№ას-1109-1044-2015 22 იანვარი, 2016 წელი,

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

მოსამართლეები: მზია თოდუა (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

პაატა ქათამაძე

ეკატერინე გასიტაშვილი

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი მოსმენის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი – შპს „ს. ფ.ა“ (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე – მ.მ–ძე, ზ.ც–ძე, ტ.ჯ–ში, ნ.ნ–ძე, კ.ო–ვა, მ.ზ–ძე, ნ.ბ–ძე, ზ.ა–ბა და მ.ბ–ძე (მოსარჩელეები)

გასაჩივრებული განჩინება – ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 27 აგვისტოს განჩინება

საკასაციო საჩივრის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება, ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი – სამუშაოზე აღდგენა, იძულებითი განაცდურის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

1. 2010 წლის 24 მარტს შპს „ს.ფ.ის“ ადმინისტრაციას (შემდეგში: მოპასუხე, კომპანია ან კასატორი), საქართველოს კავშირგაბმულობის მუშაკთა პროფესიულ კავშირსა და შპს „ს.ფ.ის“ გაერთიანებულ პროფკომიტეტს შორის გაფორმდა კოლექტიური შეთანხმება [საქართველოს შრომის კოდექსის, შემდგომში სშკ, 41-ე მუხლი].

2. კოლექტიური შეთანხმება მოქმედებდა 2013 წლის 31 დეკემბრამდე. ამ შეთანხმების ვადის გასვლამდე კომპანიას უფლება არ ჰქონდა ცალმხრივად შეეცვალა შეთანხმების დებულებები.

3. კოლექტიური შეთანხმების 4.3. პუნქტის შესაბამისად, 2001 წლის 4 ივლისიდან მოპასუხემ მ.მ–ძესთან (შემდეგში: პირველი მოსარჩელე), ზ.ც–ძესთან (შემდეგში: მეორე მოსარჩელე), ტ. ჯ–თან (შემდეგში: მესამე მოსარჩელე), ნ.ნ–ძესთან (შემდეგში: მეოთხე მოსარჩელე) კ.ო–სთან (შემდეგში: მეხუთე მოსარჩელე), მ.ზ–ძესთან (შემდეგში: მეექვსე მოსარჩელე), ნ.ბ–ძესთან (შემდეგში: მეშვიდე მოსარჩელე), ზ.ა–ბასთან (შემდეგში: მერვე მოსარჩელე) და მ.ბ–ძესთან (შემდეგში: მეცხრე მოსარჩელე, ყველა ერთად შემდეგში: მოსარჩელეები, ან მოწინააღმდეგე მხარეები) განუსაზღვრელი ვადით დადო შრომითი ხელშეკრულებები.

4. პირველი მოსარჩელე მუშაობდა საფოსტო განყოფილების ოპერატორად. მოგვიანებით ის აჭარისა და გურიის ფოსტის საფოსტო სამმართველოს მომსახურების ქვეგანყოფილების წამყვანი სპეციალისტის თანამდებობაზე.

5. მეორე მოსარჩელე 2007 წლის 21 ივნისიდან მუშაობდა მოპასუხესთან ოპერატორის თანამდებობაზე. კომპანიის გენერალური დირექტორის 2012 წლის 19 სექტემბრის ბრძანების საფუძველზე მას გაუგრძელდა შრომითი ხელშეკრულების ვადა 2012 წლის 23 სექტემბრიდან.

6. მესამე მოსარჩელე 2011 წლის 4 ივლისიდან მუშაობდა მოპასუხის დაქვემდებარებაში შემავალი ერთ-ერთი სტრუქტურული ერთეულის განყოფილების ოპერატორად. 2011 წლის 1 სექტემბრიდან კი განუსაზღვრელი ვადით დაინიშნა ერთ-ერთი ფოსტის საფოსტო სამმართველოს მომსახურების ქვეგანყოფილების სპეციალისტის თანამდებობაზე.

