საქმე №ას-373-354-2015 13 ნოემბერი, 2015 წელი
ქ.თბილისი
სამოქალაქო საქმეთა პალატა
შემადგენლობა:
ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)
მოსამართლეები:
ზურაბ ძლიერიშვილი, ნინო ბაქაქური
საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე
კასატორი – გ.ო-ი (მოსარჩელე)
მოწინააღმდეგე მხარე – შპს „ყ.-თ-ი“ (მოპასუხე)
გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 19 თებერვლის გადაწყვეტილება
კასატორის მოთხოვნა – სააპელაციო საჩივრის დაკმაყოფილების ნაწილში გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და სარჩელის დაკმაყოფილების შესახებ საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილების ძალაში დატოვება
დავის საგანი – ბრძანების ბათილად ცნობა, სამუშაოზე აღდგენა, განაცდურის ანაზღაურება
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:
1. სასარჩელო მოთხოვნა:
გ.ო-მა (შემდგომში _ მოსარჩელე) სარჩელი აღძრა სასამართლოში შპს „ყ.-თ-ის“ (შემდგომში _ მოპასუხე) მიმართ მოპასუხე საწარმოს სპეციალური მმართველის 2013 წლის 11 აგვისტოს #... ბრძანების ბათილად ცნობის, დაქვითული ხელფასის ანაზღაურების, დაკავებული თანამდებობიდან გათავისუფლების შესახებ 2013 წლის 31 ოქტომბრის #... ბრძანების ბათილად ცნობის, სამუშაოზე აღდგენისა და განაცდურის ანაზღაურების მოთხოვნით.
2. მოპასუხის პოზიცია:
მოპასუხემ მოთხოვნის შემწყვეტი შესაგებლით სარჩელი არ ცნო და განმარტა, რომ დასაქმებული გათავისუფლება მართლზომიერად, კანონის მოთხოვნათა დაცვით განხორციელდა, რაც მის თანამდებობაზე აღდგენას გამორიცხავს, შესაბამისად, დაუსაბუთებელია ამ სასარჩელო მოთხოვნის სხვა, თანმდევი მოთხოვნებიც.
3. პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი:
თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2014 წლის 3 სექტემბრის გადაწყვეტილებით სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, ბათილად იქნა ცნობილი მოპასუხე საზოგადოების სპეციალური მმართველის 2013 წლის 31 ოქტომბრის #... ბრძანება დასაქმებულის გათავისუფლების შესახებ და მოსარჩელე აღდგენილ იქნა ამავე საზოგადოების ვაკე-წყნეთის რაიონული სადისტრიბუციო ცენტრის კონტროლიორის თანამდებობაზე, მოპასუხეს მოსარჩელის სასარგებლოდ 2013 წლის 1 ნოემბრიდან მის სამსახურში აღდგენამდე დაეკისრა იძულებითი განაცდურის ანაზღაურება თვეში 608 ლარის ოდენობით (საშემოსავლო გადასახადის გათვალისწინებით), დანარჩენ ნაწილში სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.
4. აპელანტის მოთხოვნა:
საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მოპასუხემ, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.
5. გასაჩივრებული გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი:
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 19 თებერვლის გადაწყვეტილებით სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, გასაჩივრებული გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილის 1.2, 1.3 და მე-3 პუნქტების შეცვლით მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც მოსარჩელის მოთხოვნა სამსახურში აღდგენის ნაწილში არ დაკმაყოფილდა, განაცდურის ანაზღაურების მოთხოვნის ნაწილში სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, მოპასუხეს მოსარჩელის სასარგებლოდ 2013 წლის 31 ოქტომბრიდან 2014 წლის 16 ივლისამდე დაეკისრა იძულებითი განაცდურის ანაზღაურება თვეში 608 ლარის ოდენობით (საშემოსავლო გადასახადის გათვალისწინებით).
5.1. გასაჩივრებული გადაწყვეტილების ფაქტობრივი და სამართლებრივი დასაბუთება:
5.1.1. საქმეში წარმოდგენილი შრომითი ხელშეკრულებით პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ 2013 წლის 16 ივლისს მხარეთა შორის ერთი წლის ვადით დაიდო შრომითი ხელშეკრულება და განისაზღვრა მხარეთა უფლება-მოვალეობები, ასევე შრომის ანაზღაურება. მოპასუხის სპეციალური მმართველის 2013 წლის 31 ოქტომბრის #... ბრძანებით 2013 წლის 31 ოქტომბრიდან მოსარჩელე გათავისუფლდა ვაკე-წყნეთის რაიონული სადისტრიბუციო ცენტრის კონტროლიორის თანამდებობიდან. ბრძანების თანახმად, შრომითი ურთიერთობა მოსარჩელესთან შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის პირველი პუნქტის „თ“ ქვეპუნქტის საფუძველზე შეწყდა.
5.1.2. სამსახურიდან მოსარჩელის გათავისუფლებას საფუძვლად დაედო თავად დასაქმებულის ახსნა-განმარტებითი ბარათი და ვაკე-წყნეთის სადისტრიბუციო სერვისცენტრის უფროსის 2013 წლის 30 ოქტომბრის სამსახურებრივი ბარათი. სამსახურებრივ ბარათში სერვისცენტრის უფროსი მიუთითებდა, რომ დასაქმებული 2013 წლის 28 ოქტომბერს სამსახურში იმყოფებოდა ნასვამი. მოსარჩელის ასხნა-განმარტებითი ბარათიდან კი ირკვეოდა, რომ იგი სამსახურში გამოცხადდა „ნაბახუსევი“, ვინაიდან, წინა დღეს _ კვირას მიიღო ალკოჰოლური სასმელი. პალატამ მიუთითა საქმეში წარმოდგენილ „ბუნებრივი გაზის მიწოდების შეწყვეტა/აღდგენის, გაზის მრიცხველის მოხსნა/მონტაჟის შესახებ“ 33 ერთეულ აქტზე, საიდანაც დგინდებოდა, რომ მოსარჩელე 2013 წლის 28 ოქტომბერს იმყოფებოდა სამსახურში და ახორციელებდა სამსახურებრივ მოვალეობებს. 2013 წლის 28 ოქტომბერს სამსახურში დასაქმებულის ნასვამ მდგომარეობაში გამოცხადება, გარდა სამსახურეობრივი ბარათისა, არ დასტურდებოდა საქმეში არსებული სხვა მტკიცებულებით, ამასთან, მოსარჩელის ალკოჰოლის ზემოქმედების ქვეშ ყოფნა არ გადამოწმებულა საექსპერტო კვლევით.
