საქმე №ას-245-230-2014 23 ოქტომბერი, 2015 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

მოსამართლეები:

ზურაბ ძლიერიშვილი, ნინო ბაქაქური

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი - შპს „ბ-ი ს-ო რ-ი“ (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე – ფ. ა-ი (მოპასუხე)

გასაჩივრებული განჩინება - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 14 იანვრის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა - გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი - ზიანის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

1. სასარჩელო მოთხოვნა:

შპს „ბ-ი ს-ო რ-მა“ (შემდგომში მოსარჩელე, კასატორი) სარჩელი აღძრა სასამართლოში მ. ლ-ის უფლებამონაცვლე ფ. ა-ის (შემდგომში _ მოპასუხე) მიმართ ზიანის ანაზღაურების სახით 27 000 ლარის დაკისრების მოთხოვნით.

2. მოპასუხის პოზიცია:

მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო და განმარტა, რომ არსებობდა საქმის წარმოების შეწყვეტის საფუძველი (სსსკ-ის 272-ე მუხლის „ბ“ ქვეპუნქტი).

3. პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი:

რუსთავის საქალაქო სასამართლოს 2011 წლის 4 ნოემბრის გადაწყვეტილებით სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

4. აპელანტის მოთხოვნა:

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მოსარჩელემ, მისი გაუქმება და სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

5. გასაჩივრებული განჩინების სარეზოლუციო ნაწილი:

აღნიშნული საქმე არაერთხელ იქნა განხილულ ზემდგომი სასამართლოების მიერ და თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 14 იანვრის განჩინებით სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, ხოლო გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად.

5.1. გასაჩივრებული განჩინების ფაქტობრივი და სამართლებრივი დასაბუთება:

5.1.1. პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ მ. ლ-ი, 1999 წლიდან 2006 წლის 10 აპრილამდე იყო სს „ბ-ი ს-ო რ-ის“ დირექტორი. ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის 12.08.2009წ. ბრძანებით, განხორციელდა სს „ბ-ი რ-ის“ რეორგანიზაცია და იგი დარეგისტრირდა შეზღუდული პასუხისმგებლობის საზოგადოებად.

5.1.2. მ. ლ-ის დირექტორად ყოფნისას კერძოდ, 2005 წლის 1 იანვრიდან 2006 წლის 1 იანვრამდე და 2006 წლის 1 იანვრიდან 2007 წლის 1 იანვრამდე, მისი, როგორც სს „ბ-ი რ-ის“ დირექტორის სახელით, იჯარით გაიცა სასტუმროს შენობის ფართი. იჯარის თანხა განისაზღვრა ყოველთვიურად 200 ლარის ოდენობით.

5.1.3. 2006 წლის 15 ნოემბერს საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს ფინანსური პოლიციის საგამოძიებო დეპარტამენტის ქვემო ქართლის სამმართველოში დაიწყო წინასწარი გამოძიება სისხლის სამართლის საქმეზე, სს „ბ-ი რ-ის“ ხელმძღვანელობის მიერ სხვისი ქონების მითვისების ფაქტზე, საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსის 182-ე მუხლის პირველი ნაწილით გათვალისწინებული დანაშაულის ნიშნებით. ქვემო ქართლის საოლქო პროკურატურის 2008 წლის 26 მარტის დადგენილებით სისხლის სამართლებრივი დევნის დაწყებაზე უარის თქმისა და წინასწარი გამოძიების შეწყვეტის შესახებ, უარი ითქვა სისხლის სამართლებრივი დევნის დაწყებაზე და შეწყდა წინასწარი გამოძიება სისხლის სამართლის საქმეზე საზოგადოების დირექტორის გარდაცვალების გამო.

5.1.4. პარალელურად, 2006 წლის სექტემბრიდან საზოგადოება აწარმოებდა სამოქალაქო დავას მ. ლ-ის მიმართ, საზოგადოების დირექტორად მუშაობის პერიოდში ხელმძღვანელობისა და წარმომადგენლობითი უფლებამოსილების განხორციელებისას საზოგადოებისთვის ზიანის მიყენების საფუძვლით. დავა შეეხებოდა, ერთი მხრივ, საზოგადოების მიერ სესხად აღებული თანხის კრედიტის მიზნების გაუთვალისწინებლად ხარჯვის შედეგად წარმოშობილი ზიანის და, მეორე მხრივ, სასტუმროსოს ნომრების გაქირავებითა და ფართის იჯარით გაცემის შედეგად საზოგადოებისთვის მიყენებული ზიანის ანაზღაურებას. ეს უკანასკნელი ნაწილი სასამართლოს მიერ არ დაკმაყოფილდა სააქციო საზოგადოების დირექტორის მ.ლ-ის მხრიდან ბრალეული ქმედების დაუდასტურებლობის გამო. გადაწყვეტილება შევიდა კანონიერ ძალაში.

5.1.5. მ. ლ-ი გარდაიცვალა ზემოაღნიშნული დავის მიმდინარეობისას, 2007 წლის 9 ნოემბერს. საქმეში უფლებამონაცვლედ ჩაება გარდაცვლილის მემკვიდრე _ მეუღლე ფ. ა-ი.

5.1.6. სისხლის სამართლებრივი დევნის შეწყვეტის შესახებ დადგენილების აღწერილობით-სამოტივაციო ნაწილში მითითებულია, რომ 2005 წლის 1 იანვარს ინდ.მეწარმე „ე. გ-ასთან“ სააქციო საზოგადოების ინტერესის საწინააღმდეგოდ, თავისთვის გამორჩენის მიღების მიზნით, მ.ლ-მა გააფორმა ხელშეკრულება სასტუმროს პირველ სართულზე არსებული ფართის იჯარით გაცემის თაობაზე ვითომდა 200 ლარად, ინდ.მეწარმეს კი, მოსთხოვა და აიძულა თვეში 2 000 ლარის გადახდა, საიდანაც დაიფარებოდა ხელშეკრულებაში მითითებული 200 ლარი. 2005 წლის 1 იანვრიდან 2006 წლის აპრილის ჩათვლით, მ.ლ-მა ხელმძღვანელობითი უფლებამოსილების გამოყენებით, სააქციო საზოგადოების ინტერესის საწინააღმდეგოდ, ინდ.მეწარმე ე.გ-ასგან მიიღო 27 000 ლარი, რაც არ შეიტანა საზოგადოების ბუღალტერიაში.

