№ ას-305-292-2015 29 იანვარი, 2016 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ნინო ბაქაქური (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ზურაბ ძლიერიშვილი, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

I საკასაციო საჩივრის ავტორი – ქ. ბ-ი, თ. ბ-ი, ი. ბ-ე (მოპასუხეები)

II საკასაციო საჩივრის ავტორი – ო. ყ-ი (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 19 დეკემბრის გადაწყვეტილება

I საკასაციო საჩივრის ავტორის მოთხოვნა - გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

II საკასაციო საჩივრის ავტორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი – კანონით გათვალისწინებული კომპენსაციის გადახდის სანაცვლოდ საცხოვრებელი სადგომის მფლობელობის შეწყვეტა მისი საბაზრო ღირებულების ფარგლებში

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი

1. ო. ყ-მა სარჩელი აღძრა ქ. ბ-ის, თ. ბ-სა და ი. ბ-ის მიმართ საცხოვრებელი სადგომის მფლობელობის შეწყვეტისა და მისი საბაზრო ღირებულების ფარგლებში კანონით გათვალისწინებული კომპენსაციის გადახდის თაობაზე, შემდეგი დასაბუთებით:

2. მოსარჩელის განმარტებით, იგი რეგისტრირებულია ქ. თბილისში, ჭ-ის მე-... ჩიხი, №...-ში მდებარე 686 კვ.მ მიწის ნაკვეთისა და მასზე განლაგებული 166,89 კვ.მ შენობა-ნაგებობის მესაკუთრედ. მოპასუხეებს, თ. ბ-სა და ი. ბ-ეს დაკავებული აქვთ 65,12 კვ.მ ფართი და ისინი წარმოადგენენ ,,საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ’’ საქართველოს კანონით გათვალისწინებულ მოსარგებლეებს. მოსარჩელე ითხოვს მოპასუხეთათვის საცხოვრებელი სადგომის საბაზრო ღირებულების 75%-ის გადახდის სანაცვლოდ სადავო საცხოვრებელ სადგომზე მოპასუხეთა მფლობელობის შეწყვეტას.

3. მოსარჩელის განმარტებით, ვინაიდან მოპასუხეები მას ხელს უშლიან უძრავი ქონების საბაზრო ღირებულების დადგენის მიზნით ექსპერტიზის ჩატარებაში, მან მოპასუხეთა მიერ დაკავებული საცხოვრებელი სადგომის საბაზრო ღირებულება განსაზღვრა საორიენტაციო ფასის ფარგლებში, რაც მოცემულ შემთხვევაში შეადგენს 29 304 აშშ დოლარს, ხოლო აღნიშნული თანხის 75% კი - 21 978 აშშ დოლარს.

4. მოპასუხეებმა სარჩელი არ ცნეს და განმარტეს, რომ ო. ყ-ი ბ-ის ოჯახის მიერ დაკავებული ფართის მესაკუთრეს არ წარმოადგენს. სადავო სახლი შედგება 6 საცხოვრებელი ოთახისაგან, რომელთაგან 2 ოთახი (ყოფილი სახელოსნო) გასული საუკუნის 30-იანი წლებიდან დაკავებული აქვს ბ-ის ოჯახს. ბ-ის ოჯახს ასევე დაკავებული აქვს შუშაბანდი, რომელიც ააშენა გ. ბ-მა (ქ. და თ. ბ-ის პაპამ). სახლს გააჩნია ორი დამოუკიდებელი ბინა, რომელთაგან ერთს ფლობენ ბ-ბი, ხოლო მეორეს - ყ-ბი. ყ-ის კუთვნილი ფართი 1993 წლის ნაჩუქრობის ხელშეკრულებისა და ცნობა-დახასიათების თანახმად შეადგენს 166.89 კვ.მ-ს, ქ. ბ-ის „ბინა“ (ყოფილი სახელოსნო) არის 67.16 კვ.მ (აზომვითი ნახაზის მიხედვით), მთლიანად სახლის ფართი ტექბიუროს ნახაზის თანახმად, შედაგენს 236.14 კვ.მ-ს. თუკი 236.14 კვ.მ-ს გამოვაკლებთ 166.89 კვ.მ-ს მივიღებთ 69.25 კვ.მ-ს (დაახლოებით იგივე ფართს, რაც ქ. ბ-ის ბინაა). აზომვითი ნახაზის მიხედვით, ქ. ბ-ის ბინა, ასევე მის მფლობელობაში არსებული ეზო განთავსებულია 213 კვ.მ მიწის ნაკვეთზე. თუკი 213 კვ.მ-ს დავუმატებთ 424 კვ.მ-ს (ანუ ფართს, რომელზედაც განთავსებულია ყ-ის კუთვნილი ბინა, ასევე მთ მფლობელობაში არსებული ეზო), მაშინ მივიღებთ 637 კვ.მ-ს. ტექბიუროს მასალებით კი დგინდება, რომ მფლობელობის მიწის საერთო სივრცე შეაგდენს 637 კვ.მ. ამრიგად, ცხადი ხდება, რომ ო. ყ-ს საკუთრების უფლება გააჩნდა, თბილისში, ჭ-ის მეორე ჩიხის #...-ში მდებარე სახლის ნაწილზე, კერძოდ, 4 ოთახსა და დამხმარე ფართზე.

