საქმე № 330210015765843

საქმე №ას-3-3-2016 9 მარტი, 2016 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ზურაბ ძლიერიშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ბესარიონ ალავიძე, ნინო ბაქაქური

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – ჟ. და გ. ქ.-ეები (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე – ა. თ.-ე (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 19 ნოემბრის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება

დავის საგანი – უძრავი ნივთის უკანონო მფლობელობიდან გამოთხოვა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

1. ა. თ.-ემ სარჩელი აღძრა სასამართლოში ჟ. და გ. ქ.-ეების მიმართ და მოითხოვა ქ.თ.-ში, ზ.-ის მე-2 მიკრორაიონის №... კორპუსში მდებარე მოსარჩელის კუთვნილი 64,05 კვ.მ №.. ბინის (საკადასტრო კოდი №...) მოპასუხეთა უკანონო მფლობელობიდან გამოთხოვა.

2. მოსარჩელის განმარტებით, სადავო უძრავი ნივთი საჯარო რეესტრში ირიცხება მის სახელზე, ხოლო მოპასუხეები უკანონოდ ფლობენ და არ ათავისუფლებენ მას.

3. მოპასუხეებმა სარჩელი არ ცნეს და განმარტეს, რომ წლების განმავლობაში ცხოვრობენ სადავო ბინაში. აღნიშნულ ფართში შესახლდნენ ე.შევარდნაძის პრეზიდენტობის პერიოდში მისივე ცნობილი განცხადების საფუძველზე, რომ დაეკავებინათ ბინები, რომელთაც მესაკუთრე არ ჰყავდა. მოსარჩელის მიერ მითითებული ბინის დაკანონებისას მოპასუხეები უკვე ცხოვრობდნენ და გარკვეული ხარჯები ჰქონდათ გაღებული სადავო ნივთის გასაუმჯობესებლად.

4. თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2015 წლის 22 ივლისის გადაწყვეტილებით სარჩელი დაკმაყოფილდა, რაც მოპასუხეებმა გაასაჩივრეს სააპელაციო წესით.

5. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 19 ნოემბრის განჩინებით სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, ხოლო გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად შემდეგ გარემოებათა გამო:

6. სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ სრულყოფილად გამოიკვლია მოცემული დავის სწორად გადაწყვეტისათვის მნიშვნელოვანი გარემოებები და სამართლებრივად სწორად შეფასება ისინი, რის შედეგადაც ა. თ.-ის ვინდიკაციური სარჩელი მართებულად დააკმაყოფილა. წარმოდგენილი სააპელაციო საჩივარი კი გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გასაუქმებლად საკმარის დასაბუთებას არ შეიცავს.

7. სააპელაციო პალატამ უდავოდ დადგენილად მიიჩნია ის გარემოება, რომ ქ.თ.-ში, ზ.-ის მე-2 მიკრორაიონის №.. კორპუსში მდებარე 64,05 კვ.მ №.. ბინას (საკადასტრო კოდი ...), რომელზეც საჯარო რეესტრში რეგისტრირებულია მოსარჩელე ა. თ.-ის საკუთრების უფლება, ფლობენ ჟ. და გ. ქ.-ეები.

8. სააპელაციო პალატამ ყურადღება გაამახვილა იმ გარემოებაზე, რომ აპელანტები (მოპასუხეები) ვერ მიუთითებენ კონკრეტულ სამართლებრივ ურთიერთობაზე, რომელზე დაყრდნობითაც შეიძლებოდა მათი მხრიდან ა. თ.-ის კუთვნილი ბინის ფლობა მართლზომიერად ჩაითვალოს.

9. სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ სადავო ბინის მართლზომიერი მფლობელობისათვის სამართლებრივ საფუძველს არ წარმოშობს აპელანტების არგუმენტი, რომ ისინი 2003 წლიდან, ე.ი. აღნიშნულ ბინაზე ა. ქ.-ის საკუთრების უფლების წარმოშობამდე უკვე ფლობდნენ ამ ბინას და სახელმწიფოს სხვადასხვა უწყებების ნებართვის საფუძველზე მიეცათ ბინაში სხვადასხვა კომუნიკაციების მოწყობის შესაძლებლობა.