5.1.7. აღნიშნული ქმედების გამო მ.ლ-ს ბრალი არ წარდგენია. მისი ბრალდებულის სახით პასუხისგებაში მიცემა ვერ მოხერხდა გარდაცვალების გამო.

5.1.8. სააპელაციო პალატამ, საკასაციო სასამართლოს მითითების თანახმად, სავალდებულოდ მიიჩნია, ყურადღება გაემახვილებინა მხარეთა შორის მტკიცების ტვირთის სწორად განაწილებაზე. თავად საკასაციო სასამართლოს 2013 წლის 9 ოქტომბრის განჩინებაში მითითებული იყო, რომ მოპასუხეს უნდა გაექარწყლებინა დირექტორის მიერ ვალდებულების კანონშეუსაბამოდ შესრულება, თუმცა ეს არ გამორიცხავდა მოსარჩელის ვალდებულებას, ემტკიცებინა მოთხოვნის მართებულობა. სასამართლოს მტკიცებულებათა სწორი შეფასების გზით უნდა დაედგინა საქმის ფაქტობრივი გარემოებები სარჩელისა და შესაგებლის ფარგლების გათვალისწინებით.

5.1.9. მოსარჩელემ მოითხოვა საზოგადოების დირექტორის მიერ მიყენებული ზიანის ანაზღაურება გარდაცვლილი დირექტორის მეუღლისგან შემდეგი საფუძვლით: მ.ლ-მა დირექტორად ყოფნის პერიოდში უკანონოდ მიიღო საზოგადოებისთვის კუთვნილი იჯარის თანხა 27 000 ლარი, შემდეგი სქემით: მოიჯარესთან იჯარის ხელშეკრულება გააფორმა თვეში 200 ლარად, მაშინ, როდესაც მისგან იჯარის საფასურს იღებდა ყოველთვიურად 2 000 ლარს, რაც არ შეჰქონდა საზოგადოების ბუღალტერიაში. მტკიცებულებებად წარმოდგენილი იყო: იჯარის ხელშეკრულება, იჯარის ხელშეკრულებაში ცვლილების ხელშეკრულება, სისხლის სამართლის საქმეზე წინასწარი გამოძიების შეწყვეტის დადგენილება.

5.1.10. მოპასუხემ შესაგებლით მიიჩნია, რომ არსებობდა დავის წარმოების შეწყვეტის საფუძველი. ამასთან, მიიჩნია, რომ სარჩელში მითითებული გარემოებები და წარმოდგენილი მტკიცებულებები არ ქმნიდნენ იმ შემადგენლობას, რომელიც ზიანის ანაზღაურებისთვის არის სავალდებულო, ვინაიდან არ დასტურდებოდა საზოგადოებისთვის დირექტორის მიერ ზიანის მიყენების ფაქტი, ასევე არ დასტურდებოდა დირექტორის ბრალეულობა და მიზეზ-შედეგობრივი კავშირი დირექტორის ქმედებას და დამდგარ შედეგს შორის.

5.1.11. სააპელაციო პალატის მოსაზრებით, საზოგადოების ხელმძღვანელობითი უფლებამოსილების განხორციელებისას მიყენებული ზიანის ანაზღაურების მოთხოვნისას, მხარეთა შორის მტკიცების ტვირთი შემდეგნაირად უნდა განაწილებულიყო: მოსარჩელეს (საზოგადოებას) უნდა ემტკიცებინა, რომ მას დირექტორის მოქმედების შედეგად მიადგა შესაბამისი ოდენობის ზიანი; მოპასუხეს (დირექტორს) უნდა ემტკიცებინა, რომ მიყენებული ზიანის დადგომაში მას ბრალი არ მიუძღვოდა.

5.1.12. სასამართლოს განმარტებით, სარჩელის ფორმალური გამართულობა და მოსარჩელის მიერ მტკიცების ტვირთის რეალიზების არჩეული ფორმის სისწორე უნდა შემოწმდეს თავიდანვე, სანამ მოხდება შესაგებლის პოზიციის შემოწმება (მოსარჩელის სტადია). თუკი მოპასუხემ სადავო გახადა სარჩელის საფუძვლად მითითებული გარემოება, მაშინ უნდა მოხდეს მოსარჩელის მიერ წარმოდგენილი მტკიცებულების შემოწმება, მოსარჩელის მტკიცების საგანში შემავალი ფაქტის დადასტურებულად ცნობის მიზნით. ფ.ა-მა შესაგებელში აღნიშნა, რომ მოსარჩელის მიერ მითითებული ფაქტებით და წარმოდგენილი მტკიცებულებებით შეუძლებელი იყო ზიანის არსებობის ფაქტის დადგენა. რა თქმა უნდა, ასეთ შემთხვევაში სასამართლო ამოწმებს ზიანის ფაქტის დასადგენად მოსარჩელის მიერ წარმოდგენილ მტკიცებულებებს.