5.1.3. სასამართლომ მიუთითა დამსაქმებლის შინაგანაწესის 9.5 (დისციპლინური პასუხისმგებლობის ზომის განსაზღვრაზე უფლებამოსილი პირი), 9.6. (დისციპლინური კომისიისათვის განსახილველად წარსადგენ მასალების მომზადების პროცედურა) პუნქტებზე და აღნიშნა, რომ საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებებით არ დასტურდებოდა მოპასუხის მიერ მისთვის შინაგანაწესით დაკისრებული ვალდებულებების შესრულების ფაქტი, კერძოდ, დისციპლინურ კომისიას არ გადასცემია საქმე და არ მომზადებულა სათანადო დასკვნა დასაქმებულის დისციპლინური პასუხიმგებლობის ზომის განსაზღვრის თაობაზე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-4 და 102-ე მუხლების შესაბამისად კი, იმ გარემოების მტკიცების ტვირთი, რომ 2013 წლის 28 ოქტომბერს დასაქმებული სამსახურში ნასვამი იმყოფებოდა, ეკისრებოდა აპელანტს, რომელმაც სათანადო მტკიცებულებაზე მითითებით ვერ შეძლო იმ სადავო ფაქტობრივი გარემოების დამტკიცება, რომელზეც ამყარებდა თავის შესაგებელსა და სააპელაციო მოთხოვნას.
5.1.4. არ იქნა გაზიარებული მოწინააღმდეგე მხარის მოსაზრება, რომ მოსარჩელესა და მოპასუხეს შორის 5 წელზე მეტი ვადით დადებული ვადიანი შრომითი ხელშეკრულება, შრომის კოდექსში 2013 წლის 12 ივნისს განხორციელებული საკანონმდებლო ცვლილებების საფუძველზე, მიჩნეული უნდა ყოფილიყო განუსაზღვრელი ვადით დადებულად. პალატამ მიუთითა შრომის კოდექსის მე-6 მუხლის 13 ნაწილზე და აღნიშნა, რომ დამსაქმებელთან დადებული ვადიანი შრომითი ხელშეკრულების უვადო შრომით ხელშეკრულებად მიჩნევისათვის საჭიროა ორი პირობის კუმულატიურად არსებობა: შრომითი ურთიერთობები ერთსა და იმავე დამსაქმებელთან უნდა არსებობდეს 5 წლით ან მეტი ვადით და ასევე ვადიანი ხელშეკრულების მოქმედება უნდა გრძელდებოდეს შრომის კოდექსში განხორციელებული ცვლილების ამოქმედებიდან 1 წლის განმავლობაში. შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის მომწესრიგებელ ნორმაში ცვლილებები განხორციელდა 2013 წლის 12 ივნისს, რომელიც ამოქმედდა 2013 წლის 4 ივლისს. იმისათვის, რომ მოსარჩელესთან დადებული ხელშეკრულება ჩათვლილიყო უვადოდ, შრომითი ურთიერთობა უნდა გაგრძელებულიყო ამ კანონის ცვლილებების ამოქმედებიდან, კერძოდ 2013 წლის 4 ივლისიდან 1 წლის განმავლობაში, ანუ მოსარჩელეს ცვილილებების ამოქმედებიდან კომპანიაში 1 წელი უნდა ჰქონოდა ნამუშევარი. მოცემულ შემთხვევაში კი, დადგენილი იყო, რომ 2013 წლის 16 ივლისის ერთწლიანი შრომითი ხელშეკრულება შეწყდა 2013 წლის 31 ოქტომბრიდან, შესაბამისად, მოსარჩელის შრომითი ურთიერთობა მოპასუხე კომპანიასთან ცვლილებების ამოქმედებიდან ერთი წლის განმავლობაში არ გაგრძელებულა. შესაბამისად, სასარჩელო მოთხოვნა სამსახურში აღდგენის თაობაზე დაუსაბუთებული იყო, ვინაიდან 2013 წლის 16 ივლისის ხელშეკრულება დადებული იყო ერთი წლის ვადით 2014 წლის 16 ივლისამდე და იმ ვითარებაში, როდესაც გასული იყო ხელშეკრულების მოქმედების ვადა, არ არსებობდა მოსარჩელის სამსახურში აღდგენის ფაქტობრივი საფუძველი.
5.1.5. შრომის კოდექსის მე-2, 31-ე და 32-ე მუხლების პირველი ნაწილების შესაბამისად, სასამართლომ აღნიშნა, რომ მხარეთა შორის სახელშეკრულებო ურთიერთობა შეწყდა 2013 წლის 31 ოქტომბრიდან. შრომით-სამართლებრივი ურთიერთობის შეწყვეტა დამსაქმებლის მხრიდან არამართლზომიერად განხორციელდა, შესაბამისად, მოსარჩელეს ყოველთვიურად 2013 წლის 1 ნოემბრიდან 2014 წლის 16 ივლისამდე (ხელშეკრულების მოქმედების ვადა) უნდა ანაზღაურებოდა ხელფასი 608 ლარის ოდენობით, როგორც უკანონოდ გათავისუფლების გამო მიუღებელი შემოსავალი.