7. მეოთხე მოსარჩელე 2011 წლის 4 ივლისიდან მუშაობდა კომპანიაში საფოსტო განყოფილების უფროსის თანამდებობაზე, 2011 წლის 1 სექტემბრიდან ის დაინიშნა საფოსტო სამმართველოს მომსახურების ქვეგანყოფილების მთავარი სპეციალისტის თანამდებობაზე.

8. მეხუთე მოსარჩელე 2011 წლის 4 ივლისიდან მუშაობდა კომპანიაში საფოსტო განყოფილების უფროსის თანამდებობაზე. 2011 წლის 1 სექტემბრიდან ის დაინიშნა საფოსტო სამმართველოს მომსახურების ქვეგანყოფილების მთავარი სპეციალისტის თანამდებობაზე.

9. მეექვსე მოსარჩელე 2011 წლის 4 ივლისიდან მუშაობდა კომპანიაში საფოსტო განყოფილების ოპერატორის თანამდებობაზე, 2011 წლის 1 აგვისტოდან საფოსტო განყოფილების მომსახურების ქვეგანყოფილების წამყვანი სპეციალისტის თანამდებობაზე.

10. მეშვიდე მოსარჩელე 2011 წლის 4 ივლისიდან მუშაობდა ..... ფოსტას №4 საფოსტო განყოფილების ოპერატორის თანამდებობაზე, 2011 წლის 01 სექტემბრიდან დაინიშნა ა–სა და გ–ის ფოსტის საფოსტო სამმართველოს მომსახურების ქვეგანყოფილების წაყვანი სპეციალისტის თანამდებობაზე.

11. მერვე მოსარჩელე 2011 წლის 04 ივლისიდან მუშაობდა საფოსტო განყოფილების უფროსის თანამდებობაზე. 2011 წლის 01 სექტემბრიდან ის დაინიშნა ა–სა და გ–ის ფოსტის საფოსტო სამმართველოს მომსახურების ქვეგანყოფილების მთავარი სპეციალისტის თანამდებობაზე.

12. მეცხრე მოსარჩელე 2011 წლის 04 ივლისიდან მუშაობდა კომპანიაში საფოსტო განყოფილების უფროსის თანამდებობაზე; 2011 წლის 01 სექტემბრიდან ის დაინიშნა ა–სა და გ–ის ფოსტის საფოსტო სამმართველოს მომსახურების ქვეგანყოფილების მთავარი სპეციალისტის თანამდებობაზე.

13. კომპანიის გენერალურმა დირექტორმა 2012 წლის 27 ნოემბერს გამოსცა #15-01/120 ბრძანება, რომლითაც ცალმხრივად შეცვალა კოლექტიური შეთანხმების პირობები დასაქმებულთა საზიანოდ. დირექტორმა შეიმუშავა შრომითი ხელშეკრულების ახალი პროექტი, რომლის მიხედვითაც ხელშეკრულების მოქმედების ვადა განსაზღვრა ერთი თვით. შესაბამისად, ყველა მოსარჩელე ერთი თვით დაინიშნა რეგიონული სამმართველოს ბ–ის საფოსტო განყოფილების სპეციალისტის/ან მთავარი სპეციალისტის თანამდებობაზე;

14. მოპასუხემ 2013 წლის 28 იანვრის #15-02/113 ბრძანებით, შრომითი ხელშეკრულების ვადის გასვლასთან დაკავშირებით, მოსარჩელეებთან შეწყვიტა შრომითი ურთიერთობა [სშკ-ის 37-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ბ“ პუნქტი].

15. მოსარჩელეეებმა სარჩელი აღძრეს მოპასუხის წინააღმდეგ და მოითხოვეს:

15.1. 2012 წლის 27 ნოემბრის #15-01/120 ბრძანების 1-3 პუნქტების, 2012 წლის 27 ნოემბრის შრომითი ხელშეკრულებების მე-5 მუხლისა და სამსახურიდან გათავისუფლების შესახებ 2013 წლის 28 იანვრის #15-02/113 ბრძანების ბათილად ცნობა;

15.2. განუსაზღვრელი ვადით სამსახურში აღდგენა და იძულებითი განაცდურის ანაზღაურება.

