№ას-36-33-2015 30 ოქტომბერი, 2015 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატის

შემადგენლობა

ნინო ბაქაქური (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ზურაბ ძლიერიშვილი, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი განხილვის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი – ნ. ჩ-ა (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე – გ. ბ-ა, მ. ლ-ა (მოპასუხეები)

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – ქუთაისის საპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 13 ნოემბრის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და საქმის ხელახლა განსახილველად დაბრუნება იმავე სასამართლოში

დავის საგანი – უკანონო ხელშეშლის აღკვეთა, ნივთის გამოთხოვა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი

ნ. ჩ-ამ სარჩელი აღძრა სასამართლოში გ. ბ-სა და მ. ლ-ას მიმართ უკანონო ხელშეშლის აღკვეთისა და ნივთის გამოთხოვის თაობაზე შემდეგ გარემოებებზე მითითებით:

მოსარჩელე ნ. ჩ-ას საკუთრებაში გააჩნია ქალაქ ზუგდიდში, პ-ის ქ.№ ...-ში მდებარე არასასოფლო სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთი, რომელიც საჯარო რეესტრში რეგისტრირებულია საკადასტრო კოდით .... აღნიშნული მიწის ნაკვეთის დაზუსტებული ფართობი შეადგენს 1702 კვ.მ.-ს. მოსარჩელის განმარტებით, მის მიერ ხსენებული მიწის ნაკვეთის შეძენა მოხდა ნაწილ-ნაწილ და ვინაიდან ისინი მომიჯნავედ მდებარეობდნენ, 2009 წლის ივლისის თვეში მოსარჩელის განცხადებით განხორციელდა უძრავი ნივთების გაერთიანების საფუძველზე საკუთრების უფლების რეგისტრაცია აღნიშნულ ქონებაზე.

მოსარჩელის განმარტებით, სსიპ ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს მიერ 2013 წლის 22 მაისს მომზადებული № 001990713 ექსპერტიზის დასკვნის თანახმად, ქ. ზუგდიდში, პ-ის ქ.№ ...-ში მდებარე ნ. ჩ-ას მიერ ფაქტიურად დაკავებული მიწის ნაკვეთის ფართი შეადგენს 1660,6 კვ.მ-ს, რაც ნაკლებია, მოსარჩელის სახელზე რეგისტრირებული №... მიწის ნაკვეთის (1702 კვ.მ.) ფართზე 41,4 კვ.მ. ფართით. ექსპერტიზით დადგინდა, რომ მოსაზღვრედ მდებარე გ. ბ-ას საკუთრებაში არსებულ მიწის ნაკვეთზე განთავსებულ შენობას დაკავებული აქვს ნ. ჩ-ას კუთვნილი მიწის ნაკვეთიდან 26,5 კვ.მ. ფართი, ხოლო მ. ლ-ას საკუთრებაში არსებულ მიწის ნაკვეთზე მოწყობილი ღობით დაკავებულია მოსარჩელის კუთვნილი მიწის ნაკვეთიდან 10,3 კვ.მ. ფართი.

მოპასუხეებმა სარჩელი არ ცნეს შემდეგი დასაბუთებით:

მოპასუხე გ. ბ-ას განმარტებით, მისი მხრიდან გადაფარვა არ მომხდარა, მისი კუთვნილი ფართი კანონიერად არის რეგისტრირებული საჯარო რეესტრში. ბ-ას მითითებით, დღემდე მოსარჩელეს რაიმე პრეტენზია არ ჰქონია. მოპასუხემ ასევე არ გაიზიარა ნ. ჩ-ას მხრიდან ცალმხრივად ჩატარებული ექსპერტიზის დასკვნის სისწორე.

მ. ლ-ას განმარტებით, უძრავი ქონება მის მიერ შეძენილია 2010 წლის 20 ოქტომბერს, რაც რეგისტრირებულია საჯარო რეესტრის მიერ და სარეგისტრაციო წარმოება არ შეჩერებულა მეზობელი ნაკვეთის გადაფარვის გამო, ხოლო ჯერ კიდევ 2008 წელს რეგისტრირებული იქნა დაზუსტებული ფართობით თავდაპირველი მესაკუთრის, ბიჭიკო ბერიშვილის მიერ.

