საქმე №ას-970-919-2015 11 მარტი, 2016 წელი
ქ.თბილისი
სამოქალაქო საქმეთა პალატა
შემადგენლობა:
ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)
მოსამართლეები:
პაატა ქათამაძე, ნინო ბაქაქური
საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე
კასატორი – შპს „კ-ას“ უფლებამონაცვლე შპს „კ-ი“ (მოპასუხე)
მოწინააღმდეგე მხარე – კომპანია „კ-ს“ (მოსარჩელე)
გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 16 ივლისის განჩინება
კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და საქმის იმავე სასამართლოსათვის ხელახლა განსახილველად დაბრუნება
დავის საგანი – სასაქონლო ნიშნის რეგისტრაციის ბათილად ცნობა
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:
1. სასარჩელო მოთხოვნა:
კომპანია „კ-ეს-მა“ („K-S.“ შემდგომში _ მოსარჩელე, მოწინააღმდეგე მხარე) სარჩელი აღძრა სასამართლოში შპს „კ-ას“ (უფლებამონაცვლე _ შპს „კ-ი“, იხ: სააპელაციო სასამართლოს 20.02.2015წ. საოქმო განჩინება, შემდგომში _ მოპასუხე, აპელანტი ან კასატორი) მიმართ „საქპატენტში“ დარეგისტრირებული სასაქონლო ნიშნის (#...; M.) რეგისტრაციის ბათილად ცნობისა და 111 067 აშშ დოლარის დაკისრების მოთხოვნით. სარჩელის თანახმად, ზემოხსენებული სასაქონლო ნიშნის მსგავსი, ადრე რეგისტრირებული და ადრინდელი პრიორიტეტის მქონე ნიშნების მფლობელი და ამავე სასაქონლო ნიშნებით ნიშანდებული კოსმეტიკური პროდუქციის მწარმოებელია მოსარჩელე. მოპასუხე მისი ყოფილი დისტრიბუტორია, რომელმაც არაკეთილსინდისიერი განზრახვით, მოსარჩელის სამეწარმეო საქმიანობის ხელშეშლის მიზნით, სასაქონლო ნიშნის მფლობელის ნებართვის გარეშე განახორციელა სადავო ნიშნის რეგისტრაცია. ამასთანავე, მოითხოვა სასაზღვრო ღონისძიების გამოყენებაც, რაც ხელს უშლის მოსარჩელესა და მის ამჟამინდელ ექსკლუზიურ დისტრიბუტორს კოსმეტიკური ნაწარმის საქართველოს ბაზარზე რეალიზაციაში. ამასთანავე, ხანგრძლივი ურთიერთობიდან გამომდინარე, მოპასუხეს გააჩნდა დავალიანება მოსარჩელის მიმართ. მისი მხრიდან გაცემულია ვალის აღიარების ხელწერილი და შეუსრულებელმა ვალდებულებამ შეადგინა 111 067 აშშ დოლარი.
2. მოპასუხის პოზიცია:
მოთხოვნის შემწყვეტი შესაგებლით მოპასუხე არ დაეთანხმა სარჩელს და განმარტა, რომ სადავო ნიშნის რეგისტრაციით არ დარღვეულა „სასაქონლო ნიშნების შესახებ“ საქართველოს კანონის მოთხოვნები, მოსარჩელის კუთვნილი სასაქონლო ნიშანი საქართველოში არ არის რეგისტრირებული და ის არც არანაირ პრიორიტეტს არ ფლობს. მოპასუხის განმარტებით, მისი მიზანი არ ყოფილა სადავო სასაქონლო ნიშნით გაყიდვაში მყოფი პროდუქციის რეალიზაციის ხელშეშლა, არამედ, სურდა ჩინეთიდან და დუბაიდან შემოსული, გაყიდვაში მყოფი გაყალბებული სასაქონლო ნიშნებიანი კონტრაფაქციული პროდუქციის მიმოქცევის აღკვეთა და საკუთარი უფლების დაცვა, რადგანაც ჩინეთიდან შემოსული პროდუქცია მარკირებულია მოსარჩელის თითქმის იდენტური ნიშნით _ ლათინური “...“ წრეში და სიტყვა „F-c“, ხოლო დუბაიდან შემოსული პროდუქციის მარკირება სრულად იდენტურია. ეს პრობლემა არსებობდა ჯერ კიდევ 2009 წელს, რის თაობაზეც ეცნობა მოსარჩელეს. რადგანაც ეს უკანასკნელი არ იყო დაინტერესებული საქართველოს ბაზრით, არავითარი რეაგირება არ განუხორციელებია, ხოლო მოპასუხე არ იყო მისი დისტრიბუტორი/აგენტი და არ იყო უფლებამოსილი, ზიანის აღსაკვეთად ემოქმედა ნიშნის მფლობელის სახელით, შესაბამისად, სასაქონლო ნიშნის არაკეთილსინდისერად მითვისებაზე საუბარი არასწორია. რაც შეეხება ვალის აღიარებას, მოპასუხის განმარტებით, იგი იძულებისა და მუქარის, ასევე, მის მიმართ განხორციელებული არაკანონიერი ქმედების შედეგადაა შესრულებული (მოსარჩელემ მიაწოდა ქარხნული წუნის მქონე პროდუქტი, რომლის თაობაზე არავითარ მოლაპარაკებას არ აწარმოებს მოპასუხესთან).
3. პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი:
თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2014 წლის 5 აგვისტოს გადაწყვეტილებით სარჩელი დაკმაყოფილდა, ბათილად იქნა ცნობილი მოპასუხის მფლობელობაში არსებული სასაქონლო ნიშნის (რეგისტრაციის ნომერი _ A.; M.) რეგისტრაცია, მასვე მოსარჩელის სასარგებლოდ დაეკისრა 111 067 აშშ დოლარის გადახდა.
4. აპელანტის მოთხოვნა:
საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მოპასუხემ, მოითხოვა სასაქონლო ნიშნის რეგისტრაციის ბათილად ცნობის ნაწილში მისი გაუქმება და სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა (იხ. აპელანტის განცხადება მოთხოვნის შემცირების შესსახებ, ტ. III, ს.ფ. 7).
5. გასაჩივრებული განჩინების სარეზოლუციო ნაწილი:
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 16 ივლისის განჩინებით სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, ხოლო გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად.
5.1. გასაჩივრებული განჩინების ფაქტობრივი და სამართლებრივი დასაბუთება:
5.1.1. პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ მოსარჩელე თურქეთში დაფუძნებული სააქციო საზოგადოებაა, რომელიც ძირითადად აწარმოებს კოსმეტიკურ და პირადი ჰიგიენის საშუალებებს და ფლობს ბრენდ „ფ-ს“ (F-r). 2000 წლიდან ხდება „ფ-ის“ პროდუქციის ექსპორტი მსოფლიოს 80-ზე მეტ ქვეყანაში. მოსარჩელე ყოველთვიურად აწარმოებს დაახლოებით 7 მილიონ ცალ პროდუქციას
5.1.2. მოსარჩელე კომპანია ფლობს რამდენიმე საერთაშორისო სასაქონლო ნიშანს, სახელდობრ: ა) საერთაშორისო #..., სასაქონლო ნიშანი _ F-I რეგისტრაციის თარიღი _ 30.09.2002წ, დაცულია 50-ზე მეტ ქვეყანაში, მათ შორის საქართველოში ვენის კლასიფიკაციით (VCL) 4 კლასში შემავალი საქონლის მიმართ (უპირატესად, კოსმეტიკური და პირადი ჰიგიენის საშუალებები); ბ) საერთაშორისო #...-, სასაქონლო ნიშანი _ F-r N-y, რეგისტრაციის თარიღია _ 26.08.2011წ, დაცულია რამდენიმე ქვეყანაში, ძირითადად იმავე საქონლის მიმართ. სასაქონლო ნიშანი არ არის დაცული საქართველოში. ნიშნის გამოსახულება შედგება წრეწირში ჩასმული პატარა ლათინური ასო-ნიშნისგან _ “...“, რომლის ქვედა ნაწილი ოდნავ ცდება წრეწირს, “...“ ასო-ნიშნისა და წრეწირის გადაკვეთის ადგილის სიახლოვეს, წრეწირში, “...“ ასო-ნიშნის შუახაზის ქვემოთ, გამოსახულია ერთი წერტილი. ამ გამოსახულების გვერდით განთავსებულია ლათინური ასო-ნიშნებით სიტყვა _ „ფ.“, ხოლო ამ სიტყვის ქვემოთ მოცემულია სიტყვები _ N-y. მთლიანად სასაქონლო ნიშანი შესრულებულია თეთრ ფონზე შავი ფერით; გ) საერთაშორისო #...-, სასაქონლო ნიშანი _ f-r N-t, რეგისტრაციის თარიღი _ 26.08.2011წ, დაცულია რამდენიმე ქვეყანაში, ვენის კლასიფიკაციით (VCL) 6 კლასში შემავალი საქონლის მიმართ; სასაქონლო ნიშანი არ არის დაცული საქართველოში. ნიშნის გამოსახულება შედგება წრეწირში ჩასმული პატარა ლათინური ასო-ნიშნისგან _ “...“, რომლის ქვედა ნაწილი ოდნავ ცდება წრეწირს, “...“ ასო-ნიშნის და წრეწირის გადაკვეთის ადგილის სიახლოვეს, წრეწირში, “...“ ასო-ნიშნის შუახაზის ქვემოთ, გამოსახულია წერტილი. ამ გამოსახულების გვერდით განთავსებულია ლათინური ასო-ნიშნებით შესრულებული სიტყვა _ „ფ.“, მათ ქვემოთ კი სიტყვები _ N-t. ზედა გამოსახულება და სიტყვა შესრულებულია თეთრ ფონზე შავი ფერით, ხოლო ქვემოთ განთავსებული სიტყვები _ N-t შესრულებულია თეთრი ფერით ყვითელ, მწვანე, ლურჯ, ვარდისფერ და შავ ფონზე; დ) საერთაშორისო #...-, სასაქონლო ნიშანი _ f-r N-t, რეგისტრაციის თარიღი _ 26.08.2011წ, დაცულია რამდენიმე ქვეყანაში, ვენის კლასიფიკაციით (VCL) 6 კლასში შემავალი საქონლის მიმართ; სასაქონლო ნიშანი არ არის დაცული საქართველოში. ნიშნის გამოსახულება შედგება წრეწირში ჩასმული პატარა ლათინური ასო-ნიშნისგან _ “...“, რომლის ქვედა ნაწილი ოდნავ ცდება წრეწირს, “...“ ასო-ნიშნის და წრეწირის გადაკვეთის ადგილის სიახლოვეს, წრეწირში, “...“ ასო-ნიშნის შუახაზის ქვემოთ, გამოსახულია ერთი წერტილი. ამ გამოსახულების გვერდით განთავსებულია ლათინური ასო-ნიშნებით შესრულებული სიტყვა _ „ფ.“, მათ ქვემოთ მოცემულია სიტყვა _ S-E. სიტყვები _ f-e შესრულებულია მუქი ოქროსფერით თეთრ ფონზე; ე) საერთაშორისო #..., სასაქონლო ნიშანი _ F-E; რეგისტრაციის თარიღია _ 26.08.2011წ, დაცულია რამდენიმე ქვეყანაში, ვენის კლასიფიკაციით (VCL) 6 კლასში შემავალი საქონლის მიმართ; სასაქონლო ნიშანი არ არის დაცული საქართველოში. სასაქონლო ნიშნის გამოსახულება შედგება წრეწირში ჩასმული პატარა ლათინური ასო-ნიშნისგან _ “...“, რომლის ქვედა ნაწილი ოდნავ ცდება წრეწირს. “...“ ასო-ნიშნის და წრეწირის გადაკვეთის ადგილის სიახლოვეს, წრეწირში, “...“ ასო-ნიშნის შუახაზის ქვემოთ, გამოსახულია ერთი წერტილი. ამ გამოსახულების გვერდით განთავსებულია ლათინური ასო-ნიშნებით შესრულებული სიტყვა _ f-r, მათ ქვემოთ მოცემულია სიტყვა _ S-E. სიტყვები _ f-r S-e შესრულებულია მუქი ოქროსფერით თეთრ ფონზე.
