საქმე №ას-373-354-2015 9 ოქტომბერი, 2015 წელი ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

მოსამართლეები:

ზურაბ ძლიერიშვილი, ნინო ბაქაქური

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – შპს „ყ-ი“ (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე – გ. ო-ი (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 19 თებერვლის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების ნაწილობრივ (სარეზოლუციო ნაწილის მე-4, მე-5 და მე-7 პუნქტები) გაუქმება და ამ ნაწილში საკასაციო სასამართლოს მიერ ახალი გადაწყვეტილების მიღება

დავის საგანი – ბრძანების ბათილად ცნობა, სამუშაოზე აღდგენა, განაცდურის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

1. სასარჩელო მოთხოვნა:

გ. ო-მა (შემდგომში _ მოსარჩელე) სარჩელი აღძრა სასამართლოში შპს „ყ-ის“ (შემდგომში _ მოპასუხე) მიმართ მოპასუხე საწარმოს სპეციალური მმართველის 2013 წლის 11 აგვისტოს #... ბრძანების ბათილად ცნობის, დაქვითული ხელფასის ანაზღაურების, დაკავებული თანამდებობიდან გათავისუფლების შესახებ 2013 წლის 31 ოქტომბრის #... ბრძანების ბათილად ცნობის, სამუშაოზე აღდგენისა და განაცდურის ანაზღაურების მოთხოვნით.

2. მოპასუხის პოზიცია:

მოპასუხემ მოთხოვნის შემწყვეტი შესაგებლით სარჩელი არ ცნო და განმარტა, რომ დასაქმებულის გათავისუფლება მართლზომიერად, კანონის მოთხოვნათა დაცვით, განხორციელდა, რაც მის თანამდებობაზე აღდგენს გამორიცხავს, შესაბამისად, დაუსაბუთებელია ამ სასარჩელო მოთხოვნის სხვა, თანმდევი მოთხოვნებიც.

3. პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი:

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2014 წლის 3 სექტემბრის გადაწყვეტილებით სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, ბათილად იქნა ცნობილი მოპასუხე საზოგადოების სპეციალური მმართველის 2013 წლის 31 ოქტომბრის #... ბრძანება დასაქმებულის გათავისუფლების შესახებ და მოსარჩელე აღდგენილ იქნა ამავე საზოგადოების ვაკე-წყნეთის რაიონული სადისტრიბუციო ცენტრის კონტროლიორის თანამდებობაზე, მოპასუხეს მოსარჩელის სასარგებლოდ 2013 წლის 1 ნოემბრიდან მის სამსახურში აღდგენამდე დაეკისრა იძულებითი განაცდურის ანაზღაურება თვეში 608 ლარის ოდენობით (საშემოსავლო გადასახადის გათვალისწინებით), დანარჩენ ნაწილში სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

4. აპელანტის მოთხოვნა:

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მოპასუხემ, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

5. გასაჩივრებული გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი:

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 19 თებერვლის გადაწყვეტილებით სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, გასაჩივრებული გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილის 1.2, 1.3 და მე-3 პუნქტების შეცვლით მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც მოსარჩელის მოთხოვნა სამსახურში აღდგენის ნაწილში არ დაკმაყოფილდა, განაცდურის ანაზღაურების მოთხოვნის ნაწილში სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, მოპასუხეს მოსარჩელის სასარგებლოდ 2013 წლის 31 ოქტომბრიდან 2014 წლის 16 ივლისამდე დაეკისრა იძულებითი განაცდურის ანაზღაურება თვეში 608 ლარის ოდენობით (საშემოსავლო გადასახადის გათვალისწინებით).

5.1. გასაჩივრებული გადაწყვეტილების ფაქტობრივი და სამართლებრივი დასაბუთება:

5.1.1. საქმეში წარმოდგენილი შრომითი ხელშეკრულებით პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ 2013 წლის 16 ივლისს მხარეთა შორის ერთი წლის ვადით დაიდო შრომითი ხელშეკრულება და განისაზღვრა მხარეთა უფლება-მოვალეობები, ასევე, შრომის ანაზღაურება. მოპასუხის სპეციალური მმართველის 2013 წლის 31 ოქტომბრის #... ბრძანებით 2013 წლის 31 ოქტომბრიდან მოსარჩელე გათავისუფლდა ვაკე-წყნეთის რაიონული სადისტრიბუციო ცენტრის კონტროლიორის თანამდებობიდან. ბრძანების თანახმად, შრომითი ურთიერთობა მოსარჩელესთან შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის პირველი პუნქტის „თ“ ქვეპუნქტის საფუძველზე შეწყდა,