ზუგდიდის რაიონული სასამართლოს 2014 წლის 25 ივნისის გადაწყვეტილებით ნ. ჩ-ას სარჩელი არ დაკმაყოფილდა: მოსარჩელე ნ. ჩ-ას უარი ეთქვა მოპასუხე გ. ბ-ან უკანონო მფლობელობაში არსებული 26,5 კვ.მ. მიწის ნაკვეთის გამოთხოვის და ღობის ნაწილის მოშლის თაობაზე; მოსარჩელე ნ. ჩ-ას უარი ეთქვა მოპასუხე ნ. ლ-ან უკანონო მფლობელობაში არსებული 10,3 კვ.მ. მიწის ნაკვეთის გამოთხოვის და ღობის ნაწილის მოშლის თაობაზე.

რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ნ. ჩ-ამ.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 13 ნოემბრის განჩინებით ნ. ჩ-ას სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა ზუგდიდის რაიონული სასამართლოს 2014 წლის 25 ივნისის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო პალატამ დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

ქ. ზუგდიდიში, პ-ის ქ. №...-ში მდებარე 9 590 კვ.მ. არასასოფლო - სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთი ირიცხებოდა ზუგდიდის კოოპერატიული საწარმო „სოფლმშენკომპლექსის“ სახელზე, ზუგდიდის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს 2008 წლის 25 თებერვლის №154 საკუთრების უფლების მოწმობის საფუძველზე.

ქ.ზუგდიდში, პ-ის ქ. №...-ში მდებარე უძრავი ქონება, 1702 კვ.მ. საკადასტრო კოდით ... საჯარო რეესტრში რეგისტრირებულია ნ. ჩ-ას საკუთრებად, რომელიც აღნიშნული უძრავი ქონების, მიწის ნაკვეთის მესაკუთრე გახდა 2010 წლის 20 ოქტომბერს დადებული ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე.

გ. ბ-ა ზუგდიდში, პ-ის ქ. №...-ში მდებარე 70 კვ.მ. უძრავი ქონების (ლუდის ბარის შენობის) მესაკუთრე გახდა სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების სამეგრელო - გურია - სვანეთის სამხარეო სამმართველოს 2007 წლის 21 სექტემბრის №77 ხელშეკრულებისა და ზუგდიდის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს 2008 წლის 4 აპრილის №357 საკუთრების უფლების მოწმობის საფუძველზე.

2013 წლის 14 მაისს, ნ. ჩ-ამ მიმართა სსიპ ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნულ ბიუროს და ხელშეკრულების საფუძველზე მოითხოვა ქ. ზუგდიდში, პ-ის ქ. №...-ში მდებარე მიწის ნაკვეთის საზღვრების დადგენა. ექსპერტიზის წინაშე დაისვა საკითხი: უძრავ ნივთზე საკადასტრო კოდით ... ფაქტიურად არსებული სიტუაცია შეესაბამება თუ არა რეესტრში დაფიქსირებულ მონაცემებს.

სსიპ „ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს“ მიერ 2013 წლის 22 მაისს მომზადებული №001990713 ექსპერტიზის დასკვნის თანახმად, ქ.ზუგდიდში, პ-ის ქ. №...-ში მდებარე ნ. ჩ-ას მიერ ფაქტიურად დაკავებული მიწის ნაკვეთის ფართი შეადგენს 1660.6 კვ.მ.-ს, რაც ნაკლებია მის სახელზე რეგისტრირებული №... მიწის ნაკვეთის 1702 კვ.მ. ფართზე 41.4 კვ.მ. ფართით. ფაქტიურად დაკავებული ტერიტორია ნაწილობრივ სცილდება საკადასტრო საზღვარს, ხოლო ნაწილობრივ შევიწროებულია მეზობელ ნაკვეთზე განთავსებული შენობა ნაგებობით და ღობით.

სააპელაციო სასამართლომ დაადგინა, რომ სსიპ „ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს“ მიერ განხორციელდა ნ. ჩ-ას საკუთრებაში არსებული და მის მიერ ფაქტიურად დაკავებული ტერიტორიის აზომვა. ფაქტიური მონაცემები შედარებული იქნა საჯარო რეესტრში დაფიქსირებული, საკვლევი ტერიტორიის მიმდებარედ რეგისტრირებული მიწის ნაკვეთების საკადასტრო საზღვრებთან და დადგინდა, რომ მოპასუხე გ. ბ-ას საკუთრებად რეგისტრირებულ ს/კ ... მიწის ნაკვეთზე განთავსებულ შენობას დაკავებული აქვს ნ. ჩ-ას კუთვნილი ნაკვეთიდან 26.5 კვ.მ. მ. ლ-ას საკუთრებად რეგისტრირებულ ს/კ ... მიწის ნაკვეთზე მოწყობილი ღობით დაკავებულია ნ. ჩ-ას კუთვნილი ნაკვეთიდან 10.3 კვ.მ. ფართი.