5.1.3. მოპასუხე დარეგისტრირებულია თბილისში 2008 წლის 26 ივნისს, მის ხელმძღვანელობაზე/წარმომადგენლობაზე უფლებამოსილი პირები არიან: დირექტორი _ ბ. ი-ი; გენერალური დირექტორი _ ნ. ი-ი.
5.1.4. მოსარჩელემ 2008 წლიდან დაიწყო თანამშრომლობა მოპასუხესთან: იგი პერიოდულად აწოდებდა მის მიერ წარმოებულ კოსმეტიკურ (ფრჩხილის ლაქი და სხვ.) პროდუქციას საქართველოს ტერიტორიაზე რეალიზაციის მიზნით. მოპასუხე მოწოდებული პროდუქციის ღირებულების თანხას წინასწარ უხდიდა მოსარჩელეს, მაგრამ, ასევე, ხდებოდა პროდუქციის მიწოდება მისი რეალიზაციის შემდეგ თანხის გადახდის პირობით. მოსარჩელე თავის პროდუქციას აწვდიდა 4 წლის განმავლობაში _ 2008 წლის აგვისტოდან 2012 წლის ივნისამდე, 2012 წელს პროდუქციის მიწოდება ხდებოდა შედარებით იშვიათად და მცირე ოდენობით. 2008-2012 წლებში მოპასუხე მისი დისტრიბუტორი იყო საქართველოში (2008-2011 წლებში კი ერთადერთი დისტრიბუტორი): თავად შპს „კ-ა“, სხვადასხვა დროს შედგენილ ამა თუ იმ დოკუმენტში განმარტავს, რომ ის არის მომწოდებლის ოფიციალური დისტრიბუტორი საქართველოში, რომ ის აღმოსავლეთ საქართველოს მთელ ტერიტორიაზე აწარმოებს თურქული კომპანიის _ სს „კ-ის“ კოსმეტიკური საშუალებების დისტრიბუციას. ჯერ კიდევ 2012 წლის 1 ივნისს „საქპატენტისადმი“ მიწერილ წერილში მოსარჩელე მიუთითებს, რომ მისი ყოფილი დისტრიბუტორია შპს „კ-ა“, რომელსაც მის მიმართ, დარჩენილი ვალი არ აქვს გადახდილი.
5.1.5. 2012 წლის 1 იანვარს მოსარჩელე კომპანიამ ექსკლუზიური სადისტრიბუციო შეთანხმება გააფორმა საქართველოში რეგისტრირებულ შპს „V-s-თან“, როგორც მის საბითუმო აგენტთან საქართველოში, 12 თვის ვადით, „F-r-ის“ საქონლის მიწოდებიდან.
5.1.6. 2012 წლის 3 აპრილს მოპასუხემ მიმართა „საქპატენტს“, სასაქონლო ნიშნის „N-Y S-E S-E ფ-ას“ დაჩქარებული წესით რეგისტრაციის მოთხოვნით. აღნიშნული სასაქონლო ნიშანი დარეგისტრირდა „საქპატენტის“ სასაქონლო ნიშნებისა და გეოგრაფიული აღნიშვნების დეპარტამენტის 2012 წლის 20 აპრილის #... ბრძანების საფუძველზე. მოპასუხემ სადავო სასაქონლო ნიშანი დაარეგისტრირა ნიცის კლასიფიკაციის 3 კლასში შემავალი საქონლის _ კოსმეტიკური საშუალებების მიმართ. სასაქონლო ნიშანი არის შავ-თეთრი და იგი დაცულია მთლიანობაში. სიტყვიერი აღნიშვნები: „N-L“, „A-T“, „T-Y“, „S-E“ დამოუკიდებელ დაცვას არ ექვემდებარება. სასაქონლო ნიშანი სიტყვიერია („N-Y S-E S-E ფ-ა“) და ასევე მოიცავს გამოსახულებით ელემენტებსაც: ნიშნის ცენტრალურ გამოსახულებით ფიგურას წარმოადგენს წრეწირი, რომელშიც განთავსებულია შავი ფერით შესრულებული პატარა ლათინური ასო-ნიშანი “...“, რომელიც ქვედა მხარეს ოდნავ ცდება წრეწირს; ასო-ნიშან “f-ისა“ და წრეწირის გადაკვეთის ადგილის სიახლოვეს, წრეწირში “F-ის“ შუახაზის ქვემოთ, განთავსებულია ერთი წერტილი; წრეწირის ირგვლივ, მის გარეთა მხარეს, განთავსებულია ლათინური ასო-ნიშნებით შესრულებული, სასაქონლო ნიშანში შემავალი, ლათინური ასო-ნიშნებით შესრულებული სიტყვები, წრეწირში განთავსებული პატარა ლათინური ასო-ნიშანი “...“ წერტილით არის მოსარჩელის კუთვნილი ბრენდის _ „f-r-ის“ გამოსახულება, სიმბოლო და იგი აღბეჭდილია მის მიერ გამოშვებულ თითოეულ პროდუქტზე (საქონელზე), ამასთან, აღნიშნული გამოსახულება არის სხვადასხვა ქვეყანაში (საქართველოში დაცულია უშუალოდ სასაქონლო ნიშანი _ f-r) დაცული, მოსარჩელის რამდენიმე საერთაშორისო სასაქონლო ნიშნის შემადგენელი გამოსახულებითი ელემენტი. სასაქონლო ნიშნის სიტყვიერი ნაწილის შემადგენელი სიტყვები: „N-L A-T“, „N-L T-Y“, „S-E“, „S-E“ აღბეჭდილია სხვადასხვა პროდუქტზე და ამავე დროს, დაცულია მოსარჩელის კუთვნილი, სხვადასხვა ქვეყანაში მოქმედი ცალკეული სასაქონლო ნიშნით. სადავო სასაქონლო ნიშანი მსგავსია მოსარჩელის კუთვნილი და საქართველოში გამოყენებული სასაქონლო ნიშნებისა: იგი შედგება წლების განმავლობაში საქართველოში შემოტანილ და საქართველოს ბაზარზე დამკვიდრებულ მოსარჩელის პროდუქციაზე აღბეჭდილი გამოსახულებისგან, რომელიც წარმოადგენს მოსარჩელის ბრენდის _ „f-r-ის“ სიმბოლოს, რომელიც ამავე დროს, მისი რამდენიმე სასაქონლო ნიშნის შემადგენელი ელემენტია; სიტყვები _ „N-L A-T“, „N-L T-Y“, „S-E“, „S-E“ კარგად არის ცნობილი ქართველი მომხმარებლისათვის, ვინაიდან ისინი აღბეჭდილია მოსარჩელის წარმოებულ ამა თუ იმ პროდუქტზე ზემოაღნიშნულ გამოსახულებასთან ერთად; ამავე დროს, ისინი დაცულია მოსარჩელის რამდენიმე საერთაშორისო სასაქონლო ნიშნით.
5.1.7. 2012 წლის მაისში მოპასუხემ წერილები გაუგზავნა სხვადასხვა სავაჭრო ობიექტის ხელმძღვანელებს, სადაც განმარტა, რომ აწარმოებს აღმოსავლეთ საქართველოს ტერიტორიაზე, თურქული კომპანიის (მოსარჩელის) კოსმეტიკური საშუალებების დისტრიბუციას. მოპასუხე კომპანიისათვის ცნობილი გახდა, რომ წერილის ადრესატ სავაჭრო ობიექტებში სხვა პირების მიერ რეალიზაციისათვის წარმოდგენილია საქონელი (კოსმეტიკური საშუალებები), რომელიც მათი საქონლის იდენტურია. მოპასუხე წერილში მიუთითებს, რომ აღნიშნულ საქონელზე დატანილია სასაქონლო ნიშნის „f-r-ის“ არსებითი შემადგენელი ნაწილი (ლათინური ასო ... ჩასმული წრეწირში და ასევე, შემდეგი სიტყვებით მონიშნული საქონელი: N-L A-T, N-L T-Y, S-E, S-E) იდენტურია სასაქონლო ნიშნისა, რომელიც მოპასუხის საკუთრებაა. იგი წერილის ადრესატ სავაჭრო ობიექტების ხელმძღვანელებს აცნობებს, რომ სასაქონლო ნიშანზე განსაკუთრებული უფლების დარღვევაზე პასუხისმგებლობა განსაზღვრულია „სასაქონლო ნიშნების შესახებ“ საქართველოს კანონის 45-ე მუხლით, საქართველოს ადმინისტრაციულ სამართალდარღვევათა კოდექსის 158-ე და საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსის 196-ე მუხლებით. შპს „კ-ამ“ მოითხოვა სავაჭრო ობიექტების ხელმძღვანელებისგან, რომ არ შეიტანონ და შეწყვიტონ სხვა სამეწარმეო სუბიექტების ან ფიზიკური პირების მიერ ზემოაღნიშნული სასაქონლო ნიშნის იდენტური ან მსგავსი ნიშნით ნიშანდებული საქონლის გასაღება.
5.1.8. 2012 წლის დეკემბერში მოპასუხემ წერილობითი პრეტენზიით მიმართა მოსარჩელე მხარეს და ნივთობრივი ნაკლის გამო სადავო გახადა 2008 წელს მიწოდებული პროდუქციის ხარისხი, მან მოითხოვა ამ პროდუქციის უკან დაბრუნება. შპს „ვ-ას“ პრეტენზია ეფუძნებოდა ქიმიური ექსპერტიზის დასკვნას. მოსარჩელე არ დაეთანხმა ამ პრეტენზიას, ამასთან, მიიჩნია, რომ მოპასუხემ დაარღვია შეცილების ვადა. თავის მხრივ, მოსარჩელემ მოითხოვა პრეტენზიის წარმომდგენისაგან ვალის გადახდა, არაკეთილსინდისიერად რეგისტრირებული სასაქონლო ნიშნის ნებაყოფლობითი გაუქმება, რეპუტაციის შემლახველი და ზიანის მიმყენებელი ქმედებების შეწყვეტა, ამასთან, არ გამორიცხა საკითხის მორიგებით დასრულება, მოპასუხისგან კონსტრუქციული შეთავაზების შემთხვევაში.
5.1.9. 2013 წლის 23 სექტემბერს, მოპასუხემ „საქპატენტს“ მიმართა განცხადებით და მოითხოვა სასაქონლო ნიშნის _ „N-L A-T, N-L T-Y, S-E, S-E ფ-ას“ სასაზღვრო ღონისძიებების განხორციელების თაობაზე მოთხოვნის ორი წლის ვადით სასაზღვრო ღონისძიებების განხორციელების შესახებ მოთხოვნათა რეესტრში რეგისტრაცია.
