№010210014599540

საქმე №ას-549-521-2015 18 ნოემბერი, 2015 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ზურაბ ძლიერიშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ნინო ბაქაქური, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – სს „-(მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე – ს-ი“ (მოპასუხე)

გასაჩივრებული განჩინება – ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 03 აპრილის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და საქმის განსახილველად დაბრუნება

დავის საგანი – თანხის დაკისრება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

სს „-მა სარჩელი აღძრა სასამართლოში მოპასუხე -ის“ მიმართ, რომლითაც მოითხოვა: 1. მოპასუხისათვის შესრულებული სამუშაოების ღირებულების - 12,126 ლარის გადახდის, 2. პირგასამტეხლოს - 14,368 ლარის გადახდისა და 3. იჯარის ხელშეკრულებიდან გამომდინარე დავალიანების - 8,484 ლარის გადახდის დაკისრება.

სარჩელის ფაქტობრივ გარემოებად მითითებულია, რომ მხარეებს შორის 01.08.2009წ.-ს გაფორმდა ურთიერთთანამშრომლობის ხელშეკრულება N--სამედიცინო მომსახურების შესახებ, რომლითაც მხარეებმა იკისრეს განსაზღვრული ვალდებულებების შესრულება. მოსარჩელემ კეთილსინდისიერად შეასრულა ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულება და მომსახურებას უწევდა კონტრაქტორ კომპანიაში დაზღვეულ პირებს. კონტრაქტორი კომპანიის მხრიდან სისტემატიურად ფერხდებოდა შესრულებული სამუშაოს ანაზღაურება და დღეის მდგომარეობით დავალიანება შეადგენს 12,126 ლარს. ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულების დარღვევის გამო კი, მოპასუხე ვალდებულია გადაიხადოს პირგასამტეხლო დავალიანების თანხის 1%-ის ოდენობით, რაც მთლიანობაში შეადგენს 14,368 ლარს. მოსარჩელემ ასევე აღნიშნა, რომ მხარეებს შორის გაფორმდა არასაცხოვრებელი ფართის იჯარით გადაცემის შესახებ ხელშეკრულება N--, შეთანხმება N----. ამ ხელშეკრულებიდან გამომდინარე იჯარის ქირის თანხის დავალიანება შეადგენს 8,484 ლარს.

მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო და სარჩელზე წარდგენილი შესაგებლით განმარტა, რომ მხარეებს შორის არსებული ხელშეკრულება არ ითვალისწინებდა თანხის უპირობო ანაზღაურებას, არამედ საჭირო იყო შესრულებული სამუშაოს დამადასტურებელი დოკუმენტაციის წარმოდგენა, კერძოდ, შესრულებული სამუშაოს ამსახველი შესაბამისი საანგარიშგებო და სამედიცინო დოკუმენტაცია მოსარჩელეს არ წარმოუდგენია, ხოლო მოსარჩელის მიერ ცალმხრივად შედგენილი ანგარიშის ბარათი არ შეიძლება მიჩნეულ იქნეს მოთხოვნის დამადასტურებელ მტკიცებულებად.

ბათუმის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2014 წლის 30 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით სს -ის სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ: მოპასუხე შპს--ს” დაეკისრა სს ,- -ის სასარგებლოდ 12,126 ლარის (შესრულებული სამუშაოების ღირებულების სახით), 1,436.8 ლარის (პირგასამტეხლოს სახით), 8,484 ლარის (იჯარის ქირის სახით) გადახდა.

ამდენად, საქმის განმხილველმა სასამართლომ სრულად დააკმაყოფილა მოსარჩელის მოთხოვნა შესრულებული სამუშაოების ღირებულებისა საიჯარო ქირის დავალიანების დაკისრების ნაწილში, ხოლო პირგასამტეხლო, როგორც შეუსაბამოდ მაღალი 10-ჯერ შეამცირა და ნაცვლად 14,368 ლარისა 1,436.8 ლარით განსაზღვრა.

გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გასაჩივრდა შპს --ს” მიერ. ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 03 აპრილის გადაწყვეტილებით შპს -ის” სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ: ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 2014 წლის 30 ოქტომბრის გადაწყვეტილების შეცვლით მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება. სს ,-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ: შპს -ს” დაეკისრა საიჯარო ქირის სახით, 3,276 ლარის გადახდა; შესრულებული სამუშაოსათვის 12,126 ლარის, პირგასამტეხლოს სახით 1,436.8 ლარისა და საიჯარო ქირის სახით 5,208 ლარის დაკისრების ნაწილში კი, სს --ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია ფაქტობრივი გარემოება იმის თაობაზე, რომ 2009 წლის 1 აგვისტოს შპს -ს” (,,დამკვეთს”) და შპს --ს” (,,შემსრულებელს”) (უფლებამონაცვლე: სს ---) შორის დაიდო სამედიცინო მომსახურების შესახებ №-- ხელშეკრულება, რომლითაც „შემსრულებელს” უნდა გაეწია სამედიცინო მომსახურება ,,დამკვეთის” დაზღვეულებისათვის, რისთვისაც „დამკვეთი” აანაზღაურებდა შესრულებულ სამუშაოს ანგარიშის წარდგენიდან არაუგვიანეს 40 საბანკო დღისა.

მხარეები ასევე შეთანხმდნენ, რომ ამ ვალდებულების დარღვევისათვის ,,დამკვეთი” გადაიხდიდა პირგასამტეხლოს, დავალიანების 1%-ის ოდენობით ყოველ ვადაგადაცილებულ დღეზე.

ხელშეკრულება მოქმედებდა 2010 წლის 1 იანვრამდე, თუმცა მისი მოქმედება ავტომატურად გრძელდებოდა ერთი წლით, თუ რომელიმე მხარე წერილობით არ დაადასტურებდა მის შეწყვეტას.

