საქმე №ას-32-32-2016 11 მარტი, 2016 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

მოსამართლეები:

ზურაბ ძლიერიშვილი, ნინო ბაქაქური

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორები – ნ. და გ. ვ-ეები (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე – ა. ვ-ე (მოპასუხე)

გასაჩივრებული განჩინება – ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 25 ნოემბრის განჩინება

კასატორების მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი – ნატურით გაყოფის გზით საზიარო უფლების გაუქმება, რეალური წილის დადგენა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

1. სასარჩელო მოთხოვნა:

გ. და ნ. ვ-ეებმა (შემდგომში _ მოსარჩელეები, კასატორები) სარჩელი აღძრეს სასამართლოში ა. ვ-ის (შემდგომში _ მოპასუხე, მოწინააღმდეგე მხარე) მიმართ ქ.ქობულეთში, ა-ის გამზირის #...-ში მდებარე სახლთმფლობელობაში არსებულ მიწის ნაკვეთზე საზიარო უფლების გაუქმებისა და რეალური წილის გამოყოფის მოთხოვნით.

2. მოპასუხის პოზიცია:

მოთხოვნის შემწყვეტი შესაგებლით მოპასუხე არ დაეთანხმა სარჩელს და განმარტა, რომ საქმეში წარმოდგენილი ექსპერტიზის დასკვნის თანახმად, მიწის ნაკვეთის სამ ტოლ ნაწილად გაყოფა შეუძლებელია.

3. პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი:

ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 2013 წლის 28 ივნისის გადაწყვეტილებით სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

4. აპელანტების მოთხოვნა:

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს მოსარჩელეებმა, მისი გაუქმება და სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვეს.

5. გასაჩივრებული განჩინების სარეზოლუციო ნაწილი:

აღნიშნული საქმე განხილულ იქნა ზემდგომი სასამართლების მიერ და ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 25 ნოემბრის განჩინებით სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, ხოლო გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად.

5.1. გასაჩივრებული განჩინების ფაქტობრივი და სამართლებრივი დასაბუთება:

5.1.1. პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ ქ.ქობულეთში, დ.ა-ის გამზირის #...-ში მდებარე უძრავი ქონება წარმოადგენს მხარეთა თანასაკუთრებას კერძოდ:

ა) უძრავი ქონება მიწის ნაკვეთი - დაუზუსტებელი ფართობი - 2000 კვ.მ წარმოადგენს თანასაკუთრებას;

ბ) შენობა-ნაგებობიდან 1/2 წილი რეგისტრირებულია ს. ვ-ის, 1/4 _ ა. ვ-ის, ხოლო 1/4 _ ნ.ი ვ-ის საკუთრებად.

5.1.2. აწ გარდაცვლილი ს. ვ-ის პირველი რიგის მემკვიდრეს, სამკვიდრო მოწმობის საფუძველზე, წარმოადგენს გ. ვ-ე. სადავო ქონებაზე მემკვიდრის უფლების დამადასტურებელ დოკუმენტს წარმოადგენს 1973 წლის 13 იანვრის ჩუქების ხელშეკრულება და 2010 წლის 5 ოქტომბერს გაცემული სამკვიდრო მოწმობა.

5.1.3. ლევან სამხარაულის სახელობის ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს ექსპერტის #...; 06/01.2012 დასკვნით დადგენილია, რომ:

ა) ქობულეთში, დ. ა-ის გამზირ #...-ში მდებარე სახლთმფლობელობაში, საჯარო რეესტრის ამონაწერების მიხედვით, ირიცხება დაუზუსტებელი მონაცემებით 2000 კვ.მ მიწის ნაკვეთი. საინჟინრო აზომვებით მისი ფართობი შეადგენს 2492.8 კვ. მეტრს. ზუსტი ფართობის დადგენა შესაძლებელია ტოპოგრაფიული აზომვითი ნახაზების ჩატარების შემდეგ;

ბ) ქალაქ ქობულეთში, დ. ა-ის გამზირ #...-ში მდებარე სახლმფლობელობაში არსებულ მიწის ნაკვეთში, განაშენიანების ფართობების ჩათვლით, გ. ვ-ე ფლობს 750 კვ. მეტრს, აღნიშნულ მიწას მისასვლელი აქვს თ-ისა და ა-ის ქუჩებიდან. ნ. ვ-ე ფლობს 741.5 კვ.მ მიწას. ის სარგებლობს გ. ვ-ის კონტროლის ქვეშ არსებული მიწის ნაკვეთით თ-ის სანაპიროზე გასასვლელად და ბლოკირებულია ა. ვ-ის მიერ. ა. ვ-ე 21.20 მეტრით ესაზღვრება თ-ის სანაპიროს და მის კონტროლქვეშ არის დ.ა-ის შესასვლელი სამანქანო გზა. მისი მიწის ნაკვეთის ფართობი შეადგენს 854.25 კვ. მეტრს. დანარჩენი 145 კვ.მ მიწა საერთოა გ. და ნ. ვ-ეების შორის;

გ) ქ.ქობულეთში, დ. ა-ის გამზირ #...-ში მდებარე სახლმფლობელობის მესაკუთრეებს, არსებული განაშენიანების მიხედვით, ვერ გამოეყოფათ თ-ის სანაპიროს მხრიდან თანაბარი მიწის ნაკვეთები.