5.1.6. სააპელაციო პალატამ დაუსაბუთებლად მიიჩნია აპელანტის მტკიცება, გ.ა-ის მოწმის სახით დაკითხვაზე უარის თქმის შესახებ, თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2014 წლის 27 აგვისტოს საოქმო განჩინების უსწორობასთან დაკავშირებით, რადგანაც, უპირველეს ყოვლისა, აპელანტი გასაჩივრებული საოქმო განჩინების უსწორობებზე არ მიუთითებდა, რაც შეეხებოდა შესაგებელს, მხარე მოწმის დაკითვას იმ მოტივით ითხოვდა, რომ მოწმე დაასაბუთებდა ნასვამი მუშაკის გამოცხადებას, ხოლო სააპელაციო საჩივარში აღნიშნავდა, რომ მოწმე გათავისუფლების შესახებ მოსარჩელის ინფორმირებას დაამტკიცებდა. პალატის განმარტებით, სააპელაციო სასამართლოში სადავოს არ წარმოადგენდა ის გარემოება, თუ როდის ეცნობა მოსარჩელეს მისი სამსახურიდან გათავისუფლების შესახებ. სამოქლაქო საპროცესო კოდექსის 140-ე მუხლის მე-3 და მე-4 ნაწილების მიხედვით, ვინაიდან არ არსებობდა მოწმის დაკითხვის აუცილებლობა, პალატამ ჩათვალა, რომ გასაჩივრებული საოქმო განჩინების გაუქმების ფაქტობრივ-სამართლებრივი საფუძველი არ არსებობდა.
6. კასატორის მოთხოვნა:
სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა მოსარჩელემ, მოითხოვა მისი ნაწილობრივ გაუქმება (სარეზოლუციო ნაწილის პირველი, მე-2, მე-3, მე-4 და მე-6 პუნქტები) და სარჩელის დაკმაყოფილება.
6.1. საკასაციო საჩივრის საფუძვლები:
6.1.1. არასწორია სასამართლოს დასკვნა, რომ არ არსებობდა მოსარჩელის სამუშაოზე აღდგენის წინაპირობები, რადგანაც 2013 წლის 16 ივლისის ხელშეკრულება დადებული იყო ერთი წლის ვადით და გასული იყო მისი მოქმედების ვადა. სააპელაციო სასამართლომ უსაფუძვლოდ არ გაიზიარა მოსარჩელის არგუმენტები, რომ მხარეთა შორის შრომითი ურთიერთობა გრძელდებოდა 5 წელზე მეტი ვადით, რის გამოც, შრომის კოდექსში 2013 წლის 12 ივნისს განხრციელებული ცვლილებების შედეგად, ხელშეკრულება უვადოდ დადებულად მიიჩნევა. სააპელაციო სასამართლოს უნდა ეხელმძღვანელა შრომის კოდექსის მე-6 მუხლით.
6.1.2. გაურკვეველია სასამართლოს ლოგიკა, როდესაც ადგენს, რომ დასაქმებულის მხრიდან შრომის შინაგანაწესის დარღვევას ადგილი არ ჰქონია, რის გამოც არსებობდა გათავისუფლების შესახებ ბრძანების ბათილად ცნობის ნაწილში საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების წინაპირობა, თუმცა, პალატამ უსაფუძვლოდ შეცვალა იგივე გადაწყვეტილება სამუშაოზე აღდგენის ნაწილში. დასაბუთებასაა მოკლებული პალატის მსჯელობა ხელშეკრულების ვადის გასვლის თაობაზე, რამდენადაც დასტურდება სადავო ხელშეკრულების უვადოდ დადებულ შრომით ხელშეკრულებად მიჩნევის წინაპირობები.
6.1.3. სააპელაციო სასამართლომ, მართალია, გამოიყენა შრომის კოდექსის მე-6 მუხლი, თუმცა არასწორად განმარტა იგი, რამდენადაც არსებობდა ყველა პირობა, მოსარჩელესთან დადებული შრომითი ხელშეკრულების უვადოდ მიჩნევისათვის: მხარეთა შორის შრომითი ურთიერთობა დაიწყო 2006 წლის 1 ივნისიდან და გრძელდებოდა 2008 წლის 23 იანვრამდე, ამავე წლის 24 ოქტმბერს კვლავ განახლდა შრომითი ურთიერთობა და გაფორმდა მორიგი ვადიანი ხელშეკრულება კასატორთან. ამგვარი მორიგი ვადიანი ხელშეკრულება მხარეთა შორის 2013 წლის 16 ივლისს დაიდო, მოქმედების ვადა განისაზღვრა ერთი წლით და იგი მოპასუხის უკანონო ქმედებით შეწყდა 2013 წლის 16 ივლისს. უკანონო შეწყვეტის არარსებობის შემთხვევაში, შრომის კოდექსის მე-6 მუხლში განხორციელებული ცვლილების შესაბამისად, სახეზე იქნებოდა ხელშეკრულების უვადოდ მიჩნევის საფუძველი.
6.1.4. სააპელაციო სასამართლომ არასწორად არ იხელმძღვანელა შრომის კოდექსის 38-ე მუხლის მე-8 ნაწილით, რადგანაც გათავისუფლების შესახებ ბრძანების უკანონოდ ცნობის შედეგი, ამავე ნორმის თანახმად, დაკავებულ თანამდებობაზე აღდგენაა.
6.1.5. გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით დადგენილია, რომ მუშაკის გათავისუფლება განხორციელდა უკანონოდ, შესაბამისად, სახეზეა დასაქმებულის იძულებითი მოცდენა, ამ შემთხვევაში, პალატას უნდა ეხელმძღვანელა შრომის კოდექსის 32-ე, 44-ე მუხლებით, სამოქალაქო კოდექსის 408-ე და 411-ე მუხლებით.
