საქმე №ას-1304-1224-2015 5 თებერვალი, 2016 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

მოსამართლეები:

ზურაბ ძლიერიშვილი, ნინო ბაქაქური

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – სს „ს-ა“ (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე – ზ. ა-ი (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 6 ნოემბრის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა _ გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი – საწარმოო ტრავმის შედეგად მიყენებული ზიანის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

1. სასარჩელო მოთხოვნა:

ზ. ა-მა (შემდგომში _ მოსარჩელე) სარჩელი აღძრა სასამართლოში სს „ს-ის“ (შემდგომში _ მოპასუხე, კასატორი) მიმართ დანიშნული სარჩოს გადაანგარიშების მოთხოვნით, კერძოდ, მოსარჩელემ მოითხოვა საწარმოო ტრავმის მიღებამდე დაკავებულ თანამდებობაზე არსებული ხელფასის შესაბამისად, 2015 წლის 1 ივნისიდან ყოველთვიური სარჩოს 600 ლარით განსაზღვრა და მიუღებელი სხვაობის 15 617,12 ლარის ანაზღაურება.

2. მოპასუხის პოზიცია:

სამართლებრივი შესაგებლის ფარგლებში მოპასუხე არ დაეთანხმა სასარჩელო მოთხოვნას და განმარტა, რომ მოქმედი კანონმდებლობა სარჩოს გადაანგარიშების შესაძლებლობას არ ითვალისწინებს.

3. პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი:

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2015 წლის 30 ივლისის გადაწყვეტილებით სარჩელი დაკმაყოფილდა, მოპასუხეს მოსარჩელის სასარგებლოდ 2012 წლის 1 ივნისიდან 2015 წლის 1 ივნისამდე დაეკისრა გადაანგარიშებული სარჩოს სხვაობის _ 15 617,12 ლარის, ხოლო 2015 წლის 1 ივნისიდან ყოველთვიურად 600 ლარის გადახდა საგადასახადო კანონმდებლობით განსაზღვრული საშემოსავლო გადასახადის გათვალისწინებით.

4. აპელანტის მოთხოვნა:

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მოპასუხემ, მისი გაუქმება და სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.

5. გასაჩივრებული განჩინების სარეზოლუციო ნაწილი:

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 6 ნოემბრის განჩინებით სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, ხოლო გასაჩვრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად.

5.1. გასაჩივრებული განჩინების ფაქტობრივი და სამართლებრივი დასაბუთება:

5.1.1. პალატამ დადგენილად ცნო, რომ მოსარჩელე მუშაობდა სს „ს-აში“ მატარებლის გამყოლად. 1989 წლის 15 ნოემბრის სამედიცინო ექსპერტიზის დასკვნით მას დაუდგინდა პროფესიული შრომის უნარის ხარისხის დაკარგვა 80%-ით. 1993 წლის 15 დეკემბრის საექსპერტო კომისიის დასკვნით, საწარმო ტრავმის გამო, მოსარჩელეს უვადოდ დაუდგინდა ინვალიდობა.

5.1.2. 2012 წლის 1 ივნისიდან - 2013 წლის მარტის ჩათვლით მოპასუხე საწარმოში მატარებლის გამყოლის ყოველთვიური ხელფასი შეადგენდა 565 ლარს, ხოლო, 2013 წლის მარტიდან – 750 ლარს.

5.1.3. 2012 წლის ივნისიდან დაზარალებული, შრომითი დასახიჩრების გამო, მოპასუხისგან იღებდა ყოველთვიურ სარჩოს 125.08 ლარს.