დ) ქალაქ ქობულეთში, დ.ა-ის გამზირ #...-ში მდებარე საცხოვრებელ სახლში მცხოვრები გ. ვ-ის, ნ. ვ-ისა და ა. ვ-ის წილებს 1/2, 1/4 და 1/4 წარმოადგენს, რომელიც გაიცა მათი მიკუთვნების მომენტში და მათი გავრცელება მიწის ნაკვეთზე აღნიშნული წილებით დაუშვებელია. რადგან, ექსპერტიზის მომენტისათვის ყოფილ საცხოვრებელ სახლზე ჩატარებულია სარეკონსტრუქციო სამშენებლო სამუშაოები, მხოლოდ გ. ვ-ის კუთვნილი საცხოვრებელი სასარგებლო ფართის დადგენაა შესაძლებელი, რადგან იქ მცირე მასშტაბითაა წარმოებული მშენებლობა და ის მდებარეობს ზღვიდან მარჯვენა მხარეს სახლის მთელ სიგრძეზე, 2 სართულის დონეზე და მისი ფართობი შეადგენს 166.25 კვ.მეტრს. ეს ფართი, შენობის მზიდი კედლების ანალიზიდან გამომდინარე, იქნებოდა მთლიანი ფართობის 1/2;

ე) ქ.ქობულეთში, დ. ა-ის გამზირ #...-ში მდებარე ვ-ეების მიწის ნაკვეთში ა. ვ-ის მფლობელობაში, სახლის წინ მდგარი სამზარეულოს შენობის დემონტაჟის შემთხვევაში, შესაძლებელია მოეწყოს სამანქანე გზა, რითაც ნ. ვ-ე დაუკავშირდება სახლის მისი კუთვნილი ნაწილის პერიმეტრს, რომელსაც ის დღეს ვერ აკეთებს;

ვ) ინჟინრული თვალსაზრისით აღნიშნული სახლთმფლობელობის მიწის ნაკვეთის გაყოფა 3 თანატოლ ნაწილად თ-ის სანაპიროს მხრიდან შეუძლებელია, იქ შეიძლება გამოიყოს მხოლოდ გ. ვ-ის კუთვნილი 1/3 ნაწილი, ხოლო ნ. და ა. ვ-ეების კუთვნილი ფართობები შეიძლება საერთო მფლობელობის იყოს, რადგან, მათი გაყოფის შემთხვევაში, დაირღვევა იზოლირების პრინციპი, მოხდება მათი მფლობელობის შეწყვეტა. მათ შორის შესაძლებელია, გაიყოს საბოსტნე მიწის ნაკვეთი, რომელიც მხარეებს შორის არათანაბრადაა გაყოფილი;

ზ) რადგან, დღევანდელი მდგომარეობით ა. ვ-ეს განაშენიანებული აქვს სახლის გვერდით არსებული მიწის ნაკვეთი თ-ის ქუჩის მხრიდან იქ არსებული სამზარეულოს სახით, ამ ქუჩიდან დატოვებული არის მხოლოდ საცალფეხო შესასვლელი 1.3 მეტრის სიგანით, რაც არ იძლევა საშუალებას იმისა, რომ ნ. ვ-ემ თ-ის ქუჩიდან ისარგებლოს სამანქანო შესასვლელით სახლის მის კუთვნილ ფართთან მისასვლელად, ამიტომ სამზარეულოს დემონტაჟის შემთხვევაში, შეიძლება მოეწყოს 3.5 მეტრი სიგანის სამანქანე შესასვლელი თ-ის ქუჩის მხრიდან, რომელიც შეუერთდება ა-ის ქუჩიდან შესასვლელ გზას, რომლის შედეგად ყველა მესაკუთრე თანაბარ მდგომარეობაში იქნება.

5.1.4. ლევან სამხარაულის სახელობის ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს #... ექსპერტის დასკვნით დადგენილია რომ:

ა) ქ.ქობულეთში, ა-ის გამზირ #...-ში მდებარე სამკვიდრო მიწის ნაკვეთის გამოყოფა ისე, რომ თითოეულ მემკვიდრეს ჰქონდეს 1/3 წილი და ამავდროულად ხელი არ შეეშალოთ თავისუფლად ისარგებლონ მათ საკუთრებაში არსებული საცხოვრებელი ფართებით შეუძლებელია;

ბ) ა-ის გამზირიდან მარჯვენა მხარეს მოწყობილია სამანქანე შესასვლელი გზა, რომელიც შედის საერთო საკუთრებაში არსებულ მიწის (დაახლოებით 190 კვ.მეტრი) ნაკვეთზე და ესაზღვრება (ერთი გვერდი) ნ. ვ-ის საკუთრებაში პირველ სართულზე არსებული საცხოვრებელი ფართის (ორი ოთახის კარი და ფანჯარა, (მოაჯირის გარეშე) მეორე სართული აივნის ქვეშ გამავალი სივრცე) ნაწილს. ამავე მიწის ნაკვეთზე გამოდის ა. ვ-ის მეორე სართულიდან ჩამომავალი კიბე და მისი კუთვნილი ავტოფარეხი, რაც შეუძლებელს ხდის საერთო საკუთრებაში არსებული მიწის (დაახლოებით 190 კვ.მ) ნაკვეთის ორ ტოლ ნაწილად გაყოფას, მაგრამ შესაძლებელია ამ ფართის საერთო სარგებლობაში დატოვება თანაბარი საერთო უფლებებით;

გ) თ-ის ქუჩის მხრიდან, ამჟამად ა. ვ-ის კონტროლის ქვეშ არსებული, დაახლოებით 270 კვ.მ მიწის ფართის ა. და ნ. ვ-ეებისათვის ორ ტოლ ნაწილად გაყოფა შეუძლებელია. ნ. ვ-ისათვის შესაძლებელია ნაკვეთის იმ ნაწილის გაყოფა, რომელიც განთავსებულია საზაფხულო სამზარეულოდან თ-ის (სანაპირო) ქუჩამდე. ოღონდ, ამ შემთხვევაში უნდა ამოშენდეს საზაფხულო სამზარეულოზე მოწყობილი ღიობების ის ნაწილი, რომელიც თ-ის (სანაპირო) ქუჩის მხარეს არის მოწყობილი;