5. „საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ“ კანონის საფუძელზე, შესაბამისი კომპენსაციის სანაცვლოდ საცხოვრებელი სადგომის მფლობელობის შეწყვეტის მოთხოვნის უფლებამოსილება გააჩნია მესაკუთრეს, ო. ყ-ი კი ბ-ის ოჯახის მიერ დაკავებული ფართის მესაკუთრეს არ წარმოადგენს, შესაბამისად, მისი სასარჩელო მოთხოვნაც უსაფუძვლოა.

6. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2014 წლის 30 იანვრის გადაწყვეტილებით ო. ყ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა: ქ. ბ-ს, თ. ბ-ს და ი. ბ-ეს შეუწყდათ ქ. თბილისში, ჭ-ის მე-... ჩიხი №...-ში მდებარე ო. ყ-ის საკუთრებაში არსებული უძრავი ქონების (საკადასტრო კოდი № ...) ფარგლებში მათ მიერ დაკავებული ფართის მფლობელობა ო. ყ-ის მხრიდან თანხის, 26 715,48 აშშ დოლარის ექვივალენტი ლარში, 75%-ის გადახდის სანაცვლოდ; დადგინდა აღნიშნული ფართის გამოთხოვა ქ. ბ-ის, თ. ბ-სა და ი. ბ-ის მფლობელობიდან და გამოთავისუფლებულ მდგო.ეობაში ო. ყ-ის გადაცემა.

7. საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს ქ. ბ-მა, თ. ბ-მა და ი. ბ-ემ.

8. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 19 დეკემბრის გადაწყვეტილებით ქ. ბ-ის, თ. ბ-სა და ი. ბ-ის სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა; თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2014 წლის 30 იანვრის გადაწყვეტილების შეცვლით (გადაწყვეტილების 1-ლი და მე-2 პუნქტები) მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება; ო. ყ-ის სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა; ქ. ბ-ს, თ. ბ-ს და ი. ბ-ეს შეუწყდათ ქ. თბილისში, ჭ-ის მე-.. ჩიხი №..-ში მდებარე ო. ყ-ის საკუთრებაში არსებული უძრავი ქონების (საკადასტრო კოდი № ...) ფარგლებში მათ მიერ დაკავებული ფართის მფლობელობა ო. ყ-ის მხრიდან საკომპენსაციო თანხის 41 008 აშშ დოლარის გადახდის სანაცვლოდ.

9. სააპელაციო სასამართლომ პირველ რიგში ყურადღება მიაქცია მოთხოვნის ფორმულირებას, რომლითაც მოსარჩელე ითხოვს კანონით გათვალისწინებული კომპენსაციის (საბაზრო ღირებულების 75%-ის) გადახდის სანაცვლოდ მოპასუხეთა მფლობელობის შეწყვეტას ქ. თბილისში ჭ-ის მეორე ჩიხი N...-ში მდებარე უძრავ ქონებაზე. აღნიშნულ მისამართზე მდებარე უძრავი ქონება საჯარო რეესტრის მონაცემებით რეგისტრირებულია მოსარჩელე ო. ყ-ის სახელზე. შესაბამისად, პალატამ უსაფუძვლობის გამო არ გაიზიარა აპელანტების პრეტენზია, რომ ო. ყ-ს არ გააჩნია საკუთრების უფლება ზემოაღნიშნულ მისამართზე მდებარე სახლის იმ ნაწილზე, რომელიც იმყოფება ბ-ების მფლობელობაში, რამდენადაც დასახელებულ მისამართზე მდებარე მთლიანი მიწის ნაკვეთი, მათ შორის ის ნაწილი, რომელზეც განთავსებულია ბ-ის მფლობელობაში არსებული შენობა, ასევე ავტოფარეხი/სახელოსნო, რეგისტრირებულია მოსარჩელის საკუთრებად. სააპელაციო პალატამ აღნიშნა, რომ, ამ მხრივ, პირველი ინსტანციის სასამართლომ სამოქალაქო კოდექსის 149-ე და 150-ე მუხლების დანაწესზე მითითებით, სადავო საცხოვრებელი სადგომის მესაკუთრედ მართებულად მიიჩნია ო. ყ-ი.

10. სააპელაციო პალატამ აღნიშნული საკითხის შეფასებისას ასევე გაითვალისწინა საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 2012 წლის 3 მაისის განჩინებაში მოცემული მსჯელობა იმის შესახებ, რომ ო. ყ-ის სადავო უძრავ ნივთზე საკუთრების უფლების მინიჭებისა და საკუთრების უფლების რეგისტრაციით ვერ დასტურდებოდა ქ. ბ-ის საკუთრების უფლებაზე კანონიერი ინტერესის ხელყოფის ფაქტი, ვინაიდან, ო. ყ-მა საკუთრების უფლება მოიპოვა იმ უძრავ ქონებაზე, რომელსაც ბ-ბი მხოლოდ კეთილსინდისიერად ფლობდნენ და რომ სადავო ფართის მიმართ ბ-ებს უკეთესი უფლებით არ უსარგებლიათ. შესაბამისად, უზენაესი სასამართლოს მითითებულ განჩინებაში ასახული მსჯელობიდან და დასკვნებიდან გამომდინარე, რამდენადაც, აპელანტებს სადავო ფართის მიმართ ვერ ექნებათ საკუთრების უფლების მოპოვების შესახებ პრეტენზია და ამავდროულად იმის გათვალისწინებით, რომ მითითებულ მისამართზე მდებარე მთლიანი მიწის ნაკვეთის მესაკუთრეს წარმოადგენს ო. ყ-ი, პალატამ მიიჩნია, რომ ამ მიწის ნაკვეთზე მდებარე აპელანტების მფლობელობაში არსებული საცხოვრებელი სადგომის მესაკუთრედ და სადავო საცხოვრებელი სადგომის მიმართ მფლობელობის შეწყვეტის მოთხოვნის წარდგენაზე უფლებამოსილ პირად სწორად იქნა მიჩნეული ო. ყ-ი. აღნიშნულის საწინააღმდეგოდ აპელანტების არგუმენტი პალატის მიერ არ იქნა გაზიარებული.