პალატამ უდავოდ დადგენილად მიიჩნია, რომ საქმეში წარმოდგენილი ექსპერტთა დასკვნები ურთიერთგამომრიცხავია. მათგან ერთი, 2013 წლის 22 მაისის ლ. სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს დასკვნის თანახმად: „ნ. ჩ-ას მიერ ფაქტიურად დაკავებული მიწის ნაკვეთის ფართი ნაკლებია მის სახელზე რეგისტრირებულ ფართზე 41,4 კვ.მ.-ით”. (ტ.1. ს.ფ. 17), ხოლო მეორე დასკვნის თანახმად (ტ. მე-3, ს.ფ. 9-15), მ. ლ-ა შეჭრილია მიწის ნაკვეთში 6.2 კვ.მ.-ით, ხოლო ბ-ა 14.3 კვ.მ.-ით (იხ. ექსპერტის დასკვნის დანართი ს.ფ. 15).

სააპელაციო სასამართლომ ასევე უდავოდ დადგენილად მიიჩნია ფაქტობრივი გარემოება იმის შესახებ, რომ მოდავე, მეზობელ მხარეებთაგან მიწის ნაკვეთის (დაზუსტებული ფართის) მესაკუთრე თავდაპირველად გახდა ბ-ა, შემდგომ ლ-ა, ხოლო შემდგომ მოსარჩელე ჩ-ა.

სააპელაციო სასამართლოს სხდომაზე სასამართლოს შეკითხვაზე აპელანტის წარმომადგენელმა ასევე დაადასტურა, რომ მიჯნა, რომელიც აღმართულია ჩ-სა და ლ-ას შორის, თავად ჩ-ას მიერაა აღმართული, მას შემდგომ რაც შეიძინა მიწის ნაკვეთი. ხოლო ბ-ასთან არსებული მიჯნა, რომელსაც შემდგომში შენობა ნაგებობები დააშენა ბ-ამ, ბ-ას მიერაა აღმართული.

პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ 2008 წელს ნაყიდი მიწის ნაკეთის ფართები ნ. ჩ-ამ დააზუსტა 2009 წლის 8 ივლისს (ტ.1. ს.ფ. 24), რა დროიდანაც იგი დაზუსტებული, 1702.00 კვ.მ. მიწის ნაკვეთის ფართის მესაკუთრედ აღირიცხა საჯარო რეესტრში. ამ დროისათვის ლ-ასთან და ბ-ასთან არსებული მიჯნები უკვე აშენებული იყო, მათ შორის ლ-ან არსებული მიჯნა თავად ნ. ჩ-ას მიერ იყო აგებული.

პირველი ინსტანციის სასამართლოში დაკითხული მოწმეთა ჩვენებით სასამართლომ დაადგინა, რომ მეზობლებს (ნ. ჩ-სა და მ. ლ-ას) შორის საზღვარი ერთობლივად იყო დადგენილი. ბოძები იყო დასმული და წლების განმავლობაში ნ. ჩ-ის ცნობილი იყო საზღვრების ამგვარი ფორმით არსებობა, რაზეც პრეტენზია სარჩელის შეტანამდე მას არ განუცხადებია.

სარჩელის შეტანამდე პრეტენზია დარღვეული უფლების გამო ჩ-ას თავად მესაკუთრე ლ-სა და ბ-საც არ წაუყენებია.

მოწმეთა ჩვენებებით პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ გ. ბ-ას მიერ მიჯნის აღმართვის პროცესი ცნობილი იყო ნ. ჩ-ის, თუმცა ამისათვის უშუალოდ მას ხელი არ შეუშლია და პრეტენზია არ წაუყენებია.