დ) თ-ის ქუჩიდან ნ. ვ-ისათვის სამაქანე გზის მოწყობა, არსებული მდგომარეობებით, შეუძლებელია. იმ შემთხვევაში, თუ მოხდება საზაფხულო სამზარეულოს დემონტაჟი, შესაძლებელი იქნება სამანქანე გზის მოწყობა. რაც შეეხება ამჟამად ა. ვ-ის კონტოლქვეშ, ზღვის სანაპირო მხარეს არსებული 270 კვ.მ მიწის ფართოდან ნ. ვ-ისათვის ამ მიწის ფართის 1/2-ის რეალურად გამოყოფას, ტექნიკური თვალსაზრისით, შეუძლებელია, რადგან გამოყოფის შემთხვევაში (სამანქანე გზის გამოყოფა და ა.შ) წარმოქმნილი ფართი ნაკლები იქნება 1/2 რეალურ წილზე.

5.1.5. #... (07.02.2012წ. 14.02.2013წ.) ექსპერტის დასკვნით დადგენილია, რომ ექსპერტიზაზე დამკვეთის მიერ წარმოდგენილი, ქალაქ ქობულეთში, დ.ა-ის გამზირი #...-ში მდებარე მიწის ნაკვეთის ა) 1 კვ. მეტრის საბაზრო ღირებულება დ.ა-ის გამზირის მიმდებარედ, დღეის მდგომარეობით, საორიენტაციოდ 204.00 აშშ დოლარს შეადგენს. რაც ეროვნული ბანკის ვალუტის გაცვლითი კურსის (www.nbg.gov.ge 1 აშშ დოლარი = 1,6597ლარი) შესაბამისად, შეადგენს 339 ლარს; ბ) 1 კვ.მეტრი მიწის საბაზრო ღირებულება შავი ზღვის სანაპირო ზოლის მხარეს, დღეის მდგომარეობით, საორიენტაციოდ 270.00 აშშ დოლარს შეადგენს, რაც, ეროვნული ბანკის ვალუტის გაცვლითი კურსის ( www.nbg.gov.ge 1 აშშ დოლარი = 1.6597 ლარი) შესაბამისად, 448 ლარის ტოლია.

5.1.6. ლევან სამხარაულის სახელობის ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს #..., 19.04.2013წ. ექსპერტის დასკვნით დადგენილია, რომ:

ა) ა-ის გამზირის #...-ში მდებარე უძრავი ქონების ადგილზე არსებული ფაქტიური სიტუაციის გათვალისწინებით, მხარეთა თანასაკუთრებაში არსებული მიწის ნაკვეთის სამ თანამესაკუთრეზე გაყოფა, წილების გათვალისწინებით, ღირებულებების შემცირების გარეშე, ტექნიკური თვალსაზრისით შეუძლებელია;

ბ) მიწის ნაკვეთის გაყოფა ისე, რომ თითოეული მესაკუთრის საკუთრებაში არსებული საზიარო უფლების გაუქმების შემთხვევაში უკავშირდებოდეს, როგორც დ. ა-ის გამზირს ასევე თ-ის სანაპიროს, ტექნიკური თვალსაზრისით შეუძლებელია.

5.1.7. პალატის განმარტებით, სასარჩელო მოთხოვნას წარმოადგენს წილის ნატურით გაყოფის გზით ქ.ქობულეთში, ა-ის გამზირის #...-ში მდებარე უძრავ ქონებაზე საზიარო უფლების გაუქმება და თანამესაკუთრეთა რეალური წილის განსაზღვრა, შესაბამისად, მოსარჩელეთა მოთხოვნის სამართლებრივ საფუძვლებს სამოქალაქო კოდექსის 961-ე მუხლის პირველი ნაწილი და 963-ე მუხლი წარმოადგენს. მნიშვნელოვანია განიმარტოს, რომ სამოქალაქო კოდექსი იცნობს საზიარო უფლების გაუქმების ორ შესაძლებლობას: საზიარო უფლების გაუქმებას ნატურით გაყოფის გზით (963-ე მუხლი) და საზიარო უფლების გაუქმებას საზიარო საგნის გაყიდვის გზით (964-ე მუხლი). ეს უკანასკნელი გამოიყენება იმ შემთხვევაში, თუ ნატურით გაყოფა გამორიცხულია. 963-ე მუხლი აქცენტს აკეთებს ორი აუცილებელი გარემოების არსებობაზე: საზიარო საგანი (საგნები) უნდა დაიყოს ერთგვაროვან ნაწილებად; დაყოფის შედეგად არ უნდა შემცირდეს თითოეული ნაწილის ღირებულება. წინამდებარე დავის სწორად გადაწყვეტისა და აპელანტის მოთხოვნის საფუძვლიანობის შემოწმებისათვის მტკიცების საგანში შემავალ ფაქტებს წარმოადგენს: ა) მხარეთა თანასაკუთრების უფლება სადავო ქონებაზე; ბ) იდეალური წილის შესაბამისად, საზიარო საგნის ერთგვაროვან ნაწილებად დაყოფის შესაძლებლობა; გ) გაყოფის შედეგად წარმოშობილი ინდივიდუალური საგნის ფუნქციური (ღირებულებითი) თვისების შენარჩუნება. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-4 მუხლის პირველი ნაწილისა და 102-ე მუხლის მიხედვით, თითოეული მხარის ვალდებულებაა მიუთითოს მოთხოვნა, ფაქტები და წარმოადგინოს დასახელებული ფაქტის დამადასტურებელი კანონით გათვალისწინებული მტკიცებულებები. ამავე კოდექსის 105-ე მუხლით კი, დადგენილია სასამართლოს მხრიდან ამ მტკიცებულებათა შეფასების სტანდარტი. საქმეში წარმოდგენილი ექსპერტიზის დასკვნების თანახმად, მხარეთა თანასაკუთრებაში არსებულ 2000 კვ.მ მიწის ნაკვეთის (დაუზუსტებელი ფართი) თანაბარ წილად ნატურით გაყოფა, მისი ღირებულების შემცირების გარეშე, ტექნიკური თვალსაზრისით შეუძლებელია. ამდენად, მოსარჩელემ (აპელანტმა) ვერ შეძლო დადასტურება იმისა, რომ შესაძლებელია თანასაკუთრებაში არსებული ქონების თანაბარ წილად ნატურით გაყოფა მისი ღირებულების შემცირების გარეშე რაც, სამოქალაქო კოდექსის 963-ე მუხლის შესაბამისად, გამორიცხავს სარჩელის დაკმაყოფილების შესაძლებლობას.

