საქმე №ას-67-64-2016 18 მარტი, 2016 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

მოსამართლეები:

ზურაბ ძლიერიშვილი, ნინო ბაქაქური

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – შპს „თ. +“ (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე – სს „თ. 3“ (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 26 ნოემბრის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა _ გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი – შესრულებული სამუშაოს ღირებულების ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

1. სასარჩელო მოთხოვნა:

სს „თ. 3-მა“ (შემდგომში _ მოსარჩელე, მოწინააღმდეგე მხარე ან მენარდე) სარჩელი აღძრა სასამართლოში შპს „თ. +-ის“ (შემდგომში _ მოპასუხე, კასატორი ან შემკვეთი) მიმართ 2009 წლის 1 დეკემბრის ნარდობის ხელშეკრულებით ნაკისრი, შესრულებული სამუშაოს ღირებულების _ 100 000 ლარის დაკისრების მოთხოვნით. სარჩელის თანახმად, ნარდობის ხელშეკრულებით მოსარჩელემ, როგორც მენარდემ, იკისრა სამშენებლო სამუშაოების შესრულების ვალდებულება, რომლის საორიენტაციო ღირებულებაც 700 000 ლარს შეადგენდა. დავის განხილვის დროისათვის შესრულებული სამუშაოს ღირებულება 155 416 ლარი იყო, საიდანაც მოპასუხემ აანაზღაურა მხოლოდ 17 880 ლარი, ხოლო დარჩენილი თანხის გადახდაზე უარს აცხადებს, ამასთანავე, რადგანაც მიწის ნაკვეთი (რომელზეც სრულდებოდა სამუშაოები) აღარ წარმოადგენს შემკვეთის საკუთრებას, მენარდეს წაერთვა შესაძლებლობა, გააგრძელოს სამუშაოების წარმოება.

2. მოპასუხის პოზიცია:

მოპასუხემ სარჩელის წინააღმდეგ მოთხოვნის შემწყვეტი შესაგებელი წარადგინა, რომლითაც განმარტა, რომ ნარდობის ხელშეკრულების ფარგლებში მოსარჩელეს არავითარი სამუშაო არ უწარმოებია, ასევე არ გადაუხდია დამკვეთს 17 880 ლარი, სასამართლოს მთავარ სხდომაზე კი, მოპასუხემ აღნიშნა, რომ სარჩელი იყო ხანდაზმული.

3. პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი:

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2015 წლის 7 აპრილის გადაწყვეტილებით სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

4. აპელანტის მოთხოვნა:

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მოსარჩელემ, მისი გაუქმება და სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

5. გასაჩივრებული გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი:

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 26 ნოემბრის გადაწყვეტილებით სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა, გასაჩივრებული გადაწყვეტილება გაუქმდა და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელი დაკმაყოფილდა, მოპასუხეს მოსარჩელის სასარგებლოდ დაეკისრა 100 000 ლარის გადახდა.

5.1. გასაჩივრებული გადაწყვეტილების ფაქტობრივი და სამართლებრივი დასაბუთება:

5.1.1. პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ 2009 წლის 1 დეკემბერს მხარეთა შორის გაფორმდა ხელშეკრულება, რომლითაც მოსარჩელემ იკისრა ვალდებულება, შეესრულებინა ხელშეკრულებით გათვალისწინებული სამუშაო, ხოლო მოპასუხე ვალდებული იყო, აენაზღაურებინა შესრულებული სამუშაოს ღირებულება. ხელშეკრულების 4.1. პუნქტის თანახმად, მენარდის მიერ შესასრულებელ სამუშაოს წარმოადგენდა დამკვეთის საკუთრებაში არსებულ მიწის ნაკვეთზე (მდებარე ქ.თბილისში, გ-ის ქ#2) სამშენებლო სამუშაოების წარმოება. შესასრულებელი სამუშაოს ღირებულება საორიენტაციოდ შეადგენდა 700 000 ლარს.

