№160210014665619

საქმე №ას-1282-1203-2015 10 თებერვალი, 2016 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ზურაბ ძლიერიშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ბესარიონ ალავიძე, ნინო ბაქაქური

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – შპს „ბ-“ (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე – სს „ბ-ი“, მ-ყი (მოპასუხე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 29 ოქტომბრის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი – უკანონო მფლობელობიდან ნივთის გამოთხოვა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

I. სასარჩელო მოთხოვნა და სარჩელის ფაქტობრივი გარემოებები:

1. შპს „ბ-“-მა სარჩელი სარჩელი აღძრა სასამართლოში მ- ყ-ის და სს „ბ-ის“ მიმართ 1800 მეტრი ერ-43 ტიპის სარკინიგზო რელსის (ჯამური ღირებულება 27,090 ლარი) გამოთხოვის მოთხოვნით.

2. სარჩელის ფაქტობრივ გარემოებად მითითებულია, რომ 2004 წლის 09 იანვარს, სს ,,ბ- სა” და შპს ,,სადაზღვევო კომპანია ი-ლ–ს” შორის დაიდო ნასყიდობის ხელშეკრულება, რომლის საფუძველზე სადაზღვევო კომპანიამ შეიძინა ბ.-ის რაიონში, სოფელ რ.-ში მდებარე უძრავი ნივთი, მასზე არსებული შენობა-ნაგებობითა და მოძრავი ქონებით. ხელშეკრულება დარეგისტრირდა საჯარო რეესტრში და აღირიცხა მყიდველის სახელზე, მათ შორის, უძრავ ნივთზე განთავსებული სარკინიგზო ჩიხი.

2006 წლის 07 დეკემბრის ხელშეკრულებით სადაზღვევო კომპანიამ უსასყიდლოდ გადასცა საკუთრებაში უძრავი ქონება შპს ,,ა- ს”. 2013 წლის 25 თებერვალს, შპს ,,ა-მა” განახორციელა მის საკუთრებაში არსებული უძრავი ნივთის და საწარმოს მთელი აქტივების გასხვისება, რომლის დღევანდელ მესაკუთრეს წარმოადგენს მოსარჩელე - შპს ,,ბ-”.

2013 წლის მარტის თვეში, უძრავი ნივთის მაშინდელი მესაკუთრის - შპს ,,კ- ე-ის” ტერიტორიაზე გამოცხადდა მ-ყ-ი და დაიწყო საზოგადოების საკუთრების - რელსების დაჭრა და გატანა. საზოგადოების უფლებამოსილმა პირმა განცხადებით მიმართა შს სამინისტროს ბ.-ის რაიონულ სამმართველოს, ქონების დატაცების აღკვეთის მოთხოვნით. გასაუბრების ოქმებით დასტურდება, რომ მ- ყ–ის მიერ ნამდვილად ხორციელდებოდა რელსების დაჭრა და გატანა. მოპასუხეების მიერ დემონტირებულია 1,800 გრძივი რელსი, რომელთა ღირებულება ექსპერტიზის დასკვნის თანახმად შეადგენს 27,090 ლარს.

II. მოპასუხის პოზიცია

3. მოპასუხეებმა სარჩელი არ ცნეს და განმარტეს, რომ 2004 წლის 09 იანვარს, სს „ბ-სა” და შპს „სადაზღვევო კომპანია ი- ლ–ს” შორის დაიდო ნასყიდობის ხელშეკრულება, რომლის საფუძველზე სადაზღვევო კომპანიამ შეიძინა ბ.-ის რაიონში, სოფელ რ.-ში მდებარე უძრავი ნივთი, მასზე არსებული შენობა-ნაგებობით. სადაზღვევო კომპანიას არ შეუძენია მოძრავი ქონება და სადავო ჩიხი, ვინაიდან, ხელშეკრულებით გასხვისდა მხოლოდ უძრავი ქონება, მასზე განთავსებული შენობა-ნაგებობით, ხოლო სადავო ჩიხი, რომელიც არ მდებარეობს მითითებულ საკადასტრო კოდებზე, არ გასხვისებულა და შესაბამისად, არ წარმოადგენს მოსარჩელის საკუთრებას. მოპასუხის მოსაზრებით, აღნიშნული ფაქტი დასტურდება იმითაც, რომ თბილისის სააპელაციო სასამართლოში აპელანტმა ვერ წარადგინა სადავო ფართზე საკუთრების უფლების დამადასტურებელი მოწმობა. საჩივარი გაიხმო, რის გამოც, გაუქმდა გამოყენებული სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიება.