5.1.8. პალატამ ასევე არ გაიზიარა აპელანტების მოთხოვნა საზიარო უფლების იმგვარ გაუქმების თაობაზე, როდესაც საზიარო საგნის ნაწილი კვლავ მხარეთა თანასაკუთრებაში რჩება. სასამართლოს დასკვნით, ამგვარი გაყოფა ეწინააღმდეგება კანონის მიზნებს (სკ-ის 963-ე მუხლი), ასევე, დამკვიდრებულ სასამართლო პრაქტიკას (იხ. სუსგ №ას-67-65-2014, 31 ივლისი, 2014 წელი).

6. კასატორების მოთხოვნა:

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს მოსარჩელეებმა, მოითხოვეს მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

6.1. საკასაციო საჩივრის საფუძვლები:

6.1.1. მოსარჩელეთა მოთხოვნა თანასაკუთრებაში არსებული უძრავი ქონებიდან წილების ნატურით გამოყოფის გზით საზიარო უფლების გაუქმება და თანამესაკუთრეთა რეალური წილების განსაზღვრაა. მოთხოვნის სამართლებრივ საფუძვლებს სამოქალაქო კოდექსის 961–ე მუხლის პირველი ნაწილი და 963–ე მუხლი წარმოადგენს. გასაჩივრებული განჩინებით სასამართლომ არ გაიზიარა, როგორც ექსპერტიზის დასკვნებით განსაზღვრული ნაკვეთების რეალურად გამიჯვნის შესაძლო ვარიანტები, ასევე, საერთოდ უსაფუძვლოდ ისე, რომ მსჯელობაც არ იქონია მოსარჩელის მიერ შედგენილ და საქმეში წარმოდგენილ ნახაზზე, სადაც შეთავაზებულია დაახლოებით 190 კვ.მ საზიარო ნაკვეთის რეალური გამიჯვნა-გაყოფის ვარიანტები. სასამართლომ არ გამოიყენა სამოქალაქო კოდექსის 961–ე, 963–ე და 964–ე მუხლები. სააპელაციო სასამართლოში, თანასაკუთრებაში არსებული ქონების რეალურად გაყოფისას მხარეს არ მოუთხოვია, რომ მოპასუხის ქონება რაოდენობრივად ან ღირებულებით შემცირებულიყო. პირიქით, აპელანტები თანახმა იყვნენ, რომ საზიარო საგნის ერთგვაროვან ნაწილებად დაყოფისას, მათი ღირებულების შემცირების შემთხვევაში, მოსარჩელეებს ნაკლები ოდენობისა და ღირებულების ქონება შეხვედროდათ, რა ფაქტიც დადგენილია თვით სააპელაციო სასამართლოს განჩინებით, ასევე, მოცემულ საქმესთან დაკავშირებით საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ მიღებული განჩინების აღწერილობითი ნაწილის მე–17 აბზაცით, მაგრამ, მიუხედავად აღნიშნულისა, სააპელაციო სასამართლო გასაჩივრებული განჩინების ფაქტობრივი დასაბუთებისას ექსპერტიზის დასკვნაზე მიუთითებს და მიიჩნევს, რომ 190 კვ.მ მიწის ნაკვეთის ორ ტოლ ნაწილად გაყოფა შეუძლებელია. ამავე ექსპერტიზის დასკვნაზე მითითებით პალატა თვლის, რომ თ-ის ქუჩის მხრიდან ამჟამად ა. ვ-ის კონტროლქვეშ არსებული დაახლოებით 270 კვ.მ მიწის, ა. და ნ. ვ-ეებზე ორ ტოლნაწილად გაყოფა შეუძლებელია. სასამართლოს დასკვნით, თანასაკუთრებაში არსებული მიწის ნაკვეთის სამ თანამესაკუთრეზე გაყოფა წილების გათვალისწინებით, ღირებულების შემცირების გარეშე, ტექნიკური თვალსაზრისით შეუძლებელია. საქმეში წარმოდგენილი ექსპერტიზის დასკვნის თანახმად, სადავო 2000 კვ.მ მიწის თანაბარწილად ნატურით გაყოფა მისი ღირებულების შემცირების გარეშე ტექნიკური თვალსაზრისით შეუძლებელია. ანუ სააპელაციო სასამართლო აკეთებს სამართლებრივ შეფასებას იმაზე, რაც მხარეს არ მოუთხოვია.

