საქმე №ას-394-374-2015 16 ოქტომბერი, 2015 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

მოსამართლეები:

ზურაბ ძლიერიშვილი, პაატა ქათამაძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – სს „პ.ის“ უფლებამონაცვლე სს „ს. ბანკი“ (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე – ვ. ლ-ე (მოსარჩელე)

თავდაპირველი მოპასუხე _ ბმა „მ-82“

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 28 იანვრის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და საკასაციო სასამართლოს მიერ ახალი გადაწყვეტილების მიღება

დავის საგანი – ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის კრების ოქმის ბათილად ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

1. სასარჩელო მოთხოვნა:

ვ. ლ-ემ (შემდგომში _ მოსარჩელე) სარჩელი აღძრა სასამართლოში ბმა „მ- 82-ისა“ და სს „პ.ის“ (შემდგომში _ მოპასუხეები) მიმართ ამხანაგობის 2011 წლის 26 ივნისის #20 და 2011 წლის 8 ივლისის #20 კრების ოქმების ბათილად ცნობის მოთხოვნით. მოსარჩელემ განმარტა, რომ მესამე პირზე გაცემული ქონების მინდობის ხელშეკრულების საფუძველზე მისი უძრავი ქონება (84,90 კვ.მ), ბანკის მიმართ არსებული ვალდებულების უზრუნველსაყოფად დაიტვირთა იპოთეკით და საბოლოოდ გადავიდა კრედიტორის საკუთრებაში, რაც შეეხება მოსარჩელის მიერ მიშენებულ ფართს, იგი იპოთეკის საგანს არ წარმოადგენდა. სადავო კრების ოქმებით, ამხანაგობის წევრთა სადავო გადაწყვეტილებებით, რომლებიც შინაარსობრივად იდენტურია, წევრთა 100%-იანი თანხმობით დადგინდა, როგორც ბანკის საკუთრება მიშენებაზე, ისე მისი ლეგალიზაცია. რეალურად კრება არ მოწვეულა, ამასთანავე, იგი არ იყო უფლებამოსილი, ბანკის სასარგებლოდ მიეღო გადაწყვეტილება, რადგანაც ქონება არ წარმოადგენდა მოპასუხის საკუთრებას.

2. მოპასუხეების პოზიცია:

2.1. სს „პ.მა“ მარტივი შედავების ფარგლებში განმარტა, რომ კრება კანონის მოთხოვნათა დაცვით იყო მოწვეული, ხოლო ვ.ლ-ე არასათანადო მოსარჩელეს წარმოადგენდა.

2.2. ბმა „მ- 82-მა“ სარჩელი ცნო და დაადასტურა, როგორც კრების ჩაუტარებლობა, ისე ამხანაგობის წევრთა მიერ გადაწყვეტილების მიუღებლობის ფაქტი.

3. პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი:

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2013 წლის 25 დეკემბრის გადაწყვეტილებით სარჩელი დაკმაყოფილდა, ბათილად იქნა ცნობილი ბმა „მ- 82-ის“ 2011 წლის 26 ივნისის #20 და 2011 წლის 8 ივლისის #20 კრების ოქმები.

4. აპელანტის მოთხოვნა:

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მოპასუხე სს „პ.მა“, მოითხოვა მისი შეცვლა და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

5. გასაჩივრებული გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი:

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 28 იანვრის განჩინებით სააპელაციო საჩვარი არ დაკმაყოფილდა, ხოლო გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად.

5.1. გასაჩივრებული განჩინების ფაქტობრივი და სამართლებრივი დასაბუთება:

5.1.1. პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ მოსარჩელესა და აპელანტს შორის არსებული შეთანხმების თანახმად, ბანკის საკუთრებაში გადავიდა ვ.ლ-ის კუთვნილი უძრავი ქონება. აღნიშნული შეთანხმების საგანს წარმოადგენდა მხოლოდ 48,90 კვ. მეტრი.

5.1.2. მოსარჩელე სადავოდ ხდიდა ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა „მ- 82-ის“ 2011 წლის 26 ივნისისა და 2011 წლის 8 ივლისის სადავო კრების ოქმებს, რომლის საფუძველზეც აპელანტმა განახორციელა 141,891 კვ.მ და 103,689 კვ.მ ფართის ლეგალიზაცია.