5.1.13. კონკრეტულ შემთხვევაში, მოსარჩელე ზიანის არსებობის (იჯარის თანხის შემცირება) დასტურად უთითებდა სისხლის სამართლის საქმეზე წინასწარი გამოძიების შეწყვეტის დადგენილების აღწერილობით-სამოტივაციო ნაწილში არსებულ ჩანაწერზე იმის თაობაზე, რომ მ.ლ-მა თავისთვის გამორჩენის მიღების მიზნით ხელშეკრულებაში შეამცირა საიჯარო ქირის ოდენობა, ხოლო მიღებული თანხა სრულად არ შეუტანია საწარმოს ბუღალტერიაში. პალატამ მიუთითა სისხლის სამართლის საპროცესო კოდექსის 397-ე მუხლის მე-2 ნაწილზე და განმარტა, რომ, მაშინ, როდესაც, სისხლის სამართალწარმოების დროს შედგენილ პროცესუალურ აქტს არ აქვს პრეიუდიციული მნიშვნელობა, ეს იმას ნიშნავდა, რომ მხოლოდ სისხლის სამართლის საქმეზე წინასწარი გამოძიების შეწყვეტის დადგენილების წარდგენით, მხარე არ თავისუფლდებოდა ამ აქტში მითითებული ფაქტების დამადასტურებელი მტკიცებულებების წარდგენისგან. ზიანის არსებობის ფაქტის სადავოობის შემთხვევაში, მოსარჩელის ვალდებულებას წარმოადგენდა, ემტკიცებინა რისი შესაძლებლობაც მას გააჩნდა, მაგალითად, საზოგადოების საბუღალტრო მასალებზე მითითებით, ე. გ-ას ან სხვა პირთა მოწმედ დაკითხვით, ინდ.მეწარმის საბუღალტრო ჩანაწერების წარმოდგენით და ა.შ. თავად წარმოდგენილი დადგენილების საფუძველზე კი, შესაძლებელი იყო უტყუარად დადგენილიყო მხოლოდ ის გარემოება, რისი დადგენის ვალდებულებასაც ანიჭებდა ამ აქტს კანონი, რომლის საფუძველზეც იგი გამოიცა, შესაბამისად, სისხლის სამართლის საპროცესო კოდექსის 397-ე მუხლზე დაყრდნობით, კონკრეტულ შემთხვევაში, 2008 წლის 26 მარტის დადგენილებით ნამდვილად დასტურდებოდა, რომ მ.ლ-ის გარდაცვალება გახდა მიზეზი მის მიმართ სისხლის სამართლებრივი დევნის დაწყებაზე უარის თქმისა. სისხლის სამართლის საპროცესო კოდექსის 399-ე მუხლის პირველი ნაწილი განსაზღვრავს იმ პირთა ამომწურავ ჩამონათვალს, ვისაც შეუძლია გაასაჩივროს დადგენილება სისხლის სამართლებრივი დევნის ან/და წინასწარი გამოძიების შეწყვეტის შესახებ, ესენია: დაზარალებული და მისი წარმომადგენელი, ბრალდებული და დამცველი, სამოქალაქო მოსარჩელე, სამოქალაქო მოპასუხე და მათი წარმომადგენლები. ამდენად, მოპასუხე არ წარმოადგენდა იმ სუბიექტს, ვისაც შეეძლო მითითებული დადგენილების გასაჩივრება. 2007 წლის 1 მაისის შეთანხმება, გაფორმებული ე.გ-ასა და მოსარჩელეს შორის, რომლითაც ცვლილება შევიდა 2007 წლის 1 იანვრის ხელშეკრულებაში და იჯარის თანხად განისაზღვრა 2 000 ლარი, პალატის შეფასებით, ვერ იქნებოდა იმის დასტურად მიჩნეული, რომ მ.ლ-ის დირექტორობის პერიოდში იგი იღებდა ამავე თანხას. 2007 წლის ხელშეკრულებით ცალსახად მითითებული იყო, რომ შეთანხმება ცვლილებების შეტანის შესახებ ძალაში იყო მხარეთა მიერ ხელმოწერის დღიდან, ანუ 2 000 ლარის ოდენობით იჯარის თანხის გადახდის ვალდებულება ე.გ-ას სს „ბ-ი ს-ო რ-ის“ წინაშე წარმოეშვა 2007 წლიდან.

5.1.14. საკასაციო სასამართლოს მითითების თანახმად, პალატამ ყურადღება გაამახვილა უკვე განხილულ დავაში მ. ლ-ის უფლებამონაცვლედ ფ. ა-ის მიჩნევის საკითხზეც. 2008 წელს მხარეთა შორის დირექტორის მიერ ზიანის ანაზღაურების მოთხოვნით დასრულებულ დავაში, მ.ლ-ის გარდაცვალების გამო მის უფლებამონაცვლედ ცნობილ იქნა ფ. ა-ი და მასვე დაეკისრა მ.ლ-ის მიერ საზოგადოების კრედიტის არამიზნობრივად ხარჯვის შედეგად წარმოშობილი ზიანი. წარმოადგენდა თუ არა ფ. ა-ი კონკრეტულ სასარჩელო მოთხოვნაზე პასუხისმგებელ პირს, სასამართლოს მხრიდან შესაფასებელი საკითხი იყო (სასამართლო შესაგებელი). განსხვავებით 2008 წელს დასრულებული დავისგან, სადაც მოსარჩელის მიერ აღძრულ იქნა სარჩელი დირექტორის მიმართ მის მიერ მიყენებული ზიანის ანაზღაურების მოთხოვნით, წინამდებარე სარჩელი აღძრული იყო დირექტორის მემკვიდრის მიმართ და მოთხოვნილი იყო მისი მამკვიდრებლის მიერ საზოგადოებისთვის მიყენებული ზიანის თანხა, რომლითაც მემკვიდრე უსაფუძვლოდ გამდიდრდა. სასამართლოს მოსაზრებით, სხვა საქმეში ფ. ა-ის უფლებამონაცვლედ ცნობა განსახილველ დავაზე გავლენას ვერ იქონიებდა. უფლებამონაცვლედ ცნობის წინაპირობას, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 92-ე მუხლის საფუძველზე, წარმოადგენდა სამართალწარმოებიდან სათანადო მხარის რაიმე მიზეზით გასვლა. კონკრეტულ დავაში უფლებამონაცვლეობის საკითხი არ დამდგარა, ვინაიდან, სარჩელი თავიდანვე ფ. ა-ის მიმართ იქნა აღძრული, ხოლო რამდენად სწორად შეარჩია მოსარჩელემ სარჩელზე პასუხისმგებელი პირი, უნდა შეემოწმებინა სასამართლოს თავისი ინიციატივით, რადგანაც არასათანადო მოპასუხის მიმართ აღძრულ სარჩელს სასამართლო არ დააკმაყოფილებდა.