10. სააპელაციო პალატამ აღნიშნა, რომ საბოლოოდ სახელმწიფოსაგან სადავო უძრავი ნივთი საკუთრებაში გადაეცა ა. თ.-ეს, კერძოდ, დადგენილია, რომ ქ.თბილისის ნაძალადევის რაიონის გამგეობის №.. განკარგულებით, ა. თ.-ის განცხადება დაკმაყოფილდა და მას, როგორც კანონიერ მფლობელს, საკუთრებაში გადაეცა ოროთახიანი ქ.თ.-სში, ზ.-ის დასახლების მე-2 მ/რ-ის №.. კორპუსის მე-7 სართულზე მდებარე 64,05 კვ.მ საერთო ფართის №.. ბინა. იმის გათვალისწინებით, რომ მართლზომიერი მფლობელობის წარმოშობისათვის აუცილებელია მფლობელის მიერ მესაკუთრესთან გაფორმებული ხელშეკრულების ან კანონით გათვალისწინებული საფუძვლის არსებობა, სააპელაციო პალატამ დაასკვნა, რომ ზემოთ მითითებული გარემოებები, არ წარმოშობს სადავო ბინის აპელანტების მხრიდან მართლზომიერი მფლობელობის საფუძველს.

11. სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტების პრეტენზია, რომ მოცემული დავის განხილვა უნდა შეჩერდეს მოსარჩელის სახელზე გაცემული საკუთრების მოწმობის ბათილად ცნობასთან დაკავშირებით ადმინისტრაციული სამართალწარმოების წესით მიმდინარე საქმის დასრულებამდე. პირველ რიგში, პალატამ ყურადღება გაამახვილა იმ ფაქტზე, რომ, მართალია, მხარე სადავოდ ხდის ა. თ.-ის სახელზე გაცემული საკუთრების მოწმობის კანონიერებას, თუმცა მან სადავო ბინაზე მართლზომიერი ფლობის საფუძვლის არსებობაზე ვერ მიუთითა.

12. ამასთან, სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ განსახილველ შემთხვევაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 279-ე მუხლის „დ“ პუნქტით გათვალისწინებული საქმის წარმოების შეჩერების აუცილებელი წინაპირობები არ არსებობს. განსახილველ შემთხვევაში არ იკვეთება სადავო ბინასთან მიმართებით საკუთრების უფლების დადგენის შეუძლებლობა. საჯარო რეესტრიდან ამონაწერით დადასტურებულია, რომ სადავო უძრავი ნივთი საკუთრების უფლებით რეგისტრირებულია მოსარჩელე ა. თ.-ის სახელზე.

13. სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოცემულ ეტაპზე სადავო ბინაზე საკუთრების უფლების დადგენის შეუძლებლობას არ ადასტურებს აპელანტის ის მოსაზრება, რომ მომავალში ა. თ.-ის სახელზე გაცემული საკუთრების მოწმობა, შესაძლოა, ცნობილ იქნეს ბათილად. მითუმეტეს, რომ აპელანტმა მხარემ სადავო ბინასთან მიმართებით ვერ მიუთითა კონკრეტულ სამართლებრივ საფუძველზე, რომლის გათვალისწინებითაც მას, ა. თ.-ის სახელზე გაცემული საკუთრების მოწმობის გაბათილების შემთხვევაში, სადავო ბინაზე შესაბამისი უფლება ავტომატურად წარმოეშობოდა.

14. ამდენად, სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ გ. და ჟ. ქ.-ეები სადავო ფართს ფლობენ სამართლებრივი საფუძვლის გარეშე, შესაბამისად, პირველი ინსტანციის სასამართლომ მართებულად დაასკვნა, რომ მათ მიმართ არსებობდა სამოქალაქო კოდექსის 172-ე მუხლით გათვალისწინებული ნორმის გამოყენებისთვის სამივე აუცილებელი წინაპირობა (მოსარჩელე უნდა იყოს ნივთის მესაკუთრე; ნივთი უნდა იმყოფებოდეს მესაკუთრის მფლობელობაში და მოპასუხეს არ უნდა ჰქონდეს ამ ნივთის ფლობის უფლება) და სწორად მიიჩნია სარჩელი საფუძვლიანად.