მხარეები შეთანხმდნენ, რომ „შემსრულებელი”, ყოველი საანგარიშო თვის დასრულებიდან არაუგვიანეს 5 სამუშაო დღისა, „დამკვეთს” მიაწვდიდა დეტალურ ფინანსურ ანგარიშს (კალკულაციას, ანგარიშ-ფაქტურას) და თანდართულ სამედიცინო დოკუმენტაციას (ფორმა IV-100/ა ან/და მკურნალი ექიმის ხელმოწერითა და კლინიკის ბეჭდით დამოწმებულ სამედიცინო ცნობას და სხვ.) დაზღვეულთათვის გაწეული სამედიცინო მომსახურებისა და დანახარჯების შესახებ (ანგარიშის მიწოდების ფორმა, დანართი №1-ის სახით, წარმოადგენდა ხელშეკრულების განუყოფელ ნაწილს). წინააღმდეგ შემთხვევაში, „დამკვეთი” უფლებამოსილი იყო არ შეესრულებინა ამ წესის დარღვევით წარდგენილი მოთხოვნა და განესაზღვრა ,,შემსრულებლისათვის” დამატებით 3-დღიანი ვადა ხარვეზის გამოსასწორებლად; აღნიშნული ვადის უშედეგოდ გასვლის შემდგომ, „დამკვეთი” უფლებამოსილი იყო უარი ეთქვა იმ მომსახურების იმ ხარჯების ანაზღაურებაზე, რომლის თაობაზე ინფორმაცია არ იყო მოწოდებული.

სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ საქმეში არ იყო წარმოდგენილი მტკიცებულება, რომელიც დაადასტურებდა, რომ „შემსრულებელი”, ზემოთ მითითებულ ვადაში და დადგენილი წესით, აწვდიდა დეტალურ ანგარიშს „დამკვეთს”, სადავო 2012-13 წლებში შესრულებული სამედიცინო მომსახურების თაობაზე. სს ,,მეზღაურთა სამედიცინო ცენტრი-2010”-ის წარმომადგენლის ახსნა-განმარტება იმის თაობაზე, რომ შემსრულებელს ყოველი საანგარიშო თვის ბოლოს მიჰქონდა „დამკვეთთან” დოკუმენტაცია და ხელზე უტოვებდა შესაბამის თანამშრომელს არ იქნა გაზიარებული სააპელაციო სასამართლომ ვინაიდან, როგორც მოსარჩელე განმარტავდა მხარეთა შორის ნდობაზე დამყარებული ურთიერთობიდან გამომდინარე, მიღება-ჩაბარების აქტი ან ხელწერილი არ ფორმდებოდა (იხ., სააპელაციო სასამართლოს 2015 წლის 27 მარტის სხდომის ოქმი).

2008 წლის 29 აგვისტოს შპს ,- --მა” (უფლებამონაცვლე: სს ,--) სადაზღვევო კომპანია „სახალხო დაზღვევას” (უფლებამონაცვლე: შპს -ი”) იჯარით გადასცა კუთვნილი, ქალაქ ბათუმში, გოგებაშვილის ქუჩის №30-ში მდებარე 12.5მ2 არასაცხოვრებელი ფართი, საიჯარო ქირის სახით ყოველთვიურად 210 ლარის გადახდის პირობით, რომელიც 2009 წლის 1 იანვრიდან გაიზარდა 273 ლარამდე (იხ: იჯარის ხელშეკრულება - ტ.1,ს.ფ.23-25 და მასში ცვლილებების შეტანის შესახებ 2009 წლის 1 იანვრის შეთანხმება - ტ.1,ს.ფ.27).

მხარეები არ დავობენ, რომ მითითებული პირობებით მოპასუხე იჯარის საგნით სარგებლობდა 2010 წლის 1 მაისამდე. ამასთან, მოიჯარეს არ წარმოუდგენია მტკიცებულება სადავო პერიოდზე (2009 წლის 1 მაისი-2010 წლის 1 მაისი) იჯარის ქირის გადახდის დასადასტურებლად.

საქმეზე დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების სამართლებრივი შეაფსების მიზნით, სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ მხარეთა შორის 2009 წლის 01 აგვისტოს დადებული ხელშეკრულება წარმოადგენს სამოქალაქო კოდექსის 629-ე მუხლით გათვალისწინებულ ნარდობის ხელშეკრულებას, კერძოდ, დადგენილად იქნა მიჩნეული, რომ მოსარჩელემ (მენარდემ) იკისრა ვალდებულება - გაეწია მოპასუხის (შემკვეთის) დაზღვეულებისათვის სამედიცინო მომსახურება, რისთვისაც შემკვეთს უნდა გადაეხადა მენარდისათვის შეთანხმებული საზღაური.

ამავე კოდექსის 319-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, კერძო სამართლის სუბიექტებს შეუძლიათ კანონის ფარგლებში თავისუფლად დადონ ხელშეკრულებები და განსაზღვრონ ამ ხელშეკრულებათა შინაარსი; ხოლო 327-ე მუხლის პირველი და მე-2 ნაწილების თანახმად, ხელშეკრულება დადებულად ითვლება, თუ მხარეები მის ყველა არსებით პირობაზე შეთანხმდნენ საამისოდ გათვალისწინებული ფორმით; არსებითად კი ჩაითვლება ხელშეკრულების ის პირობები, რომლებზედაც ერთ-ერთი მხარის მოთხოვნით მიღწეულ უნდა იქნეს შეთანხმება, ანდა რომლებიც ასეთად მიჩნეულია კანონის მიერ.

მოცემულ შემთხვევაში, მხარეები, 2009 წლის 1 აგვისტოს ხელშეკრულების 2.1.7 პუნქტით, შეთანხმდნენ შესრულებული სამუშაოს შესახებ ინფორმაციის (ანგარიშის) წარდგენის წესზე, კერძოდ: განსაზღვრეს, თუ რა ვადაში უნდა მომხდარიყო ამ ანგარიშის წარდგენა და რა დოკუმენტაციით უნდა ყოფილიყო დასაბუთებული ანგარიშის სისწორე. აგრეთვე შეთანხმდნენ, რომ შემკვეთს შეეძლო არ შეესრულებინა მენარდის მიერ ამ წესის დაუცველად წარდგენილი მოთხოვნა. სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, ანგარიშის წარდგენის ეს წესი იყო ხელშეკრულების არსებითი პირობა და აუცილებლად უნდა ყოფილიყო შესრულებული მენარდის მიერ.