5.1.2. სამსახურიდან მოსარჩელის გათავისუფლებას საფუძვლად დაედო თავად დასაქმებულის ახსნა-განმარტებითი ბარათი და ვაკე-წყნეთის სადისტრიბუციო სერვისცენტრის უფროსის 2013 წლის 30 ოქტომბრის სამსახურებრივი ბარათი. სამსახურეობრივ ბარათში სერვის ცენტრის უფროსი მიუთითებდა, რომ დასაქმებული 2013 წლის 28 ოქტომბერს სამსახურში იმყოფებოდა ნასვამი. მოსარჩელის ასხნა-განმარტებითი ბარათიდან კი, ირკვეოდა, რომ იგი სამსახურში გამოცხადდა „ნაბახუსევი“, ვინაიდან, წინა დღეს _ კვირას მიიღო ალკოჰოლური სასმელი. პალატამ მიუთითა საქმეში წარმოდგენილ „ბუნებრივი გაზის მიწოდების შეწყვეტა/აღდგენის, გაზის მრიცხველის მოხსნა/მონტაჟის შესახებ“ 33 ერთეულ აქტზე, საიდანაც დგინდებოდა, რომ მოსარჩელე 2013 წლის 28 ოქტომბერს იმყოფებოდა სამსახურში და ახორციელებდა სამსახურებრივ მოვალეობებს. 2013 წლის 28 ოქტომბერს სამსახურში, დასაქმებულის ნასვამ მდგომარეობაში გამოცხადება, გარდა სამსახურეობრივი ბარათისა, არ დასტურდებოდა საქმეში არსებული სხვა მტკიცებულებით, ამასთან, მოსარჩელის ალკოჰოლის ზემოქმედების ქვეშ ყოფნა არ გადამოწმებულა საექსპერტო კვლევით.

5.1.3. სასამართლომ მიუთითა დამსაქმებლის შინაგანაწესის 9.5 (დისციპლინური პასუხისმგებლობის ზომის განსაზღვრაზე უფლებამოსილი პირი), 9.6. (დისციპლინური კომისიისათვის განსახილველად წარსადგენ მასალების მომზადების პროცედურა) პუნქტებზე და აღნიშნა, რომ საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებებით არ დასტურდებოდა მოპასუხის მიერ მისთვის შინაგანაწესით დაკისრებული ვალდებულებების შესრულების ფაქტი, კერძოდ, დისციპლინურ კომისიას არ გადასცემია საქმე და არ მომზადებულა სათანადო დასკვნა დასაქმებულის დისციპლინური პასუხიმგებლობის ზომის განსაზღვრის თაობაზე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-4 და 102-ე მუხლების შესაბამისად კი, იმ გარემოების მტკიცების ტვირთი, რომ 2013 წლის 28 ოქტომბერს დასაქმებულის სამსახურში ნასვამი იმყოფებოდა, ეკისრებოდა აპელანტს, რომელმაც სათანადო მტკიცებულებაზე მითითებით ვერ შეძლო იმ სადავო ფაქტობრივი გარემოების დამტკიცება, რომელზეც ამყარებდა თავის შესაგებელსა და სააპელაციო მოთხოვნას.