5.1.3. „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ საქართველოს კანონის პირველი, მე-2, მე-10 მუხლების, მე-4 მუხლის მე-2 პუნქტის, 27-ე მუხლის მე-4 პუნქტის შესაბამისად, პალატამ აღნიშნა, რომ ბმა „მ- 82-ის“ თავმჯდომარის განმარტებით, კრება არ ჩატარებულა, თუმცა კრების ჩატარების მიზნით მივიდა ყველასთან და ასეთი სახით მოაწერინა კრების ოქმზე ხელი. ამ სახით კრების მოწვევა სასამართლომ არ მიიჩნია ოფიციალურ შეტყობინებად და ზემოაღნიშნული ფაქტობრივი გარემოებების საფუძველზე მიიჩნია, რომ ბმა „მ- 82-ის“ კრება, რომელზეც სს „პ.მა“ განახორციელა ფართების ლეგალიზაცია არ ჩატარებულა კანონით დადგენილი წესით, რაც სამოქალაქო კოდექსის 50-ე მუხლის საფუძველზე წარმოადგენდა მისი ბათილად ცნობის საფუძველს.

5.1.4. არ იქნა გაზიარებული აპელანტის მოსაზრება იმის თაობაზე, რომ იპოთეკის საგანს წარმოადგენდა ვ. ლ-ის საკუთრებაში არსებული მთელი უძრავი ქონება და სს „პ.ს“ არ გადასცემია მხოლოდ 48,90 კვ.მ ასევე არ გაიზიარა სასამართლომ მხარის მტკიცება, რომ, ვინაიდან დანარჩენი ფართის რეგისტრაციას საჯარო რეესტრი ვერ განახორციელებდა, ჩაწერილ იქნა ის ფართი, რაც იყო აღნიშნული საჯარო რეესტრის ამონაწერში.

5.1.5. მოსარჩელემ 1999 წელს ქ.თბილისის მერიისა და ჩუღურეთის გამგეობის გადაწყვეტილებით მიიღო ნებართვა ბინის რეკონსტრუქციაზე დამხმარე სათავსებისა და მანსარდის მოწყობის შესახებ.

5.1.6. პალატამ ყურადღება გაამახვილა საქმეში წარმოდგენილ ქ.თბილისის მერიის 2004 წლის 31 დეკემბრის მშენებლობის ნებართვაზე, რომლის თანახმადაც მშენებლობის ობიექტი იყო დამხმარე სათავსის და მანსარდის მოწყობა. სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 150-ე მუხლზე და აღნიშნა, რომ მოსარჩელემ მშნებელობის ნებართვის საფუძველზე განახორციელა მის საკუთრებაში არსებული ბინის რეკონსტრუქცია, კერძოდ, დამხმარე სათავსისა და მანსარდის მიშენება-დაშენება. საქმის მასალებში წარმოდგენილი მტკიცებულებებით არ დასტურდებოდა ის გარემოება, რომ სადავო მიშენება-დაშენება წარმოადგენდა ბინის არსებით შემადგენელ ნაწილებს, რომლის გამოცალკევებაც შეუძლებელია და რომ მათი (ნივთების) კავშირით იქმნებოდა ერთიანი ნივთი. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-4 და 102-ე მუხლების თანახმად, სწორედ აპელანტს ეკისრებოდა იმის დამტკიცების ვალდებულება, რომ სადავო მიშენება მოსარჩელის საკუთრებაში არსებული 48,90 კვ.მ ფართის შემადგენელი ნაწილი იყო და მათზე ვრცელდებოდა ბანკის იპოთეკის უფლება.

5.1.7. არ იქნა გაზიარებული აპელანტის არგუმენტი საქმის წარმოების შეწყვეტის თაობაზე, იმ საფუძვლით, რომ ვ. ლ-ე არ წარმოადგენდა სათანადო მოსარჩელეს. სასამართლოს განმარტებით, სადავო ფართების მიშენება 2004 წლის 31 დეკემბრის ნებართვის საფუძველზე განხორციელდა მოსარჩელის დაკვეთით და სარჩელის მოთხოვნის მიმართ სწორედ მოსარჩელეს გააჩნდა იურიდიული ინტერესი მიშენების ფართის ლეგალიზაციისა და თავის საკუთრებად რეგისტრაციის უფლების მოპოვების სახით.