რაც შეეხება ხარვეზის შესავსებად დამატებითი ვადის დაწესების შესახებ პირობას, სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, ამგვარი ვალდებულება შემკვეთს ეკისრებოდა მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ საანგარიშო თვის ამოწურვიდან 5 დღის ვადაში მენარდე წარადგენდა დაუსაბუთებელ ანგარიშს; ანუ, თუ დაცული იქნებოდა წარდგენის ვადა, ოღონდ ხარვეზიანი იქნებოდა ანგარიში, დოკუმენტაციის არასაკმარისობის თვალსაზრისით. იმ შემთხვევაში, თუ მენარდე ანგარიშს წარადგენდა მითითებული ვადის დარღვევით, შემკვეთს შეეძლო დამატებითი ვადის დაწესების გარეშეც უარი ეთქვა ანაზღაურებაზე. ამ პირობის სხვაგვარი განმარტება, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 52-ე მუხლის ნორმით გათვალისწინებული გარიგების გონივრულად განმარტების პრინციპიდან გამომდინარე, შეუძლებელია, რადგან ალოგიკური და აბსურდული იქნება იმ შესაძლებლობის დაშვება, რომ შემკვეთს, შეთანხმებული 5-დღიანი ვადის დარღვევით წარდგენილ ანგარიშზე, დაეწესებინა კიდევ 3-დღიანი დამატებითი ვადა.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ მართალია, მოსარჩელემ (მენარდემ) საქალაქო სასამართლოს წარუდგინა გარკვეული დოკუმენტაცია 2012-13წწ.-ში გაწეული სამედიცინო მომსახურების შესახებ, მაგრამ, აღნიშნული დოკუმენტაცია არ ადასტურდებდა მოსარჩელის მიერ გარკვეული სამედიცინო მომსახურების გაწევას, რადგან მოსარჩელემ დაარღვია ხელშეკრულების არსებითი პირობა - მოთხოვნის მოპასუხისათვის წარდგენის ვადა და წესი.

ამასთან, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ვინაიდან არ დასტურდებოდა მოპასუხის (მოვალის) მიერ 2009 წლის 1 აგვისტოს ხელშეკრულებიდან გამომდინარე ვალდებულების შეუსრულებლობის, ან არაჯეროვნად შესრულების ფაქტი, მოპასუხეს ვერ დაეკისრებოდა პირგასამტეხლოს გადახდა, რის გამოც ამ ნაწილში, სარჩელი დაუსაბუთებელად იქნა მიჩნეული.

დადგენილად იქნა მიჩნეული, რომ სამოქალაქო კოდექსის 581-ე მუხლის შესაბამისად დადებული იჯარის ხელშეკრულების საფუძველზე, სარგებლობდა მოსარჩელის კუთვნილი ფართით, ისე, რომ არ გადაუხდია საიჯარო ქირა 2009 წლის 1 მაისი-2010 წლის 1 მაისის პერიოდისათვის, რაც შეადგენს: 273 ლარი X 12 თვეზე = 3276 ლარს. ამდენად, ამ თანხის გადახდევინების ნაწილში სარჩელი საფუძვლიანად იქნა მიჩნეული. 5208 ლარის (8484 – 3276) დაკისრების მოთხოვნის ნაწილში კი, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია რომ მოპასუხეს არ გააჩნდა რაიმე საფუძვლით ამ თანხის გადახდის ვალდებულება, რის გამოც ამ ნაწილში, სარჩელი დაუსაბუთებელად იქნა მიჩნეული.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ გასაჩივრებული გადაწყვეტილება, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 385-386-ე მუხლებისა და 394-ე მუხლის ,,ე” ქვეპუნქტის შესაბამისად, უნდა შეცვლილიყო ახალი გადაწყვეტილებით, რომლითაც სარჩელი დაკმაყოფილდებოდა ნაწილობრივ (საიჯარო ქირის სახით, 3276 ლარის გადახდევინების ნაწილში)

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება სს „-ის მიერ გაასაჩივრდა საკასაციო წესით, კასატორმა მოითხოვა მისი გაუქმება და საქმის განსახილველად უკან დაბრუნება.

კასატორი განმარტავს, რომ მოსარჩელე მომსახურებას უწევდა მოპასუხე კომპანიაში დაზღვეულ პირებს 2009 წლის აგვისტოს თვიდან 2013 წლის ივნისის ჩათვლით. მხარეები განსაკუთრებულ პირობებზე შეთანხმდნენ ურთიერთთანამშრომლობის ხელშეკრულებით (01.08.2009წ.-ს N----), სადაც განსაზღვრული იყო სამედიცინო ცენტრის მიერ შესრულებული სამუშაოს შესახებ დოკუმენტაციის გაგზავნის კონკრეტული ვადები, რომლის დარღვევისათვის მხარეებს გათვალისწინებული ჰქონდათ საურავი გადასახდელი თანხის 1%, რაც არ გაითვალისწინა სასამართლომ იმ საფუძვლით, რომ ზემოთ ხსენებული ხელშეკრულება დადებული იყო 2011 წლის 01 იანვრამდე.

კასატორის განმარტებით, 2011 წლის იანვრიდან მოსარჩელე ემსახურებოდა დაზღვეუულ პირებს სპეციალური მიმართვების საფუძველზე ანუ, 2011-13წწ.-ში მომსახურების რაიმე კონკრეტული პირობები არ არსებობდა. შესაბამისად, მომსახურების თანხა გადაიხდებოდა საანგარიშო დოკუმენტების წარდგენის შემდეგ. ამდენად, ამ პერიოდში სამედიცინო მომსახურების ანაზღაურებისათვის აუცილებელ დოკუმენტს წარმოადგენდა ე.წ. სპეციალური „სამედიცინო მიმართვები“, ასევე, ელექტრონულად გაფორმებული ანგარიშ-ფაქტურები, სადაც აისახებოდა მომსახურების საფასური.

ამდენად, კასატორი მიიჩნევს, რომ საქმეში წარმოდგენილი ე.წ. სპეციალური „სამედიცინო მიმართვები“ არის იმის დამადასტურებელი მტკიცებულება, რომ მოპასუხეს გაეწია სამედიცინო მომსახურება.