6.1.6. კასატორის განმარტებით, სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიჩნეული გარემოებების შეფასებისას დაარღვია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 105-ე მუხლის მოთხოვნები. სააპელაციო სასამართლომ დაადგინა მხოლოდ ბოლო ხელშეკრულების დადებისა და მისი ცალმხრივად შეწყვეტის ფაქტი, თუმცა შეფასება არ მისცა საქმეში წარმოდგენილ მტკიცებულებებს რომლებიც ადასტურებს კასატორთან ჯერ 2006, ხოლო, შემდგომ, 2008 წელს ხელშეკრულების გაფორმებას.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ შეისწავლა საკასაციო საჩივრის საფუძვლები, შეამოწმა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების იურიდიული დასაბუთებულობა და მიიჩნევს, რომ იგი უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:
1. გასაჩივრებული გადაწყვეტილების შეცვლის ფაქტობრივი და სამართლებრივი დასაბუთება:
1.1. საკასაციო საჩივრის ფარგლებში შეფასების საგანს გათავისუფლებამდე დაკავებულ თანამდებობაზე პირის აღდგენაზე, ასევე, ხელშეკრულების მოქმედების ვადის გასვლის შემდგომ განაცდურის ანაზღაურებაზე უარის თქმის ნაწილში გასაჩივრებული გადაწყვეტილების კანონიერება წარმოადგენს, თავის მხრივ, სააპელაციო პალატამ, მიღებული გადაწყვეტილება დაამყარა იმ გარემოებაზე, რომ მხარეთა შორის დადებული შრომითი ხელშეკრულების მოქმედების ვადა ამოიწურა და არ არსებობდა ამ ნაწილში მოსარჩელის მოთხოვნის დაკმაყოფილების ფაქტობრივი საფუძველი.
1.2. კასატორი არ ეთანხმება სასამართლოს შეფასებებსა და დასკვნებს ხელშეკრულების ვადის ამოწურვის გამო გათავისუფლებამდე დაკავებულ თანამდებობაზე მისი აღდგენის, ასევე, ამ ვადის გასვლის შემდგომ განაცდურის ანაზღაურების შეუძლებლობის თაობაზე და პრეტენზიას აცხადებს, როგორც მატერიალური, ისე საპროცესო სამართლის ნორმების დარღვევაზე.
1.3. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, საკასაციო საჩივარი შეიძლება ეფუძნებოდეს მხოლოდ იმას, რომ გადაწყვეტილება კანონის დარღვევითაა გამოტანილი. ამავე ნორმის შემდგომი ნაწილებით განსაზღვრულია, თუ რა მიიჩნევა კანონის დარღვევად, თუმცა, იმის გასარკვევად, წარმოდგენილი პრეტენზიები რამდენად დასაშვები და დასაბუთებული შედავებაა, საკასაციო პალატა ყურადღებას გაამახვილებს დავის სწორად გადაწყვეტისათვის მნიშვნელობის მქონე შემდეგ გარემოებებზე:
1.3.1. 2013 წლის 16 ივლისს მოსარჩელესა და მოპასუხეს შორის ერთი წლის ვადით დაიდო შრომითი ხელშეკრულება, რომლითაც განისაზღვრა მხარეთა უფლება-მოვალეობები და შრომის ანაზღაურება.
1.3.2. შპს „ყ.-თ-ის“ სპეციალური მმართველის 2013 წლის 31 ოქტომბრის #... ბრძანებით, გ.ო-ი გათავისუფლდა ვაკე-წყნეთის რაიონული სადისტრიბუციო ცენტრის კონტროლიორის თანამდებობიდან 2013 წლის 31 ოქტომბრიდან. ბრძანების თანახმად, შრომითი ურთიერთობა შეწყდა შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის პირველი პუნქტის „თ“ ქვეპუნქტის საფუძველზე, ხოლო ფაქტობრივ საფუძველს, შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტისა, წარმოადგენდა თავად მოსარჩელის ახსნა-განმარტებითი ბარათი და ვაკე-წყნეთის სადისტრიბუციო სერვისცენტრის უფროსის 2013 წლის 30 ოქტომბრის სამსახურებრივი ბარათი 2013 წლის 28 ოქტომბერს მოსარჩელის სამსახურში ნასვამ მდგომარეობაში გამოცხადების თაობაზე.
1.3.3. გასაჩივრებული გადაწყვეტილების თანახმად, მოპასუხემ ვერ წარადგინა მტკიცებულებები და ვერ დაადასტურა ფაქტობრივი გარემოება იმის თაობაზე, რომ მოსარჩელე მართლაც ნასვამი გამოცხადდა სამსახურში, აღნიშნულის საპირისპიროდ, საქმის მასალებით სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ დასაქმებულმა შეასრულა სამსახურებრივი მოვალეობა, აქვე გაზიარებულ იქნა მოსარჩელის მსჯელობა, რომ დამსაქმებლის მხრიდან გათავისუფლების დროს დარღვეული იყო შრომის შინაგანაწესით დადგენილი დისციპლინური პასუხისმგებლობის დაკისრების წესი და პროცედურები.
1.4. საკასაციო სასამართლო მითითებულ გარემოებებთან მიმართებაში ყურადღებას გაამახვილებს იმ საკითხზე, რომ მათი გაზიარებისათვის სახეზეა არა მხოლოდ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლით გათვალისწინებული წინაპირობები, არამედ, ამ ნაწილში გადაწყვეტილება კანონიერ ძალაშია შესული, რამდენადაც, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 9 ოქტომბრის განჩინებით შპს „ყ.-თ-ის“ საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩა განუხილველად (სსსკ-ის 264.2 მუხლი).
