№330210014590523

საქმე №ას-844-794-2015 02 დეკემბერი, 2015 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ზურაბ ძლიერიშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ნინო ბაქაქური, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – ი- ა-ა, ვ- ა-ი (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე - კ- ხ-ი (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 05 ივნისის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი – სამკვიდრო ქონების წილზე მემკვიდრედ და მესაკუთრედ ცნობა

აღწერილობითი ნაწილი:

II. სასარჩელო მოთხოვნა და სარჩელის საფუძვლები

1. კ- ხ–მა სარჩელი აღძრა სასამართლოში მოპასუხე ი-ა-ასა და ვ- ა--ის მიმართ და მოითხოვა დედის - 27.05.1996წ.-ს გარდაცვლილი რ-ა-ას მემკვიდრედ და ქ--ში, ვ-ას გამზირზე, მე-2 კვარტალში, 34-ე კორპუსში მდებარე უძრავი ქონების ½ ნაწილიდან 1/3 წილზე მესაკუთრედ ცნობა.

III. მოპასუხის პოზიცია

2. მოპასუხეებმა სარჩელი არ ცნეს.

IV. პირველი ინსტანციის სასამართლოს დასკვნებზე მითითება

3. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2015 წლის 11 თებერვლის გადაწყვეტილებით კ-ხ-ის სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა. კ- ხ-ი ცნობილი იქნა დედის - 1996 წლის 27 მაისს გარდაცვლილი რ- ა-ას სამკვიდრო ქონების 1/16 წილის მესაკუთრედ. კ- ხ-ი ცნობილი იქნა უძრავი ქონების, მდებარე ქ--ში, ვ-–ას გამზირი, კვარტალი 2, კორპუსი N34, ბინა N22 (ს/კ:-) - 1/6 წილის მესაკუთრედ, ხოლო 5/12 წილის მესაკუთრედ ი- ა-ა და 5/12 წილის მესაკუთრედ ვ- ა-ი.

V. სააპელაციო საჩივრის მოთხოვნა

4. გადაწყვეტილებაზე კანონით დადგენილ ვადაში, სააპელაციო საჩივარი წარადგინეს ი- ა-ამ და ვ- ა-მა, მოითხოვეს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

VI. გასაჩივრებული გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი და ფაქტობრივ-სამართლებრივი საფუძვლები

5. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 05 ივნისის განჩინებით სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, ხოლო გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად.

6. მოცემულ საქმეზე დადგენილია, რომ მამკვიდრებელი რ- ა-ა გარდაიცვალა 1996 წლის 29 მაისს. რ- ა-ას გარდაცვალების მომენტში ჰყავდა ოთხი პირველი რიგის მემკვიდრე: მეუღლე - გ. ა-ი და შვილები: ი- ა-ა, ვ- ა-ი, კ- ხ–ი.

7. უდავოა, რომ გ. ა-მა 1992 წლის 26 სექტემბერს პრივატიზაციის ხელშეკრულების საფუძველზე შეიძინა საკუთრების უფლება ქ--ში, ვ-ას გამზირი, მე-2 კვარტალი, 34-ე კორპუსი, ბინა №22-ში მდებარე უძრავ ქონებაზე. პრივატიზაციის მომენტისათვის სადავო უძრავ ქონებაში რეგისტრირებულნი იყვნენ გრიგოლ ა-ის მეუღლე - რ- ა-ა და მოპასუხეები: ი- და ვ- ა-ები.

„საქართველოს რესპუბლიკაში ბინების პრივატიზაციის (უსასყიდლოდ გადაცემის) შესახებ“ საქართველოს მინისტრთა კაბინეტის 1992 წლის 1 თებერვლის №107-ე დადგენილების მეხუთე პუნქტის თანახმად, საცხოვრებელი სახლი (ბინა) უსასყიდლოდ გადაეცემა საქართველოს მოქალაქეებს, რომლებიც ამ სახლის დამქირავებლები ან დამქირავებლის ოჯახის წევრები არიან (პრივატიზაციის განხორციელების დროს მოქმედი სრ-ის საბიანო კოდექსის 62-ე მუხლის თანახმად „გამქირავებლის ოჯახის წევრებს განეკუთვნებიან მასთან მუდმივად მცხოვრები დამქირავებლის მეუღლე, მათი შვილები და მშობლები, ასევე სხვა ნათესავები, თუ ისინი მუდმივად ცხოვრობდნენ დამქირავებელთან და ეწეოდნენ საერთო მეურნეობას“). აღნიშნული პუნქტის თანახმად, სახელმწიფო ყველა იმ მოქალაქეს, რომელიც დადგენილი წესით იყო ჩასახლებული ბინაში, დამქირავებელი იქნებოდა იგი, თუ მისი ოჯახის წევრი, მისცა საშუალება გამხდარიყო ბინის მესაკუთრე. აღნიშნული ნორმიდან გამომდინარე, ყველა ის პირი, ვინც პრივატიზაციის დროს ცხოვრობდა ბინაში ბინის მესაკუთრედ ითვლება, იმის მიუხედავად, ოჯახის რომელი წევრის სახელზე მოხდა პრივატიზაცია. მოცემულ შემთხვევაში ყველა ის პირი ვინც პრივატიზაციის დროს ცხოვრობდა ბინაში, წარმოადგენს სადავო ბინის თანამესაკუთრეს. საქმეში არსებული მტკიცებულებებით დასტურდება და არც მხარეები ხდიან სადავოდ იმ ფაქტობრივ გარემოებას, რომ 1992 წელს სადავო ბინის პრივატიზება განხორციელდა გრიგოლ ა-ის სახელზე. პრივატიზების პერიოდში სადავო ბინაში ცხოვრობდნენ ოთხი პირი: გრიგოლ ა-ი, რ-ა-ა, ი- ა-ა და ვ- ა-ი, შესაბამისად ყველა აღნიშნული პირი წარმოადგენდა სადავო უძრავი ქონების თანამესაკუთრეს.