5.1.4. პალატამ მიიჩნია, რომ საქალაქო სასამართლომ სწორად იხელმძღვანელა სამოქალაქო კოდექსის 992-ე მუხლითა და 316-ე მუხლის პირველი ნაწილით. აპელანტი პრეტენზიას ძირითადად ამყარებდა იმ გარემოებაზე, რომ მოქმედი კანონმდებლობა, მათ შორის, საქართველოს მთავრობის 2007 წლის 24 მარტის #53 დადგენილებით დამტკიცებული „შრომითი მოვალეობის შესრულებისას მუშაკის ჯანმრთელობისათვის მიყენებული ზიანის ანაზღაურების“ წესი, ხელფასის ზრდის გამო, სარჩოს ოდენობის შეცვლის – გადაანგარიშების შესახებ სამართლებრივ ნორმას არ ითვალისწინებდა და, ამ მხრივ, პირველი ინსტანციის სასამართლომ არასწორად გამოიყენა სამოქალაქო კოდექსის 408-ე მუხლი. სასამართლოს შეფასებით, სწორედ მითითებული ნორმა, ასევე, 411-ე მუხლი აძლევს მოსარჩელეს სამართლებრივ საფუძველს, რომ მოითხოვოს სარჩოს გადახდევინება გაზრდილი ხელფასის შესაბამისად, რამდენადაც ანაზღაურების მავალდებულებელი გარემოების – საწარმოო ტრავმის არარსებობისა და შრომის უნარის შენარჩუნების პირობებში, დაზარალებული მიიღებდა გაზრდილ ხელფასს. მოცემული დავის სწორად გადაწყვეტისათვის არსებითი მნიშვნელობის არის თავად ის გარემოება, რომ მუშაკმა მიიღო სხეულის დაზიანება საწარმოო ტრავმის შედეგად და მას წაერთვა პროფესიული შრომის უნარი 80%-ით. სარჩოს ანაზღაურების მავალდებულებელი გარემოების დადგომა პირს ართმევს შესაძლებლობას, ჰქონდეს სამუშაო და იღებდეს შესაბამის ანაზღაურებას. ამასთან, სარჩოს მიღების უფლება წარმოადგენს პირის შესაძლებლობას, აუნაზღაურდეს ზიანი, რაც მიიღო საწარმოო ტრავმის სახით. სარჩოს მიღებით ხდება პირისათვის შემოსავლის მიღების უზრუნველყოფა საწარმოო ტრავმის არარსებობის პირობებში შესაძლო შრომის ანაზღაურების შესაბამისად. თავად ის გარემოება, რომ საწარმოო ტრავმის მიღების გამო მოსარჩელემ დაკარგა სამუშაო და შესაბამისი ანაზღაურების მიღების შესაძლებლობა, წარმოშობს საფუძვლიან და კანონიერ ვარაუდს იმასთან დაკავშირებით, რომ საწარმოო ტრავმის მიუღებლობის შემთხვევაში, მუშაკი განაგრძობდა მუშაობას და იგი მიიღებდა გაზრდილ ხელფასს. პირველი ინსტანციის სასამართლომ სარჩოს გადაანგარიშების საკითხზე მსჯელობისას სწორად იხელმძღვანელა ასევე, შრომის კოდექსის 44-ე მუხლით გათვალისწინებული ნორმით და სწორად შეაფასა, რომ მოპასუხე არამართლზომიერად არ ახდენდა მოსარჩელის სარჩოს ოდენობის გადაანგარიშებას მატარებლის მოქმედი გამყოლის გაზრდილი ხელფასის ოდენობის გათვალისწინებით და მოპასუხის მიერ, მოსარჩელისათვის მისაცემი სარჩოს ოდენობაში მატარებლის გამყოლის ხელფასის გაზრდილი ოდენობის გაუთვალისწინებლობით, მოსარჩელე არასრულად იღებდა სარჩოს, რითაც მას ადგებოდა ზიანი.