6.1.2. ექსპერტიზის დასკვნის თანახმად, სადავო მიწის სამ ტოლ ნაწილად გაყოფა შესაძლებელია აპელანტის მიერ წარდგენილი ნახაზის თანახმად, თ-ის ქუჩის მხარეს არსებული დაახლოებით 270 კვ.მ მიწის ფართის გაყოფა მასზე არსებული სამზარეულოს ფანჯრის ამოქოლვის შემთხვევაში დაიშვება და ამ ფანჯრის სანაცვლოდ, ტექნიკური თვალსაზრისით, ფანჯრის გაკეთება სამზარეულოსათვის შესაძლებელია შენობის მეორე მხარეს. ამ ფანჯრის გადატანით არ მცირდებოდა ა. ვ-ის კუთვნილი წილი ქონების ღირებულება და მისი ფუნქცური დანიშნულება. ამის მიუხედავად, სასამართლო აღნიშნავს, რომ აპელანტებმა ვერ შეძლეს დადასტურება იმისა, რომ თანასაკუთრებაში არსებული ქონების თანაბარწილად გაყოფა მისი ღირებულების შემცირების გარეშე დასაშვებია. სააპელაციო სასამართლო განმარტავს, რომ საზიარო უფლების იმგვარად გაუქმების მოთხოვნა, როდესაც საზიარო საგნის ნაწილი კვლავ მხარეთა თანასაკუთრებაში რჩება, ეწინააღმდეგება კანონის მიზნებს და მიუთითებს, როგორც სამოქალაქო კოდექსის 963–ე მუხლზე, ასევე, დამკვიდრებულ სასამართლო პრაქტიკაზე. ასეთი შეფასება და ამ მატერიალური ნორმის გამოყენება ყოველგვარ საფუძველს მოკლებულია, რამდენადაც მოსარჩელეებს არასდროს მოუთხოვიათ საზიარო საგნის გაყოფის შემთხვევაში, რაიმე სახის მიწის ნაწილი დარჩენილიყო მოპასუხესთან საზიარო და თანასაკუთრების უფლებით. პირველი ინსტანციის სასამართლოს, ასევე სააპელაციო სასამართლოს მოსარჩელე მხარემ წარუდგინა 190 კვ.მ მიწაზე მათ მიერ შეთავაზებული სადავო ნაკვეთის რეალურად გაყოფის ვარიანტი, რის თაობაზეც სააპელაციო სასამართლომ საერთოდ არ იქონია მსჯელობა. ამ შემთხვევაში მას არ უნდა გამოეყენებინა სამოქალაქო კოდექსის 963–ე მუხლი.

6.1.3. ნ. ვ-ე მოპასუხესთან მიმართებით არათანაბარ და შეზღუდულ პირობებში იმყოფება. ექსპერტიზის დასკვნების თანახმად, ა. ვ-ის კონტროლქვეშ არსებული, თ-ის ქუჩის მხარეს არსებული 270 კვ.მ მიწის ერთი კვ. მეტრის ღირებულება 448 ლარს შეადგენს, ხოლო კასატორის მფლობელობაში არსებული _ 339 ლარს. იგი 30 000 ლარით ნაკლები ღირებულების ქონებას ფლობს. მხარეთა შორის ურთიერთობა უკიდურესად გამწვავებულია და მოპასუხე არაკეთილსინდისიერად მოქმედებს. ექსპერტიზის დასკვნით, ზღვის მხარეს 270 კვ.მ ფართზე შესაძლებელია რეალური წილის გამოყოფა ამ მიწის ნაკვეთზე არსებული სამზარეულოს ფანჯრის ამოქოლვის გზით, იგი ამ უმნიშვნელო მოთხოვნის შესრულებაზეც კი უარს აცხადებს. გამწვავებული ურთიერთობის გამო, შეუძლებელია საზიარო საგნის ერთობლივად გამოყენება, რასაც სააპელაციო სასამართლომ არ მისცა სწორი შეფასება, ამ თვალსაზრისით პალატამ არასწორად არ გამოიყენა სამოქალაქო კოდექსის 961–ე მუხლი, ამ ნორმის დანაწესიდან გამომდინარე, მოწილეს შეუძლია, პატივსადები მიზეზით მოითხოვოს საზიარო უფლების გაუქმება. პატივსადებ მიზეზად შეიძლება ჩაითვალოს, თუ მოწილემ შეიცვალა საცხოვრებელი ადგილი და ამის გამო არ შეუძლია, ისარგებლოს საზიარო საგნით, ამ მოწილეებს შორის ურთიერთობები იმდენად გამწვავდა, რომ შეუძლებელია საზიარო საგნით ერთობლივად სარგებლობა და მართვა. ამდენად, სახეზეა სამოქალაქო კოდექსის 961–ე მუხლით გათვალისწინებული პატივსადები მიზეზი.

6.1.4. პალატამ არასწორად არ გამოიყენა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 173–ე, სამოქალაქო კოდექსის 953–ე, 961–ე, 963–ე მუხლები. არასწორად განმარტა 963–ე მუხლი, როცა გადაწყვეტილებაში მიუთითა, რომ აღნიშნული არ გულისხმობს უძრავი ნივთის გაყოფას მხოლოდ თანაბარ წილებად. სასამართლო გასცდა სასარჩელო მოთხოვნას, როდესაც მიუთითა, რომ შეუძლებელია საზიარო საგნის ერთგვაროვან ნაწილებად გაყოფა ღირებულების შემცირების გარეშე. ასეთი მოთხოვნა აპელანტს არ დაუყენებია. სასამართლოს არ უნდა გამოეყენებინა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე–4 და 102–ე მუხლები, ვინაიდან საქმეში წარმოდგენილია ყველა დოკუმენტი და მტკიცებულებები, რაც საფუძვლად უდევს სასარჩელო მოთხოვნას, ამავე კოდექსის 105–ე მუხლის თანახმად, პალატამ არასწორად დაასკვნა, რომ აპელანტებმა ვერ შეძლეს დადასტურება იმისა, რომ შესაძლებელია თანასაკუთრებაში არსებული ქონების თანაბარწილად ნატურით გაყოფა, მისი ღირებულების შემცირების გარეშე.