1.5. საკასაციო პალატა სრულად იზიარებს გ.ო-ის პრეტენზიას სააპელაციო სასამართლოს მხრიდან სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 105-ე მუხლის დარღვევის, ასევე შრომის კოდექსის მე-6 მუხლის 13 ნაწილის არასწორად განმარტების თაობაზე. მატერიალური სამართლის მითითებული ნორმის თანახმად, თუ შრომითი ხელშეკრულება დადებულია 30 თვეზე მეტი ვადით, ან თუ შრომითი ურთიერთობა გრძელდება ვადიანი შრომითი ხელშეკრულებების ორჯერ ან მეტჯერ მიმდევრობით დადების შედეგად და მისი ხანგრძლივობა აღემატება 30 თვეს, ჩაითვლება, რომ დადებულია უვადო შრომითი ხელშეკრულება. ვადიანი შრომითი ხელშეკრულებები მიმდევრობით დადებულად ჩაითვლება, თუ არსებული შრომითი ხელშეკრულება გაგრძელდა მისი ვადის გასვლისთანავე ან მომდევნო ვადიანი შრომითი ხელშეკრულება დაიდო პირველი ხელშეკრულების ვადის გასვლიდან 60 დღის განმავლობაში. დასახელებული ნორმა შეიცავს შენიშვნას, რომელიც მისი განუყოფელი ნაწილია და ადგენს მუხლში მითითებული რეგულაციის გამოყენების პირობებს იმ ურთიერთობებში, რომლებიც საკანონმდებლო ცვლილებებს წინ უსწრებდა, შენიშვნის თანახმად, მე-6 მუხლის 11–13 პუნქტების მოქმედება ვრცელდება ამ კანონის (12.06.2013, №729) ამოქმედების შემდეგ დადებულ ინდივიდუალურ შრომით ხელშეკრულებაზე ან/და კოლექტიურ ხელშეკრულებაზე. მე-6 მუხლის 13 პუნქტის პირობების მიუხედავად, ვადიანი შრომითი ხელშეკრულების საფუძველზე მომუშავე დასაქმებულთან, რომლის შრომითი ურთიერთობები ერთსა და იმავე დამსაქმებელთან გრძელდება 5 წლის ან მეტი ხნის განმავლობაში, უვადო შრომითი ხელშეკრულება მე-6 მუხლის 13 პუნქტის შესაბამისად დადებულად ჩაითვლება ამ კანონის (12.06.2013, №729) ამოქმედებიდან 1 წლის შემდეგ, ხოლო თუ ასეთივე დასაქმებულის შრომითი ურთიერთობები ერთსა და იმავე დამსაქმებელთან გრძელდება 5 წელზე ნაკლები ხნის განმავლობაში, მასთან უვადო შრომითი ხელშეკრულება მე-6 მუხლის 13 პუნქტის შესაბამისად დადებულად ჩაითვლება ამ კანონის (12.06.2013, №729) ამოქმედებიდან 2 წლის შემდეგ. მითითებული საკანონმდებლო დანაწესების ანალიზი იძლევა დასკვნის საფუძველს, რომ 2013 წლის 12 ივნისს ორგანულ კანონში _ შრომის კოდექსში განხორციელებული ცვლილებების ამოქმედებამდე (რომელიც გამოქვეყნდა 2013 წლის 4 ივლისს) წარმოშობილი ვადიანი შრომითი ურთიერთობა უვადოდ დადებულ შრომით ხელშეკრულებად განიხილება, თუ ვადიანი ურთიერთობა ერთსა და იმავე დასაქმებულთან საკანონმდებლო ცვლილებების ამოქმედებამდე 5 წლის განმავლობაში გრძელდებოდა და ამ კანონის ამოქმედებიდან კვლავ გაგრძელდება 1 წელი; თუ ვადიანი შრომითი ურთიერთობა საკანონმდებლო ცვლილებების ამოქმედებამდე 5 წელზე ნაკლები დროის განმავლობაში გრძელდებოდა, იგი უვადოდ მიიჩნევა, ამ ცვლილებების ამოქმედებიდან 2 წლის განმავლობაში გაგრძელების შემთხვევაში.
1.6. საკასაციო პალატა ყურადღებას გაამახვილებს გ.ო-ის სარჩელზე, სადაც იგი განმარტავს, რომ მოპასუხესთან შრომით ურთიერთობაში იმყოფებოდა 2008 წლიდან და მორიგი შრომითი ხელშეკრულება მხარეთა შორის 2013 წლის 16 ივლისს გაფორმდა. საქმეში წარმოდგენილი, როგორც თავდაპირველი, ისე დაზუსტებული შესაგებლით მოპასუხეს ეს ფაქტი სადავო არ გაუხდია, უფრო მეტიც, მან განმარტა, რომ შრომითი ურთიერთობა მოსარჩელესთან არა 2008 წელს, არამედ 2006 წლის 1 ივნისიდან წარმოიშვა. საკასაციო პალატა მიზანშეწონილად მიიჩნევს, განმარტოს საპროცესო ურთიერთობის მიზნებისათვის აღიარების სამართლებრივი მნიშვნელობა, კერძოდ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 131-ე და 132-ე მუხლების თანახმად, ერთი მხარის მიერ ისეთი გარემოების არსებობის ან არარსებობის დადასტურება (აღიარება), რომელზედაც მეორე მხარე ამყარებს თავის მოთხოვნებსა თუ შესაგებელს, სასამართლომ შეიძლება საკმარის მტკიცებულებად ჩათვალოს და საფუძვლად დაუდოს სასამართლო გადაწყვეტილებას. საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე გარემოების არსებობის ან არარსებობის აღიარება მხარეს შეუძლია როგორც ზეპირი, ისე წერილობითი ფორმით, საქმის წინასწარი სასამართლო განხილვისათვის მომზადების ან ამ საქმის სასამართლო სხდომაზე განხილვის დროს. თუ აღიარება წარმოდგენილია წერილობითი ფორმით, იგი დაერთვის საქმეს. ზეპირად გაკეთებული აღიარება შეიტანება სასამართლო სხდომის ოქმში. საპროცესო სამართლის თეორიაში აღიარების განსაკუთრებული მნიშვნელობა განმარტებულია იმგვარად, რომ ფაქტს, რომელსაც უნდა ადასტურებდეს დავის სუბიექტი, ადასტურებს მისი მოწინააღმდეგე მხარე. ფაქტის აღიარების დროს მხარე ცნობს დავის კონკრეტულ ფაქტობრივ გარემოებას, რაც სასამართლომ შეიძლება საკმარის საფუძვლად მიიჩნიოს გადაწყვეტილების გამოტანისას და დაეყრდნოს ამ აღიარებას. საყურადღებოა, რომ საქმის განხილვის არც ერთ ეტაპზე მოპასუხეს ამავე კოდექსის 133-ე მუხლით გათვალისწინებული საპროცესო საშუალებით არ უსარგებლია, ამდენად, მოპასუხის მითითებული აღიარება, საკასაციო პალატის შეფასებით, წინამდებარე გადაწყვეტილებას საფუძვლად უნდა დაედოს.