5.1.5. 2012 წლის 1 ივნისიდან 2015 წლის 1 ივნისამდე, მოსარჩელემ სარჩოს სახით ვერ მიიღო 15 617,12 ლარი. ამდენად, სასარჩელო მოთხოვნა მოპასუხისათვის ამ ოდენობით სარჩოს დაკისრების შესახებ იყო საფუძვლიანი, ისევე, როგორც საფუძვლიანი იყო მოთხოვნა 2015 წლის 1 ივნისიდან ყოველთვიურად 600 ლარის დაკისრების შესახებ. გასაჩივრებულ გადაწყვეტილებაში სარჩელის დაკმაყოფილების სამართლებრივ საფუძვლად მითითებულ „სოციალური უზრუნველყოფის მინიმალური სტანდარტების შესახებ“ საერთაშორისო კონვენციასთან დაკავშირებით პალატამ განმარტა, რომ „ნორმატიული აქტების შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-7 მუხლის პირველი პუნქტის თანახმად, საერთაშორისო ხელშეკრულება და შეთანხმება მხოლოდ მაშინ იქცევა საქართველოს კანონმდებლობის ნაწილად, როდესაც ისინი ძალაშია შესული „საქართველოს საერთაშორისო ხელშეკრულებების შესახებ“ საქართველოს კანონით დადგენილი მოთხოვნების დაცვით. მოცემულ შემთხვევაში, როგორც ეს თავად გასაჩივრებულ გადაწყვეტილებაშია მითითებული „სოციალური უზრუნველყოფის მინიმალური სტანდარტების შესახებ“ (Social security (minimum standarts) convention) შრომის საერთაშორისო ორგანიზაციის (ILO) 1952 წლის #102 კონვენცია არ არის რატიფიცირებული საქართველოს პარლამენტის მიერ. ამდენად, იგი ვერ ჩაითვლება საქართველოს კანონმდებლობის ნაწილად და მასზე სასამართლოს მიერ საქართველოს სახელით გამოტანილი გადაწყვეტილების დაფუძნება უმართებულოა, თუმცა, იმის გათვალისწინებით, რომ მოცემული დავის გადაწყვეტისთვის გამოყენებულ ძირითად ნორმატიულ აქტებს წარმოადგენს შრომის კოდექსი და სამოქალაქო კოდექსი, საქმის საბოლოო შედეგზე ზემოთ მითითებული კონვენციის გამოყენებას არსებითი ზეგავლენა ვერ ექნება.

6. კასატორის მოთხოვნა:

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა მოპასუხემ, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

6.1. საკასაციო საჩივრის საფუძვლები:

6.1.1. სააპელაციო სასამართლოს არ მიუთითებია სამართლის ნორმა, რომელიც ითვალისწინებს მიუღებელი სარჩოს გადაანგარშების შესაძლებლობას, შესაბამისად, სახეზეა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 394-ე მულხლის „ე“ და „ე¹“ ქვეპუნქტებით გათვალისწინებული გადაწყვეტილების გაუქმების საფუძვლები.

6.1.2. სააპელაციო პალატამ არასწორად განმარტა სამოქალაქო კოდექსის 408-ე მუხლის პირველი, მე-2 ნაწილები, 411-ე და 992-ე მუხლები, ამასთან, არასწორად იხელმძღვანელა შრომის კოდექსის 44-ე მუხლით, რადგანაც მოსარჩელესთან შრომითი ურთიერთობა 1983 წლიდანაა შეწყვეტილი და იგი კასატორისგან იღებს მხოლოდ სარჩოს.

6.1.3. სხეულის დაზიანებით ან ჯანმრთელობისათვის ვნების მიყენების საკითხს არგულირებს სამოქალაქო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-2 და არა პირველი ნაწილი. მოქმედი თანამშრომლის ხელფასის შესაბამისად სარჩოს დაანგარიშებით შეუძლებელია პირვანდელი მდგომაროების აღდგენა და იგი არა მარტო სამართლებრივ, არამედ, მნიშვნელოვან პრობლემასაც წარმოშობს თავისუფალი საბაზრო ეკონომიკის პირობებში. კასატორი დამოუკიდებელი სამეწარმეო სუბიექტია, ხოლო თავისუფალი საბაზრო ეკონომიკა გულისხმობს კანონმდებლობისა და ეკონომიკის ლიბერალიზაციას. ამ მიმართებას ადასტურებს ქართველი კანონმდებლის მიდგომა შრომით საკითხებთან, რაც რეგულირებულია შრომის კოდექსით. სოციალური ვალდებულებები ეკისრება სახელმწიფოს და არა სამეწარმეო სუბიექტს. კასატორი ყოველ ღონეს ხმარობს წარმოების განვითარებისათვის, თუმცა ისეთ პირობებში, როდესაც მას ჰყავს ათასობით კრედიტორი (საწარმოო ტრავმის შედეგად დასახიჩრებული პირები) და სასამართლო ავალდებულებს სარჩოს გადაანგარშებული სახით ანაზღაურებას, მნიშვნელოვნად უშლის ხელს მეწარმის ბიზნესაქტივაციას.