15. სააპელაციო სასამართლოს განჩინება ჟ. და გ. ქ.-ეებმა გაასაჩივრეს საკასაციო წესით და მოითხოვეს მისი გაუქმება შემდეგი საფუძვლებით:

16. კასატორებმა მიიჩნიეს, რომ სააპელაციო სასამართლოს საქმის მასალები სრულყოფილად არ შეუსწავლია და გადაწყვეტილება მიიღო მხოლოდ საქმეში წარმოდგენილი საჯარო რეესტრის მონაცემების საფუძველზე. პალატას უნდა გაეთვალისწინებინა, რომ ადმინისტრაციული სამართალწარმოების წესით, ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 22-ე მუხლის თანახმად, წარმოებაშია მიღებული კასატორთა სარჩელი ა. თ.-ის სახელზე გაცემული საკუთრების მოწმობის ბათილად ცნობასთან დაკავშირებით. კასატორებს მითითებული დავის მიმართ ინტერესი რომ არ ჰქონოდათ, ადმინისტრაციული სასამართლო სარჩელს წარმოებაში არ მიიღებდა.

17. ამდენად, მხარემ მიიჩნია, რომ სააპელაციო პალატას საქმის წარმოება უნდა შეეჩერებინა ადმინისტრაციული დავის დასრულებამდე.

18. კასატორთა მითითებით, ისინი სადავო ფართში ცხოვრობენ 2003 წლიდან. სწორედ მათ გაიყვანეს ელექტრო და ბუნებრივი გაზის კომუნიკაციები, რითაც მნიშვნელოვნად გააუმჯობესეს უძრავი ნივთის მდგომარეობა და გაზარდეს მისი ღირებულება. აღნიშნული უძრავი ქონება ირიცხებოდა სახელმწიფოს საკუთრებად, რის შესასყიდად მოპასუხეებმა არაერთ სახელმწიფო უწყებას მიმართეს, თუმცა უშედეგოდ. მოგვიანებით მათ შეიტყეს, რომ ფართის მესაკუთრე უკანონოდ გახდა მოსარჩელე.

19. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2016 წლის 2 თებერვლის განჩინებით ჟ. და გ. ქ.-ეების საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლით და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

20. საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა ჟ. და გ. ქ.-ეების საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:

21. სააპელაციო სასამართლომ დაადგინა, რომ ქ.თბილისის ნაძალადევის რაიონის გამგეობის №... განკარგულებით ა. თ.-ის განცხადება დაკმაყოფილდა და მას, როგორც კანონიერ მფლობელს, საკუთრებაში გადაეცა ქ. თბილისში, ზ.-ის დასახლების მე-2 მკ/რ-ის №.. კორპუსის მე-7 სართულზე მდებარე 64,05 კვ.მ საერთო ფართის ოროთახიანი №.. ბინა, რომელზეც ამჟამად საჯარო რეესტრში რეგისტრირებულია მოსარჩელე ა. თ.-ის საკუთრების უფლება. აღნიშნულ უძრავ ნივთს ყოველგვარი სამართლებრივი საფუძვლის გარეშე ფლობენ ჟ. და გ. ქ.-ეები.

22. მოცემულ საქმეზე აღძრულია ა. თ.-ის ვინდიკაციური სარჩელი, რომლითაც მხარე მოითხოვს ჟ. და გ. ქ.-ეების უკანონო მფლობელობიდან კუთვნილი სადავო უძრავი ნივთის გამოთხოვას.

23. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ სამოქალაქო კოდექსის 170-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, მესაკუთრეს შეუძლია, კანონისმიერი ან სხვაგვარი, კერძოდ, სახელშეკრულებო შებოჭვის ფარგლებში თავისუფლად ფლობდეს და სარგებლობდეს ქონებით (ნივთით), არ დაუშვას სხვა პირთა მიერ ამ ქონებით სარგებლობა, განკარგოს იგი, თუკი ამით არ ილახება მეზობლების ან სხვა მესამე პირთა უფლებები, ანდა, თუ ეს მოქმედება არ წარმოადგენს უფლების ბოროტად გამოყენებას. ამავე კოდექსის 172-ე მუხლის პირველი ნაწილით კი განსაზღვრულია, რომ მესაკუთრეს შეუძლია მფლობელს მოსთხოვოს ნივთის უკან დაბრუნება, გარდა იმ შემთხვევებისა, როცა მფლობელს ჰქონდა ამ ნივთის ფლობის უფლება.

24. შესაბამისად, ვინდიკაციური სარჩელის აღძვრისას უნდა არსებობდეს შემდეგი წინაპირობები: მოსარჩელე უნდა იყოს ნივთის მესაკუთრე; მოპასუხე უნდა იყოს მოსარჩელის კუთვნილი ნივთის მფლობელი და მას არ უნდა გააჩნდეს ამ ნივთის ფლობის უფლება.