11. ამდენად, სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია მხარეთა შორის საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი სამართლებრივი ურთიერთობის არსებობა და აღნიშნა, რომ თავად აპელანტების პრეტენზია გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით საცხოვრებელი სადგომის მოცულობისა და მიშენების შესახებ გარემოებების არასწორად განსაზღვრის თაობაზე მიუთითებდა მხარეთა შორის წარმოშობილ ურთიერთობაზე სპეციალური მოწესრიგების გავრცელების აუცილებლობაზე. ამ მხრივ, პალატის მოსაზრებით, პირველი ინსტანციის სასამართლომ სწორად გამოიყენა „საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობის შესახებ“ კანონი, თუმცა შეფასების გარეშე დატოვა მოპასუხის პოზიცია, რომ მას გარდა 65.12 კვ.მ. ფართისა, ასევე დაკავებული ჰქონდა ამ მისამართზე მდებარე 30.17 კვ.მ. ავტოფარეხი და ეზოში მდგარი 2 კვ.მ. ნაგებობა. სასამართლომ არ გაითვალისწინა ის გარემოებაც, რომ მოპასუხემ აწარმოა გარკვეული მიშენება. თავად სასარჩელო მოთხოვნის ფორმულირებიდან გამომდინარე, ვინაიდან მოსარჩელე მოითხოვს მოპასუხეების მიერ დაკავებულ მთლიან ფართზე მფლობელობის შეწყვეტას, სააპელაციო სასამართლოს აზრით, დავის სწორი გადაწყვეტისათვის მნიშვნელოვანი იყო ზემოთ მითითებული გარემოებების გამოკვლევა და შეფასება, რის გარეშეც ვერ მოხდა კომპენსაციის ოდენობის სწორად განსაზღვრა.

12. გარდა აღნიშნულისა, პალატის განმარტებით, სასამართლომ სათანადოდ არ გამოიკვლია და შეაფასა ის გარემოება, რომ ბ-ის ოჯახს მათ მიერ დაკავებულ საცხოვრებელ სადგომთან მიმართებაში სამართლებრივი კავშირი წარმოეშვათ მანამ, სანამ ამ უძრავ ნივთზე საკუთრების უფლებას მოიპოვებდა ყ-ის ოჯახი. პალატამ საქმეში დაცული წერილობითი მტკიცებულებების საფუძველზე დაადგინა, რომ ბ-ის ოჯახმა სადავო საცხოვრებელ სადგომზე უფლება მოიპოვა საკუთრების უფლების გადაცემით. აღნიშნულს ადასტურებდა 1937 წლის 31 მარტით დათარიღებული სანოტარო წესით დამოწმებული ცნობაც, რომლის მიხედვით, სადავო საცხოვრებელი სადგომი, რომლის თავდაპირველი მესაკუთრეც იყო მ. მ-ი საჯარო ვაჭრობაზე იქნა გატანილი 1935 წელს გ. ბ-ის სასარგებლოდ გაცემული სააღსრულებლო ფურცლის საფუძველზე, თუმცა საჯარო ვაჭრობაზე მყიდველის არ გამოცხადების გამო, ეს საცხოვრებელი სადგომი საკუთრების უფლებით გადაეცა გიორგი ბ-ს (აპელანტების მამკვიდრებელს). იმ გარემოებაზე, რომ აპელანტების მიერ დაკავებული საცხოვრებელი სადგომი გ. ბ-ს საკუთრების უფლებით ჰქონდა გადაცემული, მითითებულია ასევე უზენაესი სასამათლოს 2012 წლის 3 მაისის გაჩინებაშიც (საქმე #ბს-1506-1485 (კ-ს)), თუმცა იმავე განჩინებით დადგინდა, რომ გ. ბ-ის ამ ფართის საკუთრებაში გადაცემის ხელშეკრულებამ შეწყვიტა არსებობა და 1946 წლის 16 დეკემბრის ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე, ამ უძრავი ქონების მესაკუთრეები გახდნენ ყ-ბი.

13. აღნიშნული ფაქტობრივი გარემოებებიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ დაასკვნა, რომ ბ-ის ოჯახს საცხოვრებელ სადგომთან მიმართებაში სამართლებრივი უფლება წარმოეშვა არა მათთვის უფლების დათმობის საფუძველზე, არამედ, საკუთრების უფლების გადაცემის ხელშეკრულების საფუძველზე, რომელმაც მოგვიანებით არსებობა შეწყვიტა. შესაბამისად, მოპასუხეები განიხილებოდნენ პირველი რიგის კატეგორიის მოსარგებლეებად და მათთვის უნდა მომხდარიყო კომპენსაციის შეთავაზება სადგომის საბაზრო ღირებულების 90%-ის ოდენობით.