კასატორის მოსაზრებით გაუგებარია საქმის განმხილველი სასამართლოს მითითება იმ გარემოებაზე, რომ მიუხედავად იმისა, რომ დასტურდება სამედიცინო მომსახურების გაწევის შესახებ ფაქტობრივი გარემოება, ანაზღაურებას მაინც არ ექვემდებარება იგი, რადგან მოსარჩელემ დაარღვია 2009წ.-ის ხელშეკრულების წესი და პირობები. კასატორის მითითებით, სასამართლოს მითითება 2009წ.-ის ხელშეკრულების წესსა და პირობებზე ალოგიკურია, როდესაც საქმე შეეხება 2011-2013წწ.-ში გაწეულ მომსახურებას, ხოლო 2009წ.-ის ხელშეკრულებამ კი, იურიდიული ძალა დაკარგა 2011წ.-ის იანვრისათვის.

კასატორი აღნიშნავს, რომ საიჯარი ქირის დაკისრებაზე უარის თქმის ნაწილში, საქმის განმხილველი სასამართლო იმ გარემოებაზე მიუთითებს, რომ საქმეში არ იყო წარმოდგენილი საიჯარო ქონებით სადავო პერიოდში სარგებლობის დამადასტურებელი დოკუმენტი, რასაც კასატორი არ იზიარებს და მიუთითებს საქმეში წარმოდგენილ N--- 23.04.2012წ.-ის წერილებზე, რომლითაც მოსარჩელე მოპასუხეს სთხოვს საიჯარი ქირის გადახდას.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 01 ივნისის განჩინებით საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით დასაშვებობის შესამოწმებლად, ხოლო 2015 წლის 15 ივლისის განჩინებით საკასაციო საჩივარი ცნობილ იქნა დასაშვებად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ შეისწავლა საქმის მასალები, გასაჩივრებული გადაწყვეტილების სამართლებრივი დასაბუთება, საკასაციო საჩივრის საფუძვლები და მიიჩნევს, რომ სს „------ის“ საკასაციო საჩივარი ნაწილობრივ უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგი გარემოებების გამო:

კასატორის ერთ-ერთი პრეტენზია სს „---ის“ მიერ ს----ში“ დაზღვეული პირებისათვის 2012-13წწ.-ში გაწეული სამედიცინო მომსახურების საფასურის ანაზღაურების საკითხს შეეხება. საკასაციო საჩივრის მითითებული საფუძვლის კვლევისათვის პირველ რიგში ყურადღება უნდა მიექცეს სამედიცინო მომსახურების ნაწილში მოცემულ საქმეზე დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს:

- დადგენილია, რომ 01.08.2009წ.-ს ერთი მხრივ შპს -ს”, როგორც „დამკვეთსა“ და მეორე მხრივ, შპს ,,ოჯახის ექიმის სამედიცინო ცენტრს”, როგორც „ცენტრსა“ და მესამე მხრივ, შპს „---ს” (ამჟამად სს მეზღვაურთა სამედიცინო ცენტრი 2010), როგორც „შემსრულებელს“ შორის გაფორმდა ხელშეკრულება №---- „სამედიცინო მომსახურების შესახებ“. ხელშეკრულების საგანს წარმოადგენდა შემსრულებლის მიერ დამკვეთის სამედიცინო დაზღვევის პროგრამის ფარგლებში დაზღვეული პირებისათვის სამედიცინო მომსახურების გაწევა, ხოლო დამკვეთის მხრიდან მომსახურების შესაბამისი ანაზღაურება.

- ხელშეკრულებით განისაზღვრა ხელშემკვრელ მხარეთა უფლებები და მოვალეობები, მათ შორის, მხარეები შეთანხმდნენ, რომ შემსრულებელი ვალდებული იყო ანგარიშსწორება მოეხდინა წინამდებარე ხელშეკრულებით გათვალისწინებული პირობებისა და ვადების შესაბამისად, სახელდობრ მხარეები შეთანხმდნენ რომ დამკვეთი შემსრულებელთან ანგარიშსწორებას ახდენდა შემსრულებლის მიერ წარმოდგენილი დეტალური ფინანსური ანგარიშისა და თანდართული სამედიცინო დოკუმენტაციის საფუძველზე მიღებული გადაწყვეტილების თანახმად, გადაწყვეტილების მიღებიდან 21 საბანკო დღის ვადაში, მაგრამ ანგარიშსწორების წარდგენიდან არაუგვიანეს 40 საბანკო დღისა (ხელშეკრულების 3.3. პუნქტი).

- ხელშეკრულების მოქმედების ვადად განისაზღვრა 2010 წლის 01 იანვარი.

- ხელშეკრულების 6.2 პუნქტით კი, მხარეები შეთანხმდნენ, რომ ხელშეკრულების მოქმედება ავტომატურად გრძელდებოდა ერთი წლის ვადით თუ ერთ-ერთი მხარე წინარე ხელშეკრულების შეწყვეტას არ დაადასტურებდა წერილობითი სახით.

- ხელშეკრულების 3.3 პუნქტით ვალდებულების შეუსრულებლობის შემთხვევაში, მხარეებმა გაითვალისწინეს პირგასამტეხლო, რომლის განაკვეთი განისაზღვრა დავალიანების თანხის 1%-ით ყოველ ვადაგადაცილებულ დღეზე თანხის სრულ დაფარვამდე.

წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი რაიმე პრეტენზიას სააპელაციო სასამართლოს მიერ ზემოთ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებთან დაკავშირებით არ შეიცავს. შესაბამისად, ამ ნაწილში, გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის მოთხოვნათა შესაბამისად, საკასაციო პალატისათვის სავალდებულო ძალა გააჩნიათ.