იმ ფაქტობრივი გარემოებებიდან გამომდინარე, რომ ჩ-ამ თავისივე მიწის საზღვრები მხოლოდ 2009 წლის ივლისში დააზუსტა, ხოლო ბ-ამ მიჯნა 2008 წელს აღმართა, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ გ. ბ-ას მიერ საზღვრის განზრახ დარღვევის ფაქტს ადგილი არ ჰქონია, რადგან მისთვის 2008 წელს უცნობი იყო თუ ზუსტად სად, რომელ ნაწილში გადიოდა სასაზღვრე ზოლი, მიჯნა მასსა და ჩ-ას შორის.

სააპელაციო პალატამ მიუთითა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 170-ე, 172-ე მუხლებზე და აღნიშნა, რომ უკანონო მფლობელობიდან ნივთის გამოთხოვის თაობაზე მოთხოვნის უფლება მესაკუთრის მხრიდან, საკუთრების უფლების დაცვის ერთ-ერთი უმნიშვნელოვანესი უფლებაა. თუმცა, საქართველოს სამოქალაქო კანონმდებლობა აწესებს გარკვეულ დათქმას, შეზღუდვებს, რომელიც მესაკუთრის აბსოლუტურ უფლებებს გარკვეულწილად ზღუდავენ. კერძოდ, სამოქალაქო კოდექსის 179-ე მუხლის თანახმად, თუ მიწის ნაკვეთის მესაკუთრე მშენებლობის დროს განზრახვის გარეშე გადასცდა მეზობელი ნაკვეთის საზღვრებს, მეზობელი ნაკვეთის მესაკუთრემ ეს უნდა ითმინოს, გარდა იმ შემთხვევებისა, როცა ამის წინააღმდეგ წინასწარ ან შეტყობისთანავე განაცხადა. საზღვრის დამრღვევი მეზობელი ვალდებულია გადაიხადოს ფულადი კომპენსაცია, რომელიც ყოველწლიურად წინასწარ უნდა იქნეს გადახდილი.

ზემოაღნიშნული ნორმის დეფინიციიდან გამომდინარე, სასამართლომ განმარტა, რომ თუკი საზღვრის დამრღვევი მეზობელი განზრახ მოქმედებს, მაშინ მშენებლობით გამოწვეული უარყოფით ზემოქმედებათა აღკვეთის მოთხოვნას ვერაფერი დაუდგება წინ, ხოლო თუ მშენებლობის დროს მისი (ანუ მეზობლის, კონკრეტულ შემთხვევაში გ. ბ-სა და მ. ლ-ას) მოქმედება უგანზრახვოა, მაშინ აღნიშნული მოთხოვნა მხოლოდ იმ შემთხვევაშია გასაზიარებელი, თუკი უფლებადარღვეულმა მეზობელმა ამ დარღვევის შესახებ წინასწარ ან შეტყობინებისთანავე განაცხადა პრეტენზია; მაგრამ იმ შემთხვევაში, თუ მისთვის ცნობილი ხდება მოსალოდნელი დარღვევის შესახებ, მაგრამ იგი ამაზე მაშინვე არ აცხადებს პრეტენზიას, მაშინ უფლებადარღვეული ნაკვეთის მესაკუთრემ უნდა ითმინოს აღნიშნული ზემოქმედება.

გამომდინარე იქედან, რომ საზღვრის დამრღვევი მეზობელი გ. ბ-ა განზრახ არ მოქმედებდა (რადგან მიჯნა მან გაცილებით ადრე 2008 წელს ააგო, ხოლო ჩ-ამ 2009 წელს დააზუსტა მისი მიწის ნაკვეთის საზღვრები), ამასთან, ნ. ჩ-ას შეტყობისთანავე არ განუცხადებია აღნიშნულზე პრეტენზია, პალატამ მიიჩნია, რომ ზემოაღნიშნული ნორმის შესაბამისად, მან უნდა ითმინოს აღნიშნული ზემოქმედება.

რაც შეეხება მ. ლ-ას, სააპელაციო სასამართლომ უდავოდ დადგენილად ჩათვალა, რომ ნ. ჩ-ას საკუთრებაში არსებული მიწის ნაკვეთის საზღვრებში გადაცდომა და ამ ფართით სარგებლობა მ. ლ-ას მიერ განხორციელდა ნ. ჩ-ას თანხმობით, რადგან მიჯნა, რომელიც მათ ნაკვეთებს ერთმანეთისაგან ყოფს აგებულია თავად ჩ-ას მიერ. ანუ პალატის აზრით, დადგენილი არ არის, რომ გ. ბ-ამ და მ. ლ-ამ განზრახ დაარღვიეს მეზობელი მიწის ნაკვეთის საზღვრები. არამედ პირიქით, აღნიშნული ქმედება მოპასუხის მხრიდან განხორციელდა მოსარჩელის თანხმობით, რის გამოც აპელანტმა უნდა ითმინოს მეზობლის მიერ მისი საკუთრების ხელყოფა.