III. პირველი ინსტანციის სასამართლოს დასკვნებზე მითითება

4. ბ.-ის რაიონული სასამართლოს 2015 წლის 15 მაისის გადაწყვეტილებით შპს „ბ- “-ის სარჩელი მ- ყ–ის და სს „ბ-ის“ მიმართ უკანონო მფლობელობიდან ნივთის გამოთხოვის შესახებ არ დაკმაყოფილდა.

IV. სააპელაციო საჩივრის მოთხოვნა

5. გადაწყვეტილებაზე სააპელაციო საჩივარი წარადგინეს მოსარჩელეებმა და მოითხოვეს ბათუმის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2015 წლის 28 მაისის გადაწყვეტილების გაუქმება და სარჩელის დაკმაყოფილება.

6. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 29 ოქტომბრის განჩინებით სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, ხოლო გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად შემდეგ გარემოებათა გამო:

7. სააპელაციო პალატამ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-4 და 102-ე მუხლების საფუძველზე მოსარჩელეს დააკისრა იმისი მტკიცების ვალდებულება, რომ სადავო სარ.-ო ჩიხი წარმოადგენდა მის საკუთრებას.

სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ სს „ბ--ის“ კუთვნილი მიწის ნაკვეთი, ფართობით 46 000 კვ.მ. და მასზე განთავსებული შენობა-ნაგებობა, მდებარე ბ.-ი, სანაპიროს ქ. №1, რამდენჯერმე გასხვისდა. საბოლოოდ, 2014 წლის 10 აპრილს, შპს „C- E-“-ისა და შპს „ბ- “-ს შორის დაიდო უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულება გადახდის განვადებით, რომლის საფუძველზეც შპს „C- E- “-მ შპს „ბ-“-ს საკუთრებაში გადასცა არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთები, მასზე განთავსებული შენობა-ნაგებობებით, მდებარე: ბ.-ი, სოფ. რ.-ი, ს/კ: .., მიწის ნაკვეთის ფართობი: 46 270.00 კვ.მ. და საკადასტრო კოდით - ..., მიწის ნაკვეთი ფართი - 5048.00 კვ.მ.

საქმის მასალებით ირკვევა, რომ ზემოაღნიშნული ხელშეკრულების გაფორმებამდე - 2013 წლის 08 ივლისს, საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ბ.-ის სარეგისტრაციო სამსახურს განცხადებით მიმართა შპს „C- E- “-მ და მოითხოვა საკუთრების უფლების რეგისტრაცია ხაზობრივ ნაგებობაზე, მდებარე ბ.-ის რაიონი, სოფელი რ.-ის მიმდებარედ. განცხადებაზე შეჩერდა საქმის წარმოება და განმცხადებელს დაევალა უფლების დამდგენი დოკუმენტის, საკადასტრო აზომვითი ნახაზის წარდგენა.

აღნიშნულ განცხადებაზე 2013 წლის 12 აგვისტოს შეწყდა სარეგისტრაციო წარმოება იმ საფუძლით, რომ სარეგისტრაციო წარმოების ვადაში დაინტერესებული პირის მიერ არ იქნა წარმოდგენილი შეჩერების საფუძვლის აღმოფხვრის დამადასტურებელი დოკუმენტი/ინფორმაცია ანუ, უფლების დამდგენი დოკუმენტი და საკადასტრო აზომვითი ნახაზი.