5.1.2. 03.12.2014წ. წერილით მენარდემ დამკვეთს აცნობა, რომ მის მიერ შესრულებული იყო 2009 წლის 1 დეკემბრის ხელშეკრულებით გათვალისწინებული სამუშაოები 155 416 ლარის ოდენობით და მოითხოვა შესრულებული სამუშაოების ღირებულების გადაუხდელი ნაწილის, 137 536 ლარის ანაზღაურება. 08.12.2014წ. წერილით მანვე აცნობა, რომ, ვინაიდან დამატებითი ვადის განსაზღვრის მიუხედავად, ანაზღაურებული არ იყო შესრულებული სამუშაოს ღირებულება, მოსარჩელე უარს აცხადებდა ხელშეკრულებაზე.

5.1.3. სადავოს წარმოადგენდა ნარდობის ხელშეკრულებით გათვალისწინებული სამუშაოს შესრულების ფაქტი. მოსარჩელის მიერ წარმოდგენილი დამოუკიდებელი ექსპერტის 25.11.2014წ. დასკვნის თანახმად, ქ.თბილისში, გ-ის ქ#2-ში მრავალბინიანი კორპუსის მშენებლობისას მენარდის მიერ ჩატარებული იყო გრუნტის დამუშავება, ქვაბულის მოწყობა, ასევე, სამშენებლო ტერიტორიის შემოღობვა, რომლის ღირებულება, 2014 წლის ნოემბრის მდგომარეობით, სამშენებლო მასალებზე მოქმედი საბაზრო ფასების გათვალისწინებით, შეადგენდა 155 416 ლარს. დასკვნის თანახმად, საექსპერტო კვლევა ჩატარდა საქმეში არსებული მასალების, საკვლევი ობიექტის ადგილზე დათვალიერებისა და შესწავლის მეთოდით. 2015 წლის 5 მარტის სასამართლო სხდომაზე დაკითხულმა ექსპერტმა განაცხადა, რომ მისი კვლევის საგანს წარმოადგენდა შესრულებული სამუშაოს ღირებულების განსაზღვრა და არა ის, თუ ვის მიერ იქნა სამუშაო შესრულებული. მოსარჩელის მიერ სამუშაოს შესრულების თაობაზე დასკვნა კი, ემყარებოდა თავად მენარდის წარმომადგენლის განმარტებას. ამდენად, პალატამ დაასკვნა, რომ მოსარჩელის მიერ წარმოდგენილი 25.11.2014წ. დასკვნით დგინდებოდა, ქ.თბილისში, გ-ის ქ#2-ში მრავალბინიანი კორპუსის მშენებლობისას წარმოებული სამშენებლო სამუშაოების ჩამონათვალი და მისი საბაზრო ღირებულება. აღნიშნული მტკიცებულების გამაბათილებელი რაიმე მტკიცებულება მოპასუხეს არ წარუდგენია. მისი პოზიცია ძირითადად ემყარება იმას, რომ მოსარჩელე ვერ ადასტურებდა სამშენებლო სამუშაოების მის მიერ წარმოების ფაქტს. სამუშაოს შესრულების ფაქტის დამტკიცების მიზნით მოსარჩელის მიერ წარდგენილ იქნა მას და შპს „გ-ს“ შორის 2010 წლის 12 იანვარს გაფორმებული ხელშეკრულება. ხელშეკრულების საგანს წარმოადგენდა შპს „გ-ის“ მიერ თბილისში, გ-ის ქ#2-ში მდებარე ტერიტორიის ქვაბულის დაკვალვა UTM სისტემის კოორდინატებში. მოსარჩელემ ასევე წარადგინა შპს „კ-ი - 90-ის“ 2010 წლის 26 აპრილის წერილი, რომლის ადრესატი თავად მენარდე იყო, როგორც ქ.თბილისში, გ-ის ქ#2-ში მდებარე მიწის ნაკვეთზე საცხოვრებელი კორპუსის მშენებელი სუბიექტი. შპს „კ-ი - 90-მა“ მშენებელს აცნობა, რომ მიწის სამუშაოების ჩატარებისას მათ საწარმოს მთლიანად გამოეთხარა საძირკველი და მოითხოვა კონსტრუქტორების მიერ შედგენილი პროექტით მომხდარიყო საცხოვრებელი კორპუსის დამთავრებამდე შენობის გამაგრება. სადავო გარემოების დადასტურების მიზნით, მოწმედ დაიკითხენ სადავო მისამართზე მშენებარე კორპუსში ბინების მესაკუთრეები: მ. ზ-ე და ც. ქ-ე. მ. ზ-ის განმარტებით, როგორც მისთვის შპს „თ. +-ის“ ყოფილი დირექტორისგან, თამაზ ლობჟანიძისგან იყო ცნობილი, სამუშაოებს აწარმოებდა სს „თ. 3“ და ამხანაგობის შეკრებებიც კორპუსის მშენებლობასთან დაკავშირებული საკითხის გადასაწყვეტად სწორედ აღნიშნული კომპანიის ოფისში მიმდინარეობდა (იხ. 05.03.2015წ. სხდომის ოქმი, 11:14:39 – 11:19:57). ც. ქ-ემ კი განმარტა, რომ მასთან გაფორმებული ხელშეკრულების მიხედვით, საცხოვრებელი კომპლექსის სამშენებლო სამუშაოები უნდა ეწარმოებინა შპს „თ. +-ს“. ამასთან, მისთვის უცნობია, უშუალოდ ვინ აწარმოებდა საცხოვრებელი სახლის სამშენებლო სამუშაოებს (იხ. 05.03.2015წ. სხდომის ოქმი, 11:21:47-11:28:23).