აღნიშნულის გათვალისწინებით, რ- ა-ას გარდაცვალების შემდგომ მისი სამკვიდრო მასა შეადგენდა სადავო ბინის ¼ ნაწილს, შესაბამისად, რ- ა-ას გარდაცვალებით სამკვიდრო გაიხსნა მის საკუთრებაში არსებულ, ქ-ში ვ-ას გამზირის მე-2 კვარტალი, 34-ე კორპუსი, ბინა №22-ში მდებარე უძრავი ქონების ¼ ნაწილზე.

8. უდავოა, რომ გ., ვ- და ი- ა-ებმა რ- ა-ას დანაშთი სამკვიდრო ქონება მიიღეს ფაქტობრივი დაუფლების გზით, კერძოდ ისინი სადავო ბინაში ცხოვრობდნენ მამკვიდრებლის გარდაცვალებამდე და მას შემდეგაც.

9. უდავოა, რომ კ- ხ–ს, დედის - რ- ა-ას სამკვიდროს მიღების მიზნით არ მიუმართავს სანოტარო ორგანოსთვის.

10. სააპელაციო პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ კ- ხ–ს ფაქტობრივი ფლობით მიღებული აქვს დედის - რ ა-ას დანაშთი სამკვიდრო ქონება.

აღნიშნული დასკვნის გაკეთების საფუძველად სააპელაციო პალატამ მიიჩნია თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის კანონიერ ძალაში შესული 2011 წლის 17 თებერვლის გადაწყვეტილებით პრეიუდიციულად დადგენილი ფაქტობრივი გარემოება, რომ კ- ხ-–ი 1994–2000 წლებში ფლობდა ქ-ში ვ-–ას გამზირი, მე-2 კვარტალი, 34-ე კორპუსი, ბინა №22-ში მდებარე სადავო უძრავ ქონებას.

საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო 106-ე მუხლის „ბ“ ქვეპუნქტის თანახმად, მხარეები თავისუფლდებიან მტკიცებულებათა წარმოდგენისაგან ისეთი ფაქტების დასადასტურებლად, რომლებსაც თუმცა ემყარება მათი მოთხოვნები, თუ შესაგებელი, მაგრამ დამტკიცებას არ საჭიროებენ. ესენია: ფაქტები, რომლებიც დადგენილია ერთ სამოქალაქო საქმეზე სასამართლოს კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით, თუ სხვა სამოქალაქო საქმეების განხილვისას იგივე მხარეები მონაწილეობენ.

სააპელაციო სასამართლოს ზემოაღნიშნული გადაწყვეტილებით დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებას პრეიუდიციული ძალა აქვს, რადგან განხილვაში იგივე მხარეები მონაწილეობდნენ, შესაბამისად, პალატას დადგენილად მიაჩნია, რომ მოსარჩელე კ-- ხ-ი 1996 წელს ფლობდა სადავო უძრავ ქონებას, და ფაქტობრივი ფლობით მიიღო დედის, 1996 წლის 29 მაისს გარდაცვლილი რ- ა---ას დანაშთი სამკვიდრო ქონება.

იმის გათვალისწინებით, რომ მამკვიდრებლის - რ- ა--ას სამკვიდრო ქონებას წარმოადგენდა სადავო უძრავი ქონების ¼ ნაწილი, აგრეთვე იმ გარემოების მხედველობაში მიღებით, რომ რ.ა--ას სამკვიდრო მიიღეს მისმა ოთხივე პირველი რიგის მემკვიდრეებმა: მეუღლემ - გრიგოლ ა-მა და შვილებმა: ი-- ა--ამ, ვ-– ა--მა და კ- ხ--მა, ამ უკანასკნელის წილს დედის სამკვიდრო ქონებიდან შეადგენს სადავო ბინის 1/16 ნაწილი.

საქმეში წარმოდგენილი საჯარო რეესტრის ამონაწერით და თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის კანონიერ ძალაში შესული 2011 წლის 17 თებერვლის გადაწყვეტილებით დადგენილია, რომ კ- ხ–ის საკუთრებას წარმოადგენდა ქ-ში ვ–ას გამზირი, მე-2 კვარტალი, 34-ე კორპუსი, ბინა №22-ში მდებარე უძრავ ქონების 1/9 ნაწილი. ვინაიდან კ.ხ–ის კუთვნილ წილს დაემატა ბინის 1/16 ნაწილი, საბოლოოდ მისი წილი სადავო უძრავ ქონებაში განისაზღვრა 1/6 ნაწილით.

11. საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 1319-ე მუხლის თანახმად, სამკვიდრო იხსნება პირის გარდაცვალების შედეგად. იმავე კოდექსის 1320-ე მუხლის შესაბამისად, სამკვიდროს გახსნის დროდ ითვლება მამკვიდრებლის გარდაცვალების დღე. ამავე კოდექსის 1328-ე მუხლის პირველი ნაწილით, სამკვიდრო (სამკვიდრო ქონება) შეიცავს მამკვიდრებლის როგორც ქონებრივი უფლებების (სამკვიდრო აქტივი), ისე მოვალეობების (სამკვიდრო პასივი) ერთობლიობას, რომელიც მას ჰქონდა სიკვდილის მომენტისათვის. სამკვიდროში შედის საერთო საკუთრების წილი, რომელიც მამკვიდრებელზე მოდიოდა.

საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 1306-ე მუხლის თანახმად, გარდაცვლილი პირის (მამკვიდრებლის) ქონების გადასვლა სხვა პირებზე (მემკვიდრეებზე) ხორციელდება კანონით ან ანდერძით, ანდა ორივე საფუძვლით.

საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 1469-ე მუხლის თანახმად, სამკვიდროს გაყოფის თაობაზე თანამემკვიდრეებს შორის შეუთანხმებლობისას დავას განიხილავს სასამართლო, რომელმაც ქონების გაყოფისას მხედველობაში უნდა მიიღოს გასაყოფი ქონების ხასიათი, თითოეული თანამემკვიდრის საქმიანობა და სხვა კონკრეტული გარემოებანი.

სამოქალაქო კოდექსის 1336-ე მუხლის თანახმად, კანონით მემკვიდრეობის დროს თანასწორი წილის უფლებით მემკვიდრეებად ითვლებიან პირველ რიგში – გარდაცვლილის შვილები, მეუღლე, მშობლები.

12. მოცემულ საქმეზე დადგენილია, რომ რ- ა--ა გარდაიცვალა 1996 წლის 29 მაისს, შესაბამისად, მის დანაშთ ქონებაზე გაიხსნა სამკვიდრო. სამკვიდრო ქონებას წარმოადგენდა ქ--ში ვ–ას გამზირის მე-2 კვარტალი, 34-ე კორპუსი, ბინა №22-ში მდებარე უძრავი ქონების ¼ ნაწილი. რ- ა-ას სამკვიდროს გახსნის მომენტისათვის არსებობდა ოთხი პირველი რიგის მეკვიდრე, გარდაცვლილის შვილები: ვ- ა-ი, ი--ა--ა და კ-- ხ-ი და მეუღლე - გრიგოლ ა--ი.

სამოქალაქო კოდექსის 1421-ე მუხლის თანახმად, მემკვიდრის მიერ სამკვიდრო მიღებულად ითვლება, როდესაც იგი სამკვიდროს გახსნის ადგილის სანოტარო ორგანოში შეიტანს განცხადებას სამკვიდროს მიღების შესახებ ან ფაქტობრივად შეუდგება სამკვიდროს ფლობას ან მართვას, რაც უდავოდ მოწმობს, რომ მან სამკვიდრო მიიღო. თუ მემკვიდრე ფაქტობრივად შეუდგა სამკვიდროს ნაწილის ფლობას, ითვლება, რომ მან მთლიანად მიიღო სამკვიდრო, რაშიც უნდა გამოიხატებოდეს და სადაც არ უნდა იყოს იგი. ამავე კოდექსის 1424-ე მუხლით, სამკვიდრო მიღებული უნდა იქნეს ექვსი თვის განმავლობაში სამკვიდროს გახსნის დღიდან. სამოქალაქო კოდექსის 1433-ე მუხლის თანახმად, მიღებული სამკვიდრო მემკვიდრის საკუთრებად ითვლება მემკვიდრეობის გახსნის დღიდან.

მითითებული ნორმათა შინაარსიდან გამომდინარე, სამკვიდრო მიღებულად ითვლება თუ მემკვიდრე ფაქტიურად შეუდგება სამკვიდრო ქონების ფლობას ან მართვას, აგრეთვე როდესაც იგი შეიტანს სანოტარო მოქმედებათა შემსრულებელ ორგანოში სამკვიდროს გახსნის ადგილას განცხადებას სამკვიდროს მიღების შესახებ. სამკვიდროს მიღების გზებს შორის (სანოტარო ორგანოში განცხადების შეტანა და სამკვიდროს ფაქტობრივი ფლობით მიღება) განსხვავება მხოლოდ იმაშია, რომ სანოტარო ორგანოში მიმართვას ადასტურებს წერილობითი განცხადება. რაც შეეხება ფაქტობრივ ფლობას, იგი მემკვიდრის სხვადასხვა მოქმედებით შეიძლება დადგინდეს, თუმცა ნებისმიერი ამ მოქმედებიდან აშკარად უნდა იკვეთებოდეს მემკვიდრის ნება, სურვილი დაეუფლოს სამკვიდრო ქონებას.

კონკრეტულ შემთხვევაში, დადგენილია, რომ მოსარჩელეს – კ- ხ–ს ნოტარიუსისათვის, სამკვიდროს მისაღებად კანონით დადგენილ ვადაში არ მიუმართავს.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის კანონიერ ძალაში შესულ 2011 წლის 17 თებერვლის გადაწყვეტილებით დადგენილი იქნა, რომ კ- ხ--ი 1994–2000 წლებში ფლობდა უძრავ ქონებას, მდებარე, ქ---ი ვ--–ას გამზირის მე-2 კვარტალი, 34-ე კორპუსი, ბინა №22.

საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო 106-ე მუხლის „ბ“ ქვეპუნქტის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს ზემოაღნიშნული გადაწყვეტილებით დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებას პრეიუდიციული ძალა აქვს, შესაბამისად, პალატაm დადგენილად მიiჩნია, რომ მოსარჩელე კ- ხ-ი 1996 წელს ნამდვილად ფლობდა სადავო უძრავ ქონებას, და ფაქტობრივი ფლობით მიიღო დედის, 1996 წლის 29 მაისს გარდაცვლილი რ- ა--ას დანაშთი სამკვიდრო ქონება.

VII. კასატორის მოთხოვნა და კასაციის საფუძვლები

13. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს ი- ა--ამ და ვ-– ა---მა და მოითხოვეს გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

14. კასატორების განმარტებით, კ--- ხ-ს გაშვებული აქვს რ-- ა--ას სამკვიდრო ქონების მიღების კანონით დადგენილი ექვს თვიანი ვადა (სამოქალაქო კოდექსის 1424-ე მუხლი) და აღნიშნული ვადა სასამართლოს მიერ აღდგენილი არ არის (სამოქალაქო კოდექსის 1426-ე მუხლი).