ზემოთ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები კი, საკასაციო პალატას აძლევს იმ დასკვნის საფუძველს, რომ მხარეთა შორის არსებობდა ნარდობის ხელშეკრულებიდან გამომდინარე ვალდებულებით სამართლებრივი ურთიერთობა, რომლის სამართლებრივი განმარტება მოცემულია სამოქალაქო კოდექსის 629-ე მუხლში. ნორმის დანაწესით, ნარდობის ხელშეკრულებით მენარდე კისრულობს შეასრულოს ხელშეკრულებით გათვალისწინებული სამუშაო, ხოლო შემკვეთი ვალდებულია გადაუხადოს მენარდეს შეთანხმებული საზღაური, ხოლო 648-ე მუხლის მიხედვით კი, შემკვეთი მოვალეა მენარდეს გადაუხადოს საზღაური სამუშაოს შესრულების შემდეგ, თუ ხელშეკრულება არ ითვალისწინებს ნაწილ-ნაწილ გადახდას.

მოხმობილ ნორმათა ანალიზის საფუძველზე საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ მოცემული სამართლებრივი ურთიერთობის მონაწილე მხარეებს ეკისრებოდათ ორმხრივი უფლებები და მოვალეობი, სახელდობრ, ერთი მხრივ, „შემსრულებელი“ ვალდებული იყო გაეწია შეთანხმებული სამედიცონო მომსახურება „დამკვეთისათვის“, ხოლო მეორე მხრივ, „დამკვეთი“ ვალდებული იყო აენაზღაურებინა შესრულებული სამუშაო.

წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრის საფუძვლების შემოწმებისათვის უნდა დადგინდეს სწორედ 2012-13წწ.-ში „შემსრულებლის“ მიერ შესრულებული სამუშაოს ანაზღაურების მართლზომიერება. ამ თვალსაზრისით კი, გასათვალისწინებელია, რომ გარემოება „შემსრულებლის“ მიერ სამედიცინო მომსახურების გაწევის შესახებ „დამკვეთს“ სადავოდ არ გაუხდია. სარჩელზე წარმოდგენილ შესაგებელში „დამკვეთმა“ იმ გარემოებაზე მიუთითა, რომ „შემსრულებელმა“ დაარღვია 01.08.2009წ.-ს ერთი მხრივ შპს ,--- --ს”, როგორც „დამკვეთსა“ და მეორე მხრივ, შპს ,,ოჯახის ექიმის სამედიცინო ცენტრს”, როგორც „ცენტრსა“ და მესამე მხრივ, შპს „--ს” (ამჟამად სს მეზღვაურთა სამედიცინო ცენტრი 2010), როგორც „შემსრულებელს“ შორის გაფორმებული №------ „სამედიცინო მომსახურების შესახებ“ ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ანგარიშსწორების წესი. ამ წესის დარღვევა კი, „დამკვეთის“ განმარტებით იმაში გამოიხატა, რომ „დამკვეთს“ დადგენილ ვადაში არ მიეწოდა შესრულებული სამუშაოს ამსახველი შესაბამისი საანგარიშგებო და სამედიცინო დოკუმენტაცია, რაც გამორიცხავს მისი მხრიდან სამედიცინო მომსახურების ანაზღაურების ვალდებულებას (ტ.1. ს.ფ. 36).

საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ ვინაიდან მოცემულ შემთხვევაში, სადავოა 2012-13წწ.-ში გაწეული სამედიცინო მომსახურების საფასურის ანაზღაურების საკითხი, ხოლო „დამკვეთი“ აპელირებს ანგარიშსწორების წესებისა და პირობების დარღვევაზე, როგორც სამედიცინო მომსახურების ანაზღაურების გამომრიცხველ გარემოებაზე, უნდა გაირკვეს საკითხი იმის შესახებ, რა სპეციალურ წესებსა და პირობებს ითვალისწინებდა „დამკვეთის“ მხრიდან შესრულებული სამედიცინო მომსახურების ანაზღაურება.

საკასაციო პალატა აღნიშნავს რომ 01.08.2009წ.-ს მხარეებს შორის გაფორმებული №--- „სამედიცინო მომსახურების შესახებ“ ხელშეკრულების მოქმედების ვადად განისაზღვრა 2010 წლის 01 იანვარი, ხოლო ხელშეკრულების 6.2. პუნქტით მხარეები შეთანხმდნენ, რომ ხელშეკრულების მოქმედება ავტომატურად გრძელდებოდა ერთი წლის ვადით (ტ.1. ს.ფ. 15). შესაბამისად, დადგენილია ფაქტობრივი გარემოება იმის თაობაზე, რომ 01.08.2009წ.-ის №------ „სამედიცინო მომსახურების შესახებ“ ხელშეკრულება ფაქტობრივად გაგრძელდა 2011 წლის 01 იანვარმდე, ხოლო ხელშეკრულებით დადგენილი ანგარიშსწორების სპეციალური წესი კი, რომელიც ანგარიშსწორების წინაპირობად დეტალური ფინანსური ანგარიშისა და თანდართული სამედიცინო დოკუმენტაციის დადგენილ ვადებში წარდგენის ვალდებულებას აწესებდა, მოქმედებდა მხოლოდ 2011 წლის 01 იანვრამდე.

შესაბამისად, ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ანგარიშსწორების სპეციალური წესის დარღვევაზე, როგორც 2012-13წწ.-ში გაწეული სამედიცინო მომსახურების საფასურის ანაზღაურების ვალდებულების გამომრიცხველ გარემოებაზე „დამკვეთის“ (კასატორის მოწინააღმდეგე მხარის) მითითება არ გამომდინარეობს საქმეზე დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების სამართლებრივი შეფასებიდან.