16. მათ თავიანთი მოთხოვნა დაასაბუთეს იმით, რომ კომპანიამ კოლექტიური შეთანხმების საწინააღმდეგოდ შეცვალა შრომითი კონტრაქტის პირობები და უკანონოდ გაათავისუფლა ისინი სამსახურიდან.

17. მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო და თავისი შესაგებელი დაამყარა იმ გარემოებაზე, რომ მას არ დაურღვევია კოლექტიური შეთნხმების პირობები. მოსარჩელეებთან გაფორმებული შრომითი ხელშეკრულებები ერთი თვით არ იყო დადებული, ისინი განგრძობადი ხასიათის იყო და, შესაბამისად, განუსაზღვრელი ვადით იყო დადებული. მოსარჩელეების გათავისუფლდნენ იმის გამო, რომ მათ მიმართ კომპანიას გააჩნდა პრეტენზიები.

18. ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 2015 წლის 29 აპრილის გადაწყვეტილებით სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, ბათილად იქნა ცნობილი მოპასუხის 2013 წლის 28 იანვრის #15-02/113 ბრძანება მოსარჩელეთა სამსახურიდან გათავისუფლების თაობაზე. ისინი აღდგენილ იქნენ იმავე ან ტოლფას თანამდებობებზე და მათ აუნაზღაურდათ იძულებითი განაცდური 2013 წლის 28 იანვრიდან სასამართლოს გადაწყვეტილების კანონიერ ძალაში შესვლამდე ყოველთვიური ხელფასის გათვალისწინებით. კერძოდ: პირველი, მესამე, მეექვსე და მეშვიდე მოსარჩელის სასარგებლოდ მოპასუხეს გადაწყვეტილების აღსრულებამდე დაეკისრა იძულებით გაცდენილი დროის შრომის ანაზღაურება თითოეული მათგანის ყოველთვიური ხელფასის (625 ლარის) გათვალისწინებით, ხოლო მეორე, მეოთხე, მეხუთე, მერვე და მეცხრე მოსარჩელის სასარგებლოდ მოპასუხეს გადაწყვეტილების აღსრულებამდე დაეკისრა იძულებით გაცდენილი დროის შრომის ანაზღაურება თითოეული მათგანის ყოველთვიური ხელფასის ( 687.50 ლარის) გათვალისწინებით.

8.1. სასამართლომ სარჩელის დაკმაყოფილების სამართლებრივ საფუძვლად მიუთითა საქართველოს ორგანული კანონის სშკ-ის პირველი, 44-ე, 32-ე მუხლები, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის (შემდგომში სსკ) 52-ე, 338-ე, 317-ე, 361-ე, 54-ე, 408-ე, 411-ე მუხლები.

8.2. სასამართლომ მიიჩნია, რომ მხარეთა შორის არსებული შრომითი ხელშეკრულებები გაფორმებული იყო განუსაზღვრელი ვადით;

8.3. მოპასუხემ ვერ დაადასტურა მოსარჩელეთა მხრიდან სამსახურებრივი მოვალეობების არაჯეროვნად შესრულება და მათ მიმართ პრეტენზიების არსებობა;

8.4. არ არსებობდა შრომითი ხელშეკრულებების შეწყვეტის საფუძველი.

19. მოპასუხემ ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 2015 წლის 29 აპრილის გადაწყვეტილება გაასაჩივრა სააპელაციო წესით.

20. ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 27 აგვისტოს განჩინებით სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა გასაჩივრებული განჩინება. სააპელაციო სასამართლომ სრულად გაიზიარა ბათუმის საქალაქო სასამართლოს მიერ საქმეზე დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები და სამართლებრივი შეფასებები.

21. ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 27 აგვისტოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა მოპასუხემ და მიუთითა შემდეგზე:

11.1. სასამართლომ გამოიყენა კანონი რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა, კერძოდ სასამართლომ განჩინების დასასაბუთებლად გამოიყენა შრომის საერთაშორისო ორგანიზაციის მიერ 1982 წელს მიღებული #158 კონვენცია შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის შესახებ, რომელიც საქართველოს პარლამენტის მიერ რატიფიცირებული არ არის;

11.2. სასამართლოს უნდა ემსჯელა მოსარჩელეთა მოთხოვნის ხანდაზმულობაზე, ვინაიდან სარჩელი აღძრულია სამსახურიდან გათავისუფლებიდან თითქმის 2 წლის შემდეგ;

11.3. იძულებითი განაცდურის დაკისრებისას, სასამართლოს მხედველობაში უნდა მიეღო მოსარჩელეთა მიერ რეალურად განცდილი ზიანი, გაეთვალისწინებინა ორივე მხარის ინტერესები, კანონდარღვევის ხასიათი, კომპანიის ლიკვიდურობა, ბიზნესის მოცულობა, ურთიერთობები დასაქმებულსა და დამსაქმებელს შორის.

22. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 29 ოქტომბრის განჩინებებით, სსსკ-ის 391-ე მუხლის მიხედვით, საკასაციო საჩივრები წარმოებაში იქნა მიღებული დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

23. საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლისა და საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ შპს „ს.ფ.ის“ საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სსსკ-ის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს და დაუშვებლია შემდეგი გარემოებების გამო:

24. საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლისა და საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სსსკ-ის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს და დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგი გარემოებების გამო:

25. სსსკ-ის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ:

ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის;

ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან;

გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე;

დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. აღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

26. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სსსკ-ის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი საფუძვლით.

27. სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილული არ არის მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე. სააპელაციო სასამართლოს მიერ გამოტანილი სამართლებრივი დასკვნები გასაჩივრებული გადაწყვეტილების ძალაში დატოვებასთან მიმართებით არსებითად სწორია.

28. საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც იმ საფუძვლითაც, რომ სააპელაციო სასამართლოს განჩინება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან და სრულად შეესაბამება ამ კატეგორიის დავებზე უზენაეს სასამართლოს შეფასებას (იხ.საქმე №ას-686-652-2015, 28.07.2015). კერძოდ, დადგენილია, რომ კოლექტიური შეთანხმება მოქმედებდა 2013 წლის 31 დეკემბრამდე. შესაბამისად, ამ შეთანხმებით გათვალისწინებული ვალდებულებები ვრცელდებოდა მონაწილე მხარეებზე [სშკ 43-ე მუხლის პირველი წინადადება]. შეთანხმების 8.2. პუნქტის მიხედვით, მხარეებს ვადის გასვლამდე უფლება არ ჰქონდათ ცალმხრივად შეეცვალათ ან შეეწყვიტათ მასში შეტანილი ვალდებულებები. კომპანიის გენერალურმა დირექტორმა კი, შეთანხმების ვადის გასვლამდე, 2012 წლის 27 ნოემბერს, ცალმხრივად შეცვალა კოლექტიური შეთანხმების პირობები დასაქმებულთა საზიანოდ. შეიმუშავა შრომითი ხელშეკრულების ახალი პროექტი, რომლის მიხედვითაც ხელშეკრულების მოქმედების ვადა განსაზღვრა ერთი თვით. 2011 წლის 4 ივლისს მოსარჩელეებთან განუსაზღვრელი ვადით იყო დადებული ხელშეკრულება და რადგანაც კასატორს არ ჰქონდა უფლება, ცალმხრივად შეეცვალა ხელშეკრულების პირობები, ამ უკანასკნელის მიერ 2012 წლის 27 ნოემბერს გამოვლენილი ნება სამართლებრივად უვარგისი იყო, რადგანაც იგი მესამე პირებისათვის ზიანის მომტანი იყო და არ იყო დაცული მისი ნამდვილობის წინაპირობები [საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის, შემდგომში სსკ-ის, 51-ე მუხლი].