6.1.5. მიუხედავად იმისა, რომ მოწინააღმდეგე მხარე კასატორებთან შედარებით, 114 კვ. მეტრით მეტ მიწას ფლობს და ამასთან, მის განკარგულებაში არსებული მიწის საერთო საბაზრო ღირებულება, ნაკვეთის განლაგების გათვალისწინებით, 30 000 ლარით მეტია, ამიტომ, სასამართლოს მოსაზრება, რომ სადავო მიწის ნატურით სამ ტოლფასოვან და ერთგვაროვან ნაწილებად გაყოფა შეუძლებელია, საფუძველს მოკლებულია. სასამართლო ამ მოსაზრებას აფუძნებს იმ გარემოებაზე, რომ თითქოს ტექნიკური თვალსაზრისით შეუძლებელია საზიარო ნივთის დაყოფა, რაც არ შეიძლება გაზიარებულ იქნას. არ არსებობს მატერიალური ნორმა, რომლის თანახმადაც, ტექნიკური პირობების გათვალისწინებით, არ დაიშვებოდეს საზიარო საგნის ნატურით გაყოფა. ამასთან დაკავშირებით, სასამართლო ემყარება საქმეში წარმოდგენილ ექსპერტიზის დასკვნას, რომლის თანახმადაც, სადავო ქონების სამ ტოლნაწილად გაყოფა ტექნიკური თვალსაზრისით შეუძლებელია და ეს მაშინ, როცა მოთხოვნა გამომდინარეობდა თანხმობიდან, აპელანტების საზიანოდ საზიარო უძრავი ქონების გაყოფაზე. სასამართლოს მიერ მიღებული გადაწყვეტილება დაფუძნებული არ უნდა ყოფილიყო ექსპერტიზის დასკვნის იმ ნაწილზე, რომლითაც შეუძლებლადაა მიჩნეული თანასაკუთრებაში არსებული მიწის ნაკვეთის სამ ტოლ ნაწილად გაყოფის შესაძლებლობა.

6.1.6. საქმეში წარმოდგენილი ექსპერტიზის დასკვნით განსაზღვრულია თ-ის ქუჩიდან 270 კვ.მეტრი მიწის ორ ტოლ ნაწილად გაყოფის შეუძლებლობა ტექნიკური თვალსაზრისით. სააპელაციო სასამართლომ კი, რეაგირების გარეშე დატოვა ექსპერტიზის დასკვნაში მითითებული შესაძლო ვარიანტი სამზარეულო შენობის ღიობის ამოშენების თაობაზე. ამ შემთხვევაში ტექნიკური თვალსაზრისით სადავო მიწის ნაკვეთის ორ ტოლფარდოვნად გაყოფის შესაძლებლობა დასაშვებია, მაგრამ სასამართლომ ა. ვ-ისათვის ამ მიზერული ღიობის ამოშენების შესაძლებლობაც დაუშვებლად მიიჩნია მაშინ, როცა ეს გარემოება სამოქალაქო კოდექსის 961–ე მუხლით განსაზღვრულ პატივსადებ ფაქტორად უნდა ყოფილიყო მიჩნეული. საქმეში წარმოდგენილი არც ერთი ექსპერტიზის დასკვნით არ დგინდება, რომ სადავო საგნის ნატურით გაყოფის შემთხვევაში, ნივთი კარგავდეს თავის საგნობრივ, (ფუნქციონალურ) დანიშნულებას და შემცირდება მისი ღირებულება. ექსპერტიზის დასკვნებში მითითებულია, რომ შეუძლებელია მხოლოდ სამ ტოლნაწილებად გაყოფა და ამ დასკვნებში არაა მითითება, რომ ნივთის დაყოფის შემთხვევაში, ნივთი კარგავდეს დანიშნულებას, მის საბაზრო ღირებულებას და ა.შ. სამოქალაქო კოდექსის 963–ე მუხლის თანახმად, ეზოს ერთგვაროვან ნაწილებად დაყოფისას არ არის აუცილებელი, რომ მიწის ნაკვეთი იყოფოდეს სახლის მესაკუთრეებზე მათი კუთვნილი იდეალური წილების შესაბამისად. მიწის ერთგვაროვან ნაწილებად დაყოფისას სასამართლოს უნდა გაეთვალისწინებინა მიწის ცალკეული ნაწილების დანიშნულება და მნიშვნელობა საყოფაცხოვრებო თვალსაზრისით, მხარეთა ინტერესები, მათი თითოეული ნაწილის მიმართ, მისასვლელ გზასთან განლაგება. მითითებული და პროცესუალური ნორმების თანახმად, სასამართლო ვალდებული იყო, განესაზღვრა და დაედგინა ის გარემოებები შეიძლებოდა თუ არა მიწის გაყოფა ერთგვაროვან ნაწილებად და შესაძლებელი იყო თუ არა თანაბრად ყოფილიყო გათვალისწინებული მხარეთა საყოფაცხოვრებო ინტერესები. დაიშვებოდა თუ არა მიწის შედარებით დიდი ფართი მისცემოდა მოპასუხეს და ასევე მეორე მხარისათვის გადაცემული მიწის ფართი თავისი დანიშნულებითა და მდებარეობით იყო იმ ღირებულების და უთანაბრდება თუ არა მას. სასამართლოს უნდა შეესწალა და დაედგინა, მიწის გაყოფის შედეგად წარმოშობილი ეზოები დაკარგავენ თუ არა საყოფაცხოვრებო დანიშნულებას. სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობა არ გამომდინარეობს საქმეში წარმოდგენილი ექსპერტიზის დასკვნების სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 172–ე მუხლით დადგენილი წესით შეფასებიდან.