5.1.4. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-4 და 102-ე მუხლების შესაბამისად, პალატამ განმარტა შემდეგი: როდესაც მხარეთა შორის გაფორმებული ხელშეკრულებით მოპასუხემ აპელანტს დაუკვეთა მის საკუთრებაში არსებულ მიწის ნაკვეთზე კორპუსის მშენებლობისათვის სამშენებლო სამუშაოების შესრულება და სადავო არ იყო აღნიშნულ ობიექტზე სამშენებლო სამუშაოების რეალურად წარმოების ფაქტი, იმ გარემოების მტკიცების ტვირთი, რომ შემკვეთის საკუთრებაში არსებულ მიწის ნაკვეთზე სამშენებლო სამუშაოები შესრულდა სხვა პირის და არა შემკვეთთან სახელშეკრულებო ურთიერთობაში მყოფი მენარდის მიერ, ეკისრებოდა მოპასუხეს, რომელიც მხოლოდ მოსარჩელის არგუმენტების უარყოფით შემოიფარგლა. მას ნარდობის ხელშეკრულების რაიმე საფუძვლით შეწყვეტაზე ან/და სხვა მენარდესთან სახელშეკრულებო ურთიერთობაში შესვლის ფაქტებზე არ მიუთითებია, რასაც, შესაძლოა, ლოგიკურად აეხსნა სადავო სამშენებლო სამუშაოების სხვა პირის და არა მენარდის მიერ შესრულების ფაქტი. პალატის დასკვნით, მოპასუხის პასიურობა სათანადო მტკიცებულებების წარმოუდგენლობაზე განხილულ უნდა იქნას როგორც მისი მტკიცების ტვირთის ნაკლი და არა როგორც მენარდის მიერ მითითებული გარემოებების დამადასტურებელი მტკიცებულებების არარსებობა, მით უფრო, რომ დამკვეთი ადასტურებდა სამუშაოების რეალურად წარმოების ფაქტს და ვერ მიუთითებდა სამუშაოების რეალურად შემსრულებელ სუბიექტზე. სასამართლოს განმარტებით, ნარდობის ხელშეკრულების მარეგულირებელი ნორმების (საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 629-656-ე მუხლები) არც ერთი დანაწესით კანონმდებელი იმპერატიულად არ აწესებს ვალდებულების შესრულებულად მიჩნევის შესაძლებლობას მხოლოდ მიღება-ჩაბარების აქტის შედგენის გზით. მიღება-ჩაბარების აქტის შეუდგენლობა, იმ შემთხვევაში, თუ სხვა მტკიცებულებით უტყუარად დადასტურდება ვალდებულების შესრულების ფაქტი, არ შეიძლება საფუძვლად დაედოს ხელშეკრულებით გათვალისწინებული სამუშაოების შეუსრულებლად მიჩნევას (იხ.: საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 01.12.2011წ. განჩინება, #ას-323-307-2011).