ამ პირობებში, კი საქმე გვაქვს იმგვარ ვითარებასთან, როდესაც სადავო ფაქტობრივი გარემოებების დასადასტურებლად საჭირო არ არის სპეციალური მტკიცებულების წარმოდგენა, კერძოდ, საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის მესამე ნაწილის მიხედვით საქმის გარემოებები, რომლებიც კანონის თანახმად უნდა დადასტურდეს გარკვეული სახის მტკიცებულებებით, არ შეიძლება დადასტურდეს სხვა სახის მტკიცებულებებით. საკასაციო პალატის განმარტებით, კანონის ეს მოთხოვნა ითვალისწინებს ისეთ შემთხვევას, როდესაც ამა თუ იმ გარემოების დასამტკიცებლად კანონით ან მხარეთა შორის გაფორმებული ხელშეკრულებით გათვალისწინებულია მტკიცების სტანდარტი - სპეციალური მტკიცებულება. მოცემულ შემთხვევაში, ირკვევა, რომ ხელშემკვრელ მხარეთა მიერ წინასწარ განსაზღვრული სპეციალური მტკიცებულების, როგორიცაა დეტალური ფინანსური ანგარიშისა და თანდართული სამედიცინო დოკუმენტაციის დადგენილ ვადებში მიწოდება სავალდებულო აღარ იყო, რადგან, 2011 წლის იანვრიდან 01.08.2009წ.-ის №------ „სამედიცინო მომსახურების შესახებ“ ხელშეკრულება და შესაბამისად, ანგარიშსწორების ამ ხელშეკრულებით გათვალისწინებული სპეციალური წესები და პირობები აღარ მოქმედებდა. შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლოს დასკვნა იმის თაობაზე, რომ ვინაიდან მოსარჩელემ ვერ დაადასტურა, რომ ყოველი საანგარიშო თვის დასრულებიდან არაუგვიანეს 5 სამუშაო დღისა, ,,დამკვეთს” აწვდიდა დეტალურ ფინანსურ ანგარიშსა (კალკულაცია, ანგარიშ-ფაქტურა) და თანდართულ სამედიცინო დოკუმენტაციას (ფორმა IV-100/ა ან/და მკურნალი ექიმის ხელმოწერითა და კლინიკის ბეჭდით დამოწმებული სამედიცინო ცნობა და სხვ.) დაზღვეულთათვის გაწეული სამედიცინო მომსახურებისა და დანახარჯების შესახებ (ანგარიშის მიწოდების ფორმა, დანართი №1-ის სახით, წარმოადგენდა ხელშეკრულების განუყოფელ ნაწილს), „დამკვეთი” არ იყო ვალდებული აენაზღაურებინა შესრულებული სამედიცინო მომსახურება, უმართებულოა და არ გამომდინარეობს მოცემულ საქმეზე დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების დეტალური ანალიზიდან. შესაბამისად, საკასაციო პალატას მიაჩნია, რომ ამ ნაწილში წამოყენებულია დასაშვები და დასაბუთებული საკასაციო პრეტენზია.

საკასაციო პალატა განმარტავს, ზოგადად, ყველა მართლწესრიგი სამართლის სუბიექტთა ქცევის წესს კეთილსინდისიერების პრინციპზე აფუძნებს და ამ პრიციპს ნორმატიულ კონცეფციად განიხილავს. კეთილსინდისიერების ინსტიტუტი განსაკუთრებით მნიშვნელოვანია სამოქალაქო სამართლისათვის და იგი მთლიანად კერძო სამართლის უმთავრეს პრინციპს წარმოადგენს. სამოქალაქო კოდექსის მე-8 მუხლის მესამე ნაწილის დანაწესის შესაბამისად, სამართლებრივი ურთიერთობის მონაწილენი ვალდებული არიან, კეთილსინდისიერად განახორციელონ თავიანთი უფლებები და მოვალეობები. გარდა აღნიშნულისა, კერძო სამართლებრივ ურთიერთობათა კეთილსინდისიერად წარმართვის ვალდებულებას, სამოქალაქო კოდექსის არაერთი ნორმა ზოგჯერ პირდაპირ ადგენს, ხოლო ნორმათა უმრავლესობა, მართალია, პირდაპირ არ უთითებს მასზე, მაგრამ მაინც მას ეფუძნება. კეთილსინდისიერების პრინციპის ძირითადი ფუნქცია სამართლიანი შედეგების დადგომა და ამავე დროს, აშკარად უსამართლო შედეგების თავიდან აცილებაა, რაც პირდაპირ უკავშირდება სამოქალაქო ურთიერთობათა სატაბილურობასა და სიმყარეს.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-4 და 102-ე მუხლის თანახმად, სამართალწარმოება მიმდინარეობს შეჯიბრებითობის საფუძველზე. მხარეები სარგებლობენ თანაბარი უფლებებითა და შესაძლებლობებით, დაასაბუთონ თავიანთი მოთხოვნები, უარყონ ან გააქარწყლონ მეორე მხარის მიერ წამოყენებული მოთხოვნები, მოსაზრებები თუ მტკიცებულებები. ვინაიდან მოცემულ შემთხვევაში, არ დადასტურდა სადავო 2012-13წწ.-ში გაწეული სამედიცინო მომსახურების ანაზღაურების წინაპირობად სპეციალური წესისა და პირობების დაცვის აუცილებლობა, გასაზიარებელია კასატორის პრეტენზია იმის თაობაზე, რომ 2012-13წწ.-ში „შემსრულებელი“ ემსახურებოდა „დამკვეთ“ კომპანიაში დაზღვეუულ პირებს ე.წ. სპეციალური „სამედიცინო მიმართვების“ საფუძველზე და მომსახურების რაიმე კონკრეტულ პირობებზე შეთანხმება არ არსებობდა. მომსახურების თანხა კი, უნდა გადახდილიყო საანგარიშო დოკუმენტების წარდგენის შემდეგ. ამ პერიოდში სამედიცინო მომსახურების ანაზღაურებისათვის საჭირო დოკუმენტად მართებულია მივიჩნიოთ ელექტრონულად გაფორმებული ანგარიშ-ფაქტურები, სადაც აისახებოდა მომსახურების საფასური.

მოცემულ საქმეზე დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებებიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატას მიაჩნია, რომ შემკვეთს წარმოეშვა 2012-13წწ.-ში გაწეული სამედიცინო მომსახურების საფასურის - 12,126 ლარის ანაზღაურების მოვალეობა სამოქალაქო კოდექსის 361-ე, 629-ე და 648-ე მუხლების მოთხოვნათა დაცვით.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, იურიდიულად დაუსაბუთებელია გასაჩივრებული გადაწყვეტილება (სსკ-ის 393-ე მუხლი). აღნიშნული გარემოება, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 394-ე მუხლის „ე“ ქვეპუნქტის თანახმად, ხსენებული გადაწყვეტილების გაუქმების აბსოლუტური საფუძველია.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 411-ე მუხლის მიხედვით, საკასაციო სასამართლო თვითონ მიიღებს გადაწყვეტილებას საქმეზე, თუ არ არსებობს ამ კოდექსის 412-ე მუხლით გათვალისწინებული გადაწყვეტილების გაუქმებისა და საქმის სააპელაციო სასამართლოში ხელახლა განსახილველად დაბრუნების საფუძვლები.