5.1.10. გაზიარებულ იქნა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების შეფასება იმის თაობაზე, რომ სადავო სასაქონლო ნიშნის დარეგისტრირებისას მოპასუხემ დაარღვია მოქმედი კანონმდებლობის მოთხოვნები, მან სასაქონლო ნიშანი დაარეგისტრირა არაკეთილსინდისიერად: შპს „კ-ა“ სადავო ნიშნის რეგისტრაციისას (არც მანამდე და არც შემდეგ) არ აწარმოებდა პროდუქციას, იგი ახორციელებდა მოსარჩელის სასაქონლო ნიშნებით ნიშანდებული კოსმეტიკური პროდუქციის მხოლოდ დისტრიბუციას. სადავო ნიშანზე უფლების მოპოვებით მოსარჩელეს აეკრძალა საქართველოს ტერიტორიაზე პროდუქციის მისთვის მისაღები დისტრიბუტორის (აგენტის) მეშვეობით შემოტანა და რეალიზაცია. ასეთი ვითარების შექმნით მოპასუხე მიზნად ისახავდა მისთვის მნიშვნელოვან საკითხებზე (ვალისა და დისტრიბუციის საკითხი) მოსარჩელესთან ურთიერთობაში ხელსაყრელი შედეგების მიღწევას. სასამართლომ ვერ დაადგინა სადავო სასაქონლო ნიშნის დარეგისტრირებისა და უფლების მოპოვებისას მოპასუხის ლეგიტიმური მიზანი, რომელიც იქნებოდა უპირატესი, ვიდრე მოსარჩელის უფლება. ამავე დროს, სასაქონლო ნიშანი, რომელიც შედგება მოსარჩელე კომპანიის რამდენიმე, სხვადასხვა საერთაშორისო სასაქონლო ნიშნის ძირითადი ელემენტისგან, (წარმოადგენს მათ კომბინაციას) მოპასუხემ სასაქონლო ნიშნად დაარეგისტრირა როგორც მოსარჩელის _ ამ სასაქონლო ნიშნების მფლობელის აგენტმა (დისტრიბუტორმა).
5.1.11. დადგენილი გარემოებების შეფასებისას პალატამ იხელმძღვანელა საქართველოს კონსტიტუციის 23-ე მუხლის პირველი პუნქტის მე-2 წინადადებით და განმარტა, რომ ინტელექტუალური საკუთრების ერთ-ერთ ობიექტს წარმოადგენს სასაქონლო ნიშანი, რომელთან დაკავშირებულ ურთიერთობებსაც არეგულირებს საქართველ კანონი „სასაქონლო ნიშნების შესახებ“, ასევე, „სამრეწველო საკუთრების დაცვის პარიზის კონვენცია“, რომელიც საქართველოში ძალაშია 1993 წლის 14 ივნისიდან. პალატამ მიუთითა „სასაქონლო ნიშნების შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-3 მუხლის პირველ, მე-2, მე-3 პუნქტებზე, მე-6 მუხლის პირველ, მე-2 პუნქტებზე, „სამრეწველო საკუთრების დაცვის პარიზის კონვენციის“ მე-6septies მუხლის (1), (2) პუნქტებზე, მე-10bis მუხლზე, „სასაქონლო ნიშნების შესახებ“ საქართველოს კანონის 28-ე მუხლის პირველი პუქნტის „ბ“ და „გ“ ქვეპუნქტებზე, სამოქალაქო კოდექსის მე-8 მუხლის მე-3 ნაწილზე და განმარტა, რომ კეთილსინდისიერების პრინციპი არის ის ბერკეტი, რომლითაც უნდა დაბალანსდეს მხარეთა ინტერესები. ეს პრინციპი გამოიყენება სამოქალაქო ბრუნვის მონაწილეთა წინააღმდეგ, რომლებისთვისაც ნების ავტონომია ბაზარზე დაუსაბუთებელი (უსაფუძვლო) უპირატესობის მიღების საშუალებად იქცა. კეთილსინდისიერების ერთიანი ცნების შემუშავება შეუძლებელია. სუბიექტის თითოეული ქმედების კეთილსინდისიერების პრინციპთან შესაბამისობაში ანალიზის დროს მხედველობაში უნდა იქნას მიღებული თითოეული ურთიერთობის სპეციფიკა ამ ურთიერთობის ჩამოყალიბება-განვითარების თავისებურებები. სასაქონლო ნიშნის რეგისტრაციისას არაკეთილსინდისიერი განზრახვის დასადგენად მხედველობაში უნდა იქნას მიღებული გარემოებები, რომელსაც ადგილი ჰქონდა კონკრეტული განაცხადის შეტანის მომენტისათვის. ასეთ გარემოებებად პალატამ მიიჩნია შემდეგი:
- განმცხადებელმა იცოდა ან უნდა სცოდნოდა თუ არა, რომ მესამე პირი „სამრეწვეელო საკუთრების დაცვის პარიზის კონვენციის“ წევრ ერთ ქვეყანაში მაინც იყენებს სასაქონლო ნიშნის იდენტურ ან მსგავს ნიშანს იდენტური ან მსგავსი საქონლისათვის;
- განმცხადებლის განზრახვა, აუკრძალოს მესამე პირს თავისი ნიშნის გამოყენება;
- განცხადებული და მესამე პირის სასაქონლო ნიშნის დაცვის ხარისხი.
5.1.12. საქმის მასალებით პალატამ დადგენილად მიიჩნია მოპასუხის მიერ სადავო სასაქონლო ნიშნის არაკეთილსინდისიერი განზრახვით დარეგისტრირების ფაქტი (მოსარჩელე კომპანიისათვის, მის მიერ წარმოებული პროდუქციის საქართველ ტერიტორიაზე შემოტანისა და მისი ამჟამინდელი დისტრიბუტორის მეშვეობით რეალიზაციის განხორციელებაში ხელშეშლის მიზნით); წლების განმავლობაში (2008 წლიდან), უშუალოდ მოპასუხის მონაწილეობითაც, სადავო სასაქონლო ნიშნის აღრევამდე მსგავსი, მოსარჩელის კუთვნილი სასაქონლო ნიშნების საქართველოში გამოყენება; პროდუქციას, რომლის მოსანიშნადაც გამოიყენება სადავო სასაქონლო ნიშანი, აწარმოებს მოსარჩელე; ქართველ მომხმარებელს „F-r-ის“ პროდუქციასთან მიმართებით შექმნილი აქვს წარმოდგენა მისი ხარისხის, თვისობრიობისა და გეოგრაფიული წარმოშობის შესახებ. პროდუქციის წარმოების წესი და ძირითადი მახასიათებლები უკავშირდება მხოლოდ მოსარჩელეს, შესაბამისად, სხვა პირის მიერ განსაკუთრებული უფლების მოპოვება მრავალ ქვეყანაში (ამავე დროს, პარიზის კონვენციის ხელმომწერ სახელმწიფოებში) დაცულ ნიშნებზე ზიანს აყენებს არა მხოლოდ ნიშნის მფლობელს, არამედ _ მომხმარებელსაც; მოსარჩელის სასაქონლო ნიშნები სამართლებრივად დაცულია მრავალ სახელმწიფოში, როგორც წესი, პარიზის კონვენციის ხელმომწერ სახელმწიფოებში. ერთ-ერთი საერთაშორისო სასაქონლო ნიშანი - F-r კი, დაცულია საქართველოშიც; მოპასუხე წარმოადგენდა მოსარჩელე კომპანიის დისტრიბუტორს, აგენტს, რომელსაც ადასტურებს ისიც, რომ „მეწარმეთა შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-11 მუხლის მიხედვით, წლების განმავლობაში მხარეები ერთმანეთთან იმყოფებოდნენ სამართლებრივ ურთიერთობაში, მათ შორის ხელშეკრულება დადებული იყო ზეპირად. პირის აგენტად მიჩნევისათვის არ არის აუცილებელი წერილობითი შეთანხმება, დავალების ხელშეკრულება, არამედ, საკმარისია გრძელვადიანი სახელშეკრულებო ურთიერთობის არსებობა. ამ ფაქტების გათვალისწინებით, პალატამ მიიჩნია, რომ არსებობდა სარჩელის დაკმაყოფილებისათვის „სასაქონლო ნიშნების შესახებ“ საქართველოს კანონის 28-ე მუხლით გათვალისწინებული წინაპირობა.
6. კასატორის მოთხოვნა:
სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა მოპასუხემ, მოითხოვა მისი გაუქმება და საქმის იმავე სასამართლოსათვის ხელახლა განსახილველად დაბრუნება.
6.1. საკასაციო საჩივრის საფუძვლები:
6.1.1. მოპასუხე არ არის მოსარჩელის არც აგენტი, არც წარმომადგენელი სავაჭრო ურთიერთობებში და არც დისტრიბუტორი. იგი, როგორც ჩვეულებრივი კლიენტი, მხოლოდ ზეპირი გარიგების საფუძველზე იძენდა საქონელს მოსარჩელისაგან და ასაღებდა ქართულ ბაზარზე.
6.1.2. მხარეთა შორის სასაქონლო ნიშნიდან ნაწარმოები ურთიერთობის არარსებობის გამო, მოპასუხე ვერ შეიძენდა განსაკუთრებული ყურადღების მიქცევის აუცილებელ ცოდნას ამ სასაქონლო ნიშნისადმი. მხარეთა შორის არც პარტნიორული ურთიერთობა არ ჩამოყალიბებულა და არც კომერციული, მით უმეტეს, სასაქონლო ნიშნისადმი მოპყრობის კუთხით. მოპასუხეს, როგორც ჩვეულებრივ შემძენს, არასოდეს უკისრია მოსარჩელის წინაშე პროდუქციის უპირობოდ შეძენის ვალდებულება, საქონელს იგი თურქეთში ხშირად საბითუმო ქსელიდანაც ყიდულობდა, ამდენად, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 103-ე და 104-ე მუხლებიდან გამომდინარე, მოპასუხე არ შეიძლება მიჩნეულ იქნას მოსარჩელის აგენტად/წარმომადგენლად. კასატორმა მიუთითა ევროკავშირის სასაქონლო ნიშნების ჰარმონიზაციის დირექტივაზე (Directive 2008/95/EE of Europian Parlament and of the Council of 22 October to Approximate the laws of Member States relating to Trade Marks), ერთიანი სასაქონლო ნიშნების შესახებ დანაწესზე (Council Regulation (Ec) #207/2009 of February 2009 on the Community trade mark) და განმარტა, რომ საკანონმდებლო ნორმების მნიშვნელობა განმარტებულია ევროკავშირის შიდა ბაზრის ჰარმონიზაციის სამსახურის (OHIM) მიერ დავების განხილვისა და სასამართლო გადაწყვეტილებების მეშვეობით, რაც, სამწუხაროდ, საქმის განხილვისას არ იქნა გაზიარებული ქვემდგომი სასამართლების მიერ. ევროკავშირის კანონმდებლობაში წარმომადგენლობა/აგენტობა განმარტებულია „საქონლის საერთაშორისო გაყიდვებში აგენტობის შესახებ“ კონვენციის (Convention of Agency in the International Sales of Goods, Geneva, 17 February, 1983) შესაბამისად. გასაჩივრებული განჩინების დასაბუთებაში პალატამ მიუთითა ტერმინ „პრინციპალზე“, რომლის გამოყენების წინაპირობები არ დასტურდება.