5.1.4. არ იქნა გაზიარებული მოწინააღმდეგე მხარის მოსაზრება, რომ მოსარჩელესა და მოპასუხეს შორის 5 წელზე მეტი ვადით დადებული ვადიანი შრომითი ხელშეკრულება, შრომის კოდექსში 2013 წლის 12 ივნისს განხორციელებული საკანონმდებლო ცვლილებების საფუძველზე, მიჩნეული უნდა ყოფილიყო განუსაზღვრელი ვადით დადებულად. პალატამ მიუთითა შრომის კოდექსის მე-6 მუხლის 1³ ნაწილზე და აღნიშნა, რომ დამსაქმებელთან დადებული ვადიანი შრომითი ხელშეკრულების უვადო შრომით ხელშეკრულებად მიჩნევისათვის საჭიროა ორი პირობის კუმულაციურად არსებობა: შრომითი ურთიერთობები ერთსა და იმავე დამსაქმებელთან უნდა არსებობდეს 5 წლით ან მეტი ვადით და, ასევე, ვადიანი ხელშეკრულების მოქმედება უნდა გრძელდებოდეს შრომის კოდექსში განხორციელებული ცვლილების ამოქმედებიდან 1 წლის განმავლობაში. შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის მომწესრიგებელ ნორმაში ცვლილებები განხორციელდა 2013 წლის 12 ივნისს, რომელიც ამოქმედდა 2013 წლის 4 ივლისს. იმისათვის, რომ მოსარჩელესთან დადებული ხელშეკრულება ჩათვლილიყო უვადოდ, შრომითი ურთიერთობა უნდა გაგრძელებულიყო ამ კანონის ცვლილებების ამოქმედებიდან, კერძოდ, 2013 წლის 4 ივლისიდან 1 წლის განმავლობაში, ანუ მოსარჩელეს ცვლილებების ამოქმედებიდან კომპანიაში 1 წელი უნდა ჰქონოდა ნამუშევარი. მოცემულ შემთხვევაში კი, დადგენილი იყო, რომ 2013 წლის 16 ივლისის ერთიწლიანი შრომითი ხელშეკრულება შეწყდა 2013 წლის 31 ოქტომბრიდან, შესაბამისად, მოსარჩელის შრომითი ურთიერთობა მოპასუხე კომპანიასთან ცვლილებების ამოქმედებიდან ერთი წლის განმავლობაში არ გაგრძელებულა. შესაბამისად, სასარჩელო მოთხოვნა სამსახურში აღდგენის თაობაზე დაუსაბუთებული იყო, ვინაიდან 2013 წლის 16 ივლისის ხელშეკრულება დადებული იყო ერთი წლის ვადით 2014 წლის 16 ივლისამდე და იმ ვითარებაში, როდესაც გასული იყო ხელშეკრულების მოქმედების ვადა, არ არსებობდა მოსარჩელის სამსახურში აღდგენის ფაქტობრივი საფუძველი.

5.1.5. შრომის კოდექსის მე-2, 31-ე და 32-ე მუხლების პირველი ნაწილების შესაბამისად, სასამართლომ აღნიშნა, რომ მხარეთა შორის სახელშეკრულებო ურთიერთობა შეწყდა 2013 წლის 31 ოქტომბრიდან. შრომით-სამართლებრივი ურთიერთობის შეწყვეტა დამსაქმებლის მხრიდან არამართლზომიერად განხორციელდა, შესაბამისად, მოსარჩელეს ყოველთვიურად 2013 წლის 1 ნოემბრიდან 2014 წლის 16 ივლისამდე (ხელშეკრულების მოქმედების ვადა) უნდა ანაზღაურებოდა ხელფასი 608 ლარის ოდენობით, როგორც უკანონოდ გათავისუფლების გამო, მიუღებელი შემოსავალი.

5.1.6. სააპელაციო პალატამ დაუსაბუთებლად მიიჩნია აპელანტის მტკიცება, გ. ა-ის მოწმის სახით დაკითხვაზე უარის თქმის შესახებ, თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2014 წლის 27 აგვისტოს საოქმო განჩინების უსწორობასთან დაკავშირებით, რადგანაც, უპირველეს ყოვლისა აპელანტი გასაჩივრებული საოქმო განჩინების უსწორობებზე არ მიუთითებდა, რაც შეეხებოდა შესაგებელს, მხარე მოწმის დაკითხვას იმ მოტივით ითხოვდა, რომ მოწმე დაასაბუთებდა ნასვამი მუშაკის გამოცხადებას, ხოლო სააპელაციო საჩივარში აღნიშნავდა, რომ მოწმე გათავისუფლების შესახებ მოსარჩელის ინფორმირებას დაადასტურებდა. სასამართლოს განმარტებით, სააპელაციო სასამართლოში სადავოს არ წარმოადგენდა ის გარემოება, თუ როდის ეცნობა მოსარჩელეს მისი სამსახურიდან გათავისუფლების შესახებ. სამოქლაქო საპროცესო კოდექსის 140-ე მუხლის მე-3 და მე-4 ნაწილების მიხედვით, ვინაიდან არ არსებობდა მოწმის დაკითხვის აუცილებლობა, პალატამ ჩათვალა, რომ გასაჩივრებული საოქმო განჩინების გაუქმების ფაქტობრივ-სამართლებრივი საფუძველი არ არსებობდა.

6. კასატორის მოთხოვნა:

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა მოპასუხემ, მოითხოვა მისი სარეზოლუციო ნაწილის მე-4, მე-5 და მე-7 პუნქტების გაუქმება და ამ ნაწილში საკასაციო სასამართლოს მიერ ახალი გადაწყვეტილების მიღება.