25. სადავო შემთხვევაში სააპელაციო სასამართლომ დაადგინა სამივე აღნიშნული წინაპირობის არსებობა, შესაბამისად, წარმოდგენილი სარჩელი სავსებით კანონიერად დაკმაყოფილდა.

26. წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრით მხარე სადავოდ ხდის სააპელაციო სასამართლოს უარს, შეაჩეროს მოცემული საქმის წარმოება ადმინისტრაციული სამართალწარმოების წესით მიმდინარე დავის საბოლოო განხილვამდე, რომელიც ეხება ა. თ.-ის სახელზე გაცემული საკუთრების მოწმობის ბათილად ცნობას.

27. საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსი გარკვეულ შეზღუდვებს აწესებს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობასთან დაკავშირებით, კერძოდ, 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

28. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

29. საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის წინაპირობას არ ქმნის კასატორის არგუმენტი, რომ სააპელაციო პალატას უნდა შეეჩერებინა მოცემული საქმის წარმოება ადმინისტრაციული წესით მიმდინარე დავის გადაწყვეტამდე.

30. საქმის წარმოების შეჩერების სამართლებრივ წინაპირობებს აწესებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 279-ე მუხლი, რომლის „დ“ ქვეპუნქტი, რომლის მიხედვით სასამართლო ვალდებულია შეაჩეროს საქმის წარმოება თუ საქმის განხილვა შეუძლებელია სხვა საქმის გადაწყვეტამდე, რომელიც განხილულ უნდა იქნეს სამოქალაქო სამართლის ან ადმინისტრაციული წესით.

31. მითითებული ნორმიდან გამომდინარე, სამართალწარმოების სხვადასხვა სტადიაზე არსებულ გარემოებათა გამო, შესაძლებელია, შეიქმნას იმგვარი ფაქტობრივი ვითარება, რომელთა არსებობის პირობებში შეუძლებელია ან არ არის მიზანშეწონილი დავის განხილვა და გადაწყვეტა.

32. სამოქალაქო საპროცესო კანონმდებლობა განასხვავებს შემთხვევებს, როცა სასამართლო ვალდებულია, შეაჩეროს საქმის წარმოება საპროცესო კოდექსით პირდაპირ განსაზღვრული საფუძვლების არსებობისას და, როცა სასამართლო არ არის ვალდებული, მაგრამ უფლებამოსილია, შეაჩეროს საქმის წარმოება.

33. საქმის წარმოების შეჩერების ფაკულტატური შემთხვევებისას, სასამართლოს მინიჭებული აქვს დისკრეციული უფლებამოსილება, რომ ობიექტური შეფასების საფუძველზე, მართლმსაჯულების ინტერესებიდან გამომდინარე, გამოიყენოს კანონით გათვალისწინებული ესა თუ ის საპროცესო ინსტიტუტი.

34. ნორმატიული დათქმა – საქმის განხილვის შეუძლებლობა სხვა საქმის გადაწყვეტამდე, გამომდინარეობს სასამართლო დავის განხილვის სამართლებრივი ბუნებიდან, კერძოდ, ყოველი კონკრეტული საქმის გადაწყვეტა სასამართლოში დაკავშირებულია გარკვეული ფაქტების დადგენასთან. ფაქტების დადგენის აუცილებლობა განპირობებულია იმით, რომ სასამართლო იხილავს და წყვეტს მხარეთა შორის წარმოქმნილ დავებს, რომლებიც სამართლით რეგულირებულ ურთიერთობებიდან წარმოიშობიან. სამართლებრივი ურთიერთობა კი შეიძლება, აღმოცენდეს, განვითარდეს ან შეწყდეს მხოლოდ იურიდიული ფაქტების ანუ ისეთი ფაქტების საფუძველზე, რომლებსაც სამართლის ნორმა უკავშირებს გარკვეულ იურიდიულ შედეგს.

35. მითითებული საფუძვლით საქმის წარმოების შეჩერების ვალდებულება პირდაპირ კავშირშია ისეთ საპროცესო ინსტიტუტთან, როგორიცაა მტკიცების ტვირთი და ემსახურება ფაქტების დამტკიცების ვალდებულებისაგან მხარეთა გათავისუფლების მიზანს, სამართალწარმოების ერთ-ერთი პრინციპის – პროცესის ეკონომიის პრინციპის რეალიზაციის უზრუნველყოფას, რაც, თავის მხრივ, ეფექტიანი მართლმსაჯულების განხორციელების წინაპირობაა.