5.1.15. სასამართლოს აზრით, ფ. ა-ის მიმართ არასწორად იქნა აღძრული სარჩელი შემდეგ გარემოებათა გამო: წინამდებარე დავაში ფ. ა-ის მოპასუხედ ჩართვით, მასზე ვრცელდებოდა პროცესუალური ვალდებულებები, მაშინ, როდესაც არ გააჩნდა შესაბამისი საპროცესო საშუალებები მათ განსახორციელებლად. ასეთ ვითარებაში მხარე გაუმართლებლად აღმოჩნდა მის მოწინააღმდეგესთან უთანასწორო პირობებში. ადამიანის ევროპული სასამართლოს განმარტებით, „ურთიერთსაწინააღმდეგო კერძო ინტერესებთან დაკავშირებულ სასამართლო პროცესში მხარეთა თანასწორუფლებიანობა გულისხმობს, რომ თითოეულ მხარეს უნდა მიეცეს საკუთარი პოზიციის, მათ შორის, მტკიცებულებების წარდგენის გონივრული შესაძლებლობა ისეთ პირობებში, რომლებიც მას არ ჩააყენებს არსებითად არახელსაყრელ მდგომარეობაში მოწინააღმდეგე მხარესთან შედარებით“ (დომბო ბეჰეერი ნიდერლანდების წინააღმდეგ). პალატამ ასევე მიუთითა ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს გადაწყვეტილებაზე, საქმეზე „J.L. ლაგარდერი საფრანგეთის წინააღმდეგ“, სადაც აღნიშნა, რომ გარდაცვლილი პირის მემკვიდრეს, რომელსაც საფრანგეთის სასამართლომ დააკისრა გარდაცვლილის მიერ უკანონოდ მითვისებული კორპორატიული თანხები, შეეზღუდა სამართლიანი სასამართლო განხილვის უფლება, რადგან მას არ ქონდა შესაძლებლობა, კანონიერი საშუალებებით შედავებოდა თანხის ოდენობას, ან მის საერთოდ არსებობას. გარდაცვლილი პირის ქმედებაში სამართალდარღვევის არსებობის დამტკიცებით კი (მაშინ, როდესაც სისხლის სამართლის საქმე ამ პირის მიმართ შეწყვეტილი იყო ხანდაზმულობის გამო) სასამართლოს მიერ დარღვეულ იქნა უდანაშაულობის პრეზუმფცია.

5.1.16. აპელანტის პრინციპულ მოთხოვნასთან დაკავშირებით, სარჩელის საფუძვლად მხოლოდ უსაფუძვლო გამდიდრების ნორმების გამოყენების შესახებ, პალატამ მიიჩნია, რომ ამ კუთხითაც ვერ ექნება სარჩელს წარმატება, ვინაიდან მოსარჩელის პროცესუალურ ვალდებულებას წარმოადგენდა მოპასუხის მოსარჩელის ხარჯზე გამდიდრების ფაქტის მტკიცება, რაც, თავის მხრივ, უკავშირდება არა მარტო მ.ლ-ის მიერ საზოგადოების კუთვნილი თანხის უსაფუძვლოდ მიღებას, არამედ მისი გარდაცვალების დროისთვის ამ თანხის გარდაცვლილის საკუთრებაში არსებობას, ფ.ა-ის მიერ მიღებულ სამკვიდრო მასაში მის შესვლას.

6. კასატორის მოთხოვნა:

სააპელაციო პალატის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა მოსარჩელემ, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

6.1. საკასაციო საჩივრის საფუძვლები:

6.1.1. გასაჩივრებული განჩინება გამოტანილია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რასაც შესაძლოა, ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, კერძოდ, სასამართლომ დაარღვია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-4 მუხლი, 201-ე მუხლის მე-4 ნაწილი, 412-ე მუხლის მე-2 ნაწილი და არ გაითვალისწინა საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მითითებანი, სასამართლომ უგულებელყო „მეწარმეთა შესახებ“ საქართველოს კანონის ნორმები საზოგადოების ყოფილი დირექტორის პასუხისმგებლობის თაობაზე. სააპელაციო პალატამ, ამ შემთხვევაშიც, ნაცვლად მოპასუხედ მითითებული პირისა, თავად გაუწია ოპონირება მოსარჩელეს.

6.1.2. სააპელაციო პალატამ, საკასაციო სასამართლოს 2013 წლის 19 ოქტომბრის განჩინებით მითითებული მტკიცების ტვირთის განაწილების წესის გამეორებით გამოიკვლია შესაგებელში მითითებული გარემოებები, რომელიც შემოიფარგლება მხოლოდ საქმის წარმოების შეწყვეტაზე მითითებით და არ შეიცავს შედავებას სარჩელის ფაქტობრივი დასაბუთების ნაწილში, მიუხედავად აღნიშნულისა, სასამართლო მოულოდნელად გადავიდა აბსტრაქტულ მსჯელობაზე სარჩელის ფორმალური დასაბუთებისა, სადაც არ გაუთვალისწინებია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-4 მუხლის შინაარსი.

6.1.3. საკასაციო პალატის განჩინებაზე მითითებით, სააპელაციო სასამართლომ ფ.ა-ის შესაგებელზე მიუთითა, სადაც დასაბუთებული შედავების მოძებნა ფაქტობრივ გარემოებებთან მიმართებით შეუძლებელია და აღნიშნა, რომ ზიანის ფაქტის დასადგენად უნდა შემოწმდეს მოსარჩელის მიერ წარმოდგენილი მტკიცებულებები. ამ შემთხვევაშიც სასამართლომ კვლავ დაარღვია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-4, 102-ე და 201-ე მუხლების მოთხოვნები. სააპელაციო სასამართლო კვლავ გასცდა შესაგებლის ფარგლებს, რითაც უგულებელყო საპროცესო კოდექსის 248-ე მუხლი, ხოლო 249-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საწინააღმდეგოდ, გასაჩივრებული განჩინება საერთოდ არ შეიცავს მითითებას მოპასუხის პოზიციაზე.

