირის მიერ, მეორე პირის ხარჯზე რაიმე სამართლებრივი სიკეთის შეძენა (დაზოგვა) უნდა მოხდეს შესაბამისი სამართლებრივი საფუძვლის არსებობის გარეშე. აუცილებელ პირობას წარმოადგენს ასევე ისიც, რომ გამდიდრება უნდა მოხდეს სხვის ხარჯზე, რის შედეგადაც ერთი პირის ქონების გაზრდა მოხდება მეორე პირის ქონების შესაბამისი შემცირების ხარჯზე. თანხის დაკისრების ნაწილში საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილების გაუქმებისათვის აპელანტის მიერ წარდგენილი პრეტენზიები არ იქნა საკმარისად მიჩნეული.

6.1.8. გაზიარებულ იქნა აპელანტის მოსაზრება იმის თაობაზე, რომ გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით ღვთისმშობლის ხატის გამოთხოვა მისი მფლობელობიდან არ უნდა მომხდარიყო. პალატა დაეთანხმა პირველი ინსტანციის სასამართლოს შეფასებას მოძრავი ნივთების იდენტიფიცირების აუცილებლობასთან დაკავშირებით. თუმცა სასამართლომ არასწორად შეაფასა ღვთისმშობლის ხატის გამოთხოვის საკითხი. ვინაიდან, მართალია, სასამართლომ ერთ შემთხვევაში, მიუთითა იმ აუცილებელ პირობებზე (ზუსტად განსაზღვრულ ინდივიდუალურ მახასიათებლებზე, რომელიც მოძრავი ნივთების გამოთხოვის შემთხვევაში სახეზე უნდა ყოფილიყო) და ამ საფუძვლით მოსარჩელეს უარი უთხრა ვინდიკაციური სარჩელის დაკმაყოფილებაზე სხვა მოძრავ ნივთებთან დაკავშირებით, თუმცა, მეორე მხრივ, ღვთისმშობლის ხატის გამოთხოვის ნაწილში არასწორად დააკმაყოფილა სარჩელი, სასამართლო ამ ნაწილში დაეყრდნო მხოლოდ მოწმის ჩვენებას, რაც პალატის შეფასებით, მოძრავი ნივთის ვინდიცირებისათვის საკმარის საფუძველს არ წარმოადგენდა. მითითებულ ნივთთან მიმართებაშიც, ასევე აუცილებელი იყო იმ განმასხვავებელი ნიშნების არსებობა, რაც შესაძლებელს გახდიდა მისი სხვა მსგავსი ნივთებისგან გამოცალკევებას.

7. კასატორის მოთხოვნა:

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა მოპასუხემ და მოითხოვა მისთვის 5 652,5 აშშ დოლარის დაკისრების ნაწილში გაუქმება.

7.1. საკასაციო საჩივრის საფუძვლები:

7.1.1. სააპელაციო სასამართლომ არასწორად განმარტა სამოქალაქო კოდექსის 976-ე მუხლის მე-2 ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტი და არასწორად დააკისრა აპელანტს თანხის გადახდა მოწინააღმდეგე მხარის სასარგებლოდ. ამ თვალსაზრისით სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობა განსხვავდება არსებული სასამართლო პრაქტიკისაგან (#ას-987-945-2013).

7.1.2. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის შესაბამისად, მოსარჩელემ ვერ წარადგინა მტკიცებულებები, რომლითაც დადასტურდებოდა სადავო თანხების საერთო მეურნეობის წარმოების მიზნით გადმორიცხვა, უფრო მეტიც, სარჩელში უთითებს, რომ თანხის გადმორიცხვა მოპასუხის ჯანმრთელობის გაუმჯობესებას ემსახურებოდა, რაც ზნეობრივი ვალდებულების ფარგლებში თანხის გადაცემას წარმოადგენს და არ არსებობდა მისი დაბრუნების ვალდებულების კასატორისათვის დაკისრების წინაპირობები.

7.1.3. სასამართლომ არ გამოიკვლია მტკიცებულებები და არასწორად დაასკვნა, რომ თანხის გადაცემა ვალდებულებით-სამართლებრივი ფარგლების ჭრილში გადარიცხულს წარმოადგენდა. მოსარჩელე აანალიზებდა იმას, რომ გადარიცხულ თანხებს კასატორი, როგორც საკუთარი ჯანმრთელობის, ისე მასთან მცხოვრები პირის კეთილდღეობისთვის მოიხმარდა. ამასთანავე, ამ პერიოდში მხარეები უკვე განქორწინებული იყვნენ. ის ფაქტი, რომ თანხები საერთო საოჯახო მეურნეობის წარმოებისათვის არ იყო გადარიცხული, დასტურდებოდა მოსარჩელის მიერ 2010 წელს პოლიციის მეშვეობით მოპასუხის გამოსახლების მცდელობით, მან სარჩელი სწორედ მას შემდეგ აღძრა რაც უარი ეთქვა კასატორის გამოსახლებაზე.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და მიიჩნევს, რომ იგი დაუშვებელია შემდეგ გარემოებათა გამო:

1. საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის დასაბუთება:

1.1. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

1.2. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

1.3. გასაჩივრებულ ნაწილში სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების დასკვნები ემყარება იმ გარემოებებს, რომ მოსარჩელის მიერ თანხის გადარიცხვა საერთო საოჯახო მეურნეობის წარმოებას ემსახურებოდა, თანხის გადარიცხვა განხორციელდა მოპასუხის ჯანმრთელობის მდგომაროების გაუარესებამდე, ვიდრე მოპასუხე შრომისუნარიანი იყო და შეეძლო დამოუკიდებლად მუშაობა. ის გარემოება, რომ თანხის გადაცემა განქორწინების შემდეგ მოხდა, წარმოშობდა კონდიქციური ვალდებულების შესრულების წინაპირობას.

1.4. საკასაციო პალატა მიუთითებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილზე, რომლის თანახმადაც სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება). საკასაციო პალატა კასატორის არგუმენტების ანალიზის შედეგად მიიჩნევს, რომ მას დასაბუთებული საკსაციო შედავება არ წარმოუდგენია, კერძოდ, არ მიუთითებია იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება-დადგენა, მატერიალურ-სამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება.

1.5. საკასაციო პალატა ყურადღებას გაამახვილებს იმ გარემოებაზე, რომ კასატორს სადავოდ არ გაუხდია სასამართლოს დასკვნა, თანხის ჯანმრთელობის მდგომაროების გაუარესებამდე გადარიცხვის თაობაზე, ამასთანავე, უდავოდ გასათვალისწინებელია მოპასუხის მიერ შესაგებელში მითითებული პოზიცია, რომ მას ოპერაცია არა მოსარჩელის მიერ გამოგზავნილი თანხით, არამედ სახელმწიფოს ხარჯზე ჩაუტარდა, შესაბამისად, პალატა დაუსაბუთებლად მიიჩნევს კასატორის მოტივაციას იმის თაობაზე, რომ სამოქალაქო კოდექსის 976-ე მუხლის მე-2 ნაწილიდან გამომდინარე, არ არსებობდა მისთვის თანხის დაკისრების წინაპირობები. პალატა დამატებით აღნიშნავს, რომ კასატორის მიერ მოხმობილი სასამართლო პრაქტიკისაგან განსხვავებით, მოცემულ შემთხვევაში, ზნეობრივი მოვალეობის ფარგლებში შესრულების საკითხს თავად მოპასუხე ხდიდა სადავოდ შესაგებლით, ამდენად, ამ თვალსაზრისით სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობა არ განსხვავდება მანამდე არსებული სასამართლო პრაქტიკისაგან.

1.6. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის თანახმად, სამოქალაქო კოდექსის 976-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტით რეგულირებულია ე.წ „შესრულების კონდიქცია“ და ამგვარი სამართლებრივი ურთიერთობიდან გამომდინარე, მოთხოვნის დაკმაყოფილებისათვის უნდა არსებობდეს შემდეგი წინაპირობები: მოსარჩელემ უნდა მიუთითოს სამართლებრივი სიკეთის გადაცემის ფაქტზე, ასევე მხარეთა შორის ვალდებულების არარსებობაზე (იხ. სუსგ №ას-653-621-2013, 27 აპრილი, 2015 წელი), პალატის მოსაზრებით, სააპელაციო სასამართლომ კანონის სწორი განმარტების გზით მართებულად გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს დასკვნა, იმის შესახებ, რომ არსებობდა მოპასუხისათვის თანხის დაკისრების ფაქტობრივ-სამართლებრივი წინაპირობები.

1.7. გარდა ზემოაღნიშნულისა, სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა. ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

1.8. ამდენად, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას ა.ჩ-ის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

2. სასამართლო ხარჯები:

„სახელმწიფო ბაჟის შესახებ“ საქართველოს კანონის 5.1. მუხლის „მ“ ქვეპუნქტის თანახმად, კასატორი სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან გათავისუფლებულია.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ა. ჩ-ის საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.

2. კასატორი სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან გათავისუფლებულია.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ბ. ალავიძე

მოსამართლეები: ზ. ძლიერიშვილი

პ. ქათამაძე