6.1.3. კასატორს სამოქალაქო კოდექსის მე-8 მუხლიეს მე-3 ნაწილი არ დაურღვევია, მოწინააღმდეგე მხარემ კი, თავად ისურვა მოპასუხის მიერ საქართველოში წარმოებული ბიზნესისაგან კასატორის ჩამოშორება. შპს „V-s-თან“ დადებული ხელშეკრულება იმის დასტურია, რომ სასამართლოს წინამდებარე ურთიერთობის მიმართ არ უნდა გამოეყენებინა „მეწარმეთა შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-11 მუხლი, ვინაიდან, სადისტრიბუციო ხელშეკრულების მე-10 პუნქტის თანახმად, მის მიმართ ვრცელდება თურქეთის იურისდიქცია. თურქეთის კანონმდებლობის შესაბამისად, ამგვარი ურთიერთობისათვის წერილობითი ფორმაა გათვალისწინებული, ხოლო ამ ფორმის დაუცველად დადებული გარიგება მიიჩნევა ბათილად.
6.1.4. ფაქტობრივი გარემოებების თაობაზე კასატორმა მიუთითა გასაჩივრებული განჩინების იმ ნაწილზე, სადაც აღწერილია პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილებით დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები და განმარტა შემდეგი: (2.2; 2.2.3; 2.2.4; 2.2.5 პუნქტი) ცნება „საერთაშორისო სასაქონლო ნიშანი“ არ არსებობს, მფლობელის მოთხოვნით ნიშნის რეგისტრაცია ხდება საერთაშორისო რეესტრში და რეგისტრაციისას კონვენციის წევრი ქვეყნები დამოუკიდებლად წყვეტენ ამ ნიშნის გავრცელების საკითხს ეროვნული კანონმდებლობის შესაბამისად. ნიშანი „F-r“ რეგისტრირებულია არა ვენის კლასიფიკაციის მე-4 კლასის, არამედ, ნიცის კლასიფიკაციის მე-3 კლასის სასაქონლო ნიშნის მიმართ. სასაქონლო ნიშნების საერთაშორისო რეგისტრაცია #... ორჯერ არის გამეორებული და 2.2.4. პუნქტში აღწერილი გარემოება სინამდვილეს არ შეესაბამება, ხოლო #... და #... ნიშანზე რეგისტრაცია მხოლოდ 4 ქვეყანაშია დაცული და იგი მსოფლიო ბრენდს არ წარმოადგენს. სასამართლო აღნიშნავს, რომ (2.4. პუნქტი) მოსარჩელე კასატორს მის მიერ ნაწარმოებ პროდუქციას აწვდიდა, რაც არასწორია, რადგანაც მოპასუხე თავად არჩევდა, უკვეთავდა და ყიდულობდა პროდუქციას. მათ შორის პარტნიორული ურთიერთობა არ არსებობს, ხოლო სასამართლო მოსარჩელეს არასწორად მიიჩნევს პრინციპალად, გარდა აღნიშნულისა, სასამართლომ არ გაითვალისწინა ის გარემოება, რომ კასატორი პროდუქციას საკუთარი რისკითა და ხარჯით ყიდულობდა (2.5. პუნქტი), ქირაობდა სატრანსპორტო საშუალებას და ჩამოჰქონდა საქართველოში.
6.1.5. სასამართლომ არასწორად შეაფასა მტკიცებულებები. არასწორია სასამართლოს დასკვნა იმის თაობაზე, რომ საქონლის მიწოდებისას იძულება არ დადგენილა, პროდუქციის ხარსიხთან დაკავშირებით დადგინდა მოსარჩელის მიერ მოტყუების ფაქტი, რაც არ შეფასებულა (2.7. პუნქტი), მოპასუხემ მხოლოდ ერთ წერილში გამოიყენა სიტყვა „დისტრიბუტორი“, რაც სინამდვილეს არ შეესაბამება (2.10 პუნქტი), შესაბამისად, სასამართლოს ამ საკითხზე არ უნდა ემსჯელა. არ იქნა გათვალისწინებული ის გარემოება, რომ, თურქეთში მოქმედი კანონმდებლობის თანახმად, მოსარჩელე არ იყო უფლებამოსილი, უარი განეცხადებინა საქონლის მოპასუხისათვის მიყიდვაზე (2.12. პუნქტი). არასწორია ასევე სასამართლოს მსჯელობა, რომელიც განჩინების 2.15 პუნქტშია გადმოცემული, რადგანაც ლათინური ასო-ბგერა “...“ არ არის სიტყვა „F-r-ის“ გამოსახულება, ამ ერთი სიმბოლოთი შეიძლება არაერთი რამ აღინიშნოს. სიტყვები: N-t, N-y, S-e, S-e მხოლოდ ოთხ ქვეყანაში მოთხოვნილი საერთაშორისო რეგისტრაციის მიხედვით, კომბინირებული ნიშნების ნაწილია, რომელსაც საქართველოში არ გააჩნიათ დაცვა, შესაბამისად, ნებისმიერ პირს შეეძლო ამ ნიშნების საქართველოში გამოყენება. მოსარჩელეს პროდუქტი საქართველოში 2012 წლამდე არ შემოუტანია, ის ქართულ ბაზარზე მხოლოდ კასატორის მეშვეობით ხვდებოდა (2.16. პუნქტი). მოპასუხის წერილი წარმოადგენდა არა დისტრიბუტორად ყოფნის ფაქტის აღიარებას, არამედ, გაფრთხილებას სხვა პირებისათვის კონტრაფაქციული პროდუქციის რეალიზაციის აკრძალვის თაობაზე, ამ წერილში არ არის მოხსენიებული მოსარჩელის ამჟამინდელი დისტრიბუტორი (2.18. პუნქტი). განჩინების 2.19 პუნქტში სასამართლომ თავი აარიდა პროდუქტის უვნებლობისა და, აქედან გამომდინარე, ხანდაზმულობის ვადებზე მსჯელობას, ხოლო 2.20 პუნქტში ასახული მსჯელობა წარმოადგენს ჩვეულებრივ პროცედურას, იგი კრძალავდა კონტრაფაქციული პროდუქციის შემოტანას ბაზარზე. საქართველოს კონსტიტუციის 23-ე მუხლით ზოგადადაა აღიარებული ინტელექტუალური საკუთრების უფლება. მოსარჩელეს საქართველოში არ მოუპოვებია ინტელექტუალური საკუთრებაზე უფლება ამ უფლების რეგისტრაციის გზით, შესაბამისად, სასაქონლო ნიშანზე უფლება კასატორს ეკუთვნის (2.23 პუნქტი). რაც შეეხება პარიზის კონვენციაზე მსჯელობას, მისი რატიფიკაცია არ არის განხორციელებული, იგი სავალდებულო ძალის არ არის და ამ კონვენციის კერძო პირებს შორის არსებულ ურთიერთობაზე გავრცელება არასწორია (იხ. საკასაციო საჩივარი).
6.1.6. მოგვიანებით კასატორმა კვლავ მომართა სასამართლოს განცხადებით და დამატებით განმარტა შემდეგი: პალატამ ყურადღება არ გაამახვილა იმ გარემოებაზე, რომ მოპასუხეს მოსარჩელისა და მისი ამჟამინდელი დისტრიბუტორისათვის წერილობითი გაფრთხილება არ წარუდგენია, რადგანაც ამ გაფრთხილების მიზანი მხოლოდ კონტრაფაქციული პროდუქციის საქართველოში შემოტანის აკრძალვა იყო. რაც შეეხება სასაზღვრო ღინისძიების საკითხს, იგი იყო ზოგადი, არ იყო მითითებული არც პროდუქციის მწარმოებელი ქვეყანა და არც მისი მესაკუთრე, ამგვარ განცხადებას კი, შესაბამისი უწყებები არ არეგისტრირებენ. გარდა აღნიშნულისა, არც კანონში შეტანილი ცვლილებების შემდეგ განხორციელებულა სასაზღვრო ღონისძიების შესახებ განცხადების დაზუსტება. საქმის განხილვით დადასტურდა, რომ მოსარჩელეს სადავო ურთიერთობიდან გამომდინარე, ზიანი არ მიდგომია, მოპასუხე სთავაზობდა მას, სიმბოლურ თანხად გადაეფორმებინა სადავო ნიშნის რეგისტრაცია, თუმცა, პროდუქციის შესაძლო მავნებლობის გამო, მწარმოებელს არ გააჩნდა ინტერესი საკუთარი ან ავტორიზებული წარმომადგენლობის მეშვეობით განეხორციელებინა იმპორტი. პროდუქციის უსაფრთხოების თაობაზე მსჯელობას სასამართლომ, ვენის კონვენციაზე მითითებით, თავი აარიდა, რომელიც არ არეგულირებს ნივთობრივი ნაკლის საკითხსა და აქედან გამომდინარე საჯაროსამართლებრივ ურთიერთობებს. თუკი სასამართლო მიიჩნევდა, რომ მოპასუხე იყო მოსარჩელის წარმომადგენელი, გაურკვეველია რატომ დააკისრა თანხა კასატორს. ვალის აღიარების ხელწერილში მოპასუხე საკუთარ თავს მოიხსენიებს დისტრიბუტორად, თუმცა ეს დოკუმენტი არ არის მიმართული მესამე პირების მიმართ. კომპანიის დირექტორი აღიარებდა, რომ სურდა ამ სტატუსის მოპოვება, თუმცა, ვერ მოახერხა. რაც შეეხება წერილობით გაფრთხილებას, მასში არ არის მოხსენიებული, რომ კასატორი მოსარჩელის დავალებითა და ინტერესებისათვის მოქმედებდა. მას სურდა იმის განმარტება, რომ პროდუქციას ავრცელებდა საკუთარი სახელით. სიტყვა „დისტრიბუტორი“ მოპასუხის მიერ გამოყენებულ იქნა მხოლოდ „გამავრცელებლის“ მნიშვნელობით და ამგვარი განმარტება მისცა მოპასუხემ სასამართლოსაც. ის ფაქტი, რომ კონტრაფაქციული პროდუქციის აკრძალვა იკისრა მოპასუხემ განპირობებული იყო იმით, რომ მოსარჩელე თავად არ ახორციელებდა ამგვარ ქმედებებს. ამ შემთხვევაში, სასამართლოს „მეწარმეთა შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-11 მუხლი არ უნდა გამოეყენებინა. თავის მხრივ, სასამართლოს მსჯელობის გაზიარების შემთხვევაშიც კი, მოსარჩელეს უნდა წარმოედგინა წერილობითი ანგარიში შესრულებული საქმის შესახებ, ანაზღაურების (პროვიზიის) ანგარიშის საბუთი და სხვა, ამ შემთხვევაში, სასამართლომ არასწორად იხელმძღვანელა განმარტებითი ლექსიკონით და არასწორად მიუსადაგა ტერმინი „დისტრიბუტორი“ სადავო ურთიერთობას. სწორედ ამ გარემოებიდან გამომდინარე, სასამართლომ მცდარად ჩათვალა მოპასუხის მიერ სადავო სასაქონლო ნიშნის საქართველოში რეგისტრაცია არაკეთილსინდისიერი განზრახვით. არ გაითვალისწინა ის გარემოება, რომ კასატორი საქმიან ურთიერთობაში საკუთარი სახელით გამოდიოდა, ხოლო მოსარჩელეს არავითარი ინტერესი ქართული ბაზრის მიმართ არ გასჩენია (იხ. 15.02.2016წ. განცხადება).