15. კასატორები მიუთითებენ, რომ მოცემულ შემთხვევაში, სააპელაციო სასამართლომ განიხილა და გადაწყვიტა 20 წლის წინ გარდაცვლილი რ--- ა----ას არ არსებულ სამკვიდრო წილზე მემკვიდრედ და მესაკუთრედ კ.ხ---ის ცნობის საკითხი და მოპასუხეს უკანონოდ მიაკუთვნა დედის სამკვიდროში 1/16 წილი, ხოლო სადავო მისამართზე მდებარე უძრავ ქონებაში მისი საკუთრება ცნო 1/6 ნაწილში.

16. კასატორები აღნიშნავენ, რომ მოსარჩელე - კ.ხ--–ის წარმომადგენელი მსჯავრდებულია სისხლის სამართლის კოდექსის 180-ე მუხლის მე-3 ნაწილის „ბ“ პუნქტით გათვალისწინებული დანაშაულის ჩადენისათვის.

17. კასატორების მითითებით თბილისის საქალაქო სასამართლოში, სასამართლო სხდომა ერთი დარბაზიდან გაგრძელდა მეორე დარბაზში, სადაც არ იყო ჩართული მიკროფონები. კომპაქტ დისკები კი, ორივე სასამართლოს მიერ დამონტაჟებულია, ხოლო სხდომის ოქმი არის გაყალბებული.

18. კასატორები აღნიშნავენ, რომ სააპელაციო სასამართლოში საქმის განხილვა დაინიშნა 2015 წლის 21 მაისს 15:00სთ.-ზე და დასრულდა 15:40სთ.ზე. კასატორის მითითებით ხუთი თვის ნაცვლად საქმე სასამართლომ განიხილა 40წთ.-ში.

19. კასატორების მითითებით, სააპელაციო სასამართლოს სხდომაზე მათ არ მიეცათ თავიანთი პოზიციის დასრულების შესაძლებლობა და საქმის განმხილველმა სასამართლომ მათ მოსთხოვა მიეთითებინათ თუ რომელ მტკიცებულებებზე ამყარებდნენ თავიანთ პოზიციას.

20. კასატორები აღნიშნავენ, რომ მათი არც-ერთი შუამდგომლობა არ იქნა დაკმაყოფილებული სააპელაციო სასამართლოს მიერ.

21. კასატორი აღნიშნავს, რომ უზრუნველყოფის შესახებ განჩინებას მოსამართლე მ. სულხანიშვილის ნაცვლად ხელი მოაწერა ი.ადეიშვილმა.

22. კასატორების მითითებით, პირველი და სააპელაციო ინსტანციების სასამართლოს გადაწყვეტილებები იდენტურია, ხოლო საქმის ორივე ინსტანციით განმხილველ სასამართლოს არ უმსჯელია მოპასუხის შესაგებელსა და საქმეში წარმოდგენილ სხვა დოკუმენტებზე.

23. კასატორები მიუთითებენ, რომ მოცემული საქმის განმხილველი მოსამართლე ასევე იხილავდა იმავე მხარეებს შორის არსებულ სხვა დავასაც, კერძოდ, განცხადებას, რომელიც შეეხებოდა კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილების ბათილად ცნობას (საქმე N 2ბ/4070-10). განცხადება არ დაკმაყოფილდა.

24. კასატორები მიუთითებენ, რომ კ-- ხ----ს არ აქვს გადახდილი სახელმწიფო ბაჟი და არც მისი გადახდისაგან გათავისუფლების დამადასტურებელი მტკიცებულება არ აქვს წარმოდგენილი.

25. კასატორების მითითებით სამოქალაქო საქმე N2ბ/1226-15 არ არსებობს.

26. კასატორების განმარტებით, მათი უფლებები დაცულია სამოქალაქო კოდექსის 1386-ე, 312-ე 1421-ე, 1336-ე მუხლებით 1992 წლის 01 სექტემბრის პრივატიზაციის N107-ე დადგენილებით, სსრ საბინაო კოდექსითა და სხვა ნორამატიული აქტებით ასევე, საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებებეით, იხ., ტ1, დანართი ფურცლები: 190, 191, 192, 195, 230, 235, 300, 301, 302, 303, 304, 305, 306, 307, 308, 309, 310, 311, 312, 313, 314, 315, 316, 317, 318, 319, 320, 321, 322, 323, 324, 325, 326.

27. კასატორები მიიჩნევენ, რომ კ-- ხ---ი არ არის სადავო უძრავი ქონების მემკვიდრე და მესაკუთრე, არამედ მას მემკვიდრეობით მიღებული აქვს ვარკეთილში მდებარე ბინა, სადაც ცხოვრობს თავის ოჯახთან ერთად.

28. კასატორები მიუთითებენ, რომ მათ ბინას უკანონოდ ადევს ყადაღა, რის გამოც ბინაში გამორთულია ელ.ენერგია.

29. კასატორები პრეტენზიას აცხადებენ იმასთან დაკავშირებით, რომ საქმიდან ამოღებულია შესაგებელი, საჩივარი, განცხადებები და დატოვებულია მხოლოდ არეული მტკიცებულებები.

30. კასატორები მიუთითებენ, რომ მოცემულ შემთხვევაში, სასამართლოში განსახილველი დავა შეეხება მათი საკუთრების უფლებას, რომელიც დაცული და აღიარებულია სამოქალაქო კოდექსით, საქართველოს კონსტიტუციითა და სხვა ნორმატიული აქტებით.

სამოტივაციო ნაწილი:

VIII. საკასაციო პალატის დასკვნები

31. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 28 სექტემბრის განჩინებით საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით დასაშვებობის შესამოწმებლად.

32. საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად.

33. წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრით კასატორები სადავოდ ხდიან კ-- ხ---–ის მემკვიდრედ ცნობის კანონიერებას დედის - 27.05.1996წ.-ს გარდაცვლილი რ-- ა------ას სამკვიდრო ქონების 1/16 წილზე და ქ----ში, ვ-–-–ას გამზირი, კვარტალი 2, კორპუსი N34, ბინა N22 (ს/კ:--) - 1/6 წილზე მის მესაკუთრედ აღიარების კანონიერებას.

34. საკასაციო საჩივრის ზემოთმითითებული საფუძვლის კვლევისათვის, პირველ რიგში, უნდა შემოწმდეს წარმოადგენდა თუ არა ქ--ში, ვ-––ას გამზირზე, მე-2 კვარტალში, N34-ე კორპუსში მდებარე N22 ბინის (ს/კ: 01-) ¼ ნაწილი რ- ა--ას სამკვიდროს.

საკვლევ საკითხთან დაკავშირებით დადგენილია, რომ 29.05.1996წ.-ს გარდაცვლილ რ-- ა---ას მეუღლემ - გრიგოლ ა--მა 26.09.1992წ.-ს პრივატიზაციის ხელშეკრულების საფუძველზე საკუთრების უფლება შეიძინა ქ---ში, ვ--–ას გამზირზე, მე-2 კვარტალში, N34-ე კორპუსში მდებარე N22 ბინაზე.

ამ ფაქტობრივ გარემოებასთან მიმართებაში უნდა განიმარტოს, რა სახის ქონებრივი უფლების წარმოშობას უკავშირებს კანონმდებელი პრივატიზაციის ფაქტს და შემდგომ, გაირკვეს, შეიდიოდა თუ არა ამგვარი უფლება 29.05.1996წ.-ს გარდაცვილი რ- ა-ას სამკვიდრო მასაში.

საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ სამოქალაქო კანონმდებლობა საკუთრების უფლების წარმოშობას უკავშირებს კანონით ან გარიგებით გათვალისწინებული საფუძვლის არსებობას. პრივატიზაცია წარმოადგენს საკუთრების უფლების წარმოშობის ერთ-ერთ საფუძველს.

სახელმწიფო და საზოგადოებრივ ფონდში არსებულ და მოქალაქეთა მიერ დაკავებულ საცხოვრებელ სახლებზე პრივატიზაციის საფუძველზე, საკუთრების უფლების წარმოშობის მომწესრიგებელი ნორმები გათვალისწინებულია საქართველოს მინისტრთა კაბინეტის 1992 წლის პირველი თებერვლის 107-ე დადგენილებით. პირველი პუნქტის დანაწესიდან გამომდინარე ბინების პრივატიზაცია წარმოადგენს მოქალაქეთათვის სახელმწიფო და საზოგადოებრივ ფონდში, მათ მიერ დაკავებული საცხოვრებელი სახლის (ბინის) ნებაყოფლობით შეღავათიანი პირობებით საკუთრებაში უსასყიდლოდ გადაცემას.

დასახელებული დადგენილების შინაარსიდან გამომდინარე, პირისათვის საკუთრებაში ბინის გადაცემა გარკვეული წინაპირობების არსებობასთან არის დაკავშირებული, სახელდობრ, საკუთრებაში გადაცემა ამ დადგენილების შინაარსიდან გამომდინარე გათვალისწინებულია ბინის დამქირავებლისათვის და მისი ოჯახის წევრებისათვის (მე-5 პუნქტი). იმ დროისათვის - 1992წ., მოქმედი საქართველოს სსრ საბინაო კოდექსის (საქართველოს სსრ საბინაო კოდექსი, 1983წ. რედაქცია), 62-ე მუხლის პირველი აბზაცით გათვალისწინებული ნორმის თანახმად, დამქირავებლის ოჯახის წევრები, რომლებიც მასთან ერთად ცხოვრობენ, დამქირავებლის თანაბრად სარგებლობენ ყველა უფლებით და ეკისრებათ საცხოვრებელი სადგომის ქირავნობის ხელშეკრულებიდან გამომდინარე ყველა მოვალეობა.., ამავე მუხლის მე-2 აბზაცით გათვალისწინებული ნორმის თანახმად, დამქირავებლის ოჯახის წევრებს განეკუთვნებიან მასთან მუდმივად მცხოვრები დამქირავებლის მეუღლე, მათი შვილები და მშობლები.

საკასაციო პალატა ყურადღებას ამახვილებს იმ საკითხზე, რომ ბინის პრივატიზაციის დროს დამქირავებელს და მისი ოჯახის წევრებს გააჩნდათ თანაბარი მდგომარეობა და რაიმე უპირატესობა დამქირავებელს არ ენიჭებოდა, ამიტომ როგორც დამქირავებელი, ასევე, ბინით სარგებლობაზე უფლებამოპოვებული ოჯახის წევრები თანაბრად უფლებამოსილნი იყვნენ განეხორციელებინათ დასახელებული დადგენილებით მათთვის მინიჭებული უფლების რეალიზაცია, რომელიც ბინის საკუთრებაში, უსასყიდლოდ გადაცემაში მდგომარეობდა.

საკასაციო პალატა ყურადღებას ამახვილებს იმ გარემოებაზე, რომ მოსარჩელე (კასატორის მოწინააღმდეგე მხარე) კ- ხ-ი ქ--ში, ვ-ას გამზირზე, მე-2 კვარტალში, N34-ე კორპუსში მდებარე N22 (ს/კ: 01.---0--0--.0--.01.0--) ბინის სადავო ნაწილზე საკუთრების უფლების წარმოშობას იმ გარემოებას უკავშირებს, რომ იგი წარმოადგენდა მითითებულ ბინაში შესახლებული გრიგოლი ა-ის მეუღლის - რ-ა--ას პირველი რიგის მემკვიდრეს - შვილს.