29. აღნიშნულიდან გამომდინარე, 2012 წლის 27 ნოემბრის, შრომის ხელშეკრულებები სააპელაციო სასამართლომ სწორად ჩათვალა განუსაზღვრელი ვადით დადებულად და გააკეთა სამართლებრივად დასაბუთებული დასკვნა იმის თაობაზე, რომ კასატორმა უსაფუძვლოდ შეწყვიტა შრომითი ურთიერთობა მოსარჩელეებთან. შესაბამისად, რადგანაც განხორციელებული იყო სშკ-ის 38-ე მუხლის მერვე ნაწილით გათვალისწინებული სამართლებრივი შედეგის განმაპირობებელი ყველა სამართლებრივი წინაპირობა („სასამართლოს მიერ დასაქმებულთან შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის შესახებ დამსაქმებლის გადაწყვეტილების ბათილად ცნობის შემთხვევაში, სასამართლოს გადაწყვეტილებით, დამსაქმებელი ვალდებულია პირვანდელ სამუშაო ადგილზე აღადგინოს პირი, რომელსაც შეუწყდა შრომითი ხელშეკრულება, ან უზრუნველყოს ის ტოლფასი სამუშაოთი, ან გადაუხადოს მას კომპენსაცია სასამართლოს მიერ განსაზღვრული ოდენობით“) სააპელაციო სასამართლომ არსებითად სწორად გადაწყვიტა დავა და დააკმაყოფილა სარჩელი.

30. ამასთან, საკასაციო პალატა საჭიროდ მიიჩნევს, დამატებით განმარტოს შემდეგი: სშკ-ის 1.2 მუხლის თანახმად, შრომით ურთიერთობასთან დაკავშირებული საკითხები, რომლებსაც არ აწესრიგებს შრომის კოდექსი ან სხვა სპეციალური კანონი, რეგულირდება საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის ნორმებით. კასატორის უკანონო და ბრალეული მოქმედებით მოსარჩელეებს მიადგათ ზიანი - ისინი 2013 წლის 29 იანვრიდან ვერ იღებენ კუთვნილ ანაზღაურებას, რაც წარმოადგენს იძულებით განაცდურს. სშკ-ის 44-ე მუხლის მიხედვით: „შრომითი ურთიერთობისას მხარის მიერ მეორე მხარისათვის მიყენებული ზიანი ანაზღაურდება საქართველოს კანონმდებლობით დადგენილი წესით“.

მოცემულ შემთხვევაში, რადგანაც განხორციელებული იყო სსკ-ის 394-ე მუხლის პირველი ნაწილითა და 411-ე მუხლით გათვალისწინებული სამართლებრივი წანამძღვრები:

ა) კასატორმა შრომითი ურთიერთობა დასაქმებულებთან უკანონოდ შეწყვიტა, რითაც დაარღვია კოლექტიური შეთანხმების 8.2 პუნქტი. მისი ეს მოქმედება ეწინააღმდეგება სშკ-ის 37-ე მუხლის მოთხოვნებს, ანუ სახეზეა მისი მართლსაწინააღმდეგო და ბრალეული მოქმედება, ბ) კასატორის ამ მოქმედების გამო მოსარჩელეებს მიადგათ ზიანი, მათ ვერ მიიღეს შრომის ანაზღაურების სახით ის შემოსავალი, რასაც ისინი მიიღებდნენ, რომ არა კასატორის უკანონო მოქმედება. შესაბამისად, კასატორს სწორად დაეკისრა მოსარჩელეთა სასარგებლოდ იძულებითი განაცდურის ანაზღაურება.