6.1. საკასაციო საჩივრის საფუძვლები:

6.1.1. დაუსაბუთებელია სასამართლოს მსჯელობა კასატორის მიერ შინაგანაწესით დაკისრებული ვალდებულების შეუსრულებლობის თაობაზე, რადგანაც დასაქმებული სამსახურში იმყოფებოდა არა „ნაბახუსები“, არამედ, ნასვამი, გ.ო-მა ალკოჰოლური სასმელი 2014 წლის 28 ოქტომბერს, სამუშაო საათებში შრომითი მოვალეობის შესრულებისას მიიღო. კასატორმა მიუთითა შრომის შინაგანაწესის 9.7, 3.1.5 და 3.1.9 მუხლებზე და განმარტა, რომ დასაქმებულის გათავისუფლების საფუძველი სწორედ შრომითი მოვალეობის უხეში დარღვევა იყო, რაც, ასევე, გთვალისწინებულია შრომის კოდექსის 37-ე მუხლით. მოვალეობათა უხეში დარღვევა რეგულირებულია ამავე განაწესის 4.1.1 მუხლით, ხოლო 4.1.12 მუხლით მას ევალებოდა, დაეცვა ზოგადსავალდებულო ქცევის წესები და ეზრუნა საზოგადოების პრესტიჟის ამაღლებაზე, ხოლო სამსახურში „ნაბახუსევი“ გამოცხადებით მან დაარღვია შრომითი მოვალეობა, რაც გათავისუფლების საფუძველს წარმოადგენდა.

6.1.2. უსაფუძვლოა სასამართლოს მტკიცება ექსპერტიზის დასკვნის წარდგენის თაობაზე, რადგანაც კასატორი წარმოადგენს კერძო სამართლის სუბიექტს და არა ადმინისტრაციულ ორგანოს, სასამართლოს მიერ მითითებული მოქმედება რომ განეხორციელებინა, გასათვალისწინებელია, რომ საწარმოს საქმიანობა გაზის განაწილებას შეეხება, ბუნებრივი აირი აალებადი და ფეთქებადი ნივთიერებაა და მაქსიმალურ სიფრთხილეს საჭიროებს, ამასთანავე, კომპანიის ნასვამი თანამშრომელი, რომელსაც საზოგადოებასთან აქვს შეხება, უკიდურესად უარყოფითად მოქმედებს კომპანიის იმიჯზე.

6.1.3. კასატორმა მიუთითა შრომის კოდექსის 37-ე მუხლზე და განმარტა, რომ იგი დამსაქმებლის უფლების გამოყენებით უნდა განიმარტოს, ამასთანავე, მხარემ მიუთითა შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის კონვენციაზე და აღნიშნა, რომ „არასათანადო ქცევას“ წარმოადგენს სამსახურებრივი მოვალეობის შესრულების უგულებელყოფა; შრომის შინაგანაწესის დარღვევა; დამსაქმებლის ლეგიტიმური ბრძანების დაუმორჩილებლობა. სწორედ ამ პირობათა ერთობლიობა გახდა მოწინააღმდეგე მხარესთან შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის გონივრული, ლეგიტიმური საფუძველი.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და მიიჩნევს, რომ იგი დაუშვებელია შემდეგ გარემოებათა გამო:

1. საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის დასაბუთება:

1.1. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

1.2. საკასაციო პალატა, უპირველეს ყოვლისა, ყურადღებას გაამახვილებს საკასაციო მსჯელობის ფარგლებზე. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 404-ე მუხლი განსაზღვრავს გადაწყვეტილების შემოწმების ფარგლებს და ნორმის პირველი ნაწილით დადგენილია, რომ საკასაციო სასამართლო ამოწმებს გადაწყვეტილებას საკასაციო საჩივრის ფარგლებში. საკასაციო სასამართლოს არ შეუძლია თავისი ინიციატივით შეამოწმოს საპროცესო დარღვევები, გარდა 396-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ვ“ ქვეპუნქტში მითითებული ფაქტებისა. ამდენად, ქვემდგომი სასამართლოს გადაწყვეტილების შემოწმების ფაქტობრივ ფარგლებს, უპირველესად, კასატორის მოთხოვნა წარმოადგენს, სასამართლო კი, ვერ გასცდება მას. შპს „ყ-ის“ საკასაციო საჩივრის მოთხოვნის შესწავლით ირკვევა, რომ მხარე პრეტენზიას აცხადებს მხოლოდ სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილის მე-4, მე-5 და მე-7 პუნქტებზე, ხოლო გადაწყვეტილების ის ნაწილი, რომლითაც გათავისუფლების შესახებ დამსაქმებლის გადაწყვეტილების ბათილად ცნობის ნაწილში საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად, კასატორს სადავო არ გაუხდია. შესაბამისად, მისი პრეტენზიების გაზიარების შემთხვევაშიც კი, საფუძველს მოკლებული ხდება საკასაციო საჩივრის დაკმაყოფილება, რამდენადაც შეუძლებელი იქნება იმ შედეგის მიღწევა, რომელსაც მხარე მოელის.

