საქმე №..0210014446337

საქმე №ას-753-713-2015 7 ოქტომბერი, 2015 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ზურაბ ძლიერიშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ბესარიონ ალავიძე, ნ. ბაქაქური

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – შ. მ.-ი (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე – ნ. მ.-ი (მოპასუხე)

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 13 მაისის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი – უკანონო მფლობელობიდან უძრავი ნივთის გამოთხოვა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

1. შ. მ.-მა სარჩელი აღძრა სასამართლოში ნ. მ.-ის მიმართ და მოითხოვა მოპასუხის უკანონო მფლობელობიდან გამოთხოვილი იქნეს მოსარჩელის კუთვნილი ქ. თ.-ში, ა.-ის გამზირ №..ბ-ს ..-ში მდებარე უძრავი ნივთი საკადასტრო კოდით ...

2. მოსარჩელის განმარტებით, 2011 წლის 6 ივნისის ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე მის საკუთრებაში დარეგისტრირდა ქ. თ.-ში, ა.-ის გამზირ №..-ში მდებარე საცხოვრებელი ბინა.

3. ნასყიდობის ხელშეკრულების დადებისას შ. მ.-ი იმყოფებოდა უცხოეთში და მის ბინაში ცხოვრობდა მოპასუხე, თუმცა მოსარჩელის საქართველოში დაბრუნების შემდეგაც მოპასუხე აგრძელებს სადავო სახლში ცხოვრებას.

4. მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო და მიუთითა, რომ სადავო ბინაში შესახლებულია სასამართლოს კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით დედამისთან ერთად.

5. თელავის რაიონული სასამართლოს 2014 წლის 30 ივლისის გადაწყვეტილებით შ. მ.-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა, რაც მოპასუხემ გაასაჩივრა სააპელაციო წესით.

6. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 13 მაისის გადაწყვეტილებით ნ. მ.-ის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა, გასაჩივრებული გადაწყვეტილება გაუქმდა და ახალი გადაწყვეტილებით შ. მ.-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა შემდეგ გარემოებათა გამო:

7. სააპელაციო სასამართლომ დაადგინა, რომ ქ.თ.-ში, ა.-ის გამზირ №..-ში მდებარე უძრავი ქონება (საკადასტრო კოდი №.., საკუთრების ტიპი: საკუთრება, საკუთრება: ფართი სადარბაზო 1, სართული 3, ბინა .., ფართი: 30.10 კვ.მ) რეგისტრირებულია შ. მ.-ის სახელზე. საჯარო რეესტრის ამონაწერში უფლების დამადასტურებელ დოკუმენტად მითითებულია უძრავი ნივთის ნასყიდობის ხელშეკრულება, (დამოწმების თარიღი: 06.06.2011 წელი). აღნიშნულ უძრავ ქონებას ფლობს ნ. მ.-ი.

8. თელავის რაიონის სასამართლოს წარმოებაში იმყოფებოდა მ. ი.-ის სარჩელი მოპასუხეების – ბ. ა.-ის და ი. მ.-ის მიმართ ბინაში შესახლების თაობაზე.

9. თელავის რაიონის სასამართლოს 1995 წლის 19 დეკემბრის გადაწყვეტილებით მ. ი.-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა. მ. ი.-ე თავის შვილ ნ. ი.-ის ასულ მ.-თან ერთად შესახლდა სარგებლობის უფლებით ქ. თ.-ში, ა.-ის გამზირ №..-ში მდებარე სახლის .. ოთახში, რომელიც ირიცხებოდა ბ. ა.-ის სახელზე.

10. ზემოაღნიშნული გადაწყვეტილებით სააპელაციო სასამართლომ დაადგინა, რომ მ. ი.-ე და ი. მ.-ი იმყოფებოდნენ ფაქტობრივ (არარეგისტრირებულ) ქორწინებაში 1995 წლის 1 ივნისიდან, თანაცხოვრების პერიოდში შეეძინათ ერთი შვილი – 1986 წლის 25 აპრილს დაბადებული ნ. მ.-ი. ბ. ა.-ი არის ი. მ.-ის ბებია და ვ. მ.-ის დედა. შ. მ.-ი და ი. მ.-ი არიან და-ძმა, ვ. მ.-ის შვილები. 1991 წლიდან მ. ი.-ე და მისი შვილი ნ. მ.-ი ცხოვრობდნენ ქ. თ.-ში, ა.-ის გამზირ №..-ში ბ. ა.-ის სახელზე რიცხულ ბინაში.

11. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო სამართლის საქმეთა სასამართლო კოლეგიის 1996 წლის 6 ივნისის განჩინებით ბ. ა.-ისა და ი. მ.-ის საკასაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, ხოლო თელავის რაიონის სასამართლოს 1995 წლის 19 დეკემბრის გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად.

12. სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, თავად ნ. მ.-ის მიერ სადავო ფართის სარგებლობის ფაქტი ადასტურებს იმ გარემოებას, რომ თელავის რაიონის სასამართლოს 1995 წლის 19 დეკემბრის გადაწყვეტილება აღსრულდა.

13. სააპელაციო პალატამ აღნიშნა, რომ თელავის რაიონის სასამართლოს 1995 წლის 19 დეკემბრის კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით მ. ი.-ემ შვილთან – ნ. მ.-თან ერთად მუდმივად მოიპოვა სადავო ფართით სარგებლობის უფლება, რასაც ითვალისწინებდა იმ დროს მოქმედი საქართველოს სსრ საბინაო კოდექსი.

14. წინამდებარე სასარჩელო განცხადებით შ. მ.-ი მოითხოვდა თავისი მატერიალურ-სამართლებრივი მოთხოვნის დაკმაყოფილებას საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 170-ე და 172-ე მუხლების საფუძველზე, რადგან მოქმედი კანონმდებლობა არ ითვალისწინებს საკუთრების შებოჭვის ისეთ საფუძვლებს, რაც სასამართლო გადაწყვეტილებით წარსულში რეგულირდებოდა. აღნიშნულთან მიმართებაში სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ სამართლებრივი ურთიერთობა, რომელიც წარმოიშვა იმ დროს მოქმედი საქართველოს სსრ საბინაო კოდექსის საფუძველზე, რაც ითვალისწინებდა (მაგალითად, განქორწინების შემთხვევაში) ბინის გაყოფას და ფართის გამოყოფას (ფართზე უფლების მოპოვებას), გადაწყვეტილია და დასრულებულია იმ დროს მოქმედი კანონმდებლობა (თელავის რაიონის სასამართლოს 1995 წლის 19 დეკემბრის გადაწყვეტილება).

15. ამასთან, გასათვალისწინებელია, რომ იმჟამად მოქმედი სამოქალაქო კოდექსის 170-ე მუხლი, ამ კოდექსის ამოქმედებამდე მოქმედი სამოქალაქო სამართლის კოდექსისა (1964 წლის რედაქციის) და საქართველოს სსრ საბინაო კოდექსისაგან (1983 წლის რედაქციით) საკუთრების განსხვავებულ ინსტიტუტს იცნობს. საკუთრებას, როგორც სამართლებრივი წესრიგით შექმნილ ფასეულობას, გააჩნია განსხვავებული შინაარსი და ფარგლები, რასაც არ იცნობდა იმ დროს მოქმედი კანონმდებლობა. ამ შემთხვევაში ყურადსაღებია საკუთრების სოციალური ფუნქცია, რომელიც გარკვეულწილად განსაზღვრავს საკუთრების შინაარსსა და მის სოციალურ ბოჭვას, კერძოდ, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 170-ე მუხლის პირველ ნაწილში მითითებულია, რომ მესაკუთრეს შეუძლია, კანონისმიერი ან სხვაგვარი, კერძოდ, სახელშეკრულებო შებოჭვის ფარგლებში ფლობდეს და სარგებლობდეს ქონებით. აღნიშნული დანაწესი ითვალისწინებს საკუთრების კანონისმიერ და სახელშეკრულებო ბოჭვას, მაგრამ მას გააჩნია თავისი ფარგლები, კერძოდ, არ შეიძლება, საკუთრების ბოჭვამ, მისმა შეზღუდვამ მოსპოს საკუთრება. საკუთრების სუბსტანცია, რომელშიც იგულისხმება საკუთრების ინსტიტუტით გათვალისწინებული შინაარსის რეალიზაცია, უნდა შენარჩუნდეს, ე.ი. კერძო საკუთრების შეზღუდვა არ უნდა ნიშნავდეს საკუთრების უფლების რეალიზაციის მოსპობას, მაგრამ, ამასთან გასათვალისწინებელია, რომ იმ დროს მოქმედი კანონმდებლობა უგულებელყოფდა კერძო ინტერესებს და, მაშასადამე, არ ითვალისწინებდა არც საკუთრების თავისუფლებისა და არც მისი სოციალური ბოჭვის სამართლებრივი წესრიგით შექმნილ ფასეულობას, რაც განსაზღვრულია მოქმედი სამოქალაქო კოდექსით.

16. სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, მოქმედი სამოქალაქო კოდექსის გავრცელება იმ ურთიერთობებზე, რომლებიც წარმოშობილია და დასრულებულია ამ კოდექსის ამოქმედებამდე მოქმედი კანონმდებლობის საფუძველზე დაუშვებელია, თუ სხვა რამეს არ ითვალისწინებს კანონი (ნამდვილი უკუძალა).