5.1.8. იპოთეკის საგნის ბანკის საკუთრებაში გადაცემის შესახებ 2009 წლის 30 დეკემბრის შეთანხმებით, ბანკის საკუთრებაში გადავიდა მხოლოდ 48,90 კვ.მ და არა სახლის რეკონსტრუქციის შედეგად წარმოქმნილი ფართები ვინაიდან, იპოთეკა გავრცელდა მხოლოდ 48,90 კვ. მეტრზე, მოსარჩელის მიერ მიშენებული ფართები არ წარმოადგენდა ბინის არსებით შემადგენელ ნაწილს და მათზე არ ვრცელდებოდა სს „პ.ის“ იპოთეკის უფლება.

6. კასატორის მოთხოვნა:

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა სს „პ.მა“, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღება.

6.1. საკასაციო საჩივრის საფუძვლები:

6.1.1. გასაჩივრებული განჩინება მიღებულია საქმეში არსებული მტკიცებულებების შეფასების გარეშე. სააპელაციო სასამართლოს დასკვნა, რომ კასატორს საკუთრებაში გადაეცა 48,90 კვ.მ ფართი, რადგანაც მხარეთა შეთანხმების საგანს მხოლოდ ეს ფართი წარმოადგენდა, არასწორია, რადგანაც 2008 წლის 22 აპრილის იპოთეკის ხელშეკრულების საგანს წარმოადგენდა უძრავი ნივთი, რომლის მახასიათებლებიცაა ზონა თბილის ..., სექტორი ჩუღურეთი ..., კვარტალი ..., ნაკვეთი ..., კოდი ..., ფართობი (დაუზუსტებელი) 4709 კვ.მ, ნაკვეთის საკუთრების ტიპი: საერთო საკუთრება, ფუნქცია: არასასოფლო-სამეურნეო, ნაკვეთის წინა ნომერი: ... ხელშეკრულებით არ არის განსაზღვრული კონკრეტული ფართი, რომელიც იპოთეკით დაიტვირთებოდა. საჯარო რეესტრის შესახებ ინსტრუქციის 21-ე მუხლის თანახმად, რადგანაც ხელშეკრულების დადების დროს უკვე არსებობდა მიშენება, მასზეც ვრცელდება იპოთეკა.

6.1.2. სასამართლომ მიუთითა ქ.თბილისის მერიის მიერ გაცემულ ნებართვაზე და აღნიშნა, რომ სამოქალაქო კოდექსის 150-ე მუხლის თანახმად, მიშენება არ წარმოადგენდა არსებით შემადგენელ ნაწილს, რაც არასწორია, რადგანაც ნახაზის თანახმად, მიშენებული ფართი წარმოადგენს ძირითად ფართში შესასვლელ ერთადერთ საშუალებას, სადაც სველი წერტილია განთავსებული, რომელიც საცხოვრებელი ფართის სრულფასოვანი სარგებლობისთვისაა განკუთვნილი.

6.1.3. სასამართლომ არასწორად არ გაიზიარა ის გარემოება, რომ ვ.ლ-ე არასათანადო მოსარჩელეა, მართალია, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-2 და 79-ე მუხლების თანახმად, გარანტირებულია უფლების სასამართლო წესით დაცვა, თუმცა „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-3 მუხლის „ა“ ქვეპუნქტის თანახმად, კრების ოქმის ბათილობის მოთხოვნაზე დაინტერესბულ პირს წარმოადგენს ამხანაგობაში საკუთრების სუფლების მქონე პირი, რაც საჯარო რეესტრის ამონაწერით უნდა დადასტურდეს. ამდენად, სასამართლოს უნდა შეეწყვიტა საქმის წარმოება.

6.1.4. სააპელაციო პალატამ კრების ოქმების ბათილობის საკითხი ისე დაადგინა, რომ საქმეში, გარდა ახსნა-განმარტებისა, არ არის წარმოდგენილი ამ კრების კანონდარღვევით მოწვევის დამადასტურებელი მტკიცებულება, მით უფრო იმ პირობებში, როდესაც ამხანაგობის თავმჯდომარემ პირადად მოაწერინა ყველა წევრს ხელი მიღებულ გადაწყვეტილებაზე.