14. სააპელაციო პალატამ არ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს შეფასება იმის შესახებ, რომ მხარეებს შორის არსებობს გარიგება საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლების დათმობის შესახებ, რომლითაც მესაკუთრეს უფლება აქვს მოსარგებლეს მოსთხოვოს საცხოვრებელი სადგომის მფლობელობის შეწყვეტა, მხოლოდ მოსარგებლისათვის დაკავებული საცხოვრებელი სადგომის საბაზრო ღირებულების 75 %-ის გადახდის შემთხვევაში.

15. სასამართლომ მიუთითა „საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ“ კანონის 1¹ მუხლის „ა“ პუნქტზე, ამავე კანონის მე-2 მუხლის პირველ პუნქტზე და აღნიშნა შემდეგი: 1935 წლის 14 აპრილს საჯარო ვაჭრობაზე გამოტანილი უძრავი ქონების შეძენის გზით, გ. ი. ძე ბ-ს და თ.ა კ. ასულ მ-ბ-ს გადაეცათ საკუთრების უფლება უძრავ ქონებაზე მდებარე ქ. თბილისი, ფ. მე-... ჩიხი (ქ. თბილისი, ჭ-ის მე-... ჩიხი). მართალია, ხელშეკრულებამ არსებობა შეწყვიტა, რადგან 1946 წლის 16 დეკემბრის ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე, უძრავი ქონების მესაკუთრეები გახდნენ ყ-ბი, თუმცა ბ-ბს სარგებლობის უფლება წარმოშობილი აქვთ სწორედ აღნიშნული დოკუმენტის - საჯარო ვაჭრობის აქტის საფუძველზე, რომელიც სააპელაციო პალატის შეფასებით, თავისი შინაარსიდან გამომდინარე, წარმოადგენს ფორმადაუცველ ნასყიდობის ხელშეკრულების ტოლფას ხელშეკრულებას, იმის გათვალისწინებით, რომ აღნიშნულმა ხელშეკრულებამ მოგვიანებით შეწყვიტა არსებობა.

16. აღნიშნულიდან გამომდინარე სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ „საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ“ საქართველოს კანონით გათვალისწინებული მოსარგებლის სტატუსი არასწორად იქნა განსაზღვრული, ვინაიდან მოპასუხეები წარმოადგენენ ამ კანონის მე-2 მუხლის პირველი პუნქტით გათვალისწინებულ მოსარგებლეებს. შესაბამისად, პალატის აზრით, მესაკუთრის უფლება მოსთხოვოს მოსარგებლეებს საცხოვრებელი სადგომის მფლობელობის შეწყვეტა, რეალიზდება მოსარგებლისთვის დაკავებული საცხოვრებელი სადგომის საბაზრო ღირებულების 90%-ის გადახდის შემთხვევაში.

17. სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ მოპასუხეთა სარგებლობაშია 30.17 კვ.მ სახელოსნო/ავტოფარეხი, ასევე ცალკე მდგომი ამორტიზირებული 2 კვ.მ. ნაგებობა. შესაბამისად, მოპასუხეთა მიერ მითითებული ფართით სარგებლობის უფლების შეწყვეტის სანაცვლოდ, მესაკუთრეს უნდა დაკისრებოდა მისი საბაზრო ღირებულების 90%-ის ანაზღაურება.

18. სააპელაციო პალატის განმარტებით, მხარეთა შორის სადავოა საცხოვრებელ სახლზე განხორციელებული მიშენება, რომელიც წარმოადგენს ე.წ. შუშაბანდს. მოსარჩელემ სადავოდ გახადა მიშენების შესახებ გარემოება. ამ მხრივ, სასამართლომ ყურადღება გაამახვილა საქმეში წარმოდგენილ დოკუმენტებზე - სსიპ საქართველოს ეროვნული არქივის ტერიტორიული ორგანოს, თბილისის ცენტრალური არქივის მიერ გაცემულ ამონაწერზე (ტ.1. ს.ს. 50-51), მიწის ნაკვეთისა და შენობა-ნაგებობის საინვენტარიზაციო გეგმაზე (ტ.1. ს.ფ. 57) და მოცემული დოკუმენტების ერთობილივი ანალიზით დადგენილად მიიჩნია, რომ შუშაბანდი თავიდანვე არ წარმოადგენდა სადავო შენობის შემადგენელ ნაწილს და მისი მიშენება განხორციელდა შემდგომში, რის გამოც, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ არსებობდა მოპასუხეებისათვის აღნიშნული ფართისათვის შესაბამისი კომპენსაციის ანაზღაურების საფუძვლები.

19. პალატამ იხელმძღვანელა „საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-6 მუხლით და აღნიშნა, რომ მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან მითითებული ნორმა იმპერატიულად არ ადგენს ამ ხარჯის ანაზღაურების მისაღებად მოპასუხის მიერ შესაბამისი სარჩელის დაყენების სავალდებულობას, ამასთან, იმ პირობებში, როდესაც სარჩელი აღძრულია მთლიან ფართზე სარგებლობის უფლების შეწყვეტის შესახებ, აღნიშნული საკითხი უნდა გადაწყვეტილიყო მესაკუთრის მიერ აღძრული სარჩელის ფარგლებში და მოპასუხეებს უნდა ანაზღაურებოდათ კომპენსაციის სახით გადასახდელი თანხა ზემოთ მითითებული მიშენების გათვალისწინებით.

20. სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტების პრეტენზია იმის თაობაზე, რომ მათ მიერ დაკავებული საცხოვრებელი სადგომის ღირებულება რეალურად გაცილებით აღემატებოდა ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს 2013 წლის 1 ნოემბრის (#5004540213) დასკვნის შეფასებას. პალატის მოსაზრებით, აღნიშნული პრეტენზია არ იყო გამყარებული სათანადო მტკიცებულებებით. უძრავი ქონების საბაზრო ღირებულებასთან დაკავშირებით მხოლოდ ცალკეულ საგაზეთო განცხადებაზე მითითება კი, არ წარმოადგენდა აღნიშნული პრეტენზიის გაზიარების საკმარის საფუძველს. შესაბამისად, პალატამ სრულად გაიზიარა დასახელებული ექსპერტიზის დასკვნით გაკეთებული შეფასებები სადავო საცხოვრებელი სადგომის საბაზრო ღირებულების თაობაზე.

21. საბოლოოდ, იმ გარემოებების გათვალისწინებით, რომ ქ. ბ-ი, თ. ბ-ი და ი. ბ-ე წარმოადგენენ სადავო საცხოვრებელი სადგომის მოსარგებლეებს, რომელსაც მფლობელობის უფლება მათ მიერ დაკავებულ სადგომზე წარმოშობილი აქვთ საკუთრების უფლების გადაცემის ხელშეკრულებიდან, ასევე იმის გათვალისწინებით, რომ 21,3 კვ.მ. ფართის შუშაბანდის მიშენება განხორციელებულია თავად მოსარგებლეების მიერ, პალატამ მიიჩნია, რომ მესაკუთრის სარჩელის დაკმაყოფილება და მოსარგებლეების მიერ დაკავებულ მთლიან ფართზე მფლობელობის შეწყვეტა, უნდა განხორციელებულიყო აპელანტებისათვის დაკავებული საცხოვრებელი სადგომის საბაზრო ღირებულების 90%–ის, ასევე შუშაბანდის მიშენების ხარჯების სრულად ანაზღაურების გზით. კერძოდ, რამდენადაც სადავო საცხოვრებელ სადგომში, მოპასუხეთა მიერ დაკავებული ფართი მოიცავს 65,12 კვ.მ-ს, ხოლო აღნიშნული ფართიდან 21,3 კვ.მ უკავია შუშაბანდს, ამასთან ვინაიდან ავტოფარეხის ფართი განსაზღვრულია 30,17 კვ.მ-ით, ხოლო ცალკე მდგომი ამორტიზირებული ნაგებობის ფართია 2 კვ.მ, შესაბამისად, მოსარჩელეს მოპასუხეებისათვის კომპენსაციის სახით მთლიანად (იგულისხმება, როგორც საცხოვრებელი სადგომის საბაზრო ღირებულების 90%–ის, ასევე შუშაბანდის სახით განხორციელებული მიშენებისათვის გაწეული ხარჯების სრული საბაზრო ღირებულება) უნდა გადაეხადა 41 008 აშშ დოლარი (21,3კვ.მ X 547 აშშ დოლარი = 11 651 აშშ დოლარი, რომელიც შეადგენს შუშაბანდის მიშენების ხარჯის საბაზრო ღირებულების საკომპენსაციო თანხას; 43.81 (65.12-21.3) კვ.მ X 547 აშშ დოლარი = 23 969 აშშ დოლარი; 23 969-ის 90% = 21 572 აშშ დოლარი, შეადგენს 65,12 კვ.მ ფართიდან შუშაბანდის გამოკლებით დარჩენილი ფართის საკომპენსაციო თანხას; 30.17 კვ.მ X 280 აშშ დოლარი = 8 447 აშშ დოლარს; 8 447-ის 90% = 7 602 აშშ დოლარს, აღნიშნული შეადგენს ავტოფარეხის საკომპენსაციო თანხას; და 2.04 კვ.მ X 100 აშშ დოლარზე = 204 აშშ დოლარს; 204-ის 90% = 183 აშშ დოლარს, აღნიშნული შეადგენს ცალკე მდგომი ამორტიზირებული ნაგებობის საკომპენსაციო თანხას; შესაბამისად 11 651 აშშ დოლარი, შუშაბანდის მიშენების ხარჯის საბაზრო ღირებულების საკომპენსაციო თანხა + 21 572 აშშ დოლარი, 65,12 კვ.მ. ფართიდან შუშაბანდის გამოკლებით დარჩენილი ფართის საკომპენსაციო თანხა + 7 602 აშშ დოლარი, ავტოფარეხის საკომპენსაციო თანხა + 183 აშშ დოლარი, ცალკე მდგომი ამორტიზირებული ნაგებობის საკომპენსაციო თანხა ჯამში შეადგენს 41 008 აშშ დოლარს).

22. სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილებაზე საკასაციო საჩივარი შეიტანეს ქ. ბ-მა, თ. ბ-მა და ი. ბ-ემ. კასატორებმა მოითხოვეს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შემდეგი დასაბუთებით:

23. ო. ყ-ის სახელზე საჯარო რეესტრში რეგისტრირებულია ქ. თბილისი, ჭ-ის მეორე ჩიხი №...-ში მდებარე შენობა-ნაგებობის 166,89 კვ.მ, რაც ორბინიანი სახლის ნაწილია და არ მოიცავს ბ-ის (ქ. ბ-ი, თ. ბ-ი, ი. ბ-ე) ბინას. აღნიშნულ მისამართზე მდებარე სახლის მთლიანი ფართი შეადგენს 236,14 კვადრატულ მეტრს, რაც დასტურდება საქმეში არსებული საინვენტარიზაციო გეგმით. საქმეში არსებული აზომვითი ნახაზის მიხედვით, ბ-ის ბინა არის 67,17 კვ.მ, 67 კვ.მ არის სხვაობა სახლის მთლიან ფართსა (236,14 კვ.მ) და ო. ყ-ის ბინის ფართს (166,89 კვ.მ.) შორის. აღნიშნული ფაქტებიდან გამომდინარეობს, რომ ქ. თბილისში, ჭ-ის მეორე ჩიხის №3-ში მდებარე ორბინიანი სახლის (მთლიანი ფართი 236,14 კვ.მ) ერთი ბინა ფართით 166,89 კვადრატული მეტრი დაკავებული და საჯარო რესტრში რეგისტრირებული აქვს ო. ყ-ს, ხოლო მეორე ბინა, ფართით 67,17 კვადრატული მეტრი დაკავებული აქვს ბ-ის ოჯახს. ამრიგად ფართი, რომელიც დაკავებული ჰქონდა და აქვს ბ-ის ოჯახს, არ ეკუთვნის ო. ყ-ს და არაა მის სახელზე რეგისტრირებული.

24. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარეობს, რომ ო. ყ-ს ეკუთვნის არა მთლიანად ორბინიანი სახლი, არამედ სახლის ნაწილი - ერთი ბინა ფართით 166,89 კვადრატული მეტრი და მხოლოდ 166,89 კვადრატული მეტრია საჯარო რეესტრში რეგისტრირებული მის სახელზე.

25. სასამართლომ მნიშვნელობა არ მიანიჭა ისეთ იურიდიულ ფაქტს, როგორიცაა საჯარო რეესტრში ამა თუ იმ ოდენობის ფართის მესაკუთრედ რეგისტრაცია. კასატორის განცხადებით, ასეთი შეხედულება მცდარია. პირი უნდა მივიჩნიოთ უძრავი ქონების იმ ნაწილის მესაკუთრედ, რომლის მესაკუთრედაც ის რეგისტრირებულია საჯარო რეესტრში და პირიქით, არ უნდა ვაღიაროთ იმ უძრავი ქონების მესაკუთრედ, რომლის მესაკუთრედაც ის საჯარო რეესტრში არაა რეგისტრირებული. სასამართლომ არ გაითვალისწინა, რომ საჯარო რეესტრის ჩანაწერთა მიმართ გამოიყენება უტყუარობისა და სისრულის პრეზუმფცია და არ შეაფასა მისი არსი. აქედან გამომდინარე, ყოველგვარი მსჯელობა იმასთან დაკავშირებით, თუ ქ. თბილისში, ჭ-ის მეორე ჩიხი №...-ში მდებარე სახლის რა ოდენობის ფართის მესაკუთრეა ო. ყ-ი, უადგილოა. ო. ყ-ის საკუთრებაში არსებული ფართის (სახლის ნაწილი) ოდენობა შეიძლება დადგინდეს მხოლოდ და მხოლოდ საჯარო რესტრის ჩანაწერების მიხედვით. საჯარო რეესტრის მონაცემების თანახმად კი, ო. ყ-ს ეკუთვნის ერთი ბინა ფართით 166,89 კვადრატული მეტრი და არა ორი ბინა, რომელთა საერთო ფართია 236,14 კვადრატული მეტრი. სასამართლომ კი მესაკუთრეობის ფაქტი დაადგინა არა საჯარო რეესტრის ჩანაწერებზე დაყრდნობით, არამედ მოსარჩელის ზეპირი განცხადების საფუძველზე.

26. სასამართლოს უნდა გამოეკვლია, თუ რატომაა ო. ყ-ის სახელზე აღრიცხული მხოლოდ 166,89 კვადრატული მეტრი, მაშინ როდესაც ო. ყ-ვე მტკიცებით მას შეძენილი აქვს და ეკუთვნის საცხოვრებელი სახლის 236,14 კვადრატული მეტრი. ამ ნაწილში სასამართლოს უნდა გამოეყენებინა სამოქალაქო კოდექსის 183-ე მუხლი, რომლის თანახმად, უძრავი ნივთის შესაძენად აუცილებელია გარიგების წერილობითი ფორმით დადება და შემძენზე ამ გარიგებით განსაზღვრული საკუთრების უფლების რეგისტრაცია საჯარო რეესტრში.

27. საქმის მასალებით დასტურდება, რომ ბ-ის ბინა ო. ყ-ს არ შეუძენია და საჯარო რეესტრში ამ ბინის მესაკუთრედ ვერ დარეგისტრირდება.