6.1.4. სააპელაციო პალატამ მოსარჩელეს დაავალა იმგვარი მტკიცებულებების წარდგენა, რაც, მათი არარსებობის გამო, შეუძლებელი იყო, ხოლო არსებული დოკუმენტები წარმოდგენილია საქმეში, ამასთანავე, საკასაციო სასამართლოს მითითების საპირისპიროდ, არ იქნა გამოკვლეული საქმეში წარმოდგენილი, სისხლის სამართლებრივი დევნის შეწყვეტის შესახებ დადგენილება. გაურკვეველია სასამართლოს ლოგიკა საიჯარო ხელშეკრულებებთან მიმართებით, 2007 წლიდან საიჯარო თანხა მართლაც 2 360 ლარი გახდა და ამ დრომდე არსებული საიჯარო ქირის ოდენობა კასატორისათვის იყო უცნობი.

6.1.5. გაურკვეველია ასევე სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობა, რომ მოპასუხის მიმართ არასწორად იქნა აღძრული სარჩელი და იგი არ წარმოადგენს მოპასუხეს, რადგანაც მისთვის რთულია ფაქტობრივი გარემოებების მტკიცება. ამ გარემოების დადასტურების მიზნით სააპელაციო სასამართლო იშველიებს ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრაქტიკას, თუმცა მხედველობაში არ იღებს საქმეში წარმოდგენილ არა ერთ განჩინებას, რომლითაც სამოქალაქო კოდექსის 1328-ე მუხლის შესაბამისად, მოპასუხის მიერ მეუღლის სამკვიდროს მიღების ფაქტის გამო, საპროცესო კოდექსის 92-ე მუხლით იგი უფლებამონაცვლედაა დაშვებული და ეს საკითხი სადავოდ არ გამხდარა, გარდა აღნიშნულისა, სრულიად გაურკვეველია სასამართლოს მსჯელობა უსაფუძვლო გამდიდრებასთან მიმართებით და იმაზე მითითება, რომ მნიშვნელოვანი იყო არა მხოლოდ მ.ლ-ის მიერ საზოგადოების კუთვნილი თანხის უსაფუძვლოდ მიღება, არამედ ამ თანხის სამკვიდრო მასაში არსებობა. სააპელაციო პალატამ საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ მითითებული ერთგვაროვანი პრაქტიკის საპირისპიროდ, არც კი იმსჯელა მტკიცების ტვირთის განაწილებაზე, რითაც დაარღვია საკასაციო სასამართლოს მითითების სავალდებულობა.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ შეისწავლა საქმის მასალები, გასაჩივრებული განჩინების დასაბუთებულობა, საკასაციო საჩივრის საფუძვლები და მიიჩნევს, რომ იგი არ უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:

1. გასაჩივრებული განჩინების უცვლელად დატოვების ფაქტობრივი და სამართლებრივი დასაბუთება:

1.1. წინამდებარე დავის ფარგლებში საკასაციო სასამართლოს შეფასების საგანს წარმოადგენს საწარმოს დირექტორის მიერ მოვალეობათა არაჯეროვანი შესრულების შედეგად მიყენებული ზიანის ანაზღაურება. სააპელაციო სასამართლომ გასაჩივრებული განჩინებით დადგენილად მიიჩნია ფაქტობრივი გარემოება იმის თაობაზე, რომ მოსარჩელე საწარმომ ვერ უზრუნველყო სათანადო მტკიცებულებების წარდგენა, რაც დაადასტურებდა საწარმოსათვის ზიანის მიყენების ფაქტს, გარდა აღნიშნულისა, ვინაიდან წინამდებარე დავა აღძრული იყო ყოფილი დირექტორის გარდაცვალების შემდეგ და მოპასუხედ დასახელებული იყო მისი მემკვიდრე _ მეუღლე, სასამართლომ ჩათვალა რომ სარჩელი არასათანადო მოპასუხის მიმართ იყო აღძრული, რაც მოთხოვნის დაკმაყოფილებაზე უარის თმის კიდევ ერთ საფუძველს წარმოადგენდა.

1.2. კასატორი არ ეთანხმება სასამართლოს შეფასებებსა და დასკვნებს იმ საფუძვლით, რომ სასამართლომ დაარღვია დავის განხილვის საპროცესო წესები, გასცდა შესაგებლის ფარგლებს და არასწორად შეაფასა მოსარჩელის მიერ წარმოდგენილი მტკიცებულებები, რომლებიც მოთხოვნის საფუძვლიანობას ადასტურებდნენ, მიუხედავად ზემდგომი სასამართლოს მითითებისა, მხარეთა შორის არასწორად გაანაწილა მტკიცების ტვირთი და სრულიად უსაფუძვლოდ, საქმეში არსებული ზემდგომი სასამართლოების არაერთი განჩინების გაუთვალისწინებლად, ფ.ა-ი ცნო არასათანადო მოპასუხედ.

1.3. საკასაციო პრეტენზიათა საფუძვლიანობის შემოწმების მიზნით პალატა ყურადღებას გაამახვილებს დავის გადაწყვეტისათვის მნიშვნელობის მქონე რამდენიმე გარემოებაზე:

1.3.1. სამართალწარმოების მიზნის მისაღწევად სავალდებულოა, სასამართლომ საქმის განხილვის მარეგულირებელი პროცესუალური წესების დაცვით, მხარეების მიერ მითითებული ფაქტებისა და გარემოებების სწორი სამართლებრივი ანალიზის გზით, დაადგინოს მოსარჩელის მოთხოვნის მართებულობა. საფუძვლიანია თუ არა სარჩელი, დამოკიდებულია რამდენიმე პირობის არსებობაზე, მათ შორის: უპირველესად უნდა მოიძებნოს სამართლის ნორმა, რომელიც მიესადაგება განსახილველ შემთხვევას; მოთხოვნის სამართლებრივი საფუძვლის დადგენის შემდეგ უნდა მოხდეს იმის შემოწმება, მოსარჩელის მიერ მითითებული ფაქტები პასუხობს თუ არა გამოსაყენებელი ნორმის აბსტრაქტულ ელემენტებს (შემადგენლობას).