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ შეისწავლა საქმის მასალები, გასაჩივრებული განჩინების დასაბუთებულობა, საკასაციო საჩივრის საფუძვლები და მიიჩნევს, რომ იგი არ უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:
1. გასაჩივრებული განჩინების უცვლელად დატოვების ფაქტობრივი და სამართლებრივი დასაბუთება:
1.1. საკასაციო სასამართლოს მსჯელობის საგანს წარმოადგენს შპს „კ-ას“ მიერ „საქპატენტში“ განხორციელებული სასაქონლო ნიშნის რეგისტრაციის კანონიერება. ამ თვალსაზრისით კი, სააპელაციო პალატამ დაადგინა დავის გადაწყვეტისათვის მნიშვნელობის მქონე შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:
1.1.1. მოსარჩელე თურქეთში დაფუძნებული სააქციო საზოგადოებაა, რომელიც ძირითადად აწარმოებს კოსმეტიკურ და პირადი ჰიგიენის საშუალებებს და ფლობს ბრენდ „ფ-ს“ (F-r). 2000 წლიდან ხდება „ფ-ის“ პროდუქციის ექსპორტი მსოფლიოს 80-ზე მეტ ქვეყანაში.
1.1.2. მოსარჩელე კომპანია ფლობს რამდენიმე საერთაშორისო სასაქონლო ნიშანს, სახელდობრ:
ა) სასაქონლო ნიშანი _ F-I (რეგისტრაციის თარიღი _ 30.09.2002წ) დაცულია 50-ზე მეტ ქვეყანაში, მათ შორის საქართველოში;
ბ) სასაქონლო ნიშანი _ F-r N-y (რეგისტრაციის თარიღი _ 26.08.2011წ) დაცულია რამდენიმე ქვეყანაში, ნიშანი არ არის დაცული საქართველოში. ნიშნის გამოსახულება შედგება წრეწირში ჩასმული პატარა ლათინური ასო-ნიშნისგან _ “...“, რომლის ქვედა ნაწილი ოდნავ ცდება წრეწირს, “...“ ასო-ნიშნისა და წრეწირის გადაკვეთის ადგილის სიახლოვეს, წრეწირში, “...“ ასო-ნიშნის შუახაზის ქვემოთ, გამოსახულია ერთი წერტილი. ამ გამოსახულების გვერდით განთავსებულია ლათინური ასო-ნიშნებით სიტყვა _ „f-r“, ხოლო ამ სიტყვის ქვემოთ მოცემულია სიტყვები _ N-y. მთლიანად სასაქონლო ნიშანი შესრულებულია თეთრ ფონზე შავი ფერით;
გ) სასაქონლო ნიშანი _ F.-r N-t (რეგისტრაციის თარიღი _ 26.08.2011წ) დაცულია რამდენიმე ქვეყანაში, თუმცა არა საქართველოში. ნიშნის გამოსახულება შედგება წრეწირში ჩასმული პატარა ლათინური ასო-ნიშნისგან _ “...“, რომლის ქვედა ნაწილი ოდნავ ცდება წრეწირს, “...“ ასო-ნიშნის და წრეწირის გადაკვეთის ადგილის სიახლოვეს, წრეწირში, “...“ ასო-ნიშნის შუახაზის ქვემოთ, გამოსახულია წერტილი. ამ გამოსახულების გვერდით განთავსებულია ლათინური ასო-ნიშნებით შესრულებული სიტყვა _ „f-r“, მათ ქვემოთ კი სიტყვები _ N-t. ზედა გამოსახულება და სიტყვა შესრულებულია თეთრ ფონზე შავი ფერით, ხოლო ქვემოთ განთავსებული სიტყვები _ N-t შესრულებულია თეთრი ფერით ყვითელ, მწვანე, ლურჯ, ვარდისფერ და შავ ფონზე;
დ) სასაქონლო ნიშანი _ F-r N-t (რეგისტრაციის თარიღი _ 26.08.2011წ) დაცულია რამდენიმე ქვეყანაში (არა საქართველოში). ნიშნის გამოსახულება შედგება წრეწირში ჩასმული პატარა ლათინური ასო-ნიშნისგან _ “...“, რომლის ქვედა ნაწილი ოდნავ ცდება წრეწირს, “...“ ასო-ნიშნისა და წრეწირის გადაკვეთის ადგილის სიახლოვეს, წრეწირში, “...“ ასო-ნიშნის შუახაზის ქვემოთ, გამოსახულია ერთი წერტილი. ამ გამოსახულების გვერდით განთავსებულია ლათინური ასო-ნიშნებით შესრულებული სიტყვა _ f-r, მათ ქვემოთ მოცემულია სიტყვა _ S-E. სიტყვები _ f-e შესრულებულია მუქი ოქროსფერით თეთრ ფონზე;
ე) სასაქონლო ნიშანი _ f-E (რეგისტრაციის თარიღი _ 26.08.2011წ) დაცულია რამდენიმე ქვეყანაში, თუმცა იგი რეგისტრირებული არ არის საქართველოში. სასაქონლო ნიშნის გამოსახულება შედგება წრეწირში ჩასმული პატარა ლათინური ასო-ნიშნისგან _ “...“, რომლის ქვედა ნაწილი ოდნავ ცდება წრეწირს. “...“ ასო-ნიშნის და წრეწირის გადაკვეთის ადგილის სიახლოვეს, წრეწირში, “...“ ასო-ნიშნის შუახაზის ქვემოთ, გამოსახულია ერთი წერტილი. ამ გამოსახულების გვერდით განთავსებულია ლათინური ასო-ნიშნებით შესრულებული სიტყვა _ F-r, მათ ქვემოთ მოცემულია სიტყვა _ S-E. სიტყვები _ f-r S-e შესრულებულია მუქი ოქროსფრით თეთრ ფონზე.
1.1.3. შპს „კ-ა“ 2008 წლის 26 ივნისს დარეგისტრირებულია თბილისში. სწორედ 2008 წლიდან დაიწყო მოსარჩელემ თანამშრომლობა მოპასუხესთან: იგი პერიოდულად აწოდებდა მის მიერ წარმოებულ კოსმეტიკურ (ფრჩხილის ლაქი და სხვ.) პროდუქციას საქართველოს ტერიტორიაზე რეალიზაციის მიზნით. მოპასუხე მოწოდებული პროდუქციის ღირებულების თანხას წინასწარ უხდიდა მოსარჩელეს, მაგრამ, ასევე, ხდებოდა პროდუქციის მიწოდება მისი რეალიზაციის შემდეგ თანხის გადახდის პირობით. მოსარჩელე საკუთარ პროდუქციას აწვდიდა 4 წლის განმავლობაში _ 2008 წლის აგვისტოდან 2012 წლის ივნისამდე, 2012 წელს მიწოდება ხდებოდა შედარებით იშვიათად და მცირე ოდენობით. 2008-2012 წლებში მოპასუხე მისი დისტრიბუტორი იყო საქართველოში (2008-2011 წლებში კი ერთადერთი დისტრიბუტორი).
1.1.4. 2012 წლის 1 იანვარს „f-r-ის“ საქონლის მისაწოდებლად, 12 თვის ვადით, მოსარჩელემ ექსკლუზიური სადისტრიბუციო შეთანხმება გააფორმა საქართველოში რეგისტრირებულ შპს „V-s-თან“, როგორც მის საბითუმო აგენტთან საქართველოში.
1.1.5. 2012 წლის 3 აპრილს მოპასუხემ მიმართა „საქპატენტს“, სასაქონლო ნიშნის „N-Y S-E S-E ფ-ას“ დაჩქარებული წესით რეგისტრაციის მოთხოვნით. სასაქონლო ნიშანი „საქპატენტის“ სასაქონლო ნიშნებისა და გეოგრაფიული აღნიშვნების დეპარტამენტის 2012 წლის 20 აპრილის #... ბრძანების საფუძველზე დარეგისტრირდა. მოპასუხემ სადავო სასაქონლო ნიშანი დაარეგისტრირა ნიცის კლასიფიკაციის 3 კლასში შემავალი საქონლის _ კოსმეტიკური საშუალებების მიმართ. სასაქონლო ნიშანი არის შავ-თეთრი და იგი დაცულია მთლიანობაში. სიტყვიერი აღნიშვნები: „N-L“, „A-T“, „T-Y“, „S-E“ დამოუკიდებელ დაცვას არ ექვემდებარება. სასაქონლო ნიშანი სიტყვიერია („N-Y S-E S-E ფ-ა“) და ასევე მოიცავს გამოსახულებით ელემენტებსაც: ნიშნის ცენტრალურ გამოსახულებით ფიგურას წარმოადგენს წრეწირი, რომელშიც განთავსებულია შავი ფერით შესრულებული პატარა ლათინური ასო-ნიშანი “...“, რომელიც ქვედა მხარეს ოდნავ ცდება წრეწირს; ასო-ნიშან “...“ისა“ და წრეწირის გადაკვეთის ადგილის სიახლოვეს, წრეწირში “...-ის“ შუახაზის ქვემოთ, განთავსებულია ერთი წერტილი; წრეწირის ირგვლივ, მის გარეთა მხარეს, განთავსებულია ლათინური ასო-ნიშნებით შესრულებული, სასაქონლო ნიშანში შემავალი სიტყვები.
1.1.6. წრეწირში განთავსებული პატარა ლათინური ასო-ნიშანი “...“ წერტილით არის მოსარჩელის კუთვნილი ბრენდის _ „f-r-ის“ გამოსახულება, სიმბოლო და იგი აღბეჭდილია მის მიერ გამოშვებულ თითოეულ პროდუქტზე (საქონელზე), გამოსახულება მოსარჩელის რამდენიმე საერთაშორისო სასაქონლო ნიშნის შემადგენელი გამოსახულებითი ელემენტისგან შედგება, რამდენადაც სასაქონლო ნიშნის სიტყვიერი ნაწილის შემადგენელი სიტყვები: „N-L A-T“, „N-L T-Y“, „S-E“, „S-E“ აღბეჭდილია სხვადასხვა პროდუქტზე და ამავე დროს, დაცულია მოსარჩელის კუთვნილი, სხვადასხვა ქვეყანაში მოქმედი ცალკეული სასაქონლო ნიშნით. სადავო სასაქონლო ნიშანი მსგავსია მოსარჩელის კუთვნილი და საქართველოში გამოყენებული სასაქონლო ნიშნებისა, იგი შედგება მოსარჩელის პროდუქციაზე აღბეჭდილი გამოსახულებისგან, წარმოადგენს მისი ბრენდის სიმბოლოს და არის მისი რამდენიმე სასაქონლო ნიშნის შემადგენელი ელემენტი.
1.1.7. 2013 წლის 23 სექტემბერს, მოპასუხემ „საქპატენტს“ მიმართა განცხადებით და მოითხოვა სასაზღვრო ღონისძიებების განხორციელების შესახებ მოთხოვნათა რეესტრში ორი წლით სასაზღვრო ღონისძიების განხორციელების რეგისტრაცია სასაქონლო ნიშანზე _ „N-L A-T, N-L T-Y, S-E, S-E ფ-ა“.
1.2. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის მიხედვით, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება). დასაბუთებულ პრეტენზიაში იგულისხმება მითითება იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება, მატერიალურ-სამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება.