6.1.4. იმის გათვალისწინებით, რომ სარჩოს გადაანგარიშება ზიანის ანაზღაურების არაეფექტური გზაა, კანონმდებელმა საერთოდ გააუქმა გადაანგარიშების შესაძლებლობა. მტკიცების თვალსაზრისითაც შეუძლებელია დადასტურება იმისა, რომ პირი მთელი სიცოცხლის მანძილზე შეძლებდა თანხის მიღებას. გარდა აღნიშნულისა, გასაჩივრებულ განჩინებაში არ ასახულა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 150-ე მუხლის მე-2 ნაწილით დადგენილი მტკიცებულებების შემოწმების შედეგები.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და მიიჩნევს, რომ იგი დაუშვებელია შემდეგ გარემოებათა გამო:

1. საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის დასაბუთება:

1.1. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

1.2. გასაჩივრებული განჩინების დასაბუთება ძირითადად იმ დასკვნებს ეფუძნება, რომ მოსარჩელე მუშაობდა მოპასუხე ორგანიზაციაში მატარებლის გამყოლად, მას 1989 წლის 15 ნოემბერს ექსპერტიზის დასკვნით დაუდგინდა პროფესიული შრომის უნარის 80%-ით დაკარგვა. 1993 წლის 15 დეკემბრის საექსპერტო დასკვნით დაუდგინდა ინვალიდობა უვადოდ. 2012 წლის ივნისიდან დაზარალებულს სარჩო მიეცემა 125,08 ლარის ოდენობით. 2012 წლის ივნისიდან 2013 წლის მარტის ჩათვლით მატარებლის გამყოლის ყოველთვიური ხელფასი მოპასუხე საწარმოში შეადგენდა 565 ლარს, ხოლო, 2013 წლის მარტიდან _ 750 ლარს.

1.3. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება). დასაბუთებულ პრეტენზიაში იგულისხმება მითითება იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება-დადგენა, მატერიალურ-სამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება. საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებთან მიმართებით არ წარმოუდგენია დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება).