მოცემულ შემთხვევაში, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საქმის სააპელაციო სასამართლოში ხელახლა განსახილველად დაბრუნების საფუძველი, ვინაიდან საჭირო არაა მტკიცებულებათა დამატებითი გამოკვლევა, შესაბამისად, საკასაციო სასამართლო უფლებამოსილია, თვითონ მიიღოს გადაწყვეტილება საქმეზე, რომლითაც სს -ის სარჩელი შპს ..ისათვის” 12,126 ლარის, როგორც გაწეული სამედიცინო მომსახურების დავალიანების დაკისრების ნაწილში დაკმაყოფილდება.

რაც შეეხება მოსარჩელის მოთხოვნას პირგასამტეხლოს ანაზღაურების ნაწილში, აღნიშნული საკასაციო პალატას უსაფუძვლოდ მიაჩნია და თვლის, რომ ამ ნაწილში სარჩელი არ უნდა დაკმაყოფილდეს, კერძოდ, როგორც მოცემული საქმის მასალებითაა დადასტურებული შემკვეთს სადავო 2012-13წწ.-ში შესრულებული სამედიცინო მომსახურების ანაზღაურების ვალდებულება წარმოეშვა მითითებულ პერიოდში რეალურად მიღებული მომსახურებიდან რაზედაც, როგორც ზემოთ აღნიშნა არ ვრცელდებოდა 01.08.2009წ.-ს მხარეებს შორის გაფორმებული №------ „სამედიცინო მომსახურების შესახებ“ ხელშეკრულებით დადგენილი ანგარიშსწორების სპეციალური წესი. დადგენილია ისიც, რომ ხელშეკრულების ეს და სხვა დებულებები, მათ შორის, ვალდებულების შეუსრულებლობის შემთხვევაში, პირგასამტეხლოს გადახდაზე შეთანხმება, მოქმედებდა მხოლოდ 2011 წლის 01 იანვრამდე. სამოქალაქო კოდექსის 418-ე მუხლის მეორე ნაწილის თანახმად, კი შეთანხმება პირგასამტეხლოს შესახებ მოითხოვს წერილობით ფორმას. ის გარემოება, რომ სადავო პერიოდზე (2012-13წწ.) მხარეთა სახელშეკრულებო შეთანხმება არ ვრცელდება, საკასაციო პალატას მიაჩნია, რომ სახეზე არ არის პირგასამტეხლოზე კანონით დადგენილი სპეციალური ფორმით შეთანხმებაც, რაც გამორიცხავს ხელშეკრულებით დადგენილი ვადის დარღვევისათვის პირგასამტეხლოს მოთხოვნის უფლებას.

კასატორის მორიგი პრეტენზია საიჯარო ქირის დავალიანების არსებობას შეეხება. ამ ნაწილში, კასაციის საფუძვლები (მიზეზები) მდგომარეობს იმაში, რომ სააპელაციო სასამართლომ არასწორად შეაფასა საქმეზე დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები სადავო პერიოდში მოიჯარის მიერ საიჯარო ფართის მფლობელობისა და სარგებლობის შესახებ.

საკასაციო საჩივრის ზემოთმითითებული საფუძვლის კვლევისათვის ყურადღება უნდა მიექცეს მოცემულ საქმეზე დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებას, იმის თაობაზე, რომ 29.08.2008წ.-ს შპს --ს” (უფლებამონაცვლე:..-), როგორც „მეიჯარესა“ სადაზღვევო კომპანია „სახალხო დაზღვევას” (უფლებამონაცვლე: შპს --ი”), როგორც „მოიჯარეს“ შორის გაფორმდა ხელშეკრულება N-- შპს--ის“ შენობაში განთავსებული თავისუფალი არასაცხოვრებელი ფართის იჯარით გადაცემის თაობაზე. რომლის თანახმად მოიჯარეს სარგებლობისათვის გადაეცა ქ----ის №30-ში მდებარე 12.5მ2 არასაცხოვრებელი ფართი, საიჯარო ქირის სახით ყოველთვიურად 210 ლარის გადახდის პირობით, რომელიც 2009 წლის 1 იანვრიდან გაიზარდა 273 ლარამდე (იხ., იჯარის ხელშეკრულება - ტ.1,ს.ფ.23-25 და მასში ცვლილებების შეტანის შესახებ 2009 წლის 1 იანვრის შეთანხმება - ტ.1,ს.ფ.27).

ხელშეკრულების 1.4 პუნქტის მიხედვით საიჯარო ფართი გადაეცემოდა მოიჯრეს ხელშეკრულების ხელმოწერიდან 10 დღის ვადაში.

ხელშეკრულების 3.2 პუნქტით კი, მხარეები შეთანხმდნენ, რომ იჯარის თანხა უნდა გადახდილიყო ყოველი თვის 25 რიცხვამდე მეიჯარის ანგარიშზე უნაღდო ანგარიშსწორების გზით.

ხელშეკრულების მოქმედების ვადად განისაზღვრა 2008 წლის 01 მაისიდან 2009 წლის 01 მაისამდე პერიოდი.

მხარეები ასევე შეთანხმდნენ, რომ ამ ხელშეკრულების ნებისმიერი ცვლილება და დამატება ძალაში იყო მხოლოდ ამ ხელშეკრულების გაფორმებისათვის დადგენილი წესის დაცვის (წერილობითი ფორმა და ხელმოწერა) შემთხვევაში (ხელშეკრულების 7.2 პუნქტი).