1.3. კასატორი ძირითადად სადავოდ ხდის სასამართლოს მიერ დადგენილ გარემოებას იმის თაობაზე, რომ შპს „კ-ა“ წარმოადგენდა მოსარჩელის დისტრიბუტორს, რომელმაც სასაქონლო ნიშნის მფლობელის ნებართვის გარეშე საკუთარი სახელით დაარეგისტრირა სადავო ნიშანი საქართველოში, რითაც შექმნა არაკეთილსინდისიერი კონკურენციის პირობები, ამასთან, მხარე მიიჩნევს, რომ სასამართლოს არ უნდა ეხელმძღვანელა „სამრეწველო საკუთრების დაცვის პარიზის კონვენციის“ (შემდგომში _ პარიზის კონვენცია) შესაბამისი დებულებებით.
1.4. საკასაციო პალატა ვერ გაიზიარებს კასატორის არგუმენტს იმის შესახებ, რომ შპს „კ-ა“ არ იყო მოსარჩელის დისტრიბუტორი, რადგან ის საკუთარი რისკითა და ხარჯით ყიდულობდა პროდუქციას მოსარჩელისაგან, ასევე სხვა პირებისაგან და ამ პროდუქციას ყიდდა საქართველოს ბაზარზე. ამ მხრივ კასატორი აღნიშნავს იმას, რომ მხარეთა შორის წერილობითი ხელშეკრულება დადებული არ ყოფილა, ხოლო ფაქტის მტკიცების თვალსაზრისით მოსარჩელეს ეკისრებოდა სათანადო მტკიცებულებების წარდგენის ვალდებულება. საკასაციო პალატა ყურადღებას გაამახვილებს იმ გარემოებაზე, რომ მოსარჩელემ სადავო ფაქტის სამტკიცებლად წარადგინა 2011 წლის 15 იანვრით დათარიღებული ვალის აღიარების ხელწერილი, სადაც შპს „კ-ას“ ხელმძღვანელობაზე/წარმომადგენლობაზე უფლებამოსილი პირი, როგორც „კ-ის“ ოფიციალური დისტრიბუტორი, აღიარებს ფულადი ვალდებულების არსებობას მოსარჩელის წინაშე; შპს „კ-ა“ სხვადასხვა დროს შედგენილ ამა თუ იმ დოკუმენტში განმარტავს, რომ ის არის მომწოდებლის ოფიციალური დისტრიბუტორი საქართველოში და ის აღმოსავლეთ საქართველოს მთელ ტერიტორიაზე აწარმოებს თურქული კომპანიის _ სს „კ-ის“ კოსმეტიკური საშუალებების დისტრიბუციას (2012 წლის მაისში მოპასუხემ წერილები გაუგზავნა სხვადასხვა სავაჭრო ობიექტის ხელმძღვანელებს სადაც განმარტა, რომ აწარმოებს აღმოსავლეთ საქართველოს ტერიტორიაზე თურქული კომპანიის (მოსარჩელის) კოსმეტიკური საშუალებების დისტრიბუციას). საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ სამოქალაქო სამართალწარმოება, თანახმად საპროცესო კოდექსის მე-4 და 102-ე მუხლებისა, ემყარება შეჯიბრებითობის პრინციპს და კანონმდებელი მხარეებს სრულად მიანდობს საკითხს იმის თაობაზე, თუ რა მტკიცებულებით დაადასტურონ ესა თუ ის გარემოება, ამ წესისაგან გამონაკლისს წარმოადგენს კანონით პირდაპირ გათვალისწინებული შემთხვევები (სსსკ-ის 102.3 მუხლი), რაც მოცემულ შემთხვევაში, სახეზე არ გვაქვს. თავის მხრივ, დადგენილია ასევე მტკიცებულებათა შეფასების სტანდარტიც: სასამართლოსათვის არავითარ მტკიცებულებას არ აქვს წინასწარ დადგენილი ძალა, არამედ, მათი განხილვა-შეფასება ხდება როგორც ინდივიდუალურად, ისე ერთობლიობაში, სწორედ ამგვარი ყოველმხრივი, სრული და ობიექტური შესწავლის შედეგად უნდა გამოიტანოს სასამართლომ მოტივირებული და განჭვრეტადი დასკვნა სადავო გარემოების არსებობა-არარსებობის თაობაზე. სასამართლოს უპირველესი ვალი მტკიცებულებათა იურიდიული სანდოობის, მათი სათანადო ძალის დადგენაში ვლინდება (სსსკ-ის 105-ე მუხლი). მხარეთა საქმიანი ურთიერთობის სწორი კვალიფიკაციის მიზნით, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ შეფასება უნდა მიეცეს თავად სავაჭრო წარმომადგენლის/აგენტისა და დისტრიბუტორის ცნებას. წერილობითი მტკიცებულების არარსებობის პირობებში მითითებული საკითხი უნდა გადაწყდეს ამ პირის მიერ ფაქტობრივად განხორციელებული საქმიანობის ანალიზით. სავაჭრო წარმომადგენლი/აგენტი ერთმანეთთან აკავშირებს სავაჭრო ურთიერთობის სუბიექტებს იმგვარად, რომ მას საქონელზე საკუთრების უფლება არ გააჩნია, შესაბამისად, კასატორის ის არგუმენტი, რომ სასამართლომ არასწორად გამოიყენა „მეწარმეთა შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-11 მუხლი, დასაბუთებულია, მოსარჩელეს არ წარმოუდგენია იმგვარი მტკიცებულება, რომლის ანალიზიც ერთმნიშვნელოვნად მიგვიყვანდა იმ დასკვნამდე, რომ შპს „კ-ა“ სავაჭრო ურთიერთობებში გამოდიოდა მოსარჩელის სახელითა და ხარჯზე. რაც შეეხება დისტრიბუტორის ცნებას, სასამართლო მიუთითებს პროდუქტის უსაფრთხოებისა და თავისუფალი მიმოქცევის კოდექსზე (2012 წლის 8 მაისის კანონი), რომელიც რეგულირების ფართო სპექტრით ხასიათდება და მათ შორისაა: უსაფრთხო პროდუქტის ბაზარზე განთავსება და თავისუფალი მიმოქცევა; პროდუქტის გადაადგილების და ბაზარზე განთავსების პროცესში კონკურენციის უზრუნველყოფა და ხელშეწყობა (პირველი მუხლის „ბ“ და „გ“ ქვეპუნქტები). განსახილველი სამართლებრივი აქტი საბაზრო ურთიერთობის მიზნებისათვის გვთავაზობს დისტრიბუტორის დეფინიციას და ადგენს, რომ დისტრიბუტორი არის პირი, რომელიც თავისი საქმიანობის ფარგლებში პროდუქტით უზრუნველყოფს ბაზარს და რომელიც პროდუქტის მიმართ სათანადო პირობების დაცვის შემთხვევაში გავლენას არ ახდენს პროდუქტის უსაფრთხოების მახასიათებლებზე (კანონის 4.5 მუხლი). მითითებული სამართლებრივი ნორმიდან გამომდინარე, დისტრიბუტორად შეიძლება მივიჩნიოთ სავაჭრო ურთიერთობის ის მხარე, რომელიც საქონელს მასზე საკუთრების უფლების გადაცემით ყიდულობს. იგი აგენტთან შედარებით, მართალია, მეტი რისკის ქვეშაა მოქცეული, მაგრამ მეტ კონტროლს ინარჩუნებს ვაჭრობის ოპერაციაზე. მოცემულ შემთხვევაში, მხადველობაშია მისაღები კასატორის მსჯელობა იმის შესახებ, რომ მოპასუხე კომპანია საკუთარი რისკითა და ხარჯით იძენდა პროდუქციას, როგორც მოსარჩელის, ისე სხვა პირებისაგან, ის ქირაობდა სატრანსპორტო საშუალებას და პროდუქცია რეალიზაციის მიზნით ჩამოჰქონდა საქართველოში. ამდენად, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ მოსარჩელემ დაძლია მისი მტკიცების საგანში შემავალი ფაქტის დადასტურების ტვირთი ზემოხსენებული მტკიცებულებების წარდგენით, რამეთუ მოდავე მხარეთა განმარტებებისა და წარმოდგენილი მტკიცებულებების საქმის მასალებთან ერთობლიობაში შეფასება იძლევა იმ დასკვნის საფუძველს, რომ შპს „კ-ა“ მოსარჩელის დისტრიბუტორს წარმოადგენდა სადავო ურთიერთობებში.
1.5. საკასაციო სასამართლო ასევე არ იზიარებს კასატორის პოზიციას განჩინების სამართლებრივი დასაბუთებისა და მის მიერ სასაქონლო ნიშნის არაკეთილსინდისიერი განზრახვით რეგისტრაციის ფაქტის თაობაზე. საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ სასაქონლო ნიშანზე უფლება, „სასაქონლო ნიშნების შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-3 მუხლის მე-3 პუნქტის მიხევით, ამ ნიშნის „საქპატენტში“ რეგისტრაციის დღიდან წარმოიშობა, თუმცა ეს უფლება შეიძლება რეგისტრაციის გარეშეც არსებობდეს. ამ შემთხვევაში ნიშნის მფლობელის უფლების ნამდვილობას ადგენს საერთაშორისო შეთანხმება, როგორიცაა, მაგალითად, 1889 წლის 20 მარტის „სამრეწველო საკუთრების დაცვის პარიზის კონვენცია“, რომლის ობიექტსაც სამრეწველო საკუთრება, მათ შორის, სასაქონლო ნიშნები, ასევე, არაკეთილსინდისიერი კონკურენციის აკრძალვა წარმოადგენს (მუხლი 1 (2)). მითითებული სამართლებრივი აქტების ანალიზიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ სასაქონლო ნიშნის დაცვაზე ლეგიტიმაცია გააჩნია სასაქონლო ნიშნის მფლობელს. „სასაქონლო ნიშნების შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-6 მუხლის ძალით სასაქონლო ნიშანზე უფლების შეძენისას ნიშნის მფლობელი იძენს განსაკუთრებულ უფლებას, გამოიყენოს სასაქონლო ნიშანი დაცული პროდუქტების/მომსახურებისათვის. ეს დაცვა მოქმედებს პრიორიტეტის პრინციპის მიხედვით უფრო ახალ სასაქონლო ნიშნებთან მიმართებით და დროის პრიორიტეტის მიუხედავად დაცულ სასაქონლო ნიშნებთან მიმართებით. კანონი განსაზღვრავს უფლების დარღვევის შემადგენლობას და ადგენს განსაკუთრებული უფლების მქონე პირის უფლებას, აუკრძალოს მესამე პირს, მისი თანხმობის გარეშე სამოქალაქო ბრუნვაში გამოიყენოს ისეთი ნიშანი, რომელიც მისი დაცული სასაქონლო ნიშნის მსგავსია, ხოლო საქონელი იდენტური ან იმდენად მსგავსია, რომ ჩნდება ამ ნიშნების აღრევის, მათ შორის, ასოცირების შედეგად აღრევის შესაძლებლობა (6.2. მუხლის „გ“ ქვეპუნქტი).