„საჯარო რეესტრის შესახებ“ ს.-ოს კანონის მე-2 მუხლის „ა“ პუნქტის მიხედვით უძრავი ნივთი არის მიწის ნაკვეთი მასზე არსებული შენობა-ნაგებობით ან მის გარეშე, შენობა-ნაგებობა (მშენებარე, აშენებული ან დანგრეული), შენობა-ნაგებობის ერთეული (მშენებარე, აშენებული ან დანგრეული) და ხაზობრივი ნაგებობა. ხაზობრივ ნაგებობას კი, ამავე მუხლის „დ“ ქვეპუნქტის მიხედვით, ამ კანონის მიზნებისათვის, აქვს შემდეგი მნიშვნელობა: საკომუნიკაციო ნაგებობა, საავტომობილო გზა, რ.-ა, ყველა სახის მილსადენი, გვირაბი, საჰაერო-საბაგირო გზა, ელექტროგადამცემი ხაზი, კავშირგაბმულობის ხაზი, ფუნიკულიორი, დამბა, არხი.

ს.-ოს სამოქლაქო კოდექსის 183-ე მუხლის შესაბამისად, უძრავი ნივთის შესაძენად აუცილებელია გარიგების წერილობითი ფორმით დადება და შემძენზე ამ გარიგებით განსაზღვრული საკუთრების უფლების რეგისტრაცია საჯარო რეესტრში. 158-ე მუხლის მიხედვით ივარაუდება, რომ ნივთის მფლობელი არის მისი მესაკუთრე. ამავე მუხლის მეორე ნაწილის მიხედვით, ეს წესი არ მოქმედებს იმ შემთხვევაში, როცა ნივთზე საკუთრებითი ურთიერთობის ხასიათი ვლინდება საჯარო რეესტრიდან.

მითითებული სამართლებრივი ნორმების ანალიზის საფუძველზე, სააპელაციო პალატას მიაჩნია, რომ ხაზობრივ ნაგებობა - სარ.-ო ჩიხი წარმოადგენს უძრავ ნივთს, რომელზეც საკუთრების უფლება დგინდება საჯარო რეესტრის ჩანაწერიდან.

განსახილველ შემთხვევაში, პალატას დადგენილად მიაჩნია ის გარემოება, რომ ბ.-ის რაიონი, სოფელ რ.-ში მდებარე ხაზობრივი ნაგებობა - რ.-ის ჩიხი, საკუთრების უფლებით არასდროს არ ყოფილა რეგისტრირებული შპს „C-E-“-ზე. შპს „C-- E “-ზე სადავო რ.-ის ჩიხის საკუთრების უფლებით რეგისტრაციის დამადასტურებელი რაიმე სახის მტკიცებულება (აზომვითი ნახაზი, საკადასტრო რუკა, საკადასტრო გეგმა, საჯარო რეესტრის ამონაწერი) საქმეში წარმოდგენილი არ იყო. შესაბამისად, შპს „C- E-“ შპს „ბ-“-თან ნასყიდობის ხელშეკრულების გაფორმებისას როგორც გამყიდველი, აპელანტს - შპს „ბ- “-ს, როგორც მყიდველს, ვერ გადასცემდა საკუთრების უფლებას იმ უძრავ ქონებაზე (რ.-ის ჩიხი), რომლის მესაკუთრესაც ის თვითონაც არ წარმოადგენდა.

სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ ს.-ოს სამოქალაქო კოდექსის 170-ე მუხლი ითვალისწინებს იმ პირის მიერ ხელშეშლის აკრძალვას, რომელიც არამართლზომიერად ფლობს ნივთს. აღნიშნული ნორმის თანახმად მესაკუთრეს აქვს ნივთის ფლობისა და სარგებლობის თავისუფლება, რაც გულისხმობს ნებისმიერ დროს დაეუფლოს ნივთს ან ისარგებლოს ამ ნივთით, მათ შორის მოითხოვოს უკანონო მფლობელობიდან ნივთის გამოთხოვა. 170-ე მუხლი იცავს მესაკუთრის უფლებას „სხვა პირთა მიმართ“ ანუ საკუთრების უფლების ხელმყოფ არამართლზომიერ მფლობელებთან მიმართებაში.