0 1.01.2009წ.-ს მხარეთა შორის გაფორმდა 29.08.2008წ.-ის N-- ხელშეკრულების ვადის გაგრძელებისა და მასში ცვლილებების და დამატებების შეტანის თაობაზე N---- შეთანხმება, რომლითაც საიჯარო ქირა 2009 წლის 1 იანვრიდან გაიზარდა 273 ლარამდე, ხოლო ხელშეკრულების მოქმედების ვადა გაგრძელდა ერთი წლით (იხ., იჯარის ხელშეკრულება - ტ.1,ს.ფ.23-25 და მასში ცვლილებების შეტანის შესახებ 2009 წლის 1 იანვრის შეთანხმება - ტ.1,ს.ფ.27).

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 03 აპრილის გადაწყვეტილებით სარჩელი საიჯარო ქირის დაკისრების ნაწილში დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ და შპს ----ს” დაეკისრა 2009 წლის 1 მაისი-2010 წლის 1 მაისის პერიოდში საიჯარო ქირის დავალიანება - 3,276 ლარი (273 ლარის ნამრავლი ერთ წელიწადზე).

მოცემულ შემთხვევაში კი, კასატორი (მოსარჩელე) პრეტენზიას აცხადებს დამატებით 5,208 ლარზე, რომელიც მისი მითითებით წარმოადგენს იჯარის საგნით სარგებლობის გადაუხდელ ქირას და საკასაციო საჩივრის ძირითად საფუძვლად აპელირებს N--- 23.04.2012წ.-ის წერილებზე.

საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ სამოქალაქო პროცესი აგებულია რა შეჯიბრებითობის პრინციპზე, მხარეებს უფლებებთან ერთად აკისრებს თავისივე ინტერესებისათვის აუცილებელ საპროცესო მოვალეობებს, რომელთა შეუსრულებლობა იწვევს ამავე მხარისათვის არახელსაყრელ შედეგს. ეს დანაწესი განმტკიცებულია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-4 მუხლით. საკასაციო პალატა ასევე მიუთითებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლზე, რომელიც შეიცავს მხარეთა შორის მტკიცების ტვირთის განაწილების ზოგად წესს და ადგენს ყოველი საპროცესო სამართალურთიერთობის მონაწილე მხარის ვალდებულებას მიუთითოს და დაამტკიცოს ფაქტები სათანადო მტკიცებულებების წარდგენით.

მოცემულ შემთხვევაში, სადავო ფაქტობრივი გარემოება 2010 წლის 1 მაისის შემდგომ პერიოდში მოიჯარის მიერ საიჯარო საგნის სარგებლობის შესახებ დადასტურებული არ არის, ხოლო კასატორის მიერ მითითებული N--- 23.04.2012წ.-ის წერილი კი, საიჯარი საგნის შემდგომი მფლობელობისა და სარგებლობის შესახებ ფაქტობრივი გარემოების დასადასტურებლად, იმ პირობებში, როდესაც მხარეთა შორის გაფორმებული ხელშეკრულების მოქმედების ვადა ამოწურული იყო და მხარეთა შეთანხმებას საიჯარო ურთიერთობის გაგრძელებაზე ადგილი არ ჰქონია, ვერ გამოდგება.

შესაბამისად, ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 03 აპრილის გადაწყვეტილება საიჯარო ქირის - 5,208 ლარის დაკისრებაზე უარის თქმის ნაწილში სწორი და დასაბუთებულია, რაც ამ ნაწილში, წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ფაქტობრივ სამართლებრივი საფუძველია.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 53-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, იმ მხარის მიერ გაღებული ხარჯების გადახდა, რომლის სასარგებლოდაც იქნა გამოტანილი გადაწყვეტილება, ეკისრება მეორე მხარეს, თუნდაც ეს მხარე განთავისუფლებული იყოს სახელმწიფო ბიუჯეტში სასამართლო ხარჯების გადახდისაგან. თუ სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, მაშინ ამ მუხლში აღნიშნული თანხა მოსარჩელეს მიეკუთვნება სარჩელის იმ მოთხოვნის პროპორციულად, რომელიც სასამართლოს გადაწყვეტილებით იქნა დაკმაყოფილებული, ხოლო მოპასუხეს – სარჩელის მოთხოვნის იმ ნაწილის პროპორციულად, რომელზედაც მოსარჩელეს უარი ეთქვა.

მოცემულ შემთხვევაში, სს „---ს სარჩელისა და საკასაციო საჩივრის დაკმაყოფილებული ნაწილის პროპორციულად უნდა აუნაზღაურდეს 1050.88 ლარი (სარჩელზე 462 ლარი + საკასაციო საჩივარზე 588,88 ლარი).

შპს , ---ს” კი, უნდა აუნაზღაურდეს სააპელაციო საჩივრის დაკმაყოფილებული ნაწილის პროპორციულად 1733,4 ლარი.

ზემოაღნიშნული თანხების გაქვითვის შედეგად სს -ს უნდა დაეკისროს შპს , ---ის” სასარგებლოდ 682.56 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, 411-ე მუხლით და

გ ა დ ა წ ყ ვ ი ტ ა :

1. სს „---ის საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ;

2. ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 03 აპრილის გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილის მე-3, მე-4 და მე-5 პუნქტების შეცვლით მიღებულ იქნეს ახალი გადაწყვეტილება;

3. სს „----ის სარჩელი ნარდობის ხელშეკრულებიდან გამომდინარე თანხის დაკისრების ნაწილში დაკმაყოფილდეს და შპს , --ს” დაეკისროს სს „--ის სასარგებლოდ 12,126 ლარის გადახდა;

4. სს „---ის სარჩელი პირგასამტეხლოსა და საიჯარო ქირის - 5,208 ლარის დაკისრების ნაწილში არ დაკმაყოფილდეს;

5. დანარჩენ ნაწილში უცვლელად დარჩეს ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 03 აპრილის გადაწყვეტილება;

6. სს „---ს უნდა დაეკისროს შპს ,- --ის” მიერ სააპელაციო საჩივარზე წინასწარ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის ანაზღაურების მიზნით 682,56 ლარი;

7. საკასაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ზ. ძლიერიშვილი

მოსამართლეები: ნ. ბაქაქური

ბ. ალავიძე