1.7. რაც შეეხება საკანონმდებლო ცვლილების შედეგად ჩამოყალიბებული ნორმის გამოყენების მეორე კუმულატიურ წინაპირობას (შრომითი ურთიერთობის გაგრძელება ნორმის ამოქმედებიდან ერთი წლის განმავლობაში), პალატა ამ თვალსაზრისით ყურადღებას გაამახვილებს შემდეგ საკითხებზე: მოსარჩელესთან შრომითი ურთიერთობის არამართლზომიერად შეწყვეტის ფაქტს, მოცემულ შემთხვევაში, პრეიუდიციული ძალა გააჩნია (სსსკ-ის 106-ე მუხლი). შრომის კოდექსის 38-ე მუხლის მე-8 ნაწილის შესაბამისად, ქვემდგომმა სასამართლომ სწორედ ეს გარემოება დაუდო საფუძვლად ხელშეკრულების მოქმედების ვადაში დასაქმებულის თანამდებობაზე აღდგენას. ხელშეკრულების უკანონოდ შეწყვეტის ფაქტის სწორი სამართლებრივი შეფასების მიზნით, პალატა მიუთითებს სამოქალაქო კოდექსის 408-ე მუხლის პირველ ნაწილზე, რომლის თანახმადაც, იმ პირმა, რომელიც ვალდებულია აანაზღაუროს ზიანი, უნდა აღადგინოს ის მდგომარეობა, რომელიც იარსებებდა, რომ არ დამდგარიყო ანაზღაურების მავალდებულებელი გარემოება, ამდენად, 2013 წლის 16 ივლისს, ერთი წლის ვადით გაფორმებული შრომითი ხელშეკრულების მოქმედების ვადა ამოიწურა საკანონმდებლო ცვლილების ძალაში შესვლიდან ერთი წლის შემდეგ და ის ფაქტი, რომ დამსაქმებელმა 2013 წლის 31 ოქტომბრიდან უკანონოდ შეწყვიტა იგი, გავლენას ვერ იქონიებს შრომის კოდექსის მე-6 მუხლის 13 ნაწილით განსაზღვრულ ხელშეკრულების უვადოდ დადებულად მიჩნევის საკითხზე. შესაბამისად, საკასაციო სასამართლო უსაფუძვლობის გამო არ იზიარებს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების დასკვნებს ხელშეკრულების მოქმედების ვადის თაობაზე და მიიჩნევს, რომ ამ ნაწილში საკასაციო საჩივარი დასაბუთებულია.
1.8. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 411-ე მუხლის თანახმად, საკასაციო სასამართლო თვითონ მიიღებს გადაწყვეტილებას საქმეზე, თუ არ არსებობს 412-ე მუხლით გათვალისწინებული გადაწყვეტილების გაუქმებისა და საქმის სააპელაციო სასამართლოში ხელახლა განსახილველად დაბრუნების საფუძვლები. საკასაციო პალატა თვლის, რომ, მოცემულ შემთხვევაში, საქმის ქვემდგომი სასამართლოსათვის ხელახლა განსახილველად დაბრუნების წინაპირობები არ იკვეთება, შესაბამისად, უფლებამოსილია, თავად გადაწყვიტოს დავა. ამ თვალსაზრისით მხედველობაშია მისაღები სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოება იმის თაობაზე, რომ გათავისუფლების დროისათვის გ.ო-ი დასაქმებული იყო ვაკე-წყნეთის რაიონული სადისტრიბუციო ცენტრის კონტროლიორის თანამდებობაზე, ასევე, როგორც არაერთხელ აღინიშნა, ქვემდგომი სასამართლოს მიერ დადგენილია გათავისუფლების შესახებ დამსაქმებლის გადაწყვეტილების ბათილად ცნობის წინაპირობები. შრომის კოდექსის 38-ე მუხლის მე-8 ნაწილის თანახმად კი, სასამართლოს მიერ დასაქმებულთან შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის შესახებ დამსაქმებლის გადაწყვეტილების ბათილად ცნობის შემთხვევაში, სასამართლოს გადაწყვეტილებით, დამსაქმებელი ვალდებულია პირვანდელ სამუშაო ადგილზე აღადგინოს პირი, რომელსაც შეუწყდა შრომითი ხელშეკრულება, ან უზრუნველყოს ის ტოლფასი სამუშაოთი, ან გადაუხადოს მას კომპენსაცია სასამართლოს მიერ განსაზღვრული ოდენობით. მითითებული ნორმიდან, ასევე წინამდებარე გადაწყვეტილების სამოტივაციო ნაწილის 1.7. პუნქტში განვითარებული მსჯელობიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორის პრეტენზია დაკავებულ თანამდებობაზე აღდგენის შესახებ საფუძვლიანია და უნდა დაკმაყოფილდეს, ამასთანავე, პალატა დასაბუთებულად მიიჩნევს მხარის არგუმენტს იძულებითი განაცდურის ანაზღაურების ნაწილშიც, კერძოდ, შრომის კოდექსის 32-ე მუხლის პირველი ნაწილით დადგენილია, რომ თუ შრომითი ხელშეკრულებით სხვა რამ არ არის განსაზღვრული, დამსაქმებლის ბრალით გამოწვეული იძულებითი მოცდენის დროს დასაქმებულს შრომის ანაზღაურება მიეცემა სრული ოდენობით. საკასაციო სასამართლო მხედველობაში იღებს იმ გარემოებას, რომ სააპელაციო სასამართლომ გათავისუფლებიდან შრომითი ხელშეკრულების ვადაში მოპასუხეს მოსარჩელის სასარგებლოდ დააკისრა ყოველთვიური ხელფასის სახით მიუღებელი შემოსავლის _ 608 ლარის ანაზღაურება, ამ ნაწილში გადაწყვეტილება საფუძვლიანია და უცვლელად უნდა იქნას დატოვებული, ხოლო, 2014 წლის 16 ივლისიდან სამუშაოზე აღდგენამდე დამსაქმებელს დამატებით უნდა დაეკისროს დასაქმებულისათვის ყოველთვიური ხელფასის _ 608 ლარის ანაზღაურება საშემოსავლო გადასახადის გათავლისწინებით.