31. სააპელაციო სასამართლო „შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის შესახებ“ შრომის საერთაშორისო ორგანიზაციის მიერ 1982 წელს მიღებულ #158 კონვენციაზე მიუთითებს, როგორც მაგალითზე და მის დებულებებს არ იყენებს სამართლებრივი შეფასებების დროს. ამასთან დაკავშირებით საკასაციო სასამართლო ერთ-ერთ საქმეზე ას განმარტავს: „უზენაესი სასამართლო თავის გადაწყვეტილებებში მაგალითისათვის მიმართავს „დამსაქმებლის ინიციატივით დასაქმების შეწყვეტის შესახებ“ 1982 წლის №158 კონვენციას, რომელიც აწესრიგებს დამსაქმებლის ინიციატივით შრომითი ურთიერთობების შეწყვეტის სამართლებრივ საფუძვლებს. უზენაესი სასამართლო განმარტავს, რომ: „მიუხედავად იმისა, რომ საქართველოსთვის მითითებული კონვენცია ძალაში არ არის, საკმაოდ საყურადღებოა მისი მოთხოვნები სამოსამართლო სამართლებრივი მოსაზრებების განმარტებისათვის. ამასთან ერთად აღსანიშნავია, რომ მიუხედავად იმისა, რომ საქართველო არ მიუერთდა ამ კონვენციას, შრომითი ურთიერთობებში მოქმედი საქართველოს კანონმდებლობა არ ეწინააღმდეგება ამ კონვენციით გათვალისწინებულ მოთხოვნებს და მასთან თანხვედრაშია, კერძოდ, კონვენციის მე–4 მუხლის თანახმად, დასაქმებულის სამსახურიდან დათხოვნა შეიძლება მხოლოდ კანონიერი საფუძვლის არსებობისას, რაც უკავშირდება დამსაქმებლის შესაძლებლობებსა და ქცევის წესს ან დაწესებულებას, საწარმოს წარმოების აუცილებლობას ან სამსახურს“ იხ საქმე #.№ას-252-239-2015 6 მაისი 2015 წელი.

აქედან გამომდინარე დაუსაბუთებელია კასატორის მითითება სააპელაციო სასამართლოს მიერ ამ კონვენციის სამართლებრივ წყაროდ გამოყენებასთან დაკავშირებით.

32. ასევე დაუსაბუთებელია კასატორის მოსაზრება, რომ, ვინაიდან სარჩელი აღძრულია სამსახურიდან გათავისუფლებიდან თითქმის 2 წლის შემდეგ სააპელაციო სასამართლოს უნდა ემსჯელა მოსარჩელეთა მოთხოვნის ხანდაზმულობაზე (უფლების განხორციელებადობა). კასატორს არცერთი ინსტანციის სასამართლოში ამ სახის შესაგებელი არა აქვს წარდგენილი (იხ. შესაგებელი და სააპელაციო საჩივარი,ტ.1. 166-172 და 352-353). ამასთან დაკავშირებით საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ უფლების განხორციელების მატერიალურსამართლებრივი შესაგებელი საპროცესო სამართალწარმოებაში არის საპროცესო სამართლებრივი შესაგებელი, რომელიც მხოლოდ მოვალეს ეკუთვნის და შესაბამისად, მან უნდა წარმოადგინოს, წინააღმდეგ შემთხვევაში, მისი გათვალისწინება სასამართლოს საკუთარი ინიციატივით არ შეუძლია.

33. ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

34. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სსსკ-ის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას კასატორის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სარეზოლუციო ნაწილი

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-7, 257-ე, 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. შპს „ს.ფ.ის“ საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. შპს „ს.ფ.ას“ (ს/კ .....) დაუბრუნდეს მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (საგადასახადო დავალება #339, გადახდის თარიღი 15.10.15 სს საქართველოს ბანკი), 8000 ლარის, 70% – 5600 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“ ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 3 0077 3150;

3. განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

მოსამართლეები მზია თოდუა

პაატა ქათამაძე

ეკატერინე გასიტაშვილი