36. სხვა სამართალწარმოებით (წარმოებით) საქმის განხილვისას სასამართლოს მიერ ფაქტობრივი გარემოებების დადგენა რიგ შემთხვევაში შეუძლებელს ხდის კონკრეტული საქმის განხილვას, რამდენადაც ფაქტები, რომლებიც უნდა დადგინდეს სამოქალაქო ან ადმინისტრაციული წესით განხილვისას, ვერ იქნება გამორკვეული, შეფასებული და დადგენილი კონკრეტული საქმის წარმოებისას, ამავდროულად, ამ ფაქტების დადგენამდე შეუძლებელი უნდა იყოს მოცემული საქმის განხილვა.

37. მითითებული კანონის დანაწესის ამგვარ განმარტებასთან დაკავშირებით არსებობს საქართველოს უზენაესი სასამართლოს პრაქტიკა.

38. მოცემულ შემთხვევაში სააპელაციო პალატამ მართებულად მიიჩნია, რომ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 279-ე მუხლის „დ“ პუნქტით გათვალისწინებული საქმის წარმოების შეჩერების აუცილებელი წინაპირობები განსახილველ საქმეზე არ არსებობს და არ იკვეთება სადავო ბინასთან მიმართებით საკუთრების უფლების დადგენის შეუძლებლობა.

39. როგორც ზემოთ უკვე აღინიშნა, საჯარო რეესტრიდან ამონაწერით დადასტურებულია, რომ სადავო უძრავი ნივთი საკუთრების უფლებით რეგისტრირებულია მოსარჩელე ა. თ.-ის სახელზე. შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლომ მართებულად არ შეაჩერა საქმის წარმოება, ვინაიდან არ დადასტურდა ისეთი გარემოების არსებობა, რომელიც შეუძლებელს გახდიდა წინამდებარე დავის გადაწყვეტას კასატორის მიერ მითითებული ადმინისტრაციული დავის განხილვის დასრულებამდე.

40. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ საქმის წარმოების შეჩერების აუცილებლობაზე გავლენას ვერ მოახდენს კასატორების არგუმენტი, რომ სასამართლოს მიერ ადმინისტრაციული სარჩელის წარმოებაში მიღების ფაქტი თავისთავად ადასტურებს ჟ. და გ. ქ.-ეების კანონიერი ინტერესის არსებობას სადავო საცხოვრებელ ფართთან დაკავშირებით. მითითებული ადმინისტრაციული სარჩელის წარმოებაში მიღება ჯერ კიდევ არ ნიშნავს ადმინისტრაციული სასამართლოს მიერ რაიმე გარემოების დადასტურებას.

41. რაც შეეხება კასატორთა აპელირებას იმ გარემოებაზე, რომ მათ გასწიეს ხარჯი სადავო უძრავი ნივთის გაუმჯობესებისათვის, საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ მოცემული დავის საგანს წარმოადგენს უკანონო მფლობელობიდან უძრავი ნივთის გამოთხოვა და ზემოაღნიშნული ხარჯების საკითხზე სასამართლო იმსჯელებს მხოლოდ მხარის მიერ კანონით დადგენილი წესით შესაბამისი სარჩელის აღძვრის შემთხვევაში.

42. ამდენად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

43. ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით (სუსგ 16.12.2015წ. საქმე №ას-1040-980-2015).

44. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

45. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. ამდენად, საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორებს – ჟ. და გ. ქ.-ეები უნდა დაუბრუნდეთ სახელმწიფო ბაჟის სახით ჟ. ქ.-ისა და მ. ხ.-ის მიერ 2016 წლის 1 თებერვალს №1 საგადახდო დავალებით გადახდილი 300 ლარის 70% – 210 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ჟ. და გ. ქ.-ეების საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.

2. კასატორ ჟ. და გ. ქ.-ეებს სახელმწიფო ბიუჯეტიდან (ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150) დაუბრუნდეთ სახელმწიფო ბაჟის სახით ჟ. ქ.-ისა და მ. ხ.-ის მიერ 2016 წლის 1 თებერვალს №1 საგადახდო დავალებით გადახდილი 300 ლარის 70% – 210 ლარი.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ზ. ძლიერიშვილი

მოსამართლეები: ბ. ალავიძე

ნ. ბაქაქური