5.1.5. პალატამ იხელმძღვანელა სამოქალაქო კოდექსის 128-ე და 129-ე მუხლების პირველი ნაწილებით, 130-ე მუხლით, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 219-ე მუხლის პირველი ნაწილით, 215-ე მუხლის მე-2 ნაწილით და განმარტა, რომ სასამართლოს მთავარ სხდომაზე დაუშვებელია ისეთი შუამდგომლობებისა თუ განცხადებების აღძვრა, რომლებიც არასაპატიო მიზეზით არ ყოფილა დაყენებული მოსამზადებელ სტადიაზე. სასამართლოს მთავარ სხდომაზე მოპასუხის მიერ სარჩელის ხანდაზმულობაზე მითითება წარმოადგენდა ახალ გარემოებას, რის თაობაზეც შემკვეთს არც შესაგებელში და არც მოსამზადებელ სხდომაზე არ მიუთითებია, რის გამოც აღნიშნული სასამართლოს მიერ ვერ იქნებოდა გაზიარებული. პალატამ დამატებით მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 316-ე და 317-ე მუხლების პირველ ნაწილებზე, 629-ე მუხლზე და ნარდობის ხელშეკრულებიდან გამომდინარე სამუშაოს ნაწილობრივ შესრულების ფაქტის დადგენის გამო, საფუძვლიანად მიიჩნია მენარდის სარჩელი დამკვეთისთვის შესრულებული სამუშაოს ღირებულების სახით 100 000 ლარის დაკისრების თაობაზე.

6. კასატორის მოთხოვნა:

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა მოპასუხემ, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

6.1. საკასაციო საჩივრის საფუძვლები:

6.1.1. სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება დაუსაბუთებელია, თვითონ მოსარჩელე განმარტავს, რომ სამშენებლო სამუშაოების წარმოების დამადასტურებელი მტკიცებულება არ გააჩნია, ხოლო პალატამ იმ მოტივით, თითქოს მოპასუხეს უნდა ემტკიცებინა სადავო გარემოება, უსაფუძვლოდ გაიზიარა სამუშაოების შესრულების ფაქტი. სააპელაციო სასამართლომ ყურადღებაც არ მიაქცია ანგარიშფაქტურებს, რომლითაც არმატურის შეძენა დასტურდება, ისე განაცხადა, რომ მოპასუხე მხოლოდ მიღება-ჩაბარების აქტებზე აპელირებდა. სასამართლომ ისე გამოიტანა გადაწყვეტილება, რომ საქმის მასალებს არ გაცნობია, რადგანაც არ გაითვალისწინა, რომ სამუშაოს შესრულება დასტურდება ფორმა 2-ით, რომელიც კომპანიის შიდა დოკუმენტაციაა და რომლის გარეშეც შემსრულებელი ვერ დათვლის სამუშაოს თვითღირებულებას, ასევე არსებობს სასაქონლო ზედნადებები, საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურები და სხვა.