17. ამდენად, მოქმედი სამოქალაქო კოდექსის საკუთრების თავისუფლების (170-ე და 172-ე მუხლები) პრინციპის გავრცელება ამ კოდექსის ამოქმედებამდე მოქმედი კანონმდებლობის საფუძველზე საკუთრების შეზღუდვის შესახებ დადგენილი ფაქტის მიმართ და მისი კანონიერების (ე.ი. საკუთრების ბოჭვის) ხელახლა განხილვა ამჟამად მოქმედი კანონმდებლობით განსაზღვრული საკუთრების სოციალური ფუნქციის გათვალისწინებით და, შესაბამისად, საკუთრების უფლების პრიორიტეტებზე ყურადღების გამახვილება სამართლებრივ საფუძველს მოკლებულია. როგორი შედეგიც არ უნდა დგებოდეს კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით მისი შეცვლა დასაშვებია მხოლოდ კანონით პირდაპირ მითითებულ შემთხვევებში (სსსკ-ის 265-ე, 421-ე მუხლები).

18. იმ ურთიერთობებზე, რომლებიც წარმოიშვა მოქმედი სამოქალაქო კოდექსის ამოქმედებამდე ძალადაკარგული ნორმატიული აქტების საფუძველზე, მაგრამ არსებობას აგრძელებენ მისი მოქმედების პერიოდში გამოიყენება ძალადაკარგული ნორმატიული აქტები, გარდა იმ შემთხვევებისა, როცა ურთიერთობის მონაწილეებს სურთ, ერთმანეთს შორის ურთიერთობა ამ კოდექსით მოაწესრიგონ ან, თუ სამოქალაქო კოდექსი უძრავი ნივთების შესახებ ახალ წესებს ითვალისწინებს (საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 1507-ე მუხლი).

19. სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ კონკრეტულ შემთხვევაში არსებობს ურთიერთობა, რომელიც წარმოიშვა და დასრულდა იმ დროს მოქმედი კანონმდებლობის საფუძველზე და ამჟამად არ იხილება სხვის საკუთრებაში შესახლების (უფლებამოპოვების) უფლებასთან დაკავშირებული საკითხები.

20. ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ თელავის რაიონის სასამართლოს 1995 წლის 19 დეკემბრის კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით მ. ი.-ე თავის შვილთან – ნ. მ.-თან ერთად ცნობილ იქნა ქ. თ.-ში, ა.-ის გამზირ №..-ში მდებარე 30.10 კვ.მ ბინაზე უფლებამოპოვებულად, რომლითაც შეიზღუდა მესაკუთრის უფლება იმ დროს მოქმედი კანონმდებლობის საფუძველზე, რაც მიუთითებს ამ პირთა მიერ ნივთის მართლზომიერ ფლობაზე. ამდენად, არ შეიძლება ჩამოერთვას სადავო ნივთის ფლობის უფლება იმ პირებს, რომლებმაც ეს უფლება მოიპოვეს კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით (საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 17 დეკემბრის განჩინება საქმეზე №ას-372-691-09).

21. სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება შ. მ.-მა გაასაჩივრა საკასაციო წესით, მოითხოვა მისი გაუქმება და დიდი პალატის მიერ ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება შემდეგი საფუძვლებით:

22. კასატორმა მიიჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლომ კანონის არასწორად განმარტებით შელახა სადავო ნივთის მესაკუთრის კანონიერი უფლება, ისარგებლოს კუთვნილი უძრავი ქონებით.

23. სააპელაციო სასამართლო თავდაპირველად დაეთანხმა სამოქალაქო კოდექსის 312-ე მუხლის განმარტებას და სადავოდ არ გაუხდია, რომ კასატორი ბინის მესაკუთრეა და არსებობს ვინდიკაცი. სარჩელის დაკმაყოფილების ყველა წინაპირობა, თუმცა საფუძველს მოკლებულია სააპელაციო პალატის განმარტება, რომ ნ. მ.-მა შეძლო თავისი წილი მტკიცების ტვირთის რეალიზება და სასამართლოს წარუდგინა 1995 წლის 19 დეკემბრის გადაწყვეტილება, რომლითაც ნ. მ.-ი დედამისთან ერთად შესახლებულ იქნა სადავო ბინაში.

24. კასატორმა მიიჩნია, რომ სასამართლოს ზემოაღნიშნული გადაწყვეტილება დღემდე არ აღსრულებულა. არ არსებობს საჯარო რეესტრის ჩანაწერი, რომ ნ. მ.-ის სადავო ბინის მოსარგებლეა. აღნიშნულ საკითხზე არსებობს სასამართლოს პრაქტიკაც.

