საქმე №ას-999-960-2014 16 ოქტომბერი, 2015 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

მოსამართლეები:

ზურაბ ძლიერიშვილი, პაატა ქათამაძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – ნ. თ-ე (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე – ვ. ს-ე (მოსარჩელე)

თავდაპირველი მოპასუხე _ ბმა „გ. 2008“

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 25 ივნისის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და სააპელაციო საჩივრის მოთხოვნის დაკმაყოფილება

დავის საგანი – ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის კრების ოქმის ბათილად ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

1. სასარჩელო მოთხოვნა:

ვ. ს-ემ (შემდგომში _ მოსარჩელე) სარჩელი აღძრა სასამართლოში ბმა „გ. 2008-ისა“ და ნ. თ-ის (შემდგომში _ მოპასუხეები) მიმართ და მოითხოვა ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა „გ. 2008-ის“ წევრთა 2012 წლის 12 დეკემბრის #48 კრების ოქმის ბათილად ცნობა იმ საფუძვლით, რომ მითითებულ კრებაზე განიხილებოდა საცხოვრებელი სახლის სხვენის 14,54 კვ. მეტრის ნ.თ-ის საკუთრებაში გადაცემის საკითხი. აღნიშნულს მხარი არ დაუჭირა მოსარჩელემ, ხოლო კანონმდებლობა, მსგავსი საკითხის გადასაწყვეტად ითვალისწინებს წევრთა მიერ ერთხმად მიღებულ თანხმობას. თავის მხრივ, მოსარჩელემ განმარტა, რომ მას სხვენის სადავო ნაწილის განკარგვით ხელი ეშლება საკუთრებით სარგებლობაში.

2. მოპასუხეების პოზიცია:

2.1. ბმა „გ. 2008-მ“ მოთხოვნის განხორციელების შემაფერხებელი შესაგებლით სარჩელი არ ცნო და განმარტა, რომ სადავო კრებას მოსარჩელის ნაცვლად ესწრებოდა მისი მინდობილი პირი, რომელსაც სხვენის მოპასუხისათვის გადაცემაზე წინააღმდეგობა არ გამოუთქვამს.

2.2. ნ. თ-ის განმარტებით, სადავო ფართზე მისი უფლება დარეგისტრირებულია კანონის მოთხოვნათა დაცვით ჩატარებული კრების გადაწყვეტილების საფუძველზე.

3. პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი:

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2013 წლის 29 ნოემბრის გადაწყვეტილებით სარჩელი დაკმაყოფილდა, ბათილად იქნა ცნობილი ბმა „გ. 2008-ის“ წევრთა 2012 წლის 12 დეკემბრით დათარიღებული #48 კრების ოქმი.

4. აპელანტის მოთხოვნა:

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მოპასუხე ნ.თ-ემ, მოითხოვა მისი გაუქმება და სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

5. გასაჩივრებული განჩინების სარეზოლუციო ნაწილი:

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 25 ივნისის განჩინებით სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, ხოლო გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად.

5.1. გასაჩივრებული განჩინების ფაქტობრივი და სამართლებრივი დასაბუთება:

5.1.1. პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ 1992 წლის 9 დეკემბრის #6-2901 პრივატიზაციის ხელშეკრულების საფუძველზე მოსარჩელე რეგისტრირებულია თბილისში, ვ. ა-ის ქუჩა #...-ში მდებარე 29 კვ.მ ბინის მესაკუთრედ, რაც გამორიცხავდა აპელანტის პრეტენზიას იმის შესახებ, რომ მოსარჩელე არ წარმოადგენდა ბინის მესაკუთრესა და, შესაბამისად, ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრს.

5.1.2. 2009 წლის 3 სექტემბრით დათარიღებული უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე, 2009 წლის 9 სექტემბრიდან, აპელანტი საჯარო რეესტრში რეგისტრირებულია თბილისში, ვ. ა-ის ქუჩა #...-...-ში მდებარე 118,98 კვ.მ ბინის მესაკუთრედ.