დადგენილია, რომ 1992 წელს სადავო ბინის პრივატიზება განხორციელდა გრიგოლ ა-ის სახელზე. პრივატიზების პერიოდში სადავო ბინაში ცხოვრობდა ოთხი პირი: გრიგოლ ა-ი, რ- ა-ა, ი- ა--ა და ვ- ა-ი. შესაბამისად, ყველა დასახელებული პირი წარმოადგენდა სადავო უძრავი ქონების თანამესაკუთრეს, თანაბარ წილებში.

სამოქალაქო კოდექსის 1328-ე მუხლის მეორე ნაწილის თანახმად, სამკვიდროში შედის საერთო საკუთრების წილი, რომელიც მამკვიდრებელზე მოდიოდა, ხოლო, თუ ქონების გაყოფა ნატურით შეუძლებელია, მაშინ - ამ ქონების ღირებულება. აღნიშნულის გათვალისწინებით კი, რ- ა-ას გარდაცვალების შემდგომ მისი სამკვიდრო მასა შეადგენდა სადავო ბინის 1/4 ნაწილს.

სამოქალაქო კოდექსის 1319-ე მუხლის თანახმად, სამკვიდრო იხსნება პირის გარდაცვალების ან სასამართლოს მიერ გარდაცვლილად მისი გამოცხადების შედეგად. ამავე კოდექსის 1320-ე მუხლის თანახმად კი, სამკვიდროს გახსნის დროდ ითვლება მამკვიდრებლის გარდაცვალების დღე ან პირის გარდაცვლილად გამოცხადების შესახებ სასამართლოს გადაწყვეტილების ძალაში შესვლის დღე.

29.05.1996წ.-ს რ- ა-ას გარდაცვალებით გაიხსნა სამკვიდრო, რომელსაც შეადგენდა ქ-ში, ვ–ას გამზირზე, მე-2 კვარტალში, N34-ე კორპუსში მდებარე N22 (ს/კ:-) ბინის 1/4 ნაწილი, რომელზედაც საკუთრების უფლების საჯარო რეესტრში რეგისტრაციის უფლება მოპოვებული ჰქონდა რ-ა--ას და მისი ეს უფლება შევიდა მის სამკვიდროში, სამკვიდრო აქტივის სახით.

35. კასატორების განმარტებით, კ-- ხ-ს გაშვებული აქვს რ- ა--ას სამკვიდრო ქონების მიღების კანონით დადგენილი ექვს თვიანი ვადა, რაც სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ფაქტობრივ-სამართლებრივ საფუძველს წარმოადგენდა.

ზემოთ მითითებულ საკასაციო პრეტენზიას საკასაციო პალატა ვერ გაიზიარებს და განმარტავს, რომ სამოქალაქო კოდექსის 1421-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, მემკვიდრის მიერ სამკვიდრო მიღებულად ითვლება, როდესაც იგი სამკვიდროს გახსნის ადგილის სანოტარო ორგანოში შეიტანს განცხადებას სამკვიდროს მიღების შესახებ ან ფაქტობრივად შეუდგება სამკვიდროს ფლობას ან მართვას. ამავე კოდექსის 1424-ე მუხლის შესაბამისად, სამკვიდრო მიღებულ უნდა იქნეს ექვსი თვის განმავლობაში სამკვიდროს გახსნის დღიდან.

აღნიშნული ნორმები სამკვიდროს მიღებას უკავშირებს მამკვიდრებლის გარდაცვალებიდან 6 თვის განმავლობაში მემკვიდრის მიერ სამკვიდროს დაუფლების სურვილს, რისი ერთ-ერთი გამოხატულებაცაა დანაშთი ქონების ფაქტობრივად მიღება და მართვა. ამდენად, სამკვიდრო ქონების ფაქტობრივად დაუფლების დროს განმსაზღვრელია იურიდიული მნიშვნელობის მქონე კომპონენტები: სამკვიდროს მართვა-დაუფლებისკენ მიმართული ნება და ამგვარი ნების მამკვიდრებლის გარდაცვალებიდან 6 თვეში გამოვლენა. პალატა განმარტავს, რომ სამკვიდროს ფაქტობრივი ფლობა შეიძლება განხორციელდეს სახვადასხვა გზით: სამკვიდროს ფაქტობრივი ფლობა შეიძლება გამოიხატოს სამკვიდრო უძრავი ქონებით სარგებლობაში, ამ ქონებაში ცხოვრების ფაქტით, მისი მოვლა-პატრონობით, გაქირავებით, სამკვიდროში არსებული მოძრავი ნივთების დაუფლებითა და სარგებლობით.

მოცემულ შემთხვევაში, საკასაციო პალატა მიუთითებს კანონიერ ძალაში შესულ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 17 თებერვლის გადაწყვეტილებაზე, რომლითაც დადგენილია ფაქტობრივი გარემოება იმასთან დაკავშირებით, რომ კ- ხ-ი 1996 წელს ფლობდა სადავო უძრავ ქონებას და მას ფაქტობრივი ფლობით მიღებული აქვს დედის - რ- ა-ას დანაშთი სამკვიდრო ქონება. მითითებულ ფაქტობრივ გარემოებას მიენიჭა პრეიუდიციული მნიშვნელობა.

საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო 106-ე მუხლის „ბ“ ქვეპუნქტის თანახმად, მხარეები თავისუფლდებიან მტკიცებულებათა წარმოდგენისაგან ისეთი ფაქტების დასადასტურებლად, რომლებსაც თუმცა ემყარება მათი მოთხოვნები, თუ შესაგებელი, მაგრამ დამტკიცებას არ საჭიროებენ. ესენია: ფაქტები, რომლებიც დადგენილია ერთ სამოქალაქო საქმეზე სასამართლოს კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით, თუ სხვა სამოქალაქო საქმეების განხილვისას იგივე მხარეები მონაწილეობენ. საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ ამ ნორმით დადგენილი წესის არსებობა განპირობებულია საქმის განხილვის ეკონომიურობისა და ეფექტურობის პრინციპით და იგი უზრუნველყოფს მხარეთა შესაძლებლობას, არ ამტკიცონ ის ფაქტები, რომელიც უკვე უდავოდ დამტკიცებულია.