6.1.7. გასაჩივრებული განჩინების ერთ–ერთ საფუძვლად მიჩნეული ის გარემოება, რომ ექსპერტიზის დასკვნაში მითითებული ყვითლად დატანილი 190 კვ.მ მიწის ნაკვეთის ორ ტოლ ნაწილად გაყოფა შეუძლებელია. ეს მაშინ, როცა ამ მიწის ნაკვეთის რეალურად გამიჯვნა შესაძლებელია საქმეში წარდგენილი ნახაზის შესაბამისად. გასაჩივრებული გადაწყვეტილების მიღებას, მორიგ საფუძვლად დაედო ის შეფასება, თითქოს ექსპერტიზის დასკვნების თანახმად, შეუძლებელია ავტომანქანის გზის მოწყობა თ-ის სანაპიროს მხრიდან, ისე რომ არ მოხდეს საზაფხულო სამზარეულოს სრული დემონტაჟი. სასამართლოს ასეთი მოსაზრება ყოველგვარ საფუძველს მოკლებულია, რადგან მოსარჩელეს არასდროს მოუთხოვია საავტომობილო გზის მოწყობა თ-ის ქუჩის მხრიდან.

6.1.8. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 105–ე, მე–4 და 102–ე მუხლები სამოქალაქო საპროცესო სამართალში დისპოზიციურობისა და შეჯიბრებითობის პრინციპის გამოვლინებას წარმოადგენს. განსახილველ შემთხვევაში, მოწინააღმდეგე მხარემ ვერ წარმოადგინა ვერც ერთი მტკიცებულება, რომლის თანახმადაც, სამოქალაქო კოდექსის 961–ე და 963–ე მუხლების დანაწესებიდან გამომდინარე, შეუძლებელი იქნებოდა სადავო მიწის ნაკვეთზე რეალური წილის დადგენა, შესაბამისად, არც სააპელაციო სასამართლოს არ დაუსაბუთებია მოპასუხის პრეტენზიის საფუძვლიანობა ზემოხსენებულ ნორმებთან მიმართებით. მიღებული გადაწყვეტილება პალატამ დააფუძნა იმ გარემოებაზე, რომ მიწის ნაკვეთის რეალურად გაყოფა შესაძლებლად არის მიჩნეული ხსენებული ღიობის ამოქოლვის შემთხვევაში, მაგრამ მხარის ამ ვალდებულების შესრულება არ მიიჩნია დასაშვებად. სასამართლოს არც კი უმსჯელია აღნიშნულის შესახებ. ფანჯრის ამოქოლვა რომც ეწინააღმდეგებოდეს სადავო ნივთის ნატურით გაყოფას, ის არ შეიძლება გაზიარებულ იქნას, ვინაიდან საქმის მასალებითა და საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებებით არ დასტურდება სამოქალაქო კოდექსის 961–ე–963–ე მუხლებით გათვალისწინებული საზიარო უფლების ნატურით გაყოფის შეუძლებლობა. სასამართლომ გადაწყვეტილება მიიღო არარსებულ მტკიცებულებებზე, დაუსაბუთებლად მიიჩნია სადავო მიწის ნაკვეთის ნატურით გაყოფის შესაძლებლობა, ექსპერტიზის დასკვნაზე მითითებით.

6.1.9. კასატორები ანალოგიური დასაბუთებით არ დაეთანხმენ სასამართლოს მიერ დადგენილ გარემოებებს იმის თაობაზე, რომ 190 კვ.მ მიწის ფართთან დაკავშირებით, ასევე შეუძლებელი იყო საზიარო უფლების გაუქმება ნატურით გაყოფის გზით; 270 კვ.მ მიწის ფართთან დაკავშირებით, სააპელაციო სასამართლომ ასევე უსაფუძვლოდ არ მიიჩნია ამ ნაკვეთის ნატურით გაყოფის შესაძლებლობა; პალატას არ უნდა გამოეყენებინა მტკიცებულებად საქმეში წარმოდგენილი ექსპერტიზის დასკვნა, სამოქალაქო კოდექსის 961–ე და 963–ე მუხლების შესაბამისად, სრულიად შესაძლებელი იყო სასარჩელო მოთხოვნებიდან გამომდინარე სადავო მიწის ნაკვეთის ნატურით გაყოფა, ვინაიდან მოპასუხისთვის შესაძლებელი რჩებოდა მისი მიწის კუთვნილი ნაწილის ეკონომიკური მიზენებისათვის გამოყენება. ამ მიწის ნაკვეთის თვისებების გათვალისწინებით ქონების ნატურით გაყოფისას გაყოფილი ნაწილები ინარჩუნებდნენ ერთმანეთთან მიმართებაში თანაბარ ფუნქციონალურ და შეფასებით ღირებულებას და გამოყოფილი ნაკვეთები არ კარგავენ ეკონომიკურ ინტერესს; სასამართლოს უნდა ემსჯელა მოსარჩელეების მიერ წარდგენილ მტკიცებულებაზე _ ნატურით გაყოფის შესახებ მათ მიერ შეთავაზებულ აზომვით ნახაზზე და იგი საქმეში არსებულ სხვა მტკიცებულებეთან ერთად უნდა შეეფასებინა; პალატამ არ იმსჯელა იმაზეც, რომ ამავე ნახაზით შესაძლებელი იყო 190 კვ.მ ყვითლად აღნიშნული მიწის ნაკვეთის ნატურით რეალურად გაყოფა.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და მიიჩნევს, რომ იგი დაუშვებელია შემდეგ გარემოებათა გამო:

1. საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის დასაბუთება:

1.1. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

1.2. გასაჩივრებული განჩინების დასაბუთება ძირითადად იმ დასკვნებს ეფუძნება, რომ მოსარჩელეებმა ვერ შეძლეს დადასტურება იმისა, რომ თუნდაც მოთხოვნის ფარგლებში შესაძლებელი იყო საზიარო უფლების გაუქმება წილის ნატურით გამიჯვნის გზით. ამ თვალსაზრისით სასამართლოს დასკვნები ემყარება საქმეში წარმოდგენილი ექსპერტიზის დასკვნების ყოველმხრივ, სრულ და ობიექტურ ანალიზს (სსსკ-ის 172-ე მუხლი)

1.3. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება). დასაბუთებულ პრეტენზიაში იგულისხმება მითითება იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება-დადგენა, მატერიალურ-სამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება. საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებთან მიმართებით არ წარმოუდგენია დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება).