5.1.3. ბმა „გ. 2008-ის“ თავმჯდომარემ ხელი მოაწერა ამხანაგობის წევრთა 12.12.2012წ. დათარიღებულ #48 კრების ოქმს. ამ ოქმის თანახმად, ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობამ ამხანაგობის ყველა წევრის თანხმობით ნ. თ-ეს დაუდასტურა, რომ ის, როგორც ინდივიდუალური მესაკუთრე, ფლობდა თბილისში, ვ.ა-ის ქუჩა #...-...-ში მდებარე სახლში განთავსებულ, შპს „დ-ის“ მიერ შესრულებულ აზომვით ნახაზში ასახულ 14,54 კვ.მ სხვენის ნაწილს, ამ ფართზე ამხანაგობის წევრებს არ ჰქონდათ პრეტენზია და ისინი თანახმა იყვნენ აღნიშნული ფართი საჯარო რეესტრში დარეგისტრირებულიყო აპელანტის ინდივიდუალურ საკუთრებად.

5.1.4. საჯარო რეესტრის ამონაწერის თანახმად, აპელანტი ბმა „გ. 2008-ის“ წევრთა კრების სადავო ოქმის საფუძველზე 2012 წლის 20 დეკემბრიდან რეგისტრირებულია ამავე მისამართზე მდებარე სახლის სხვენის ნაწილის - 14,54 კვ. მეტრის მესაკუთრედ.

5.1.5. ბმა „გ. 2008-ის“ წევრთა 12.12.2012წ. კრებას არ ესწრებოდა მოსარჩელე. პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილია და აღნიშნულის საწინააღმდეგოდ რაიმე მტკიცებულება საქმეში არ მოიპოვება, რომ სადავო კრებაში იგი არც წარმომადგენლის მეშვეობით მონაწილეობდა, შესაბამისად, სინამდვილეს არ შეესაბამებოდა კრების სადავო ოქმის მითითება ყველა წევრის დასწრებასა და გადაწყვეტილების ერთხმად მიღების თაობაზე.

5.1.6. საქალაქო სასამართლომ მართებულად არ გაიზიარა მოპასუხის მტკიცება, რომ სადავო გარიგების დადება განაპირობა ბმა „გ. 2008-ის“ წევრთა საერთო რაოდენობის მინიმუმ 2/3-ის ნებამ.

5.1.7. სააპელაციო პალატამ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-4 და 102-ე მუხლების შესაბამისად, განმარტა, რომ წევრთა 2/3-ის ნებით სადავო გარიგების დადების მტკიცების ტვირთი ეკისრებოდა მოპასუხეს იმ პირობებში, როდესაც საქმეში წარმოდგენილი არ იყო ამხანაგობის წევრთა მიერ გარიგების მიღების თაობაზე ნების გამოხატვის დამადასტურებელი მტკიცებულება, ამასთან, როგორც დადგინდა, კრების ოქმის მითითება გადაწყვეტილების ერთსულოვნად მიღებაზე, არ შეესაბამებოდა სინამდვილეს. გაზიარებულ იქნა ქვემდგომი სასამართლოს მსჯელობა, რომ მოპასუხემ მხარემ ვერ უზრუნველყო მასზე განაწილებული მტკიცების საგანში შემავალი გარემოების დადასტურება.

5.1.8. პირველი ინსტანციის სასამართლოში 29.11.2013წ. გამართულ სხდომაზე მიცემული მხარეთა ახსნა-განმარტების შესაბამისად, უდავოდ დადგინდა, რომ ბმა „გ. 2008-ის“ წევრთა 12.12.2012წ. #48 კრების ოქმის საფუძველზე აპელანტისათვის გადაცემული სხვენის 14,54 კვ.მ ნაწილი მოიცავდა ფართს, რომელსაც გააჩნდა თბილისში, ვ.ა-ის ქუჩა #...-...-ში მდებარე სახლის სხვენზე ასასვლელის დანიშნულება. სადავო კრების ოქმის საფუძველზე აღნიშნულმა ფართმა შეიცვალა ფუნქციური დანიშნულება და ამ ფართის გამოყენებით ამხანაგობის წევრებს, საჭიროების შემთხვევაში, აღარ ეძლეოდათ სხვენზე ასვლის შესაძლებლობა.