28. საკასაციო საჩივრის ავტორთა აზრით, სასამართლოს მიერ არაობიექტურადაა შეფასებული ბ-ის მფლობელობაში არსებული ფართი. სასამართლო ყოველგვარი განსჯის გარეშე დაეყრდნო ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს 01.11.2013 წლით დათარიღებულ № 004911313 დასკვნას, რომლის თანახმად, ქ. თბილისში, დ. ჭ-ის მეორე ჩიხი, №...-ში მდებარე ბ-ის საცხოვრებელი ფართის 1 კვადრატული მეტრის ფასი საორიენტაციოდ შეადგენს 547 აშშ დოლარს ( 910 ლარს). ექსპერტიზის დასკვნაში მითითებულია, რომ უძრავი ქონების საბაზრო ღირებულება მიღებულია აღნიშნული პერიოდისათვის მომსახურების ბაზარზე იდენტური (ხოლო მისი არარსებობის შემთხვევაში მსგავსი) ქონების მოთხოვნისა და მიწოდების ურთიერთზემოქმედების შედეგად დადებული გარიგების საფუძველზე. კასატორთა აზრით, ექსპერტის მიერ გამოყენებული ანალოგიები აშკარად არასწორადაა აღებული. ამის საპირისპიროდ, სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტების მიერ წარდგენილი საჯარო განცხადებები იმ უძრავი ქონებების გაყიდვის თაობაზე, რომლებიც მდებარეობენ იგივე რაიონში, სადაც სადაო ქონებაა. უფრო მეტიც, სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოპასუხეთა მხრიდან არ ყოფილა წარმოდგენილი ექსპერტის დასკვნის საწინააღმდეგო მტკიცებულება.

29. საკასაციო საჩივრის ავტორთა განმარტებით, სადაო ფართის საბაზრო ღირებულების განსაზღვრისათვის უმნიშვნელოვანეს დოკუმენტს წარმოადგენს სს ,,საქართველოს ბანკსა’’ და ო. ყ-ს შორის 2010 წლის 26 მარტს გაფორმებული იპოთეკის ხელშეკრულება, რომელშიც ცვლილება იქნა შეტანილი 2011 წლის 31 იანვრის შეთანხმებით. დასახელებული ხელშეკრულების თანახმად, განისაზღვრა საკრედიტო ხაზის ლიმიტი 500 000 აშშ დოლარის ოდენობით. სს ,,საქართველოს ბანკის’’ მოთხოვნის უზრუნველსაყოფად იპოთეკით დაიტვირთა თბილისი, ჭ-ის ქ. ჩიხი №...-ში მდებარე ო. ყ-ის კუთვნილი ფართი. დასახელებული გარემოება გამორიცხავს სადაო ფართის საბაზრო ღირებულების ნამდვილობას. ეს მტკიცებულება საკმარისია იმგვარი შინაგანი რწმენის ჩამოყალიბებისათვის, რომ ექსპერტის დასკვნა პრინციპულად არასწორია.

30. კასატორები უდავოდ დადგენილად მიიჩნევენ იმ გარემოებას, რომ სადაო ფართი აღრიცხული იყო ტექ. აღრიცხვის სამსახურში, თუმცა მათივე განმარტებით, აღრიცხვის თაობაზე არსებული დოკუმენტები,რომლებიც დაცული იყო ყოფილი ტექნიკური აღრიცხვის ბიუროში, დაიკარგა, რაც ბევრს კითხვას ბადებს. დოკუმენტების დაკარგვამ შესაძლებელი გახადა ო. ყ-ს მოეთხოვა ბ-ის ოჯახის წევრების გასახლება ბინიდან, სადაც ისინი გასული საუკუნის ოცდაათიანი წლებიდან ცხოვრობენ.

31. სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილებაზე საკასაციო საჩივარი შეიტანა ასევე ო. ყ-მა, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება შემდეგი დასაბუთებით:

32. საკასაციო საჩივრის ავტორის აზრით, სააპელაციო სასამართლომ არასწორად განსაზღვრა მოპასუხეთა სასარგებლოდ გადასახდელი საკომპენსაციო თანხა, როგორც ოდენობის, ისე ,,საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ’’ საქართველოს კანონის შესაბამის ნორმათა არასწორად გამოყენებისა და განმარტების კუთხით. კერძოდ, სასამართლომ არასწორად გამოიყენა და განმარტა ზემოხსენებული კანონის მე-2 მუხლის პირველი პუნქტი.

33. კასატორის აზრით, მოცემული ნორმის დეფინიცია მკაფიოდ განსაზღვრავს იმ შემადგენლობას, რომელიც სახეზე უნდა იყოს მოსარგებლის სასარგებლოდ საცხოვრებელი სადგომის საბაზრო ღირებულების 90%-იანი განაკვეთის შესატყვისი თანხის გადასახდელად. კერძოდ, სახეზე უნდა იყოს სანოტარო ფორმის დაცვის გარეშე დადებული ნასყიდობის ხელშეკრულება, რომელიც უნდა შეიცავდეს ნასყიდობის ამსახველი გარიგებისათვის დამახასიათებელ კლასიკურ ელემენტებს; ნასყიდობის ხელშეკრულების სუბიექტებს საცხოვრებელი სადგომის მესაკუთრე და მოსარგებლე უნდა წარმოადგენდნენ. მოცემული საქმის მასალები ცხადყოფს, რომ მხარეთა შორის არ არსებობს ნასყიდობის ან რაიმე მსგავსი ხელშეკრულების დადების ამსახველი დოკუმენტი, ხოლო სააპელაციო სასამართლოს მიერ მითითებული დოკუმენტი, რომელიც იუწყება აუქციონზე ქონების შეძენას, არანაირი ნიშნით არ წარმოადგენს ნასყიდობის ხელშეკრულების ამსახველ გარიგებითი შინაარსის საბუთს, მითუმეტეს, იმის გათვალისწინებით, რომ ამ დოკუმენტის მხარეებს მოცემული საქმის მხარეები (ან მათი მამკვიდრებლები) არ წარმოადგენენ. ამდენად, ზემოხსენებული დოკუმენტი არ წარმოადგენს ,, საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ’’ საქართველოს კანონის მე-2 მუხლის პირველი პუნქტით გათვალისწინებულ ფორმადაუცველი ნასყიდობის ხელშეკრულებას.