6.1.5. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 15 ოქტომბრის განჩინებით სს „პ.ის“ უფლებამონაცვლედ მიჩნეულ იქნა სს „ს. ბანკი“.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და მიიჩნევს, რომ იგი დაუშვებელია შემდეგ გარემოებათა გამო:

1. საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის დასაბუთება:

1.1. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

1.2. გასაჩივრებული განჩინების დასკვნები ძირითადად ემყარება იმ გარემოებებს, რომ მხარეთა შორის გაფორმებული სესხისა და იპოთეკის ხელშეკრულება არ მოიცავდა სადავო მიშენების ფართს, შესაბამისად, მასზე არ ვრცელდებოდა შეთანხმებული სანივთო უზრუნველყოფის საშუალება, საწინააღმდეგო მტკიცებულება მოპასუხეს სასამართლოში არ წარმოუდგენია. გარდა აღნიშნულისა, სასამართლომ დაასკვნა, რომ ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის კრება არ მოწვეულა კანონით დაგენილი წესით, მიღებულ გადაწყვეტილებაზე ხელი ამხანაგობის წევრებს მოაწერინა თავმჯდომარემ.

1.3. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება). დასაბუთებულ პრეტენზიაში იგულისხმება მითითება იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება-დადგენა, მატერიალურ-სამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება. საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებთან მიმართებაში არ წარმოუდგენია დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება).

1.4. საკასაციო პალატა ვერ გაიზიარებს კასატორის მტკიცებას სარჩელის არასათანადო მოსარჩელის მიერ აღძვრის თაობაზე, რამდენადაც სააპელაციო პალატამ დაადგინა და მხარეს პრეტენზია არ განუცხადებია იმ გარემოებაზე, რომ მშენებლობა მოსარჩელის მიერ მის სასარგებლოდ გაცემული ადმინისტრაციული აქტების საფუძველზე იყო ნაწარმოები, შესაბამისად, მოსარჩელეს გააჩნია უფლება სადავო ფართზე და მას დავის მიმართ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 180-ე მუხლით გათვალისწინებული იურიდიული ინტერესი აქვს. ამ მოსაზრებას ვერ გააბათილებს კასატორის მითითება „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-3 მუხლის „ა“ ქვეპუნქტზე, ვინაიდან, სათანადო სამართლებრივი პროცედურების შედეგად შესაძლებელია ფაქტობრივი საკუთრების საჯარო რეესტრში რეგისტრაცია, რაც მოსარჩელის მოთხოვნის ნამდვილობას განაპირობებს.

1.5. პალატა დაუსაბუთებლად მიიჩნევს ასევე მხარის მტკიცებას იმის თაობაზე, რომ ამხანაგობის კრება კანონით დადგენილი წესით იყო მოწვეული, საკასაციო საჩივარში მხარე თავადვე ადასტურებს, რომ ამხანაგობის თავმჯდომარემ მოგვიანებით მოაწერინა ხელი ბინათმესაკუთრეებს მიღებულ გადაწყვეტიელბაზე, კრების ამ ფორმით ჩატარება ეწინააღმდეგება „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ საქართველოს კანონის 27-ე მუხლის მე-4 პუნქტის მოთხოვნებს. სამოქალაქო კოდექსის 54-ე მუხლით კი, დადგენილია, რომ ბათილია გარიგება, რომელიც არღვევს კანონით დადგენილ წესსა და აკრძალვებს.

1.6. საკასაციო პალატა ნაწილობრივ იზიარებს კასატორის პრეტენზიას სამოქალაქო კოდექსის 150-ე მუხლის არასწორი განმარტების შესახებ, თუმცა მიიჩნევს, რომ ამ დარღვევის შედეგად არასწორი გადაწყვეტილება არ გამოტანილა.