5.1.9. სამოქალაქო კოდექსის 50-ე და 54-ე მუხლების, „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ საქართველოს კანონის პირველი, მე-2 მუხლების, მე-3 მუხლის „ა“ ქვეპუნქტის, მე-10 მუხლის პირველი პუნქტის, მე-3 მუხლის „ი“ ქვეპუნქტის შესაბამისად, რადგანაც ამხანაგობის კრების სადავო გადაწყვეტილებით მოხდა ამხანაგობის წევრთა საერთო ქონების ისეთი განვითარება, რომელმაც მნიშვნელოვნად შეცვალა ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა საერთო ქონება და გავლენა მოახდინა ბინის მესაკუთრეთა მიერ საერთო ქონების გამოყენებაზე, გადაწყვეტილების მიღებისათვის საჭირო იყო უკლებლივ ყველა წევრის თანხმობა, რასაც, მოცემულ შემთხვევაში, ადგილი არ ჰქონია. მიღებული გადაწყვეტილებით ამხანაგობის წევრებს, მათ შორის, მოსარჩელეს, წაერთვათ აღნიშნული ფართის გამოყენებით სხვენზე ასვლის შესაძლებლობა.

5.1.10. პალატამ ასევე მიზანშეწონილად მიიჩნია კრების სადავო გადაწყვეტილების კანონიერების „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ საქართველოს კანონის 10¹ მუხლის კონტექსტში შეფასება. პალატის შეფასებით, მითითებული ნორმა ამხანაგობის წევრთა 2/3-ის თანხმობით დასაშვებად მიიჩნევს ინდივიდუალურ საკუთრებაში არსებული ფართობის იმგვარ გაზრდა/განვითარებას, რაც გავლენას ახდენს ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა საერთო ქონებაზე, თუმცა, სადავო გადაწყვეტილება კიდეც, რომ მიჩნეულიყო ინდივიდუალურ საკუთრებაში არსებული ფართის იმგვარ გაზრდა/განვითარებად, რაც გავლენას ახდენს ამხანაგობის წევრთა საერთო ქონებაზე და რისთვისაც, წევრთა 2/3-ის თანხმობაა საჭირო, მოცემულ შემთხვევაში, არ დასტურდებოდა სადავო კრების გადაწყვეტილებაზე ამხანაგობის წევრთა 2/3-ის თანხმობა, რაც სადავოდ გამხდარი გადაწყვეტილების ბათილად ცნობის საფუძველს წარმოადენდა.

5.1.11. არ იქნა გაზიარებული გასაჩივრებული გადაწყვეტილების მსჯელობა მასზე, რომ, ვინაიდან აპელანტი მესაკუთრედ საჯარო რეესტრში რეგისტრირებული იყო 2009 წლის 9 სექტემბრიდან და „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ საქართველოს კანონის ამოქმედების დღისათვის (2007 წლის პირველი აგვისტო) არ იყო ბმა „გ. 2008-ის“ წევრი, იგი არ წარმოადგენდა პირს, რომელიც, შესაძლოა, განიხილებოდეს „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-4 მუხლის მე-2 პუნქტით გათვალისწინებულ ქონების ინდივიდუალურ საკუთრებაში მიმღებ სუბიექტად. ამ მითითების საპირისპიროდ, პალატამ აღნიშნა, რომ მატერიალურ სამართალში ურთიერთობის მონაწილე კონტრაჰენტის ამა თუ იმ საფუძვლით ურთიერთობიდან გასვლა იწვევს ამ ურთიერთობაში უფლებამონაცვლის ჩართვას და მისთვის იმ უფლება-მოვალეობათა გადაცემას, რაც თავდაპირველ სამართალსუბიექტს გააჩნდა. აპელანტი ამ მისამართზე მდებარე საცხოვრებელი ბინის მესაკუთრედ აღირიცხა 03.09.2009წ. ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე, შესაბამისად, მან, როგორც უძრავი ქონების ძველი მესაკუთრის უფლებამონაცვლემ, შეიძინა ის უფლებები და მოვალეობები, რაც წინამორბედს გააჩნდა. ამდენად, არ იქნა გაზიარებული მსჯელობა იმის შესახებ, რომ ამხანაგობის კრების მიერ კანონით დადგენილი წესით გადაწყვეტილების მიღების შემთხვევაშიც კი, აპელანტი ვერ განიხილებოდა „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-4 მუხლის მე-2 პუნქტით გათვალისწინებულ ქონების ინდივიდუალურ საკუთრებაში მიმღებ სუბიექტად.