25. მხარემ მიიჩნია, რომ მან უძრავი ნივთი შეიძინა ნივთობრივად უნაკლო მდგომარეობაში. ამასთან, ნ. მ.-მა რამდენიმე წლის წინ შეიძინა სხვა საცხოვრებელი ფართი, თუმცა იმის გამო, რომ მოსარჩელემ მიმართა პოლიციას მისი გამოსახლების მოთხოვნით, ფარულად გადაუფორმა ბინა სხვა პირს.

26. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 9 სექტემბრის განჩინებით შ. მ.-ის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლით და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

27. საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა შ. მ.-ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:

28. მოცემულ საქმეზე სააპელაციო სასამართლომ დაადგინა, რომ ქ.თ.-ში, ა.-ის გამზირ №..-ში მდებარე უძრავი ქონება (საკადასტრო კოდი №.., საკუთრების ტიპი: საკუთრება, საკუთრება: ფართი სადარბაზო 1, სართული 3, ბინა .., ფართი: 30.10 კვ.მ) ირიცხება შ. მ.-ის სახელზე. საჯარო რეესტრის ამონაწერში უფლების დამადასტურებელ დოკუმენტად მითითებულია უძრავი ნივთის ნასყიდობის ხელშეკრულება, (დამოწმების თარიღი: 06.06.2011 წელი). აღნიშნულ უძრავ ქონებას ფლობს ნ. მ.-ი.

29. თელავის რაიონის სასამართლოს 1995 წლის 19 დეკემბრის კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით მ. ი.-ის სარჩელი ბ. ა.-ის და ი. მ.-ის მიმართ ბინაში შესახლების თაობაზე დაკმაყოფილდა, მ. ი.-ე თავის შვილ ნ. იურის ასულ მ.-თან ერთად შესახლდა სარგებლობის უფლებით ქ. თ.-ში, ა.-ის გამზირ №..-ში მდებარე სახლის .. ოთახში, რომელიც ირიცხებოდა ბ. ა.-ის სახელზე.

30. ზემოაღნიშნული გადაწყვეტილების საფუძველზე სააპელაციო სასამართლომ დაადგინა, რომ მ. ი.-ე და ი. მ.-ი იმყოფებოდნენ ფაქტობრივ (არარეგისტრირებულ) ქორწინებაში 1995 წლის 1 ივნისიდან, თანაცხოვრების პერიოდში შეეძინათ ერთი შვილი – 1986 წლის 25 აპრილს დაბადებული ნ. მ.-ი. ბ. ა.-ი არის ი. მ.-ის ბებია და ვ. მ.-ის დედა. შ. მ.-ი და ი. მ.-ი არიან და-ძმა, ვ. მ.-ის შვილები. 1991 წლიდან მ. ი.-ე და მისი შვილი ნ. მ.-ი ცხოვრობდნენ ქ. თ.-ში, ა.-ის გამზირ №..-ში ბ. ა.-ის სახელზე რიცხულ ბინაში.

31. სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, თავად ნ. მ.-ის მიერ სადავო ფართის სარგებლობის ფაქტი ადასტურებს იმ გარემოებას, რომ თელავის რაიონის სასამართლოს 1995 წლის 19 დეკემბრის გადაწყვეტილება აღსრულდა.

32. სააპელაციო პალატამ აღნიშნა, რომ თელავის რაიონის სასამართლოს 1995 წლის 19 დეკემბრის კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით მ. ი.-ემ შვილთან – ნ. მ.-თან ერთად მუდმივად მოიპოვა სადავო ფართით სარგებლობის უფლება, რასაც ითვალისწინებდა იმ დროს მოქმედი საქართველოს სსრ საბინაო კოდექსი.

33. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

34. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

35. სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

36. ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით, ვინაიდან მოცემული ტიპის დავებზე არსებობს საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკა (სუსგ 2009 წლის 17 დეკემბერი, საქმე №ას-372-691-09).

37. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

38. წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის პირობებში საკასაციო სასამართლო მოცემული საქმის საქართველოს უზენაესი სასამართლოს დიდი პალატისათვის გადაცემას მიზანშეწონილად არ მიიჩნევს.

39. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. ამდენად, საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორ შ. მ.-ს უნდა დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით ნ. ჩ.-ისა და შ. მ.-ის მიერ 2015 წლის 3 აგვისტოს №1 საგადახდო დავალებით გადახდილი 300 ლარის 70% – 210 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. შ. მ.-ის საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.

2. კასატორ შ. მ.-ს (პირადი №...) სახელმწიფო ბიუჯეტიდან (ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №..0122900, სახაზინო კოდი 300773150) დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით ნ. ჩ.-ისა და შ. მ.-ის მიერ 2015 წლის 3 აგვისტოს №1 საგადახდო დავალებით გადახდილი 300 ლარის 70% – 210 ლარი.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ზ. ძლიერიშვილი

მოსამართლეები: ბ. ალავიძე

ნ. ბაქაქური