სამოქალაქო კოდექსის 172-ე მუხლის პირველი ნაწილით მესაკუთრეს შეუძლია მფლობელს მოსთხოვოს ნივთის უკან დაბრუნება, გარდა იმ შემთხვევებისა, როცა მფლობელს ჰქონდა ამ ნივთის ფლობის უფლება. აღნიშნული ნორმა ითვალისწინებს საკუთების უფლების დაცვის მექანიზმს, რომლის ამოქმედებისთვისაც აუცილებელია რამდენიმე პირობის ერთდროულად არსებობა:მოსარჩელე უნდა იყოს ნივთის მესაკუთრე; ნივთი უნდა იმყოფებოდეს მოპასუხის მფლობელობაში; მოპასუხეს არ უნდა გააჩნდეს ნივთის ფლობის კანონიერი საფუძველი. კონკრეტულ შემთხვევაში არ არსებობდა სამოქალაქო კოდექსის 172-ე მუხლის პირველი ნაწილით გათვალისწინებული სამართლებრივი მექანიზმის განხორციელების (ვინდიცირება) წინაპირობა, რადგან სადავო ნივთი არ წარმოადგენდა მოსარჩელის საკუთრებას.

სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ აპელანტი გადაწყვეტილების გაუქმების საფუძვლად მიუთითებს იმას, რომ 2006 წლის 7 დეკემბრის ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე შპს „ა-ის“ საკუთრებად აღირიცხა არა მხოლოდ უძრავი ქონება, არამედ მასზე მდებარე შენობა-ნაგებობები და მათ შორის სარ.-ო ჩიხი. გარდა ამისა, აპელანტის მოსაზრებით სს „ს. რ.-ის“ წერილით, სადაც მითითებულია, რომ ლიანდაგი არ წარმოადგენს მის საკუთრებას, ვერ დადასტურდება ის გარემოება, რომ რ.-ის ჩიხზე, როგორც ხაზობრივ ნაგებობაზე, საკუთრების უფლება რეგისტრირებული არ არის.

პალატამ განმარტა, რომ აღნიშნული ფაქტობრივი გარემოებები სადავო არ იყო. თუმცა, ის ფაქტები, რომ ლიანდაგი არ წარმოადგენს „ს.-ოს რ.-ის“ საკუთრებას და სარ.-ო ჩიხი ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე აღირიცხა შპს „ა-ის“ საკუთრებად, ვერ ცვლის იმ ფაქტს, რომ სადავო ხაზოვან ნაგებობაზე რეგისტრირებული არ არის მოსარჩელის საკუთრების უფლება. ეს კი სამართლებრივ საფუძველს აცლის კონკრეტულ სასარჩელო მოთხოვნას, რადგან უძრავი ნივთის შეძენის აუცილებელი პირობა წერილობით გარიგებასთან ერთად არის საკუთრების უფლების რეგისტრაცია საჯარო რეესტრში, რასაც ამ შემთხვევაში, ადგილი არა აქვს.

VI. კასატორის მოთხოვნა და კასაციის საფუძვლები

11. სააპელაციო სასამართლოს განჩინება აპელანტმა გაასაჩივრა საკასაციო წესით, მოითხოვა მისი გაუქმება და მოცემულ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

12. საკასაციო საჩივარი იმ გარემოებას ეფუძნება, რომ 2004 წლის 09 იანვარს, სს „ბ-სა“ და შპს „სადაზღვევო კომპანია ი- ლ–ს“ შორის დაიდო უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულება, რომლის საფუძველზე, შპს „სადაზღვევო კომპანია ი- ლ–მა შეიძინა ბ.-ის რაიონი, სოფელ რ.-ში მდებარე უძრავი ნივთები, მასზე განთავსებული შენობა-ნაგებობებით და მოძრავი ქონებით. ქონება, მათ შორის სარ.-ო ჩიხი, საჯარო რეესტრში აღირიცხა მის საკუთრებად. ამ უკანასკნელმა 2006 წლის 07 დეკემბერს შპს „ა-ს“ უსასყიდლოდ საკუთრებაში გადასცა უძრავი ქონება, მათ შორის სარ.-ო ჩიხი, რომელიც საჯარო რეესტრში აღირიცხა შპს „ა-ის“ საკუთრების უფლებით.