6. კასატორის მოთხოვნა:

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა მოპასუხემ, მოითხოვა მისი გაუქმება და სააპელაციო საჩივრის მოთხოვნის დაკმაყოფილება.

6.1. საკასაციო საჩივრის საფუძვლები:

6.1.1. სასამართლომ არასწორად დაადგინა ფაქტობრივი გარემოება იმის თაობაზე, რომ ამხანაგობის კრების სადავო ოქმით კასატორისათვის გადაცემული 14,54 კვ.მ მოიცავდა ფართს, რომელსაც სხვენზე ასასვლელი დანიშნულება გააჩნდა და ამ ფართმა განიცადა იმგვარი ცვლილება, რის შედეგადაც ამხანაგობის წევრებს სხვენზე ასლის შესაძლებლობა აღარ ეძლევათ. სააპელაციო სასამართლოს არ დაუდგენია, სადავო 14,54 კვ. მეტრში რა ოდენობის ფართი შევიდა, რამაც ფუნქციური ცვლილება განიცადა. მითითებული საკითხის დადგენა, მხოლოდ სასამართლოს სხდომის ოქმზე დაყრდნობით არ შეიძლება, რადგანაც საკითხი საჭიროებს შესაბამის ცოდნას და იგი ექსპერტის დასკვნით უნდა განსაზღვრულიყო.

6.1.2. სასამართლოს არ გამოუკვლევია სადავო ქონების კასატორისათვის გადაცემით რამდენი კვ. მეტრი ფართით შეიზღუდა მოსარჩელის უფლება. სასამართლომ ზოგადად დაადგინა ფაქტობრივი გარემოება უფლების შეზღუდვის თაობაზე, იმ პირობებში, როდესაც ამხანაგობის სხვა წევრები, რომლებიც არ სარგებლობენ აღნიშნული ფართით კრების გადაწყვეტილების მიმართ პრეტენზია არ გამოუთქვამთ. გარდა აღნიშნულისა, სასამართლოს არ გამოუკვლევი საკითხი, სარგებლობდა თუ არა მოსარჩელე სხვენით იმ პირობებში, როდესაც ეს გარემოება სააპელაციო საჩივრით სადავოდ იყო გამხდარი.

6.1.3. სასამართლოს მხედველობაში არ მიუღია ის ფაქტი, რომ სარჩელი აღძრულია ფიზიკური პირის მიერ და არა, როგორც ამხანაგობის წევრის მიერ, ამხანაგობაში მის სახელზე რეგისტრირებულია მხოლოდ საპირფარეშო. წინამდებარე დავის საგანს საჯარო რეესტრის ჩანაწერის უზუსტობა არ წარმოადგენს და სასამართლოს არ შეეძლო სადავო საკითხი პრივატიზაციის ხელშეკრულებაზე დაემყარებინა, საქმეში არ არის მტკიცებულება, რომლითაც დადასტურდებოდა, რომ კრების მოწვევის დროისათვის მოსარჩელე ამხანაგობის წევრი იყო.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:

1. საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის დასაბუთება:

1.1. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

1.2. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

1.3. გასაჩივრებული განჩინების დასკვნები ძირითადად იმ ფაქტობრივ გარემოებებს ემყარება, რომ 1992 წლის 9 დეკემბრის #6-2901 პრივატიზაციის ხელშეკრულების საფუძველზე მოსარჩელე რეგისტრირებულია თბილისში, ვ. ა-ის ქუჩა #...-ში მდებარე 29 კვ.მ ბინის მესაკუთრედ; 2009 წლის 3 სექტემბრით დათარიღებული უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე მოპასუხე საჯარო რეესტრში რეგისტრირებულია თბილისში, ვ. ა-ის ქუჩა #...-...-ში მდებარე 118,98 კვ.მ ბინის მესაკუთრედ; ბმა „გ. 2008-ის“ თავმჯდომარემ ხელი მოაწერა ამხანაგობის წევრთა 12.12.2012წ. დათარიღებულ #48 კრების ოქმს. ამ ოქმის თანახმად, ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობამ ამხანაგობის ყველა წევრის თანხმობით ნ. თ-ეს დაუდასტურა, რომ ის, როგორც ინდივიდუალური მესაკუთრე, ფლობდა თბილისში, ვ.ა-ის ქუჩა #...-...-ში მდებარე სახლში განთავსებულ, შპს „დ-ის“ მიერ შესრულებულ აზომვით ნახაზში ასახულ 14,54 კვ.მ სხვენის ნაწილს, ამ ფართზე ამხანაგობის წევრებს არ ჰქონდათ პრეტენზია და ისინი თანახმა იყვნენ ფართი საჯარო რეესტრში დარეგისტრირებულიყო აპელანტის ინდივიდუალურ საკუთრებად; საჯარო რეესტრის ამონაწერის თანახმად, აპელანტი ბმა „გ. 2008-ის“ წევრთა კრების სადავო ოქმის საფუძველზე 2012 წლის 20 დეკემბრიდან რეგისტრირებულია ამავე მისამართზე მდებარე სახლის სხვენის ნაწილის - 14,54 კვ. მეტრის მესაკუთრედ; ბმა „გ. 2008-ის“ წევრთა 12.12.2012წ. კრებას არ ესწრებოდა მოსარჩელე, შესაბამისად, სინამდვილეს არ შეესაბამებოდა კრების სადავო ოქმის მითითება ყველა წევრის დასწრებასა და გადაწყვეტილების ერთხმად მიღების თაობაზე.

1.4. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება). დასაბუთებულ პრეტენზიაში იგულისხმება მითითება იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება-დადგენა, მატერიალურ-სამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება. საკასაციო პალატის მოსაზრებით, კასატორს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებთან მიმართებაში არ წარმოუდგენია დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება).