6.1.2. სააპელაციო პალატამ, პირველი ინსტანციის სასამართლოსაგან განსხვავებით, არასწორად შეაფასა შპს „გ-თან“ დადებული ხელშეკრულება და შპს „კ-ი 90-ის“ წერილი, რადგანაც ამ მტკიცებულებებით სადავო გარემოებები არ დასტურდება. საქმის მასალების ერთობლივი ანალიზით დასტურდება, რომ მოპასუხე მეტად ასაბუთებს სამუშაოს შეუსრულებლობას (რაც მას არ ევალება), ვიდრე მოსარჩელე მის შესრულებას. მოსარჩელის კეთილსინდისიერების შეფასების თვალსაზრისით მნიშვნელოვანია მის მიერ ყალბი დოკუმენტაციის წარდგენის მცდელობა, რომლის საქმიდან ამოღებაც მან მას შემდეგ მოითხოვა, რაც მოსამართლემ გააფრთხილა დოკუმენტებზე ხელმოწერის შესაძლო გაყალბების თაობაზე. სააპელაციო სასამართლომ ისე მიიჩნია 155 000 ლარის სამუშაო შესრულებულად, რომ საქმეში არ არის წარმოდგენილი ხარჯების გაწევის დამადასტურებელი რაიმე მტკიცებულება.

6.1.3. კასატორმა მიუთითა ნარდობის ხელშეკრულების 5.3 პუნქტზე, მე-3 მუხლზე, 6.1 პუნქტზე და აღნიშნა, რომ საქმეში არ არის არც ავანსის გადახდის, არც სამუშაოს შესრულებაზე შეთანხმები და არც მშენებლობის დასრულების ვადაზე შეთანხმების დამადასტურებელი მტკიცებულება. ამ მხრივ, სასამართლოს არ შეუმოწმებია მხარეთა სახელშეკრულებო პირობები. სააპელაციო სასამართლომ ასევე არ შეაფასა მოწმედ დაკითხული ნ. გ-ის განმარტება, იმის შესახებ, რომ სამუშაოები ამჟამინდელი ინსვესტორის შესრულებულია, ამასთან, მისთვის ცნობილია, რომ თავდაპირველად მას შპს „თ. +“ ასრულებდა.

6.1.4. ფაქტობრივ გარემოებებთან დაკავშირებით კასატორმა დამატებით აღნიშნა ის, რომ სააპელაციო სასამართლოს მენარდისათვის არც ერთხელ არ უკითხავს, რატომ შეასრულა სამუშაოები ავანსის მიღების გარეშე, როდის დაიწყო სამშენებლო სამუშაოები და სხვა.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და მიიჩნევს, რომ იგი დაუშვებელია შემდეგ გარემოებათა გამო:

1. საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის დასაბუთება:

1.1. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

1.2. გასაჩივრებული გადაწყვეტილების დასაბუთება ძირითადად იმ დასკვნებს ეფუძნება, რომ მხარეთა შორის არსებობდა ნარდობის სამართლებრივი ურთიერთობა, რომლის ფარგლებშიც მოსარჩელემ (მენარდემ) შეასრულა გარკვეული სამუშაოები. შესრულებული სამუშაოების ღირებულების ნაწილი მოპასუხეს არ აუნაზღაურებია და დამატებითი ვადის უშედეგოდ გასვლის შემდგომ, მოსარჩელე გავიდა ხელშეკრულებიდან.

1.3. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება). დასაბუთებულ პრეტენზიაში იგულისხმება მითითება იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება-დადგენა, მატერიალურ-სამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება. საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებთან მიმართებით არ წარმოუდგენია დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება).