34. შესაბამიასად, კასატორის აზრით, საასმართლოს არ უნდა გამოეყენებინა ,,საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ’’ საქართველოს კანონის მე-2 მუხლის პირველი პუნქტი, არამედ უნდა ეხელმძღვანელა ამავე მუხლის მე-3 პუნქტით.

35. გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დაუსაბუთებელია იმ ნაწილშიც, რომლის ფარგლებშიც, ო. ყ-ს მოპასუხეთა სასარგებლოდ საცხოვრებელი სადგომის გარკვეული ფართის საბაზრო ღირებულების 100%-ის გადახდა დაეკისრა. მოცემული საქმის მასალებით არ დასტურდება ის გარემოება, რომ მოპასუხეებმა რაიმე მიშენება განახორციელეს. ამასთან, საქმეში არ არსებობს მტკიცებულება, რომელიც მოახდენდა მიშენებული ფართის იდენტიფიცირებას და მისი მოცულობის განსაზღვრას. ამასთან, მიშენებული ფართის ნაწილში სასამართლომ მოპასუხეთა სასარგებლოდ ასანაზღაურებელი თანხის ოდენობა საბაზრო ღირებულების განმსაზღვრელი ექსპერტიზის დასკვნით დაადგინა, ხოლო სამართლის ნორმად გამოიყენა ,,საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ’’ საქართველოს კანონის მე-7 მუხლის პირველი პუნქტი, თუმცა აღნიშნული ნორმა ცალსახად ადგენს, რომ ამ შემთხვევაში მოსარგებლეს მის მიერ ჩატარებული სარემონტო სამუშაოების ღირებულების მოთხოვნის უფლება აქვს და არა საბაზრო ღირებულების. სარემონტო სამუშაოებზე გაწეული ხარჯების დამდგენი ექსპერტიზის დასკვნა კი, საქმეში არ არის წარმოდგენილი, რომლის გარეშე ამ საკითხის გადაწყვეტა შეუძლებელი იყო.

36. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 28 აპრილის განჩინებით ქ. ბ-ის, თ. ბ-სა და ი. ბ-ის საკასაციო საჩივარი წარმოებაში იქნა მიღებული სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

37. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 7 მაისის განჩინებით ო. ყ-ის საკასაციო საჩივარი წარმოებაში იქნა მიღებული სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი

38. საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ქ. ბ-ის, თ. ბ-სა და ი. ბ-ის საკასაციო საჩივარი, ასევე ო. ყ-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

39. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

40. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

41. სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორები მიუთითებენ რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივრებს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

42. საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

43. ამასთან, საკასაციო საჩივრების განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით, ვინაიდან ამ კატეგორიის საქმეებზე უკვე არსებობს უზენაესი სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკა (იხ. მაგ. სუს 23.05.2014წ №1227-1172-2013 განჩინება, სუს 24.06.2015წ. №ას-455-434-2015 განჩინება, რომლებიც შეეხება მოსარგებლის უფლებას აინაზღაუროს მის მიერ განხორციელებული მიშენება-დაშენების ან/და არსებითი გაუმჯობესების ხარჯები („საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-6 მუხლი); ასევე სუს 21.03.2011წ. №ას-80-70-2011 განჩინება, 23.03.2011წ. №37-32-2011 განჩინება, რომლებიც შეეხება ფორმის დაცვის გარეშე დადებული ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე წარმოშობილ სამართლებრივ ურთიერთობას, რომელიც დაკავებული საცხოვრებელი ფართის საბაზრო ღირებულების 90%-ის ანაზღაურების საფუძველია („საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-2 მუხლის პირველი პუნქტი).

44. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას ქ. ბ-ის, თ. ბ-სა და ი. ბ-ის საკასაციო საჩივარი, ასევე ო. ყ-ის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივრებს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

45. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივრები დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორებს ქ. ბ-ს, თ. ბ-სა და ი. ბ-ეს უნდა დაუბრუნდეთ საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (1,803 ლარის) 70% –1262,1 ლარი. კასატორი ო. ყ-ი გათავისუფლებულია სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა

1. ქ. ბ-ის, თ. ბ-სა და ი. ბ-ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. კასატორებს ქ. ბ-ს (პ/ნ: ...), თ. ბ-ს (პ/ნ: ...) და ი. ბ-ეს (პ/ნ: ...) დაუბრუნდთ ქ. ბ-ის მიერ 2015 წლის 24 აპრილს №1 საგადასახდო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (1,803 ლარის) 70% – 1262,1 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“ ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 3 0077 3150;

3. ო. ყ-ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

4. კასატორი ო. ყ-ი გათავისუფლებულია სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან;

5. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ნ. ბაქაქური

მოსამართლეები: ზ. ძლიერიშვილი

ბ. ალავიძე