1.5. საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 180-ე მუხლის ფარგლებში აღიარებითი სარჩელის დაკმაყოფილების სამართლებრივი წინაპირობის _ მოსარჩელის ნამდვილი იურიდიული ინტერესის არსებობის პირობებში, სასამართლო ვალდებულია, შეაფასოს მოთხოვნის საფუძვლიანობა. მოცემულ შემთხვევაში, კასატორი სადავოდ ხდის მოსარჩელის ამხანაგობის წევრობას და მიიჩნევს, რომ ეს ფაქტი მხოლოდ საჯარო რეესტრის ამონაწერით და არა პრივატიზაციის ხელშეკრულებით შეიძლება დადგინდეს, რასაც საკასაციო პალატა ვერ გაიზიარებს და მიუთითებს საქართველოს რესპუბლიკის მინისტრთა კაბინეტის 1992 წლის 1 თებერვლის #107 დადგენილების პირველ პუნქტზე, რომლის თანახმადაც, საქართველოს რესპუბლიკაში ბინების პრივატიზაცია წარმოადგენს მოქალაქეთათვის სახელმწიფო და საზოგადოებრივ საბინაო ფონდში მათ მიერ დაკავებული საცხოვრებელი სახლის (ბინის) ნებაყოფლობითი შეღავათიანი პირობებით საკუთრებაში უსასყიდლოდ გადაცემას. ის გარემოება, რომ მოსარჩელემ წარადგინა 1992 წლის 9 დეკემბრის პრივატიზაციის ხელშეკრულება, ამ დროიდან მიყოლებული ნივთზე საკუთრების უფლების მქონედ მის მიჩნევას განაპირობებს და სრულად შეესაბამება „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-3 მუხლის „ა“ ქვეპუნქტით განსაზღვრულ ამხანაგობის წევრის დეფინიციას. თავის მხრივ, მხარეთა შორის სადავო არ არის ის გარემოება, რომ ფართი, რომელიც განიკარგა კრების ოქმით, წარმოადგენდა სხვენს, რომელიც, ამავე კანონის 5.4 მუხლის „დ“ ქვეპუნქტით ამხანაგობის საერთო საკუთრებაა, შესაბამისად, ლეგიტიმურია მოსარჩელის ინტერესი საერთო საკუთრებით სარგებლობის ხელშეშლის დაუშვებლობის თაობაზე. საკასაციო პალატა იზიარებს გასაჩივრებული განჩინების დასკვნას, რომ 2013 წლის 29 ნოემბრის კრებაზე მხარეთა მიერ მიცემული განმარტებებით დასტურდებოდა, რომ მოპასუხის ინდივიდუალურ საკუთრებაში რეგისტრირებული ფართი მოიცავდა იმ ნაწილს, რომელსაც მრავალბინიანი სახლის სხვენზე ასასვლელის დანიშნულება ჰქონდა. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მულის მე-2 ნაწილით მხარეთა განმარტება დასაშვებ მტკიცებულებას განეკუთვნება, ამავე კოდექსის 105-ე მუხლის პირველი და მე-2 ნაწილების თანახმად კი, სასამართლოსათვის არავითარ მტკიცებულებას არა აქვს წინასწარ დადგენილი ძალა და ისინი უნდა შემოწმდეს ყოველმხრივ, სრულად და ობიექტურად. საგულისხმოა, რომ საპროცესო კოდექსის მე-4 და 102-ე მუხლებით დადგენილია რა პროცესის შეჯიბრებითობა, იმ პირობებში, როდესაც სადავო საკითხი დამტკიცდა მხარეთა განმარტებით, მოპასუხეს სრული საპროცესო უფლება გააჩნდა წარედგინა საპირისპირო მტკიცებულება _ ექსპერტის დასკვნა, რაც მას არ განუხორციელებია. გაურკვეველია კასატორის პრეტენზია, რომელიც „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ საქართველოს კანონის 26-ე მუხლის გამოყენებას შეეხება, რადგანაც არც ერთი ნორმა მატერიალური თუ საპროცესო კანონმდებლობისა, არ კრძალავს პირის უფლებას, საკუთარ უფლებათა დასაცავად დამოუკიდებლად მიმართოს სასამართლოს. აქვე საგულისხმოა, რომ სააპელაციო პალატამ მართებულად დააკისრა მოპასუხეს ამხანაგობის საერთო კრებაზე წევრთა ნების გამოვლენის დადასტურება, რის თაობაზეც კასატორს პრეტენზია არ წარმოუდგენია, ხოლო სააპელაციო პალატამ, „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-10 (თუნდაც 10¹) მუხლის ფარგლებში კრების ჩატარების წესის დარღვევის გამო, სამოქალაქო კოდექსის 54-ე მუხლის შესაბამისად, როგორც კანონსაწინააღმდეგო, მართებულად გააბათილა მრავალმხრივი გარიგება.

1.6. ამდენად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არ აქვს წარმატების პერსპექტივა. ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით (იხ. სუსგ №ას-838-802-2014, 19 მარტი, 2015 წელი).

1.7. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას ნ. თ-ის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

2. სასამართლო ხარჯები:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი. ამდენად, საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორს უნდა დაუბრუნდეს მ. ჩ-ის მიერ 2014 წლის 13 ოქტომბერს N... საგადახდო დავალებით გადახდილი 300 ლარის 70% _ 210 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ნ. თ-ის საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.

2. კასატორ ნ. თ-ეს (პ/N35001069127) სახელმწიფო ბიუჯეტიდან დაუბრუნდეს (ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150) სახელმწიფო ბაჟის სახით მ. ჩ-ის მიერ 2014 წლის 13 ოქტომბერს N... საგადახდო დავალებით გადახდილი 300 ლარის 70% _ 210 ლარი.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ბ. ალავიძე

მოსამართლეები: ზ. ძლიერიშვილი

პ. ქათამაძე