1.4. საკასაციო პრეტენზიებთან მიმართებით, საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ ვალდებულების შესრულების მტკიცების ტვირთი, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის თანახმად, ეკისრება მოსარჩელეს. ამ წესისაგან გამონაკლისს ითვალისწინებს 102.3 მუხლი, თუმცა ამგვარი შემთხვევა, როგორც წესი, მატერიალური სამართლის ნორმით უნდა იყოს მოწესრიგებული. სააპელაციო სასამართლომ მართებულად აღნიშნა, რომ ნარდობის მარეგულირებელი ნორმები (სკ-ის 629-656-ე მუხლები) მენარდის მიერ სამუშაოს შესრულების დამადასტურებელი სპეციალური მტკიცებულების სახეს არ ადგენს, შესაბამისად, კასატორის მოსაზრება ფორმა #2-ით ან სხვა მსგავსი მტკიცებულებით სადავო საკითხის დამტკიცების თაობაზე დაუსაბუთებელია. მის მიერ მითითებული თითოეული მტკიცებულებით, ბუნებრივია, ვალდებულების შესრულება შეიძლება დადასტურდეს, თუმცა ეს არ გამორიცხავს მხარის უფლებას, სხვა მტკიცებულებებზე დაყრდნობით დაძლიოს კანონმდებლობით დაკისრებული ფაქტის მტკიცების ვალდებულება. პალატა აქვე განმარტავს, რომ საპროცესო მიზნებისათვის არავითარ მტკიცებულებებს წინასწარ დადგენილი ძალა არ გააჩნიათ და სასამართლო მათ აფასებს ერთობლიობაში, შესაბამისად, გამოაქვს მოტივირებული დასკვნა ამა თუ იმ ფაქტის დადასტურების კუთხით (სსსკ-ის 105-ე მუხლი). მოცემულ შემთხვევაში, მოსარჩელის მიერ წარმოდგენილი მტკიცებულებები, რომლებიც სააპელაციო პალატის მიერ იქნა გამოკვლეული, იძლევა იმ პრეზუმფციის დაშვების საფუძველს, რომ მენარდემ მართლაც შეასრულა მითითებული სამუშაო. პრეზუმირებული ფაქტის პროცესუალური თავისებურება კი ისაა, რომ მისი გაქარწყლება ევალება იმ მხარეს, რომლის წინააღმდეგაც მოქმედებს თავად ეს ფაქტი. ის გარემოება, რომ კასატორმა შესაძლოა შეიძინა გარკვეული რაოდენობის არმატურა, ბუნებრივია, არ გამორიცხავს მოსარჩელის მიერ სამუშაოების შესრულებას. ამ თვალსაზრისით პრეზუმფციის გასაქარწყლებლად ვერც ის გამოდგება, რომ მენარდეს არ უსარგებლია ავანსის მიღების უფლებით და სამუშაოების დასრულების კონკრეტულ ვადაზე არ შეთანხმებია მხარეს. რაც შეეხება მოწმის ჩვენების შეფასებას, თავად კასატორი ციტირებს, რომ მოწმისათვის თავდაპირველი სამუშაოების შპს „თ. +-ის“ მიერ შესრულება ემყარება „მისთვის ცნობილ ინფორმაციას“ და არა უშუალოდ მოწმის მიერ აღქმულ რეალობას, შესაბამისად, საკასაციო საჩივარში მითთებული გარემოებები ვერ აქარწყლებენ სამოქალაქო კოდექსის 629-ე მუხლის შემადგენლობის არსებობის ფაქტს.

1.5. ამდენად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა. ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

1.6. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

2. სასამართლო ხარჯები:

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2016 წლის 17 თებერვლის განჩინებით, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 84-ე მუხლის შესაბამისად, კასატორს გადაუვადდა სახელმწიფო ბაჟის _ 5 000 ლარის გადახდა საქმეზე საბოლოო გადაწყვეტილების გამოტანამდე. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის შესაბამისად, ვინაიდან საკასაციო საჩვარი დაუშვებლადაა მიჩნეული, პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორს სახელმწიფო ბიუჯეტის სასარგებლოდ უნდა დაეკისროს გადავადებული ბაჟის _ 5 000 ლარის 30%-ის _ 1 500 ლარის გადახდა.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. შპს „თ. +-ის“ საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.

2. კასატორ შპს „თ. +-ს“ (ს/#...) სახელმწიფო ბიუჯეტის სასარგებლოდ დაეკისროს საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2016 წლის 17 თებერვლის განჩინებით გადავადებული სახელმწიფო ბაჟის _ 5 000 ლარის 30%-ის _ 1 500 ლარის ანაზღაურება.

3. სახელმწიფო ბაჟი ჩაირიცხოს შემდეგ ანგარიშზე: ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150.

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ბ. ალავიძე

მოსამართლეები: ზ. ძლიერიშვილი

ნ. ბაქაქური