1.3.2. მოთხოვნის სამართლებრივი საფუძვლის განსაზღვრა სასამართლოს პრეროგატივაა, მატერიალური სამართლის ნორმიდან გამომდინარე კი, სასამართლომ თავადვე უნდა დაადგინოს დავის გადაწყვეტისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე ფაქტების (მტკიცების საგანში შემავალი ფაქტების) ამომწურავი წრე, რათა მას არ მოუწიოს იმ გარემოებათა დადგენა, რომლებსაც საქმისათვის არანაირი მნიშვნელობა არ აქვთ, და პირიქით, რათა მთელი სამართალწარმოება საძიებელ ფაქტებზე იქნეს ორიენტირებული.

1.4. როგორც უკვე აღინიშნა, მოცემულ საქმეზე სარჩელით მოთხოვნილია დირექტორის არაკეთილსინდისიერი ქმედებით საზოგადოებისათვის მიყენებული მატერიალური ზიანის ანაზღაურება, ამ თვალსაზრისით მოსარჩელე მიუთითებს საწარმოს კუთვნილი ფართის იჯარით იმგვარად გაცემაზე, რომ საიჯარო ხელშეკრულებაში ქირის თანხა ფაქტობრივად შეთანხმებულ ოდენობაზე ნაკლები ოდენობითაა დაფიქსირებული და საწარმოს გადაეცემოდა მხოლოდ მატერიალური ღირებულება, რაც დირექტორსა და მესამე პირს შორის გაფორმებულ ხელშეკრულებაშია ასახული. თავის მხრივ, სააპელაციო პალატამ დაადგინა და მხარეთა შორის დავას არ იწვევს ის გარემოება, რომ მ. ლ-ი, 1999 წლიდან 2006 წლის 10 აპრილამდე წარმოადგენდა სს „ბ-ი ს-ო რ-ის“ დირექტორს. ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის 12.08.2009წ. ბრძანებით განხორციელდა სს ბ-რი რ-ის“ რეორგანიზაცია და იგი დარეგისტრირდა შპს-ის სახით.

1.5. ამ მოცემულობის ფარგლებში, საკასაციო სასამართლოს შეფასებით, მოთხოვნის სამართლებრივ საფუძველს „მეწარმეთა შესახებ“ საქართველოს კანონის 9.7 მუხლი (სადავო პერიოდში მოქმედი რედაქციით) წარმოადგენს, რომლის თანახმადაც ამ კანონის მე-9 მუხლის 9.1 პუნქტში დასახელებულ პირებს და სამეთვალყურეო საბჭოს წევრებს საზოგადოების მიმართ გააჩნიათ ფიდუციური მოვალეობები, ერთი მხრივ, საზოგადოების საქმეებს გაუძღვნენ კეთილსინდისიერად, კერძოდ, ზრუნავდნენ ისე, როგორც ზრუნავს ანალოგიურ თანამდებობაზე და ანალოგიურ პირობებში მყოფი ჩვეულებრივი, საღად მოაზროვნე პირი, და მოქმედებდნენ იმ რწმენით, რომ მათი ეს მოქმედება ყველაზე ხელსაყრელია საზოგადოებისათვის, ხოლო, მეორე მხრივ, პირადი სარგებლის მიღების მიზნით არ გამოიყენონ საზოგადოების საქმიანობასთან დაკავშირებული ინფორმაცია, რომელიც მათთვის ცნობილი გახდა თავიანთი მოვალეობის შესრულების ან თანამდებობრივი მდგომაროების გამო. აღნიშნული გულისხმობს, ასევე, ინფორმაციას იმ სამეწარმეო (ბიზნეს) შესაძლებლობების შესახებ, რომელთა გამოყენებაც შეუძლია და რომლებიც ეკუთვნის კორპორაციას.

1.5.1. დასახელებული ნორმა არა მხოლოდ მატერიალურ-სამართლებრივი, არამედ, საპროცესო-სამართლებრივი თვალსაზრისითაცაა მნიშვნელოვანი და პასუხს იძლევა კითხვაზე _ მსგავს შემთხვევაში, თუ როგორ უნდა განაწილდეს მხარეთა შორის მტკიცების ტვირთი, თუმცა დავის არსებითად განხილვამდე, სავალდებულოა, ასევე შეფასდეს სარჩელის საფუძვლიანობის საკითხი: მოსარჩელის მიერ მითითებული ფაქტობრივი გარემოებები, დამტკიცებულად მიჩნევის შემთხვევაში, პასუხობენ თუ არა მოთხოვნის მარეგულირებელი მატერიალური სამართლის ნორმის აბსტრაქტულ შემადგენლობას.

1.6. განსახილველ შემთხვევაში, უდავოა, რომ სარჩელში მითითებულია, როგორც საზოგადოების დირექტორის მართლსაწინააღმდეგო ქმედებაზე, ისე შედეგსა და მიზეზობრივ კავშირზე, რასაც მოპასუხემ არსებითი შესაგებელი დაუპირისპირა, კერძოდ, განმარტა, რომ მ.ლ-ის მიერ საზოგადოებისათვის ზიანის მიყენების ფაქტზე მსჯელობა არასწორია და ის არ შეიძლება დადასტურდეს ქვემო ქართლის საოლქო პროკურორის 2008 წლის 26 მარტის დადგენილებით წინასწარი გამოძიების შეწყვეტის შესახებ. სწორედ ამ შედავებითაა განპირობებული სადავოდ გამხდარი მტკიცებულებების შემოწმების აუცილებლობა (ე.წ მტკიცების სტადია).