ვინაიდან, მოცემულ დავაში იგივე მხარეები მონაწილეობდნენ, საკასაციო პალატას დადგენილად მიაჩნია, რომ მოსარჩელე კ- ხ-ი 1996 წელს ფლობდა სადავო უძრავ ქონებას, და ფაქტობრივი ფლობით მიიღო დედის, 1996 წლის 29 მაისს გარდაცვლილი რ- ა-ას დანაშთი სამკვიდრო ქონება.

შესაბამისად, კ- ხ-ის სასარჩელო მოთხოვნა დედის - 1996 წლის 27 მაისს გარდაცვლილი რ- ა-ას სამკვიდრო ქონების 1/16 წილის მემკვიდრედ და მესაკუთრედ ცნობის თაობაზე მართლზომიერადაა დაკმაყოფილებული.

36. რაც შეეხება კასატორთა მითითებას იმ გარემოებაზე, რომ თბილისის საქალაქო სასამართლოში, სასამართლო სხდომა ერთი დარბაზიდან გაგრძელდა მეორე დარბაზში, სადაც არ იყო ჩართული მიკროფონები, ხოლო სააპელაციო სასამართლოში, საქმის განხილვა დაინიშნა და დაიწყო 2015 წლის 21 მაისს 15:00სთ.-ზე და დასრულდა 15:40სთ.ზე. აღნიშნულს საკასაციო პალატა საქმის საპროცესო ნორმების დარღვევად ვერ მიიჩნევს და აღნიშნავს, რომ საქმის განმხილველი სასამართლო არ არის კანონდებლობით შეზღუდული სასამართლო სხდომის ხანგრძლოვობის განსაზღვრაში.

ხოლო პრეტენზია იმასთან დაკავშირებით, რომ სააპელაციო სასამართლოს სხდომაზე მხარეებს არ მიეცათ თავიანთი პოზიციის დასრულების შესაძლებლობა, მოკლებულია სამართებრივ დასაბუთებას, იმ თვალსაზრისით, რომ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 372-ე მუხლის შესაბამისად, საქმის განხილვა სააპელაციო სასამართლოში წარმოებს იმ წესების დაცვით, რაც დადგენილია პირველი ინსტანციით საქმეთა განხილვისათვის, ამ თავში მოცემული ცვლილებებითა და დამატებებით. ამავე კოდექსის 217-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად კი, საქმის განხილველი მოსამართლე მხარეს სიტყვისათვის ან/და საქმის განხილვის თითოეული ეტაპისათვის განუსაზღვრავს დროს.

ამდენად, საქმის სააპელაციო წესით განმხილველი სასამართლოს მიერ მხარეთა ახსნა-განმარტებისათვის განსაზღვრული დროის შეზღუდვა გამომდინარეობს საქმის დროულ განხილვის საჭიროებიდან და არ ეწინააღმდეგება საპროცესო კანონმდებლობით დადგენილ მოთხოვნებს.

37. კასატორთა პრეტენზიას იმასთან დაკავშირებით, რომ მოსარჩელე - კ.ხ–ის წარმომადგენელი მსჯავრდებულია სისხლის სამართლის კოდექსის 180-ე მუხლის მე-3 ნაწილის „ბ“ პუნქტით გათვალისწინებული დანაშაულის ჩადენისათვის, შემხებლობა არ აქვს განსახილველ დავასთან, რის გამოც, მასზე საკასაციო პალატა ვერ იმსჯელებს.

38. კასატორები თავიანთ საკასაციო პრეტენზიას იმ მოსაზრებითაც ამყარებენ, რომ კომპაქტ დისკები ორივე სასამართლოს მიერ დამონტაჟებულია, ხოლო სხდომის ოქმი არის გაყალბებული.

საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ კასატორთა მითითება სიყალბეზე წარმოადგენს საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსის 341-ე მუხლით გათვალისწინებულ დანაშაულებრივ ქმედებას, რომელიც შეიძლება დადასტურდეს კანონიერ ძალაში შესული სასამართლოს გამამტყუნებელი განაჩენით. აღნიშნული მტკიცებულება კი, წარმოდგენილი არ არის.

39. რაც შეეხება კასატორების მითითებას იმ გარემოებაზე, რომ მათი არც-ერთი შუამდგომლობა არ იქნა დაკმაყოფილებული სააპელაციო სასამართლოს მიერ, საკასაციო პალატა დაუსაბუთებლობის გამო ვერ გაიზიარებს და აღნიშნავს, რომ საოქმო განჩინებების გაუქმების მოთხოვნა იმგვარად, რომ მხარე არ მიუთითებს არც კონკრეტულ განჩინებაზე და არც მისი გაუქმების ფაქტობრივ საფუძვლებზე, საკასაციო სასამართლოს არ აძლევს უფლებას, საკუთარი შეხედულებით გადაწყვიტოს მათი უსწორობის საკითხი, ამგვარი მიდგომა არ გამომდინარეობს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 404-ე მუხლის მე-2 ნაწილის მიზნებიდან, რაც ამ მოთხოვნის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის საფუძველია.

40. კასატორები მიუთითებენ, რომ მოცემული საქმის განმხილველი მოსამართლე ასევე იხილავდა იმავე მხარეებს შორის არსებულ სხვა დავასაც, კერძოდ, განცხადებას, რომელიც შეეხებოდა კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილების ბათილად ცნობას (საქმე N 2ბ/4070-10). განცხადება არ დაკმაყოფილდა.