1.6. პალატა ვერ გაიზიარებს კასატორის არგუმენტს იმის თაობაზე, რომ მის მიერ „საქპატენტში“ რეგისტრირებული სასაქონლო ნიშანი არ არის სიტყვა „F-r-ის“ გამოსახულება. კასატორის განმარტებით, სიმბოლოთი “...“ შეიძლება არაერთი რამ აღინიშნოს. სიტყვები: N-t, N-y, S-e, S-e მხოლოდ ოთხ ქვეყანაში მოთხოვნილი საერთაშორისო რეგისტრაციის მიხედვით კომბინირებული ნიშნების ნაწილია, რომელსაც საქართველოში არ გააჩნიათ დაცვა და, შესაბამისად, ნებისმიერ პირს შეეძლო ამ ნიშნების საქართველოში გამოყენება. უპირველესად, უნდა აღინიშნოს ის გარემოება, რომ მოპასუხის მიერ „საქპატენტში“ რეგისტრირებული სასაქონლო ნიშნის სომბოლური გამოსახულება აღრევამდე მსგავსია მოსარჩელის მიერ „პარიზის კონვენციის“ წევრ სხვადასხვა ქვეყანაში რეგისტრირებული სასაქონლო ნიშნების ძირითადი სიმბოლოსი (წრეწირი, რომელშიც განთავსებულია შავი ფერით შესრულებული პატარა ლათინური ასო-ნიშანი “...“, რომელიც ქვედა მხარეს ოდნავ ცდება წრეწირს. ასო-ნიშან “...“ისა“ და წრეწირის გადაკვეთის ადგილის სიახლოვეს, წრეწირში “...“ის“ შუახაზის ქვემოთ, განთავსებულია ერთი წერტილი. რაც შეეხება წრეწირის ირგვლივ, მის გარეთა მხარეს განთავსებულ ლათინური ასო-ნიშნებით შესრულებულ სიტყვებს: „N-Y S-E S-E“, ეს სიტყვები, როგორც ზემოთ აღინიშნა, ასო-ნიშან “...“თან“ ერთად ექვემდებარება დამოუკიდებელ დაცვას) და შეეხება იმავე პროდუქციას (კოსმეტიკური საშუალებები), რომელსაც აწარმოებს მოსარჩელე. რაც შეეხება თავად რეგისტრაციის მართლზომიერების ფაქტს, კერძოდ იმას, შეეძლო თუ არა კასატორს ამ ნიშნის რეგისტრაცია, რადგანაც მოსარჩელის სასაქონლო ნიშანს არ გააჩნია შესაბამისი დაცვა საქართველოში, ამ თვალსაზრისით პალატა მიიჩნევს, რომ ქვემდგომმა სასამართლოებმა მართებულად შეამოწმეს მოპასუხის კეთილსინდისიერების ფაქტი.
1.7. „პარიზის კონვენციის“ მე-6septies მუხლის (1) პუნქტის თანახმად, იმ შემთხვევაში, როდესაც კავშირის ერთ-ერთ ქვეყანაში დაცული ნიშნის მფლობელი პირის რწმუნებული ან წარმომადგენელი, კავშირის ერთ ან მეტ ქვეყანაში მფლობელის ნებართვის გარეშე შეიტანს განაცხადს თავის სახელზე ნიშნის რეგისტრაციაზე, მფლობელს უფლება აქვს, წინააღმდეგობა გაუწიოს მოთხოვნილ რეგისტრაციას ან მოითხოვოს მისი გაუქმება, ან თუ ქვეყნის კანონი ამის ნებას იძლევა, აღნიშნული რეგისტრაციის გადაფორმება მის სასარგებლოდ, გარდა შემთხვევისა, როდესაც ასეთი რწმუნებული ან წარმომადგენელი დაასაბუთებს თავისი მოქმედების მართლზომიერებას. კონვენციის მითითებული დებულების ადრესატები არიან სასაქონლო ნიშნის მფლობელი და მისი რწმუნებული/წარმომადგენელი. თეორიაში დამკვიდრებული მოსაზრებიდან, ასევე, განსახილველი ნორმის რეგულაციის მასშტაბიდან გამომდინარე, რწმუნებულის/წარმომადგენლის ცნების ქვეშ უნდა გავიგოთ არა მხოლოდ დავალების ფარგლებში მოქმედი სუბიექტი, არამედ ის პირიც, ვინც მოქმედებდა როგორც სადავო სასაქონლო ნიშნით ნიშანდებული საქონლის დისტრიბურტორი და უფლების მქონე პირის ნებართვის გარეშე მიმართა კავშირის წევრ ქვეყანას ნიშნის რეგისტრაციის თხოვნით. ზემოხსენებული დებულება ვრცელდება იმ შემთხვევაზეც, როდესაც დისტრიბუტორის მიერ რეგისტრირებული ნიშანი არ არის იდენტური სასაქონლო ნიშნის მფლობელი დაინტერესებული პირის ნიშნისა. ნორმის აღწერილობითი ნაწილის თანახმად, სასაქონლო ნიშნის მფლობელი პირის უფლების რეალიზაციისათვის საკმარისია იმ გარემოებების დამტკიცება, რომ მოსარჩელეს კავშირის წევრ ქვეყანაში რეგისტრირებული აქვს ინტელექტუალური საკუთრების ობიექტი; მოპასუხე არის/იყო მისი წარმომადგენელი ან დისტრიბუტირი; მან მოსარჩელის ნებართვის გარეშე მიმართა კავშირის წევრ ქვეყანას რეგისტრირებული სასაქონლო ნიშნის იდენტური ან მსგავსი ნიშნის რეგისტრაციის თაობაზე. მოთხოვნის გამომრიცხავ შესაგებელს, ამ შემთხვევაში, წარმოადგენს მოპასუხის ქმედების მართლზომიერება. მითითებული გარემოება სრულ ასახვას ჰპოვებს მტკიცების საპროცესო ტვირთზეც: მოსარჩელეს ეკისრება მოპასუხის მიერ უფლების არამართლზომიერად განხორციელების, ხოლო მოპასუხეს _ საკუთარი კეთილსინდისიერების დადასტურების ვალდებულება. გარდა აღნიშნულისა, საკასაციო სასამართლო მხედველობაში იღებს „სასაქონლო ნიშნების შესახებ“ საქართველოს აკნონის 28-ე მუხლის პირველი პუნქტის „ბ“ და „გ“ ქვეპუნქტებს და განმარტავს, რომ ეროვნული კანონმდებლობის ეს დანაწესები შეიძლება განიმარტოს „პარიზის კონვენციის“ ზემოხსენებულ რეგულაციასთან მიმართებით იმგვარად, რომ რეგისტრირებული სასაქონლო ნიშნის ბათილობის უპირობო საფუძველია, როგორც მოქმედების არაკეთილსინდისიერად განხორციელება, ისე, სასაქონლო ნიშნის მფლობელის აგენტის ან წარმომადგენლის (დისტრიბუტორის) მიერ უფლებამოსილი პირის ნებართვის გარეშე რეგისტრირებული ნიშნის „პარიზის კონვენციის“ წევრ ქვეყანაში რეგისტრაცია.
1.8. საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ სასაქონლო ნიშანზე უფლება საკუთრებით სარგებლობის უფლების ფარგლებში ექცევა და მისი მოპოვება დასაშვებია მხოლოდ მაშინ, თუ ეს არ ლახავს კეთილსინდისიერი მესამე პირების უფლებებს. ერთ-ერთ საქმეზე, რომელიც აპლიკანტის საავტორო უფლების დარღვევას შეეხებოდა, ადამიანის უფლებათა ევროპულმა სასამართლომ დაადგინა, რომ ევროკონვენციის პირველი დამატებითი ოქმი (საკუთრების უფლება) ინტელექტულაურ საკუთრებასთან დაკავშირებით გამოყენებადი იყო (იხ: Eur. Court H.R.: Melnychuk v. Ukraine, Judgment o... 7 july, 2005). ევროსასამართლომ ასევე განმარტა, რომ ინტელექტუალური საკუთრება პირველი დამატებითი ოქმის პირველი მუხლის დაცვის ქვეშაა. დიდმა პალატამ მიიჩნია, რომ სასაქონლო ნიშნის რეგისტრაციის მოთხოვნაც ამავე ნორმის მოქმედების ქვეშ არის, რადგანაც ის ქონებრივი ხასიათის ინტერესებს წარმოშობს. ამასთან, ისიც უდავოა, რომ სასაქონლო ნიშნის რეგისტრაცია ნამდვილი ხდება მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ არ არღვევს მესამე პირთა კანონიერ უფლებებს. აქედან გამომდინარე, რეგისტრაციის მოთხოვნასთან დაკავშირებული უფლებები პირობითია. მხარე, რომელიც მიმართავს სასაქონლო ნიშნის რეგისტრაციის მოთხოვნით, უნდა ელოდოს, რომ მის მოთხოვნას შეისწავლიან მოქმედი კანონმდებლობის შესაბამისად, იმის დასადგენად, აკმაყოფილებს თუ არა ეს მოთხოვნა მატერიალურ და პროცედურულ პირობებს. ევროპულმა სასამართლომ მიიჩნია, რომ რეგისტრირებული უფლების გაუქმების შედეგად ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციის პირველი დამატებითი ოქმის დარღვევას არ ჰქონდა ადგილი მიუხედავად იმისა, რომ განმცხადებელ კომპანიას ჰქონდა ეროვნული კანონმდებლობით აღიარებული ქონებრივი უფლებები, რომლებიც შეიძლება გაუქმებულიყო გარკვეული პირობების არსებობისას (იხ. Eur. Court H.R. Grand Chamber: Anheuser-Busch Inc. v. Portugal, Judgment of 11 january, 2007).