პალატამ განმარტა, რომ თმენის ვალდებულება ესაა სამეზობლო ინსტიტუტიდან გამომდინარე საკუთრების კანონისმიერი შებოჭვა, რა შემთხვევაშიც სახეზე გვაქვს ინსტიტუტის კანონისმიერი დატვირთვები.

იმ ინტერესთა კონფლიქტის მოგვარება, რაც სკ 179-ე მუხლში გვხვდება თავად მეზობელთა მოქმედებაზეა დამოკიდებული. ასეთ შემთხვევაში მოწინააღმდეგე მხარე ვალდებულია მესაკუთრეს გადაუხადოს კომპენსაცია, მაგრამ მიმდინარე დავაში მსგავსი მოთხოვნა აპელანტს არ დაუყენებია, ხოლო სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 248-ე მუხლის თანახმად, სასამართლოს არა აქვს უფლება მიაკუთვნოს მხარეს ის, რაც მას არ უთხოვია.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, პალატამ დაადგინა, რომ მიუხედავად პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დავის სამართლებრივად არასწორი შეფასებისა, საქმეზე არსებითად სწორი გადაწყვეტილება იქნა მიღებული, რის გამოც საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე მუხლის მე-3 ნაწილის თანახმად, გასაჩივრებული გადაწყვეტილება უნდა დარჩეს უცვლელი.

სააპელაციო სასამართლოს განჩინებაზე ნ. ჩიკორაიამ შეიტანა საკასაციო საჩივარი და მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და საქმის ხელახლა განსახილველად დაბრუნება იმავე სასამართლოში შემდეგი დასაბუთებით:

სასამართლომ ობიექტურად არ შეაფასა საქმეში არსებული მტკიცებულებები, ახსნა-განმარტებები და მოწმეთა ჩვენებები, მათი სარწმუნოობისა და არასარწმუნოობის თვალსაზრისით. ასევე არავითარი შეფასება არ მისცა ნ. ჩ-ას მიწაზე არსებული მდგარი შენობა-ნაგებობების ფოტოსურათებს, რომლებიც პირდაპირ ადასტურებს აპელანტის საკუთრებაში არსებული მიწის ნაკვეთის უკანონო მშენებლობით დაკავების ფაქტებს.

მართალია ფაქტობრივ დასაბუთებაში სასამართლო აღნიშნავს, რომ საქმეში წარმოდგენილ ექსპერტთა დასკვნები ურთიერთგამომრიცხავია, თუმცა საბოლოოდ ვერ ადგენს რომელი ექსპერტიზის დასკვნით უნდა ვიხელმძღვანელოთ. აქედან გამომდინარე, კასატორის აზრით, სასამართლოს უნდა გამოეყენებინა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 173 მუხლის მე-2 ნაწილი, რომლის შესაბამისად, თუ რამდენიმე ექსპერტის დასკვნა ეწინააღმდეგება ერთმანეთს, სასამართლოს შეუძლია თავისი ინიციატივით დანიშნოს განმეორებითი ექსპერტიზა და მისი ჩატარება დაავალოს სხვა ექსპერტს ან ექსპერტებს.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 5 თებერვლის განჩინებით ნ. ჩ-ას საკასაციო საჩივარი წარმოებაში იქნა მიღებული სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ნ. ჩ-ას საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას ნ. ჩ-ას საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის, 300 ლარის 70% – 210 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა

1. ნ. ჩ-ას საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. კასატორ ნ. ჩ-ას (პ/ნ: ...) დაუბრუნდეს ჯ. მ-ის (პ/ნ: ...) მიერ 2014 წლის 25 დეკემბერს №5 და 2015 წლის 30 იანვარს N1 საგადასახდო დავალებებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 300 ლარის 70% – 210 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“ ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 3 0077 3150.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ნ. ბაქაქური

მოსამართლეები: ზ. ძლიერიშვილი

ბ. ალავიძე