2013 წლის 25 თებერვალს, შპს „ა-სა“ და შპს „ჯ. ი. გ.-ს“ შორის დაიდო ნასყიდობის (საწარმოს მიწოდების) ხელშეკრულება, რომლის საფუძველზე, შპს „ჯ. ინვესტ გრუპს“ გადაეცა შპს „ა-ის“ დამოუკიდებელი ქვედანაყოფის ყველა აქტივი, კერძოდ: ბ.-ის რაიონი, სოფელ რ.-ში მდებარე მიწის ნაკვეთები და მასზე განთავსებული შენობა-ნაგებობები, საკადასტრო კოდებით: №.., №.. და შესაბამისი მოძრავი ქონება.

2013 წლის 01 მარტს, შპს „ჯ. ინვესტ გრუპსა“ და შპს „C- E-“-ს შორის გაფორმდა საწარმოს მთლიანი აქტივების ნასყიდობის ხელშეკრულება, რომლის საფუძველზეც, შპს „ჯ. ი. გ.-მა“ შპს „C- E- “-ს საკუთრებაში გადასცა შემდეგი ქონება: ბ.-ის რაიონი, სოფელ რ.-ში მდებარე მიწის ნაკვეთები, საკადასტრო კოდებით: №.., №.., მოძრავი ქონება და არამატერიალური აქტივები. სარ.-ო ჩიხზე საკუთრების უფლების რეგისტრაცია შპს „C-E- “-ის სახელზე ვერ განხორციელდა რადგან 2008 წლის 19 დეკემბერს მიღებულ იქნა კანონი საჯარო რეესტრის შესახებ, რომლის მე-2 მუხლის „ა“ პუქნტის თანახმად, სარეგისტრაციო მიზნებისათვის უძრავ ქონებად მიიჩნევა მათ შორის, ხაზობრივი ნაგებობა. ამავე მუხლის „დ“ პუნქტის თანახმად კი, ხაზობრივი ნაგებობის სტატუსის მატარებელია მათ შორის, რ.-ა. შესაბამისად, სარ.-ო ჩიხი უკვე წარმოადგენდა ცალკე უფლების ობიექტს, რაც ვერ განახორციელა მყიდველმა, რადგან მისი ნაწილი გადიოდა სახელმწიფოს საკუთრებაში არსებულ მიწის ნაკვეთზე.

კასატორის მოსაზრებით, თუ სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობას გავყვებით, სარგინიგზო ლიანდაგის მესაკუთრეა შპს „ა-ი“, რადგან სწორედ მისი უფლებაა რეგისტრირებული საჯარო რეესტრში. თუმცა დღეის მდგომარეობით მთელი უძრავ-მოძრავი ქონება გადაცემული აქვს მოსარჩელეს.

სამოტივაციო ნაწილი:

VIII. საკასაციო პალატის დასკვნები:

13. ს.-ოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2016 წლის 21 იანვრის განჩინებით საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლით და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

14. საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და მიიჩნევს, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:

15. საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ სარჩელის საგანს 1800 მეტრი ერ-43 ტიპის სარ.-ო რელსის (ჯამური ღირებულება 27,090 ლარი) უკანონო მფლობელობიდან გამოთხოვა (ვინდიცირება) წარმოადგენს,

16. მოცემულ სარჩელზე მოპასუხის მიერ განხოციელებული ე.წ. კვალიფიციური შედავების შედეგად საქმის განმხილველმა სააპელაციო სასამართლოს შემადგენლობამ იხელმძღვანელა რა სამოქალაქო კოდექსის 170-ე, 172-ე და 183-ე მუხლებით, მიიჩნია, რომ სახეზე არ იყო ვინდიკაციური სარჩელის დაკმაყოფილებისათვის აუცილებელი ნორმით გათვალისწინებული ყველა წანამძღვარი.

17. წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და სამართლებრივ შეფასებაზე შედავების კუთხით იმ ძირითად პრეტენზიას ემყარება, რომ მოსარჩელეს გადაცემული აქვს სადავო ლიანდაგზე საკუთრების უფლება და ის გარემოება, რომ მოსარჩელე დღეის მდგომარეობით, არ არის საჯარო რეესტრში რეგისტრირებული მესაკუთრე, არ აცლის სამართლებრივ საფუძველს მოსარჩელის საკუთრების უფლებას.