1.9. საკასაციო სასამართლო ვერ გაიზიარებს კასატორის მტკიცებას იმის თაობაზე, რომ „საქპატენტში“ რგისტრაცია მართლზომიერი მიზნით განხორციელდა. ამ მხრივ კასატორი პრეტენზიას გამოთქვამს იმაზე, რომ მისი მიზანი მხოლოდ კონტრაფაქციული პროდუქციის გავრცელების თავიდან არიდება იყო. მოსარჩელე არ ყოფილა დაინტერესებული ქართული ბაზრით და მიუხედავად შეტყობინებისა, მას ამ მხრივ ქმედითი ღონისძიება არ გაუტარებია. რაც შეეხება კონკურენციას, შპს „კ-ას“ მოსარჩელისა და მისი ამჟამინდელი დისტრიბუტორისათვის სამეწარმეო საქმიანობაში ხელი არ შეუშლია. საკასაციო პალატა მითითებული არგუმენტის ანალიზისას მხარის პოზიციას არადამაჯერებლად მიიჩნევს, რადგანაც იგი სათანადო მტკიცებულებებით არ არის გამყარებული. აღნიშნულის საპირისპიროდ პალატა ყურადღებას გაამახვილებს იმაზე, რომ „საქპატენტში“ ნიშნის რეგისტრაცია მხარეთა სავაჭრო ურთიერთობების შეწყვეტას ემთხვევა, გარდა ამისა, საქმეში წარმოდგენილია მთელი რიგი მტკიცებულებები, კერძოდ: შპს „კ-ას“ მიერ სხვადასხვა საბაჭრო დაწესებულებისათვის გაგზავნილი წერილობითი შეტყობინები, რომელთა თანახმად, ის წარმოადგენს თურქული კომპანიის (მოსარჩელის) კოსმეტიკური საშუალებების დისტრიბუტორს. მოპასუხე კომპანიისათვის ცნობილი გახდა, რომ წერილის ადრესატ სავაჭრო ობიექტებში სხვა პირების მიერ რეალიზაციისათვის წარმოდგენილია საქონელი (კოსმეტიკური საშუალებები), რომელიც მათი საქონლის იდენტურია. მოპასუხე წერილში მიუთითებს, რომ აღნიშნულ საქონელზე დატანილია სასაქონლო ნიშნის „f-r-ის“ არსებითი შემადგენელი ნაწილი (ლათინური ასო “...“ ჩასმული წრეწირში და ასევე, შემდეგი სიტყვებით მონიშნული საქონელი: N-L A-T, N-L T-Y, S-E, S-E) იდენტურია სასაქონლო ნიშნისა, რომელიც შპს „კ-ას“ საკუთრებაა. იგი წერილის ადრესატ სავაჭრო ობიექტების ხელმძღვანელებს აცნობებს, რომ სასაქონლო ნიშანზე განსაკუთრებული უფლების დარღვევაზე პასუხისმგებლობა განსაზღვრულია საქართველოს კანონმდებლობით. შპს „კ-ამ“ მოითხოვა სავაჭრო ობიექტების ხელმძღვანელებისგან, რომ არ შეიტანონ და შეწყვიტონ სხვა სამეწარმეო სუბიექტების ან ფიზიკური პირების მიერ ზემოაღნიშნული სასაქონლო ნიშნის იდენტური ან მსგავსი ნიშნით ნიშანდებული საქონლის გასაღება. მითითებული შეტყობინებების შინაარსის გაცნობის შედეგად საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორის ქმედებას კეთილსინდისიერად ვერ აქცევს ის ფაქტი, რომ მას ანალოგიური შინაარსის შეტყობინება მოსარჩელისა და მისი ამჟამინდელი დისტრიბუტორისათვის არ გაუგზავნია. ამ თვალსაზრისით მნიშვნელოვანია, შეფასდეს ქვემდგომი სასამართლოს მიერ დადგენილი და საკასაციო საჩივრით შეუდავებელი გარემოება იმის შესახებ, რომ სასაქონლო ნიშნის „საქპატენტში“ რეგისტრაციის შემდეგ, 2013 წლის 23 სექტემბერს, მოპასუხემ მოითხოვა სასაზღვრო ღონისძიების გამოყენების რეგისტრაცია მის მიერ რეგისტრირებულ ნიშანზე. საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ „ინტელექტუალურ საკუთრებასთან დაკავშირებულ სასაზღვრო ღონისძიებათა შესახებ“ საქართველოს კანონის თანახმად, სასაზღვრო ღონისძიების გამოყენების მიზანი უფლების მქონე პირის (მათ შორის, სასაქონლო ნიშანზე განსაკუთრებული უფლების მქონე პირი) ინტერესების იმგვარი დაცვაა, როდესაც საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს მმართველობის სფეროში შემავალი საჯარო სამართლის იურიდიული პირი ახორციელებს ამ კანონით განსაზღვრულ შესაბამის ღონისძიებებს (მუხლი 3): საქონლის შეჩერება (მუხლი 5); შემოწმების ჩატარება (მუხლი 6); საქონლის ჩამორთმევა და განადგურება (მუხლი 8). მითითებული მსჯელობიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატა დაუსაბუთებლად მიიჩნევს შპს „კ-ას“ მსჯელობას იმის თაობაზე, რომ არც სასაზღვრო ღონისძიების რეგისტრაციის და არც კანონში შესაბამისი ცვლილებების შეტანის შემდგომ არ დაზუსტებულა პირი, ვის მიმართაც გამოიყენებოდა აღნიშნული კანონისმიერი შეზღუდვა. პალატა სრულად იზიარებს ქვემდგომი სასამართლების დასკვნას იმის თაობაზე, რომ შპს „კ-ა“ სადავო ნიშნის რეგისტრაციისას (არც მანამდე და არც შემდეგ) არ აწარმოებდა პროდუქციას, იგი ახორციელებდა მოსარჩელის სასაქონლო ნიშნებით ნიშანდებული კოსმეტიკური პროდუქციის მხოლოდ დისტრიბუციას. სადავო ნიშანზე უფლების მოპოვებით მოსარჩელეს აეკრძალა საქართველოს ტერიტორიაზე პროდუქციის მისთვის მისაღები დისტრიბუტორის (აგენტის) მეშვეობით შემოტანა და რეალიზაცია. ასეთი ვითარების შექმნით მოპასუხე მიზნად ისახავდა მისთვის მნიშვნელოვან საკითხებზე (ვალისა და დისტრიბუციის საკითხი) მოსარჩელესთან ურთიერთობაში ხელსაყრელი შედეგების მიღწევას. სასამართლომ ვერ დაადგინა სადავო სასაქონლო ნიშნის დარეგისტრირებისა და უფლების მოპოვებისას მოპასუხის ლეგიტიმური მიზანი, რომელიც იქნებოდა უპირატესი, ვიდრე მოსარჩელის უფლების დაცვა.
1.10. რაც შეეხება კასატორის მტკიცებას იმის თაობაზე, რომ ქვემდგომმა სასამართლოებმა თავი აარიდეს მოსარჩელის მიერ წარმოებული პროდუქტის მავნებლობის შეფასებას, ასევე, ვალის არსებობის აღიარების წინაპირობად მოპასუხის მოტყუების თაობაზე მსჯელობას, პალატა მას ვერ გაიზიარებს და განმარტავს, რომ განსახილველი დავა სასაქონლო ნიშნის უფლების მქონე პირის ინტერესების დაცვაა. ის საკითხი, ხარისხიანი იყო თუ არა მოსარჩელის მიერ ნაწარმოები პროდუქტი, განსახილველი დავის საგანს ცდება, შესაბამისად, ფაქტის გაზიარების შემთხვევაშიც კი, ეს რაიმე გავლენას სასაქონლო ნიშნის რეგისტრაციის ნამდვილობაზე ვერ იქონიებს, რაც შეეხება მხარეთა ფულად ვალდებულებებს, ამ ნაწილში საქალაქო სასამართლომ სარჩელი დააკმაყოფილა. სააპელაციო განხილვის ეტაპზე მოპასუხემ შეამცირა მოთხოვნა იმგვარად, რომ ვალის არსებობის აღიარების ხელწერილიდან გამომდინარე ურთიერთობის ნაწილში მას სააპელაციო პრეტენზია არ გამოუთქვამს. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 264.1 მუხლის „ბ“ ქვეპუნქტის შესაბამისად, თანხის დაკისრების თაობაზე გადაწყვეტილება შესულია კანონიერ ძალაში და ამ ნაწილში მხარე აღარ არის უფლებამოსილი სადავო გახადოს დადგენილი გარემოებები და სამართლებრივი ურთიერთობები (სსსკ-ის 266-ე მუხლი). რაც შეეხება კასატორის პრეტენზიას იმის შესახებ, რომ სასამართლოს არ უმსჯელია სასამართლოსათვის მიმართვის ხანდაზმულობის საკითხზე, პალატა აღიშნავს, რომ „სასაქონლო ნიშნების შესახებ“ საქართველოს კანონი ადგენს უფლების იძულებითი დაცვის წესს, როგორც ადმინისტრაციული წარმოების, ისე სამოქალაქო სამართალწარმოების გზით. სასაქონლო ნიშნის რეგისტრაციის საკითხთან დაკავშირებით „საქპატენტის“ სააპელაციო პალატისათვის მიმართვა რეგულირებულია კონკრეტული ვადებით (151.7 მუხლი, მე-16 მუხლი), რაც განსახილველი დავის საგანი არაა, რაც შეეხება სასაქონლო ნიშანზე უფლებამოსილი პირის უფლების სასამართლო წესით დაცვას, დროის თვალსაზრისით კანონი რაიმე შეზღუდვას არ ადგენს.
1.11. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 410-ე მუხლის თანახმად, საკასაციო სასამართლო არ დააკმაყოფილებს საკასაციო საჩივარს, თუ: ა) კანონის მითითებულ დარღვევას არა აქვს ადგილი; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილებას საფუძვლად არ უდევს კანონის დარღვევა; გ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება არსებითად სწორია, მიუხედავად იმისა, რომ გადაწყვეტილების სამოტივაციო ნაწილი არ შეიცავს შესაბამის დასაბუთებას. მითითებული ნორმისა და წინამდებარე განჩინების დასაბუთების გათვალისწინებით, პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორს არ წარმოუდგენია იმგვარი დასაბუთებული შედავება რაც, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე-394-ე მუხლების შესაბამისად, გასაჩივრებული განჩინების გაუქმების საფუძველი გახდებოდა.
2. საკასაციო სასამართლოში წარმოდგენილი მტკიცებულებები:
2.1. 2015 წლის 12 ნოემბერს საკასაციო სასამართლოს განცხადებებით მომართა კასატორმა და წარმოადგინა ამავე სასამართლოს განჩინებათა ასლები.
2.2. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით, საკასაციო სასამართლო იმსჯელებს მხარის მხოლოდ იმ ახსნა-განმარტებაზე, რომელიც ასახულია სასამართლოთა გადაწყვეტილებებში ან სხდომათა ოქმებში. გარდა ამისა, შეიძლება მხედველობაში იქნეს მიღებული ამ კოდექსის 396-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ვ“ ქვეპუნქტში მითითებული ფაქტები. აღნიშნული ნორმა ადგენს საკასაციო სასამართლოს მიერ ფაქტობრივი გარემოებების შეფასების პროცესუალურ ფარგლებს და მისი შინაარსიდან გამომდინარეობს, რომ საკასაციო სასამართლოში ახალ ფაქტებზე მითითება და ახალი მტკიცებულებების წარმოდგენა არ დაიშვება, ამავე კოდექსის 104-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, სასამართლო არ მიიღებს, არ გამოითხოვს ან საქმიდან ამოიღებს მტკიცებულებებს, რომლებსაც საქმისათვის მნიშვნელობა არ აქვთ. დასახელებული ნორმებიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ არ არსებობს წარმოდგენილი გადაწყვეტილებების საქმისათვის დართვის წინაპირობა, შესაბამისად, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს #..., #..., #... და #... განცხადებებზე დართული საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 19.07.2011წ. #ას-227-212-2011 და 12.10.2011წ. #ას-977-1011-2011 განჩინებების ასლები 68 (სამოცდარვა) ფურცლად.
3. სასამართლო ხარჯები:
ვინაიდან წინამდებარე განჩინებით შპს „კ-ას“ უფლებამონაცვლე შპს „კ-ის“ საკასაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟი, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 55-ე მუხლის შესაბამისად, უნდა დარჩეს სახელმწიფო ბიუჯეტში, ამავე საფუძვლიდან გამომდინარე, არ არსებობს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 53-ე მუხლით დადგენილი წესით სასამართლო ხარჯების მხარეთა შორის განაწილების წინაპირობებიც.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 53-ე, 55-ე, 104-ე, 284-ე, 407-ე, 410-ე, მუხლებით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა:
1. შპს „კ-ის“ საკასაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს.
2. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 16 ივლისის განჩინება დარჩეს უცვლელად.
3. კასატორს დაუბრუნდეს 12.11.2015წ. #..., #..., #... და #... განცხადებებზე დართული საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 19.07.2011წ. #ას-227-212-2011 და 12.10.2011წ. #ას-977-1011-2011 განჩინებების ასლები 68 (სამოცდარვა) ფურცლად.
4. საკასაციო საჩივარზე სახელმწიფო ბაჟი გადახდილია.
5. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.
თავმჯდომარე ბ. ალავიძე
მოსამართლეები: პ. ქათამაძე
ნ. ბაქაქური