1.6.1. სამოქალაქო კოდექსის 150-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, ნივთის შემადგენელი ნაწილი, რომლის გამოცალკევებაც შეუძლებელია მთლიანი ნივთის ან ამ ნაწილის განადგურების ანდა მათი დანიშნულების მოსპობის გარეშე (ნივთის არსებითი შემადგენელი ნაწილი), ცალკე უფლების ობიექტად შეიძლება იყოს მხოლოდ კანონით გათვალისწინებულ შემთხვევებში. „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-3 მუხლის „ე“ ქვეპუნქტი განსაზღვრავს ინდივიდუალური საკუთრების ცნებას. ნორმის თანახმად, ინდივიდუალურ საკუთრებას წარმოადგენს ბინის ან/და არასაცხოვრებელი ფართობის საკუთრება, აგრეთვე ამ ფართობის შემადგენელი ის ნაწილები, რომლებიც შეიძლება გადაკეთდეს, მოსცილდეს ანდა დაემატოს ისე, რომ ამით გაუმართლებლად არ შეილახოს საერთო საკუთრება ან ინდივიდუალურ საკუთრებაზე დაფუძნებული სხვა რომელიმე ბინის მესაკუთრის უფლება, ასევე ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრის მფლობელობაში არსებული მრავალბინიანი სახლის სამეურნეო სათავსები (სარდაფები, სხვენები და ა. შ.). მოცემულ შემთხვევაში, მოსარჩელის ინტერესს წარმოადგენს სწორედ ცალკე უფლების ობიექტზე საკუთრების უფლება, ხოლო მოპასუხემ ვერ დაადასტურა, რომ სადავო მიშენების ფართზეც ვრცელდებოდა სანივთო უზრუნველყოფა. ამ თვალსაზრისით ვერ იქნება გაზიარებული კასატორის მსჯელობა, რომ იპოთეკის ხელშეკრულება მოიცავდა მიშენებასაც, რადგანაც ხელშეკრულების გაფორმებისას ის უკვე არსებობდა. თავად ხელშეკრულების დებულებათა გონივრული განსჯით ეს გარემოება არ დასტურდება, ხოლო მხარის მითითება, რომ ნახაზის თანახმად დასტურდება ნივთების ერთობლიობის ფაქტი, დასაბუთებულ პრეტენზიად ვერ იქნება მიჩნეული, რადგანაც მხარეს არ მიუთითებია კონკრეტული მტკიცებულება (რა ნახაზი მოიაზრება), რომელიც სააპელაციო პალატის მხრიდან არასწორად იქნა შეფასებული.

1.6.2. რაც შეეხება „საჯარო რეესტრის ინსტრუქციის“ მე-14 მუხლის 21-ე პუნქტს, მითითებული ნორმით დადგენილია, რომ როდესაც წარმოდგენილია უძრავ ნივთზე მიშენება (დაშენების) ლეგალიზების აქტი, ხოლო ძირითადი უძრავი ნივთი (რაზეც მოხდა მიშენება ან დაშენება) დატვირთულია სხვა სანივთო ან ვალდებულებითი უფლებით, ლეგალიზებულ ფართზე, რეგისტრირებული სანივთო თუ ვალდებულებითი უფლება არ გადადის ლეგალიზების შედეგად მიღებულ მთლიან ფართზე, გარდა იმ შემთხვევისა, როდესაც შესაბამისი უფლების დამადასტურებელ დოკუმენტში მითითებულია, რომ უფლებით იტვირთება მთელი უძრავი ნივთი, კონკრეტული ფართის მითითების გარეშე. მოცემულ შემთხვევაში, არც საქმეში წარმოდგენილი შეთანხმება და არც თავად იპოთეკის ხელშეკრულება არ შეიცავს პირობას მთელი უძრავი ქონების ვალდებულების უზრუნველსაყოფად დატვირთვის თაობაზე.

1.7. ამდენად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არ აქვს წარმატების პერსპექტივა. ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

1.8. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

2. სასამართლო ხარჯები:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი. საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორ სს „ს. ბანკს“ უნდა დაუბრუნდეს სს „პ.ის“ (სასამართლო ხარჯები პრობლემური სესხები) მიერ 2015 წლის 18 მარტს #... საგადახდო დავალებით სახელმწიფო ბაჟის სახით გადახდილი 300 ლარის 70% _ 210 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. სს „პ.ის“ უფლებამონაცვლე სს „ს. ბანკის“ საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.

2. კასატორ სს „ს. ბანკს“ (ს/#...) სახელმწიფო ბიუჯეტიდან (ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150) დაუბრუნდეს სს „პ.ის“ (სასამართლო ხარჯები პრობლემური სესხები) მიერ 2015 წლის 18 მარტს #... საგადახდო დავალებით სახელმწიფო ბაჟის სახით გადახდილი 300 ლარის 70% _ 210 ლარი.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ბ. ალავიძე

მოსამართლეები: ზ. ძლიერიშვილი

პ. ქათამაძე