კასატორის ზემოთმითითებულ პოზიციას საკასაციო პალატა არ იზიარებს და პირველ რიგში, ყურადღებას ამახვილებს დავის საგანზე (1800 მეტრი ერ-43 ტიპის სარ.-ო რელსი) და მასზე საკუთრების უფლების წარმოშობის საკანონმდებლო რეგლმანტაციაზე:

- უძრავი ნივთის დეფინიცია მოცემულია „საჯარო რეესტრის შესახებ“ ს.-ოს კანონში, რომლის მე-2 მუხლის „ა“ პუნქტის თანახმად, უძრავი ნივთი არის მიწის ნაკვეთი მასზე არსებული შენობა-ნაგებობით ან მის გარეშე, შენობა-ნაგებობა (მშენებარე, აშენებული ან დანგრეული), შენობა-ნაგებობის ერთეული (მშენებარე, აშენებული ან დანგრეული) და ხაზობრივი ნაგებობა. ხაზობრივ ნაგებობას კი, ამავე მუხლის „დ“ ქვეპუნქტის მიხედვით, ამ კანონის მიზნებისათვის, აქვს შემდეგი მნიშვნელობა: საკომუნიკაციო ნაგებობა, საავტომობილო გზა, რ.-ა, ყველა სახის მილსადენი, გვირაბი, საჰაერო-საბაგირო გზა, ელექტროგადამცემი ხაზი, კავშირგაბმულობის ხაზი, ფუნიკულიორი, დამბა, არხი.

- უძრავი ნივთებზე სამოქალაქო ბრუნვის სტაბილურობის გარანტიას ქმნის სამოქალაქო კოდექსი, რომლის 183-ე მუხლი შეიცავს მასზე საკუთრების წარმოშობის სამართლებრივ რეგულაციას და ადგენს ქცევის წესს, რომლის თანახმად, უძრავი ნივთის შესაძენად აუცილებელია გარიგების წერილობითი ფორმით დადება და შემძენზე ამ გარიგებით განსაზღვრული საკუთრების უფლების რეგისტრაცია საჯარო რეესტრში. მოცემულ შემთხვევაში, ხაზობრივი ნაგებობა - სარ.-ო ჩიხი წარმოადგენს რა უძრავ ნივთს, მასზე საკუთრების უფლება დგინდება საჯარო რეესტრის ჩანაწერიდან.

აღსანიშნავია ისიც, რომ საკასაციო პრეტენზია ემყარება იმავე გარემობებს, რასაც ემყარებოდა სააპელაციო საჩივარი, რომელთან დაკავშირებით დადგენილ იქნა იმგვარი ფაქტობრივი გარემოებები, რამაც არ წარმოშვა სამართლებრივი ნორმით გათვალისწინებული მოსარჩელის მოთხოვნის უფლება სადავო ლიანდაგზე და სარჩელი წარუმატებელი აღმოჩნდა.

18. ზემოთ აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატას მიაჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში, არ იკვეთება საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული რომელიმე საფუძვლის არსებობა, ვინაიდან ნორმის დანაწესით საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე ს.-ოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

როგორც საქმის მასალებით ირკვევა, სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით, ვინაიდან სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება ს.-ოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

19. ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისითაც, ვინაიდან სამოქალაქო კოდექსის 170-ე, 172-ე და 183-ე მუხლების სამართლებრივ საკითხებთან დაკავშირებით არსებობს მყარად დადგენილი პრაქტიკა.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. ამდენად, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორს უნდა დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით გადახდილი 300 ლარის 70% – 210 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა ს.-ოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. შპს „ბ-“ -ის საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.

2. კასატორ შპს „ბ-“ -ს სახელმწიფო ბიუჯეტიდან (ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150) დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით ვ. გ.-ის მიერ 2016 წლის 15 იანვარს №1 საგადახდო დავალებით გადახდილი 300 ლარის 70% – 210 ლარი.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ზ. ძლიერიშვილი

მოსამართლეები: ბ. ალავიძე

ნ. ბაქაქური