1.4. მოცემულ შემთხვევაში, კასატორის პრეტენზია გადაწყვეტილების სამართლებრივ დაუსაბუთებლობაზე მითითებით შემოიფარგლება, რასაც პალატა არ იზიარებს და მოიშველიებს საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ერთგვაროვან პრაქტიკას, რომლის თანახმადაც, „შრომითი მოვალეობის შესრულებისას მუშაკის ჯანმრთელობისათვის ვნების მიყენების შედეგად ზიანის ანაზღაურების წესის შესახებ“ საქართველოს პრეზიდენტის 1999 წლის 9 თებერვლის #48-ე ბრძანებულების მე-12 პუნქტით მუშაკისათვის დადგენილი ყოველთვიური სარჩოს ოდენობა ექვემდებარებოდა გადაანგარიშებას, მიუხედავად იმისა, როდის მიიღო მან ეს დასახიჩრება. აღნიშნულ ბრძანებულებაში ცვლილებებისა და დამატებების შეტანის თაობაზე საქართველოს პრეზიდენტის 2005 წლის 7 ნოემბრის #923 ბრძანებულების მე-2 მუხლის „ა“ ქვეპუნქტით ამოღებულ იქნა პრეზიდენტის 1999 წლის 9 თებერვლის #48-ე ბრძანებულების მე-12 პუნქტი. 2007 წლის 6 თებერვლის საქართველოს პრეზიდენტის #93 ბრძანებულებით ძალადაკარგულად გამოცხადდა საქართველოს პრეზიდენტის 1999 წლის 9 თებერვლის #48 ბრძანებულებით დამტკიცებული წესები. საქართველოს მთავრობის 2007 წლის 24 მარტის #53 დადგენილებით კი, დამტკიცდა შრომითი მოვალეობის შესრულებისას მუშაკის ჯანმრთელობისათვის მიყენებული ზიანის ანაზღაურების წესი. აღნიშნული წესის პირველი მუხლის პირველი პუნქტის თანახმად, საწარმოში, დაწესებულებასა და ორგანიზაციაში, ორგანიზაციულ-სამართლებრივი ფორმის მიუხედავად, შრომითი მოვალეობის შესრულებისას დასაქმებულის ჯანმრთელობისათვის მიყენებული ზიანი ანაზღაურდება ამ წესით, საქართველოს შრომის კოდექსითა და სამოქალაქო კოდექსით განსაზღვრულ შემთხვევებში. აღნიშნული დადგენილებით ახლებურად მოწესრიგდა შრომითი მოვალეობის შესრულებისას დასაქმებული პირისათვის ზიანის ანაზღაურების წესები. სხეულის დაზიანებითა და ჯანმრთელობისათვის ვნების მიყენებით გამოწვეული ზიანი ანაზღაურდება არასახელშეკრულებო (დელიქტური) პასუხისმგებლობის ფორმით. სამოქალაქო კოდექსის 992-ე მუხლის თანახმად, პირი, რომელიც სხვა პირს მართლსაწინააღმდეგო, განზრახი ან გაუფრთხილებელი მოქმედებით მიაყენებს ზიანს, ვალდებულია, აუნაზღაუროს მას ეს ზიანი. ამავე კოდექსის 408-ე მუხლის პირველი და მე-2 ნაწილების თანახმად, იმ პირმა, რომელიც ვალდებულია, აანაზღაუროს ზიანი, უნდა აღადგინოს ის მდგომარეობა, რომელიც იარსებებდა, რომ არ დამდგარიყო ანაზღაურების მავალდებულებელი გარემოება. თუ სხეულის დაზიანებით ან ჯანმრთელობისათვის ვნების მიყენების შედეგად დაზარალებულს წაერთვა შრომის უნარი ან შეუმცირდა იგი, ანდა იზრდება მისი მოთხოვნილებები, დაზარალებულს უნდა აუნაზღაურდეს ზიანი ყოველთვიური სარჩოს გადახდით. აღნიშნული ნორმებიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატას მიაჩნია, რომ სარჩოს ოდენობა უნდა განისაზღვროს იმ ოდენობით, რა ოდენობითაც მარჩენალი მიიღებდა ხელფასს ზიანის ანაზღაურების მავალდებულებელი გარემოება რომ არ დამდგარიყო“ (იხ. სუსგ №ას-169-497-09, 24 ივლისი, 2009 წელი). ამასთანავე, მოპასუხის მართლსაწინააღმდეგო ქმედების შედეგად პირის (კრედიტორის) მიერ მიუღებელი შემოსავლის ანაზღაურების წესი სწორედ სამოქალაქო კოდექსის 411-ე მუხლითაა მოწესრიგებული და ამ ნაწილშიც გასაჩივრებული გადაწყვეტილება სრულად შეესაბამება კანონის მოთხოვნებს.

1.5. ამდენად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა. ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

1.6. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

2. სასამართლო ხარჯები:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი. დასახელებული ნორმიდან გამომდინარე, პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორს უნდა დაუბრუნდეს მის მიერ 23.12.2015წ. #... საგადახდო დავალებით სახელმწიფო ბაჟის სახით გადახდილი 1 065,81 ლარის 70% _ 746,067 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. სს „ს-ის“ საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.

2. კასატორ სს „ს-ას“ (ს/#...) სახელმწიფო ბიუჯეტიდან (ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150) დაუბრუნდეს მის მიერ 23.12.2015წ. #... საგადახდო დავალებით სახელმწიფო ბაჟის სახით გადახდილი 1 065,81 ლარის 70% _ 746,067 ლარი.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ბ. ალავიძე

მოსამართლეები: ზ. ძლიერიშვილი

ნ. ბაქაქური