1.7. როგორც პირველ, ისე მეორე შემთხვევაში საქმის ქვემდგომი სასამართლოსათვის ხელახლა განსახილველად დაბრუნებისას საკასაციო პალატამ განმარტა, რომ საზოგადოების წინაშე დირექტორების პასუხისმგებლობის საკითხის განხილვისას საზოგადოების მიერ სარჩელის საფუძვლიანობის დასადასტურებლად წარდგენილი მტკიცებულებების გაქარწყლების ვალდებულება ეკისრება დირექტორს, რომელმაც უნდა დაადასტუროს, რომ მას არ მიუძღვის საზოგადოებისათვის მიყენებული ზიანის დადგომაში ბრალი და, რომ ის მოქმედებდა გულმოდგინე ხელმძღვანელის კეთილსინდისიერებით. საკასაციო სასამარლოს მითითების შესაბამისად, მოპასუხემ უნდა გააქარწყლოს დირექტორის მიერ ვალდებულების კანონშეუსაბამოდ შესრულება, თუმცა ეს არ გამორიცხავს მოსარჩელის ვალდებულებას, ადასტუროს მოთხოვნის მართებულობა. ამდენად, მტკიცების თვალსაზრისით, მსგავსი კატეგორიის საქმეებზე მოსარჩელე საზოგადოების ვალდებულებას წარმოადგენს ზიანის არსებობის ფაქტის დამტკიცება, მან უნდა მიუთითოს და წარადგინოს მტკიცებულებები, რომლებიც ადასტურებს საწარმოს მატერიალური დანაკლისის ფაქტს, რომელიც დირექტორის ბრალეული ქმედების შედეგია, ხოლო საწარმოს ხელმძღვანელობითი/წარმომადგენლობითი უფლებამოსილების მქონე პირი ვალდებულია გააქარწყლოს ეს გარემოება იმგვარად, რომ იგი კანონის მოთხოვნათა შესაბამისად ასრულებდა დაკისრებულ მოვალეობებს და თუნდაც მატერიალური დანაკლისის არსებობის შემთხვევაში, ეს მდგომაროება არ არის დირექტორის ბრალეული ქმედების შედეგი.

1.8. განსახილველ შემთხვევაში, მოსარჩელე მისთვის ზიანის მიყენების ფაქტს ამყარებდა წინასწარი გამოძიების შეწყვეტის შესახებ 26.03.2008წ. დადგენილებასა და ინდ.მეწარმე ე.გ-ასთან გაფორმებული იჯარის ხელშეკრულებაში ცვლილების შეტანის შესახებ შეთანხმებას. სწორედ ამ მტკიცებულებათა სწორი სამართლებრივი შეფასების შედეგად უნდა დადგენილიყო მოსარჩელისათვის ზიანის მიყენების ფაქტი (სააპელაციო სასამართლოს 14.01.2014წ. სხდომაზე, 16:00:24სთ. მოსარჩელემ აღნიშნა, რომ სადავო საკითხის დადასტურების მიზნით მას, გარდა ზემოაღნიშნული მტკიცებულებებისა, სხვა მტკიცებულება არ წარუდგენია).

1.9. სააპელაციო პალატამ საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მითითების შესაბამისად, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 105-ე მუხლით დადგენილი წესით გამოიკვლია მოსარჩელის მიერ წარდგენილი მტკიცებულებები ადასტურებდა თუ არა სარჩელის საფუძვლიანობას და მივიდა იმ დასკვნამდე, რომ წინასწარი გამოძიების შეწყვეტის შესახებ დადგენილებაში მითითებული გარემოებები სხვა მტკიცებულებებით არ დასტურდებოდა. ამ გარემოების საწინააღმდეგოდ კასატორს დასაბუთებული შედავება არ წარმოუდგენია, კერძოდ, არ მიუთითებია იმ მატერიალური თუ საპროცესო სამართლის ნორმის დარღვევაზე, რაც გასაჩივრებულ განჩინებაში ასახულ შეფასებათა უსწორობას სარწმუნოდ აქცევდა (შემოიფარგლა მხოლოდ ზოგადი შინაარსის შედავებით). სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო პალატა იზიარებს გასაჩივრებული განჩინებით დადგენილ გარემოებას ზიანის მიყენების ფაქტის დაუმტკიცებლობის თაობაზე და ვერ დაეთანხმება კასატორის პრეტენზიას სასამართლოს მხრიდან სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე, 105-ე და 412-ე მუხლების დარღვევის შესახებ.

1.10. რაც შეეხება სააპელაციო სასამართლოს დასკვნას ფ.ა-ის არასათანადო მოპასუხედ მიჩნევის თაობაზე, პალატა ვერ გაიზიარებს მას და განმარტავს, რომ ამ ნაწილში კასატორმა დასაშვები შედავება წარმოადგინა. გასაჩივრებული განჩინების თანახმად, განსხვავებით მხარეთა შორის დამთავრებული ერთ-ერთი დავისა, წინამდებარე საქმეზე უფლებამონაცვლეობის საკითხი არ დამდგარა, დირექტორის ქმედებით მიყენებული ზიანის ანაზღაურების შესახებ სარჩელზე მოპასუხედ მოსარჩელემ დაასახელა პირი, ვინც მ.ლ-ის სამკვიდრო მიიღო, რაც სასამართლოს წარმოუშობდა ამ საკითხის საკუთარი ინიციატივით შემოწმების აუცილებლობას. პალატამ არასათანადო მოპასუხედ ფ.ა-ის მიჩნევა დაასაბუთა ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტული გადაწყვეტილებებით და მიიჩნია, რომ მოპასუხის მიმართ წინამდებარე დავის ფარგლებში მტკიცების მაღალი სტანდარტი იყო დადგენილი. მოცემულ შემთხვევაში, სააპელაციო სასამართლოს არ გაუთვალისწინებია ის გარემოება, რომ მატერიალურ-სამართლებრივი საფუძველი _ მემკვიდრის მიერ სამკვიდროს მიღება სადავო არაა, რაც, სამოქალაქო კოდექსის 1328-ე მუხლის თანახმად, ასეთის არსებობის შემთხვევაში, სამკვიდროს პასივსაც მოიცავდა. გარდა აღნიშნულისა, რ-ის საქალაქო სასამართლოს 2008 წლის 10 ოქტომბრის განჩინებით მ. ლ-ის უფლებამონაცვლედ დაშვებულია ფ. ა-ი და იმ დავის ფარგლებში შეფასების საგანს ასევე საწარმოს ხარჯების არასწორი განკარგვის გამო დირექტორის პასუხისმგებლობა წარმოადგენდა. უფლებამონაცვლეობის საკითხის კანონიერება შეფასდა ზემდგომი სასამართლოს მიერ და სააპელაციო პალატამ 2009 წლის 27 თებერვლის განჩინებით არ დააკმაყოფილა ფ. ა-ის კერძო საჩივარი. მითითებულ დავაზე მიღებული გადაწყვეტილების კანონიერება შესწავლილ იქნა საკასაციო სასამართლოს მიერაც და 2010 წლის 19 ივლისის განჩინებით საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატამ სს „ბ-ი ს-ო რ-ის“ უფლებამონაცვლე შპს „ბ-ი ს-ო რ-ის“ საკასაციო საჩივარი მ. ლ-ის უფლებამონაცვლე ფ. ა-ის მიმართ დაუშვებლად მიიჩნია. ასეთ პირობებში, ქვემდგომმა სასამართლომ არ გაითვალისწინა, რომ ერთ პროცესში გადაწყვეტილებით დადგენილი ფაქტები და სამართლებრივი ურთიერთობანი დამატებით შემოწმებას აღარ საჭიროებს. გარდა აღნიშნულისა, უფლებამონაცვლეობის ნაწილში გასაჩივრებული განჩინების დასკვნების წინააღმდეგობრიობას მოწმობს ის გარემოებაც, რომ სასამართლო, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 85-ე მუხლის შესაბამისად, უშუალოდ დირექტორით მოპასუხის შეცვლას მოსარჩელეს ვერ შესთავაზებდა, ხოლო ამავე კოდექსის 272-ე მუხლის „ე“ ქვეპუნქტის შესაბამისად, არ შეუწყვეტია საქმის წარმოება. მიუხედავად აღნიშნული დარღვევისა, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ მას შედეგად არასწორი გადაწყვეტილების გამოტანა არ მოჰყოლია და სახეზე არ გვაქვს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული გადაწყვეტილების გაუქმების საფუძველი.