1.4. განსახილველ შემთხვევაში, პალატა მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ სავსებით მართებულად იხელმძღვანელა სამოქალაქო კოდექსის 961-ე და 963-ე მუხლებით, მან სწორად განსაზღვრა მტკიცების საგანი და მტკიცების ტვირთის სწორი განაწილების გზით მართებულად დაადგინა მასში შემავალი გარემოებები. საკასაციო პალატა ვერ გაიზიარებს კასატორების არგუმენტს იმის თაობაზე, რომ სასამართლომ არარსებულ მოთხოვნაზე იმსჯელა. როგორც საქმის ხელახლა განსახილველად დაბრუნების შესახებ 2015 წლის 29 ივნისის განჩინებაში განმარტა საქართველოს უზენაესმა სასამართლომ, სამოქალაქო კოდექსის 1513-ე მუხლის შესაბამისად, მიწაზე თანასაკუთრების წილობრივი მაჩვენებელი რეესტრში რეგისტრირებული იდეალური წილების პროპორციული იყო. ამ კუთხით სასამართლომ შეაფასა სასარჩელო მოთხოვნა (1/3-1/3-ის სახით გაყოფის თაობაზე) და საქმეში წარმოდგენილი ექსპერტიზის დასკვნების შეფასების შედეგად მიიჩნია, რომ მოთხოვნა უსაფუძვლო იყო. პალატა აქვე განუმარტავს კასატორებს, რომ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის მე-3 ნაწილის დებულება _ სადავო გარემოებების განკუთვნადი მტკიცებულებებით დადასტურების თაობაზე, მიუთითებს მოსარჩელის ვალდებულებაზე, სწორედ ექსპერტის დასკვნით და არა მის მიერ შედგენილი სავარაუდო ნახაზის შესაბამისად დაადასტუროს სამოქალაქო კოდექსის 963-ე მუხლის შემადგენლობა, ამდენად, მოსარჩელეთა მიერ შედგენილი ნახაზი ვერ შეცვლის საქმეში არსებული ექსპერტიზის დასკვნების შინაარსს, ხოლო მხარის პოზიცია, რომელიც მიუთითებს მიწის ნაწილ-ნაწილ გაყოფაზე, ასევე ეწინააღმდეგება საზიარო უფლებების არსს. კასატორის პრეტენზია იმის შესახებ, რომ შეჯიბრებითობისა და დისპოზიციურობის ფარგლებში მოპასუხეს უნდა წარედგინა ზემოხსენებული ნორმის გამომრიცხავი მტკიცებულება, უსაფუძვლოა, ამასთან, პალატა არ იზიარებს კასატორების იმ პოზიციასაც, რომ მხარეთა უკიდურესად დაძაბული ურთიერთობა განაპირობებდა სამოქალაქო კოდექსის 961-ე მუხლის გამოყენების აუცილებლობას. მხარეს საზიარო უფლების გაუქმების მოთხოვნა არ შეზღუდვია, არამედ არ დასტურდება ამ უფლების რეალიზაციის (ნატურით გაყოფის გზით) წინაპირობები. ის ფაქტი, რომ საზიარო უფლების გაუქმება შეუძლებელია, ვერ იქნება უარყოფილი თუნდაც თანამესაკუთრეთა გართულებული პირადი ურთიერთობებით. კასატორთა მოსაზრება მითითებული ნორმის შინაარსიდან არ გამომდინარეობს, ამასთანავე, იმ შემთხვევაშიც კი, თუკი გაზიარებული იქნება ნ. და გ. ვ-ეების პიოზიცია საზიარო უფლების მათ საზიანოდ გაუქმების თაობაზე (თუნდაც მოთხოვნის შემცირების კონტექსტში), მაინც არ იარსებებდა მოთხოვნის დაკმაყოფილების საფუძველი, რადგანაც უპირველესად გასათვალისწინებელია ის, რომ მხარე ზოგადად აღნიშნავს მათ საზიანოდ გაყოფის ფაქტს (არ არის კონკრეტულად განსაზღვრული ქონების პარამეტრები და სხვა არსებითი დეტალები), ამასთანავე, არ არის წარმოდგენილი განკუთვნადი მტკიცებულება (ექსპერტიზის დასკვნა), რომელიც ამგვარი გაყოფის შესაძლებლობას დაადასტურებდა.

1.5. ამდენად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა. ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით, ვინაიდან სააპელაციო სასამართლოს განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს პრაქტიკისაგან (იხ. სუსგ #67-65-2014, 31 ივლისი, 2014 წ).

1.6. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

2. სასამართლო ხარჯები:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი. დასახელებული ნორმიდან გამომდინარე, პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორებს უნდა დაუბრუნდეთ დ. კ-ის მიერ 04.02.2013წ. #... საგადახდო დავალებით სახელმწიფო ბაჟის სახით გადახდილი 300 ლარის 70% _ 210 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ნ. და გ. ვ-ეების საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.

2. კასატორებს: ნ. ვ-ესა (პ/#..) და გ. ვ-ეს (პ/#...) სახელმწიფო ბიუჯეტიდან (ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150) დაუბრუნდეთ დ. კ-ის მიერ 04.02.2013წ. #... საგადახდო დავალებით სახელმწიფო ბაჟის სახით გადახდილი 300 ლარის 70% _ 210 ლარი.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ბ. ალავიძე

მოსამართლეები: ზ. ძლიერიშვილი

ნ. ბაქაქური