1.9. მოცემულ შემთხვევაში, კასატორის მოთხოვნას წარმოადგენდა სარჩელის დაკმაყოფილება, სარჩელის თანახმად კი, გ.ო-ის სადავოდ ხდიდა შპს „ყ.-თ-ის“ სპეციალური მმართველის 2013 წლის 11 აგვისტოს #... ბრძანებასაც, რომლის საფუძვლეზეც მის მიმართ გამოყენებულ იქნა ადმინისტრაციული პასუხისმგებლობა და ჩადენილი გადაცდომის გამო დაექვითა ხელფასის 20%. თ-ის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2014 წლის 3 სექტემბრის გადაწყვეტილებით მოსარჩელის მოთხოვნა ზემოხსენებული ბრძანების ბათილად ცნობისა და დაქვითული შრომის ანაზღაურების დაკისრების ნაწილში არ დაკმაყოფილდა, ამ ნაწილში გადაწყვეტილება არ გასაჩივრებულა და შესულია კანონიერ ძალაში (სსსკ-ის 264.1 მუხლის „ბ“ ქვეპუნქტი), შესაბამისად, 2013 წლის 11 აგვისტოს #... ბრძანების ბათილად ცნობის ნაწილში არსებობს გ.ო-ის საკასაციო საჩივარზე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 272-ე მუხლის „ბ“ ქვეპუნქტით გათვალისწინებული საქმის წარმოების შეწყვეტის საფუძველი, რამდენადაც, ამავე კოდექსის 399-ე და 372-ე მუხლების თანახმად, საკასაციო სასამართლო უფლებამოსილია, იხელმძღვანელოს ქვემდგომი ინსტანციების სასამართლოებში საქმის განხილვის მარეგულირებელი იმ ნორმებით, რომლებიც არ ეწინააღმდეგება ზემდგომი წესით საქმის განხილვის წესებს, ხოლო 187-ე მუხლის მე-2 ნაწილით დადგენილია, რომ თუ სარჩელის მიღებაზე უარის თქმის საფუძველი გამოვლინდება ამ სარჩელის წარმოებაში მიღების შემდეგ, მაშინ იმის მიხედვით, თუ როგორია ეს საფუძველი, სასამართლო შეწყვეტს საქმის წარმოებას ან სარჩელს განუხილველად დატოვებს (ამ კოდექსის 272-ე და 275-ე მუხლები).
2. საკასაციო სასამართლოში წარმოდგენილი მტკიცებულებები:
2.1. განსახილველ საკასაციო საჩივარს ერთვის შპს „ყ.-თ-ის“ მიერ გაცემული კასატორის დანიშვნისა და გათავისუფლების შესახებ ბრძანებების ამონაწერები, ასევე შრომითი ხელშეკრულებების ასლები და კასატორი შუამდგომლობს ამ მტკიცებულებების საქმისათვის დართვის თაობაზე.
2.2. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით, საკასაციო სასამართლო იმსჯელებს მხარის მხოლოდ იმ ახსნა-განმარტებაზე, რომელიც ასახულია სასამართლოთა გადაწყვეტილებებში ან სხდომათა ოქმებში. გარდა ამისა, შეიძლება მხედველობაში იქნეს მიღებული ამ კოდექსის 396-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ვ“ ქვეპუნქტში მითითებული ფაქტები. აღნიშნული ნორმა ადგენს საკასაციო სასამართლოს მიერ ფაქტობრივი გარემოებების შეფასების პროცესუალურ ფარგლებს და მისი შინაარსიდან გამომდინარეობს, რომ საკასაციო სასამართლოში ახალ ფაქტებზე მითითება და ახალი მტკიცებულებების წარმოდგენა არ დაიშვება, ამავე კოდექსის 104-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, სასამართლო არ მიიღებს, არ გამოითხოვს ან საქმიდან ამოიღებს მტკიცებულებებს, რომლებსაც საქმისათვის მნიშვნელობა არ აქვთ. დასახელებული ნორმებიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ არ არსებობს მტკიცებულებათა საქმისათვის დართვის თაობაზე კასატორის შუამდგომლობის გაზიარების საფუძველი, შესაბამისად, მის ავტორს უნდა დაუბრუნდეს წერილობითი მასალები 59 (ორმოცდაცხრამეტი) ფურცლად.
3. სასამართლო ხარჯები:
3.1. მოცემული დავის საგანს შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის თაობაზე დამსაქმებლის გადაწყვეტილების ბათილად ცნობა, დაკავებულ თანამდებობაზე აღდგენა და იძულებითი განაცდურის _ გათავისუფლების დღიდან სამუშაოზე აღდგენამდე ყოველთვიურად 608 ლარის მოსარჩელისათვის ანაზღაურება წარმოადგენს.
3.2. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 41-ე მუხლის პირველი ნაწილის „დ“ ქვეპუნქტის თანახმად, ვადიანი გასაცემის ან გადასახდელის შესახებ სარჩელის ღირებულება იანგარიშება არა უმეტეს სამი წლის განმავლობაში გასაცემი ან გადასახდელი თანხების ერთობლიობით, ამავე ნორმის მე-2 ნაწილის თანახმად კი, თუ არაქონებრივ დავასთან ერთად განიხილება მისგან წარმოშობილი ქონებრივ-სამართლებრივი დავა, დავის საგნის ფასი განისაზღვრება უფრო მაღალი ღირებულების მოთხოვნის მიხედვით. სარჩელით მოთხოვნილი თანხის (608 ლარი) სამი წლის განმავლობაში გადასახდელი ოდენობის შესაბამისად, პალატა მიიჩნევს, რომ დავის საგნის ფასი 21 888 ლარს შეადგენს, ხოლო სამივე ინსტანციაში სახელმწიფო ბიუჯეტის სასარგებლოდ გადასახდელი თანხების ერთობლიობა _ 2 626,56 ლარს.