1.11. ზემოაღნიშნული მსჯელობიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის თაობაზე გასაჩივრებული განჩინება მატერიალური ნორმების სწორ გამოყენება-განმარტებას ემყარება, ხოლო კასატორს არ მიუთითებია იმგვარ დასაბუთებულ შედავებაზე, რაც მისი მოთხოვნის დაკმაყოფილებას გამოიწვევდა. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 410-ე მუხლის თანახმად კი, საკასაციო სასამართლო არ დააკმაყოფილებს საკასაციო საჩივარს, თუ: ა) კანონის მითითებულ დარღვევას არა აქვს ადგილი; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილებას საფუძვლად არ უდევს კანონის დარღვევა; გ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება არსებითად სწორია, მიუხედავად იმისა, რომ გადაწყვეტილების სამოტივაციო ნაწილი არ შეიცავს შესაბამის დასაბუთებას.

2. უზრუნველყოფის ღონისძიებასთან დაკავშირებული საკითხები:

2.1. რუსთავის საქალაქო სასამართლოს 2010 წლის 9 ნოემბრის განჩინებით, სარჩელის უზრუნველყოფის მიზნით, ყადაღა დაედო ფ. ა-ის სახელზე საკუთრების უფლებით რიცხულ უძრავ ქონებას, მდებარე ქ.რუსთავში, თ-ს ქ#...-ში (უძრავი ქონების საკადასტრო კოდი #02......). საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 16 თებერვლის განჩინებით დაკმაყოფილდა ფ. ა-ის შუამდგომლობა უზრუნველყოფის ღონისძიების შეცვლის თაობაზე და 2010 წლის 9 ნოემბრის განჩინებით გამოყენებული სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიების შეცვლით მოპასუხეს აეკრძალა მისი კუთვნილი, ქ.რუსთავში, თ-ს ქ#...-ში მდებარე მიწის ნაკვეთის (საკადასტრო კოდი #02....) გასხვისება და იპოთეკით დატვირთვა.

2.2. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 199¹ მუხლის თანახმად, სარჩელის მიღებაზე უარის თქმის, სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის, სარჩელის განუხილველად დატოვების ან საქმის წარმოების შეწყვეტის შემთხვევაში სასამართლო თავისი გადაწყვეტილებით (განჩინებით) აუქმებს ამ სარჩელთან დაკავშირებით გამოყენებულ უზრუნველყოფის ღონისძიებას.

2.3. ამდენად, საკასაციო პალატის მოსაზრებით, სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის გამო, უნდა გაუქმდეს საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 16 თებერვლის განჩინებით შეცვლილი სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიება.

3. სასამართლო ხარჯები:

ვინაიდან საკასაციო სასამართლოს წინამდებარე განჩინებით არ დაკმაყოფილდა შპს „ბ-ი ს-ო რ-ის“ საკასაციო საჩივარი არ არსებობს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 53-ე მუხლის თანახმად სასამართლო ხარჯების მხარეთა შორის განაწილების წინაპირობები, ხოლო კასატორის (მოსარჩელის) მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟი, ამავე კოდექსის 55-ე მუხლის შესაბამისად, უნდა დარჩეს სახელწმიფო ბიუჯეტში.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო პალატამ იხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 410-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. შპს „ბ-ი ს-ო რ-ის“ საკასაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს.

2. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 14 იანვრის განჩინება დარჩეს უცვლელად.

3. გაუქმდეს საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 16 თებერვლის განჩინებით ფ. ა-ის შუამდგომლობის საფუძველზე შეცვლილი სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიება, რომლითაც ფ.ა-ს აეკრძალა მის საკუთრებად რიცხული, ქ.რუსთავში, თ-ს ქ#...-ში მდებარე უძრავი ქონების (საკადასტრო კოდი: #02....) გასხვისება და იპოთეკით დატვირთვა.

4. საკასაციო საჩივარზე სახელმწიფო ბაჟი გადახდილია.

5. საკასაციო პალატის განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ბ. ალავიძე

მოსამართლეები: ზ. ძლიერიშვილი

ნ. ბაქაქური