საკასაციო პალატის მოსაზრებით, ის გარემოება, რომ საქმის სააპელაციო წესით განმხილველი მოსამართლე იმავე ინსტანციის სასამართლოში იხილავდა მხარეებს შორის წარმოშობილ სხვა დავას, არ წარმოადგენს საქმის განხილვისაგან მოსამართლის ჩამოცილების სამოქალაქო საპროცესო კოდექსით გათვალისწინებულ საფუძველს (სამოქალაქო კოდექსის 29-ე მუხლი).

ხოლო, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსით გათვალისწინებული სხვა საფუძვლების არსებობის მოტივით მოსამართლის აცილების საკითხის დაყენება დასაშვებია იმავე ინსტანციის სასამართლოში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 33-ე მუხლით დადგენილ ვადებში, მხარის მოტივირებული შუამდგომლობით.

41. კასატორი აღნიშნავს, რომ თბილისის საქალაქო სასამართლოს მიერ გამოყენებული სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიების გაუქმებაზე უარის თქმის შესახებ განჩინებას მოსამართლე მ. სულხანიშვილის ნაცვლად ხელი მოაწერა ი.ადეიშვილმა. კასატორის მითითებულ პოზიციასთან დაკავშირებით, საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ როგორც თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 05 ივნისის განჩინებით ირკვევა სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიების გაუქმების საკითხზე იმსჯელა სააპელაციო სასამართლოს კოლეგიურმა შემადგენლობამ და განჩინებაც ხელმოწერილია საჩივრის განმხილველი მოსამართლეების მიერ, ხოლო ის გარემოება, რომ საჩივრის განხილვაში არ მონაწილეობდა სააპელაციო საჩივრის არსებითად განხილველი ერთ-ერთი მოსამართლე, არ წარმოადგენს საპროცესო კანონის დარღვევას.

42. კასატორების პრეტენზია იმასთან დაკავშირებითაც, რომ საქმიდან ამოღებულია შესაგებელი, საჩივარი, განცხადებები და დატოვებულია მხოლოდ არეული მტკიცებულებები, ასევე, სამოქალაქო საქმე N2ბ/1226-15 არ არსებობს, უსაფუძვლოა, რადგან მითითებული გარემოება სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის შესაბამისად, დადასტურებული არ არის.

43. კასატორები მიუთითებენ, რომ კ–ს არ აქვს გადახდილი სახელმწიფო ბაჟი და არც მისი გადახდისაგან გათავისუფლების დამადასტურებელი მტკიცებულება აქვს წარმოდგენილი, რის გამოც, მის სარჩელი მიღებულია წარმოებაშია საპროცესო კანონის დარღვევით.

საკასაციო პალატა მიუთითებს სახელმწიფო ბაჟის შესახებ საქართველოს კანონის მე-5 მუხლის პირველი პუნქტის „მ1“ ქვეპუნქტზე, რომლის თანახმად, სახელმწიფო ბაჟის გადახდისგან თავისუფლდება სოციალურად დაუცველი ოჯახების მონაცემთა ერთიან ბაზაში რეგისტრირებული პირი, რომლის ოჯახის სოციალურ-ეკონომიკური მაჩვენებელი ტოლია ან ნაკლებია საქართველოს მთავრობის მიერ დადგენილ ზღვრულ ქულაზე. ზღვრული ქულა შეადგენს 57 001. საქმეში წარმოდგენილი ამონაწერით კი დასტურდება, რომ კ--ხ–ის ოჯახის სარეიტინგო ქულა შეადგენს 50720. შესაბამისად, სოციალურად დაუცველი ოჯახების მონაცემთა ერთიანი ბაზიდან (ტ.1. ს.ფ.47) წარმოდგენილი ამონაწერი მართებულად დაედო საფუძვლად მის გათავისუფლებას სახელმწიფო ბაჟის გადახდისგან.

44. კასატორები მიუთითებენ, რომ მათ ბინას უკანონოდ ადევს ყადაღა, რის გამოც ბინაში გამორთულია ელ.ენერგია. საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ როგორც საქმის მასალებითაა დადასტურებული თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2015 წლის 18 მარტის განჩინებით გამოყენებული უზრუნველყოფის ღონისძიება, რომლითაც ყადაღა დაედო ქ--ში, ვ-–ას გამზირზე, მე-2 კვარტალში, N34-ე კორპუსში მდებარე N22 ბინის (ს/კ:-) 1/16 ნაწილს ..., არ წარმოადგენს მოცემულ ბინაში ელ.ენერგიის შეწყვეტის საფუძველს, რის გამოც, კასატორის მოცემული პრეტენზია მოკლებულია დასაბუთების საპროცესო სამართლებრივ საფუძველს.

45. ზემოთ აღნიშნულიდან გამომდინარე საკასაციო პალატას მიაჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში, არ იკვეთება საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული რომელიმე საფუძვლის არსებობა, ვინაიდან ნორმის დანაწესით საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

46. როგორც საქმის მასალებით ირკვევა, სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

47. საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით, ვინაიდან სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

48. ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით, ვინაიდან სამკვიდროს ფაქტობრივი ფლობით მიღების სამართლებრივ საკითხებთან დაკავშირებით არსებობს საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკა.

49. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

50. კასატორი გათავისუფლებულია სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 46-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ვ“ პუნქტის საფუძველზე.

სარეზოლუციო ნაწილი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დაადგინა:

1. ი- ა-ასა და ვ- ა--ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ზ. ძლიერიშვილი

მოსამართლეები: ნ. ბაქაქური

ბ. ალავიძე