3.3. „სახელმწიფო ბაჟის შესახებ“ საქართველოს კანონის 5.1. მუხლის „ა“ ქვეპუნქტის თანახმად, მსგავსი კატეგორიის დავებზე მოსარჩელე შრომის ანაზღაურების მოთხოვნის ნაწილში სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან გათავისუფლებულია, ხოლო ბრძანების ბათილად ცნობის მოთხოვნის ნაწილში, გადასახდელი სახელმწიფო ბაჟის ოდენობა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 39-ე მუხლის პირველი ნაწილის „თ“ ქვეპუნქტით გამოიანგარიშება. შესაბამისად, მოსარჩელის მიერ საქმის განხილვასთან დაკავშირებით პირველი ინსტანციის სასამართლოში გადახდილ იქნა 100 ლარი, ხოლო საკასაციო საჩივარს დაურთო 600 ლარის გადახდის დამადასტურებელი ქვითარი. საკასაციო პალატა თვლის, რომ გ.ო-ს, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-7 და 42-ე მუხლების შესაბამისად, უნდა დაუბრუნდეს მის მიერ საკასაციო საჩივარზე გადახდილი ბაჟიდან ზედმეტად გადახდილი 300 ლარი, შესაბამისად, ორივე ინსტანციის სასამართლოში გაწეული საპროცესო ხარჯი უნდა განისაზღვროს 400 ლარით.
3.4. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 53-ე მუხლის პირველი და მე-3 ნაწილების თანახმად, იმ მხარის მიერ გაღებული ხარჯების გადახდა, რომლის სასარგებლოდაც იქნა გამოტანილი გადაწყვეტილება, ეკისრება მეორე მხარეს, თუნდაც ეს მხარე განთავისუფლებული იყოს სახელმწიფო ბიუჯეტში სასამართლო ხარჯების გადახდისაგან. თუ სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, მაშინ ამ მუხლში აღნიშნული თანხა მოსარჩელეს მიეკუთვნება სარჩელის იმ მოთხოვნის პროპორციულად, რომელიც სასამართლოს გადაწყვეტილებით იქნა დაკმაყოფილებული, ხოლო მოპასუხეს – სარჩელის მოთხოვნის იმ ნაწილის პროპორციულად, რომელზედაც მოსარჩელეს უარი ეთქვა. თუ სააპელაციო ან საკასაციო სასამართლო შეცვლის გადაწყვეტილებას ან გამოიტანს ახალ გადაწყვეტილებას, იგი შესაბამისად შეცვლის სასამართლო ხარჯების განაწილებასაც. ამავე კოდექსის 55-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად კი, სასამართლოს მიერ საქმის განხილვასთან დაკავშირებით გაწეული ხარჯები და სახელმწიფო ბაჟი, რომელთა გადახდისაგან განთავისუფლებული იყო მოსარჩელე, გადახდება მოპასუხეს ბიუჯეტის შემოსავლის სასარგებლოდ, მოთხოვნათა იმ ნაწილის პროპორციულად, რომელიც დაკმაყოფილებულია.
3.5. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატა თვლის, რომ შპს „ყ.-თ-ს“ გ.ო-ის სასარგებლოდ უნდა დაეკისროს 400 ლარის, ხოლო სახელმწიფო ბიუჯეტის სასარგებლოდ _ 2 626,56 ლარის გადახდა მის მიერ სააპელაციო საჩივარზე უკვე გადახდილი 291,84 ლარის გათვალისწინებით.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 53-ე, 55-ე, 187-ე, 411-ე მუხლებით და
გ ა დ ა წ ყ ვ ი ტ ა:
1. გ.ო-ის საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდეს.
2. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 19 თებერვლის გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილის პირველი, მე-2, მე-3, მე-4 მე-6 და მე-7 პუნქტების შეცვლით მიღებულ იქნას ახალი გადაწყვეტილება.
3. გ.ო-ის სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდეს:
3.1. გ.ო-ი აღდგენილ იქნას შპს „ყ.-თ-ის“ ვაკე-წყნეთის რაიონული სადისტრიბუციო ცენტრის კონტროლიორის თანამდებობაზე.
3.2. შპს „ყ.-თ-ს“ გ.ო-ის სასარგებლოდ 2014 წლის 16 ივლისიდან სამუშაოზე აღდგენამდე დაეკისროს იძულებითი განაცდურის ანაზღაურება თვეში 608 ლარის ოდენობით (საშემოსავლო გადასახადის გათვალისწინებით).
3.3. დანარჩენ ნაწილში გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩეს უცვლელად.
4. შპს „ყ.-თ-ის“ სპეციალური მმართველის 2013 წლის 31 ოქტომბრის #... ბრძანების ბათილად ცნობის მოთხოვნის ნაწილში გ.ო-ის საკასაციო საჩივარზე შეწყდეს საქმის წარმოება.
5. გ.ო-ს (პ/#...) სახელმწიფო ბიუჯეტიდან (ქ.თ-ი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150) დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით მის მიერ 2015 წლის 7 აპრილს #... საგადახდო დავალებით გადახდილი 600 ლარიდან ზედმეტად გადახდილი 300 ლარი.
6. შპს „ყ.-თ-ს“ (ს/#...) გ.ო-ის (პ/#...) სასარგებლოდ დაეკიროს ამ უკანასკნელის მიერ საქმის განხილვასთან დაკავშირებით გაწეული სასამართლო ხარჯის _ 400 ლარის გადახდა.
7. შპს „ყ.-თ-ს“ (ს/#...) სახელმწიფო ბიუჯეტის (ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150) სასარგებლოდ დაეკისროს 2 626,56 ლარის გადახდა.
8. გ.ო-ს დაუბრუნდეს მის მიერ საკასაციო საჩივარზე დართული მტკიცებულებები 59 (ორმოცდაცხრამეტი) ფურცლად.
9. საკასაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.
თავმჯდომარე ბ. ალავიძე
მოსამართლეები: ზ. ძლიერიშვილი
ნ. ბაქაქური