1.3. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება). დასაბუთებულ პრეტენზიაში იგულისხმება მითითება იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება-დადგენა, მატერიალურ-სამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება. საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებთან მიმართებით არ წარმოუდგენია დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება).

1.4. საკასაციო პალატა ყურადღებას გაამახვილებს მტკიცების ტვირთის მხარეთა შორის განაწილების წესზე და აღნიშნავს, რომ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, თითოეულმა მხარემ უნდა დაამტკიცოს გარემოებანი, რომლებზეც იგი ამყარებს თავის მოთხოვნებსა და შესაგებელს, ხოლო, ამავე კოდექსის 103-ე მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით, მტკიცებულებებს სასამართლოს წარუდგენენ მხარეები. მოხმობილი ნორმების ანალიზით დასტურდება, რომ სადავოდ მიჩნეული უფლების კანონიერება უნდა დამტკიცდეს. დარღვეული უფლების დაცვა მხარეს კონკრეტულ ფაქტებზე დაყრდნობით შეუძლია და ამ ფაქტების მითითება მხარის პრეროგატივაა. საქმის სწორად გადაწყვეტისათვის მნიშვნელობის მქონე ფაქტები, რომელიც სადავოა, დამტკიცებას საჭიროებს, ხოლო ფაქტების დამტკიცების ტვირთი ფაქტების მიმთითებელ მხარეებს ეკისრებათ. გამონაკლისს წარმოადგენს მატერიალური სამართლით გათვალისწინებული შემთხვევა, როდესაც ფაქტების დამტკიცების ტვირთი ამა თუ იმ ნორმით განსხვავებულადაა მოწესრიგებული. მტკიცების ტვირთის მხარეთა შორის სწორად გადანაწილებას არა მარტო საპროცესო-სამართლებრივი, არამედ არსებითი მატერიალურ-სამართლებრივი მნიშვნელობაც გააჩნია, ვინაიდან მხარის მიერ ამ მოვალეობის შეუსრულებლობას ან არაჯეროვნად განხორციელებას, შედეგად მოჰყვება ამავე მხარისათვის უარყოფითი, არახელსაყრელი შედეგი. მოცემულ შემთხვევაში, კასატორი სადავოდ ხდის ქვემდგომი სასამართლოს დასკვნას, რომლის თანახმადაც, დამსაქმებელს დასაქმებულის ნასვამ მდგომაროებაში სამუშაოზე გამოცხედბის ფაქტი ექსოპერტიზის დასკვნით არ დაუმტკიცებია და განმარტავს, რომ იგი ადმინისტრაციული ორგანო არ არის მსგავსი ვალდებულების შესრულება რომ დავალებიდა, რასაც პალატა არ ეთანხმება და განუმარტავს მხარეს, რომ გათავისუფლების მართლზომიერების მტკიცების ტვირთი სწორედ მას ეკისრებოდა, რომელმაც მხოლოდ საკუთარ მოხელეთა სამსახურებრივი ბარათი წარადგინა სასამართლოში, სხვა სარწმუნო მტკიცებულება საქმის მასალებში არ მოიპოვება. ამასთანავე, მხარეს არ მიუთითებია, თუ რაში გამოიხატა მისი მხრიდან შინაგანაწესის 9.5. და 9.6. მუხლებით გათვალისწინებული დისციპლინური წარმოების ზომების დაცვა, მაშინ, როდესაც შრომის კოდექსის მე-6 მუხლის მე-5 ნაწილის ძალით, შინაგანაწესი შრომით ურთიერთობაში ხელშეკრულების ნაწილს წარმოადგენს.

1.5. ამდენად, გასაჩივრებულ ნაწილში სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა. ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

1.6. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

2. სასამართლო ხარჯები:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი. ამდენად, პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორს უნდა დაუბრუნდეს მის მიერ 2015 წლის 24 აპრილს #... ელექტრონული საგადახდო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟი, 300 ლარის 70% _ 210 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. შპს „ყ-ის“ საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.

2. კასატორ შპს „ყ-ს“ (ს/#...) სახელმწიფო ბიუჯეტიდან (ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150) დაუბრუნდეს მის მიერ 2015 წლის 24 აპრილს #... ელექტრონული საგადახდო დავალებით სახელმწიფო ბაჟის სახით გადახდილი 300 ლარის 70% _ 210 ლარი.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ბ. ალავიძე

მოსამართლეები: ზ. ძლიერიშვილი

ნ. ბაქაქური